Back to business

Maandagmorgen ben ik weer hard geland in de Nederlandse werkelijkheid. Bye bye zon en doei zwembad op 26 graden, hallo stortbuien en 14 graden. Voordat ik bij de auto was op de parkeerplaats van vliegveld Weeze was ik al kletsnat. Dochter Marloes en vriendinnetje Evie kwamen met hetzelfde vliegtuig naar Spanje, waarmee ik op de terugweg de kou opzocht. Want ik mocht weer werken!

Met De Groene Artisanen zijn we de afgelopen maanden in een stroomversnelling geraakt die alle verwachtingen overtreft. Zes nieuwe locaties al erbij voor de zomer en nog zeker vijf/zes de komende maanden. Deze eerste week na mijn vakantie heb ik vier afspraken gehad met potentiële nieuwe opdrachtgevers, die mij tijdens mijn vakantie gebeld hebben of ik z.s.m. langs kon komen om kennis te maken en een voorstel te doen. Ik heb dit in 30 jaar catering nog nooit zo extreem meegemaakt. Je gooit her en der wat kleine visjes uit en er hangen ineens joekels van snoeken aan je haak. Er zitten opdrachtgevers bij waar ik vorig jaar alleen maar van kon dromen. Hoe dan?

M.u.v. de zwaar getroffen branches (events, theater, horeca) is de economie alweer op volle kracht aan het draaien en zijn de verwachtingen dat we in 2021 met een groei van 3% gaan eindigen. Eerlijk is eerlijk, ik had dat nog lang niet verwacht. Er zijn nu al meer vacatures dan werklozen en daar zit voor veel bedrijven en ook voor De Groene Artisanen de grootste uitdaging. Hoe vind je nog mensen die je groei mogelijk maken? Woensdag was ik in Hoek van Holland bij een interessante klant, pal naast de ferries naar Engeland. Maar ik heb geen flauw idee hoe ik dat daar operationeel rond moet krijgen, zeker bij onverwachte ziekte etc. Als de aarde plat zou zijn, zou je precies daar ervan af kukelen.

Wij gaan ervoor kiezen om juiste oudere mensen (55+) enthousiast te maken om voor ons te werken. Het heeft geen zin om jonge, hippe mensen proberen te zoeken, want die kunnen overal terecht en zijn ook snel jobhoppend weer verdwenen. Maar ouderen met een gastvrije, positieve mindset zijn vaak blij om (weer) aan de bak te kunnen. Kortgeleden namen we in Utrecht een dame aan van 61 jaar. Haar CV was eigenlijk te belabberd; vol met fouten, te kort en alleen cafetaria ervaring. Maar haar enthousiasme en blijheid om de geboden kans maken alles goed. Aan ons de taak om de fysieke werkzaamheden goed te managen. Maar wat was ze vrijdag trots op haar eerste zelfgemaakte rode bieten wraps met humus. Toch wat anders dan bruin fruit uit de frituur.

Toch blijft er een donkere wolk boven de wereld hangen. Komt er nog een 5e golf? Werken alle vaccinaties nog wel na zes maanden? Wat als er een hyperbesmettelijke Gamma-variant komt? Laten we de teugels niet te vroeg vieren? Kun je mensen uitsluiten van dingen als ze niet gevaccineerd willen worden? Mag de vrijheid voor de één om te kiezen om niet te vaccineren, ten koste gaan van het recht van de ander om zorgeloos te leven?  Duivelse dilemma’s.

En dan Afghanistan. Eind jaren 80 leed Rusland daar na een oorlog van 10 jaar een zware nederlaag tegen de Taliban. Waarom? Omdat de Amerikanen veel wapens aan de Taliban gaven om het ‘rode gevaar’ tegen te gaan. Na 11 september 2001 (Twin Towers) moest en zou de VS wraak nemen. Tegen El Qaida en … hun vriendjes de Taliban. 20 jaar later hebben we niks bereikt en gaan we met de staart tussen de benen weg. Misschien willen de meeste Afghanen wel liever de Taliban dan een corrupte regering met steun van het Westen.   

En Nederland? Die weten al sinds juni dat het volledig mis zou gaan. Maar we moesten eerst nog een plannetje schrijven. En erover lullen. En de ministeries elkaar de zwarte piet toespelen. En dan gaan we met 1,5 vliegtuig veel te laat erheen. En de ambassadeur is als eerste foetsie. Wat een schaamteloze wanvertoning. Too little, too late. Same shit, different day. Gebrek aan daadkracht, geen besef van urgentie. Te lamlendig om bijtijds 1000 loyale mensen op te halen.

Maar we hebben wel gender neutrale Gouden Kalveren. Dat dan weer wel..

Grote getallen

Bizar hoe alles deze week weer los barst. We douwen de 10 miljoenste spuit erin en doen net of alles achter de rug is. Ook ik ben blij met alle dalende statistieken, maar juichen we niet te vroeg? Leren we nou echt nooit van onze eerdere fouten? Iets met 1 zwaluw..

Ook mijn catering-business ontploft weer. Deze week organiseerde een grote klant een WELCOME BACK WEEK voor alle medewerkers en kreeg iedereen een prachtig menuutje van die Groenige (p)Artisanen geserveerd. Het afgelopen jaar waren er nooit meer dan 10 lunchgebruikers per dag, maar dit weekje was een goede reden om weer met 50 man tegelijkertijd te komen hokken in het restaurant, alsof het gewoon weer februari 2020 was… Ook op andere locaties werden we onverwachts van de sokken gelopen door massaal naar kantoor terugkerende gasten.

We zijn er ook wel blij mee, net zoals met 7 nieuwe catering- en hospitality-locaties. Onze medewerkers moeten nog wel even wennen, want na een rustig jaartje moet er ineens stevig opgeschakeld worden. Het is een beetje zoals vroeger in de onderwijscatering: na 8 weken zomervakantie op de camping moest het vol gas tot aan de herfstvakantie. Maar 25% haalde dat fysiek of psychisch niet en viel uit met:  hoofd-schouder-knie en teen, knie en teen.  

We hebben kortgeleden al 10 nieuwe medewerkers aangenomen en hebben nog een vacature of 6 uitstaan. Dat wordt de aankomende jaren de grootste uitdaging; het vinden van medewerkers die bij ons bedrijf passen. Duizenden cateringmedewerkers zijn hun baan kwijt geraakt en met name de grote cateraars gaan ervan uit dat ze de aankomende jaren blijven krimpen. Maar waar zijn al die overtollige medewerkers gebleven? Prikjes spuiten bij de GG&GD? In de Pre-vut? Lekker de WW gebruiken en pas na de zomer weer om je heen kijken? En wil ik die dan nog hebben als ze zich later melden?

Het zijn de bekende worstelingen van een MKB-bedrijf. Ook al hebben we ondertussen ruim meer dan 50 medewerkers en groeien we als kool, in het grove geweld van het grote geld vallen we niet op. We zijn geen Booking.com die onder publieke druk besluit om  €65 miljoen aan Corona-steun terugbetaald om het bonusje aan de 3 topmannen van € 28 miljoen toch door te laten gaan. Een verschil van een kleine € 100 miljoen, die ze vast gecompenseerd gaan krijgen d.m.v. een extra verlaagd belastingtariefje. Wat ben ik blij dat de G-7 landen dit asociale gedrag van grote multinationals aan gaan pakken en waar Nederland als belastingparadijs al jarenlang een zeer dubieuze rol in speelt.

We zijn ook geen Ministerie van VWS die effe € 100 miljoen voorschiet aan een dubieuze charlatan die plots in de mondkapjes-business stapt en daar zijn politieke vriendjes voor inschakelt. Ik heb er niet eens moeite mee dat ze er € 20 miljoen aan hebben overgehouden, want er zijn meerdere bedrijven die goud geld hebben verdiend aan de crisis. Denk aan AH, Bol.com, Thuisbezorgd.nl. Geen probleem, zo zit de wereld in elkaar. De één zijn dood, is de ander zijn brood. Maar heel Nederland valt nu over Swiebertje van Lienden omdat hij het “Pro Deo deed voor de Zorghelden.” Swiebertje heeft nu € 9 miljoen op de bank staan, maar durft de straat niet meer over te steken om geld te pinnen.

Maar het verhaal waar ik het meeste van kots, is het verhaal van Tata Steel. De nr. 2 vervuiler van Nederland, met 6,8 megaton stikstof per jaar. 6,808 miljard kilo! Hetzelfde als 140 jaar een maximumsnelheid van 130 km/u!!! We kunnen weer als een gek huizen gaan bouwen als Tata dicht gaat. Tuurlijk verliezen er dan mensen hun baan (al 2 jaar geen kerstpakket gehad…), maar waarom mag zo’n bedrijf open blijven en een varkensboer niet? Geen vergunning klopt, de Provincie kijkt de andere kant op, de regio heeft 50% meer longkanker gevallen dan gemiddeld. Soms ligt er in de winter gewoon zwarte sneeuw in de duinen. Maar Tata kom ermee weg..

De motor van de Nederlandse economie én belastingopbrengsten is het MKB. De grote jongens kosten miljarden subsidie (KLM), hebben geen moreel kompas (Booking) of vergiftigen ons land (Tata). Zij hebben machtige politieke vriendjes en lobbyen zich suf. We staan erbij en kijken ernaar. Of gaan we straks, na Corona, de jongens van de grote getallen ook eens aanpakken?

Vaak ben je te bang…

Deze week balanceert het onderwerp tussen twee uitersten van ons menselijk gedrag: risicomijding of waaghalzerij. Er zijn mensen die al zout gaan strooien op de oprit als de temperatuur daalt van 20 naar 12 graden. Er zijn ook mensen die op een Formule 1 racebaan nog snel even oversteken tussen Jos Verstappen en Lewis Hamilton door. Gelukkig zitten de meeste mensen er ruim tussen.

Ik werd getriggerd door een interview met Annelien Bredenoord, hoogleraar Medische Ethiek. Die ergert zich dood aan een ‘angstige’ overheid die geen enkel risico durf te nemen. De 2e prikstop van Astra Zeneca is daar een prachtig voorbeeld van. De overheid denkt dan: ‘wat als die ene gevaccineerde een bijwerking krijgt?’ en is dan schijtsbang om het verkeerde te kiezen. Dus daarom ook maar allemaal binnen blijven en geen terrassen open.

Terwijl Hugo had moeten denken: “wat als al die anderen ziek worden?”. Je moet niet de indruk wekken dat risico’s niet bestaan. Maar het risico op een bijwerking van Astra Zeneca is statistisch net zo groot als dood gebeten te worden door een hond. Of door de bliksem te worden getroffen…. Je kunt beter zorgen dat je het tempo van het prikken hoog houdt. Zonder onnodige voorraden aan te houden.  Ziekenhuizen erbij halen. Sputnik kopen. Volspuiten dat volk!

Ik geef het toe, ik zit meestal aan de andere kant van het risico-spectrum. Heb veel en vaak onbezonnen dingen gedaan. Als puber hing er weleens een oor half los, als een kraker met een baksteen mijn hoofd wilde splitten. Met diepzeeduiken een hele school barracuda’s moeten ontwijken om veilig boven water te komen met bijna lege tanks. En nog niet zo heel lang geleden met illegale kentekenplaten van Spanje naar Duitsland gereden. Vaak ben je te bang…

Gelukkig kan ik, naarmate ik ouder word, wat beter risico inschatten dan vroeger. Wat zeker ook helpt is een partner die vooral de veilige kant kiest. Ik wil, met nog 10 km op de tankmeter, nog wel een keertje op en neer naar Nijmegen rijden, terwijl Marion bij 70 km al klotsende oksels krijgt. Met skiën zat jarenlang een gapend gat tussen roekeloze snelheid en mijn technische ski-kwaliteiten. Maar sinds ik overgestapt ben op snowblades gaat alles een stuk makkelijker en veiliger, want die kortere ski’s gaan gewoon minder hard. En is de kans op een bananen-ritje een stuk kleiner.

Het was ook wel een gokkie om 4 jaar geleden weer met een nieuw (catering)bedrijf te beginnen. Het was een combi van twee dingen: groeiende ontevredenheid over mijn rol als interim-directeur in een traag opererend bedrijf én een onderbuikgevoel dat mijn eigen THT als “senior consultant” aan het verlopen was. Er komt namelijk altijd een moment dat er goede jonge mensen voor veel minder geld jouw klus kunnen overnemen. En als je dat niet bijtijds in de gaten hebt, word je zo’n zeurende ouwe lul die alles beter weet en voor je het weet ben je Edgar van Debiteuren-Crediteuren.

Aankomende week gaan we met de Groene Artisanen een keuze maken uit 50 hele goede kandidaten voor een nieuwe functie in ons bedrijf: Hospitality Coach. En ik denk dat ik samen met compagnon Marcel wel een gokje ga wagen en dat we eerder zullen kiezen voor een frisse jonge wind vanuit een andere bedrijfstak in plaats van nog zo’n eigenwijze ouwe rot als ik. Ook zo’n fout die ik als jonge hond maakte; altijd hetzelfde type mensen als jezelf aannemen. Terwijl elk succesvol bedrijf juist zorgt voor een goede mix van aanvullende karakters en verschillende managementkwaliteiten.

Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig welk risico jullie ooit hebben genomen, dat goed heeft uitpakt. Een gammele auto gekocht van een louche kamper, die toch 15 jaar vlekkeloos door bleef tuffen? Een rijtjeshuis gekocht voor een pittige prijs, die 5 jaar later het dubbele opbracht? Je schoonmoeder in huis gehaald en toch nog steeds getrouwd? Toe, maak mij eens blij met vrolijke positieve reacties. Of laat me lachen om verkeerd uitgepakt risico’s. Bv. vlak na de beursgang World-online aandeeltjes gekocht? Heel veel geld geïnvesteerd in een totaal geflopte Nailhoover, een mobiele stofafzuig-installatie voor nagelstudio’s? Als je er maar zelf om kunt lachen. Want zonder risico’s is het leven saai!  

Ali Bi

Godzijdank. De inauguratie van Biden is zonder ellende verlopen. Ik was waanzinnig onder de indruk van Amanda Gorman, de 22e jarige powerlady die een gedicht als een huis voordroeg. Alles wat Amerika groot maar ook kwetsbaar maakt, zat erin. Een hele diepe buiging! (als je het niet gezien hebt: > https://www.youtube.com/watch?v=cNFAICB8vxw )

Gelukkig konden we ons de rest van de week bezig houden met Nederlands grootste uitdaging; de avondklok. Ik heb er vorig week al een paar woordjes aan gewijd, maar de ergernis is groter dan een steekje onder water. Wat een jankend, zeurderig, mierenneukerig, hypocriet volk zijn we toch. Weken lang hebben we in de politiek en alle media gebakkeleid of een avondklok wel ethisch verantwoord is. Want het deed denken aan WO2, terwijl alle 85-plussers die het hebben meegemaakt, die vergelijking kant noch wal vinden raken. Want het is geen oorlog, hier en nu!

Spanje heeft al maanden een ‘Toque de Queda’, Frankrijk voert de Coevre-Feu al vanaf 15 december en België zelfs sinds half oktober. Onze oosterburen inderdaad nog niet, maar daar worden de regels pünktlich nageleefd. Tijdens Oud en Nieuw werden er in ons Kranenburg om 00.01 uur precies 3 vuurpijlen afgeschoten en ik weet bijna zeker dat het Nederlanders waren. En omdat om 18.00 uur ’s avonds alle rolluiken omlaag gaan en de voordeur op slot, loopt er toch al niemand buiten. Behalve 1 verdwaalde Duitse herder…

Afgelopen donderdag heeft onze Tweede kamer van 10.15 uur tot 18.39 uur gesteggeld over de eindtijd van de avondklok. Achtenhalf uur bakkeleien met de hele bende over een half uurtje eerder of vroeger! Terwijl de vaccinatie slecht en vertraagd loopt, het demissionaire kabinet treuzelt over elke oplossing, laten we een schrijnend gebrek aan daadkracht zien. Want er komen verkiezingen aan en alle politieke partijen zijn zich al aan het positioneren voor een paar zeteltjes erbij. Het land wordt niet bestuurd en problemen worden niet opgelost, omdat er dubbelzijdige tape aan het pluche kleeft. Je zou haast het parlement bestormen om die boel wakker te schudden….

Ik ben geen uitgesproken voor- of tegenstander van een avondklok. Geen idee of het helpt. In de Volkskrant van gisteren stond een intrigerende longread over 5 leden van het Outbreak Management Team (het OMT o.l.v. Jaap van Dissel dat onze regering adviseert). Wat vooral opviel in het artikel is de onzekerheid en onduidelijkheid over wat het virus doet en hoe je het oplost. Als deze snoeihard werkende experts het al niet weten, wat moet ik dan nog roepen? Wat het extra triest maakt; allemaal worden ze bedreigd en beveiligd. Allemaal staan ze onder toezicht van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid. Ook in Nederland lopen dezelfde engerds rond als in Amerika. Intriest. En gevaarlijk.

Gister heb ik een uurtje bij gekletst met vriendje Harm. Twee hard werkende mannen diep in de 50 die terugkijken op de afgelopen tijd en mijmeren op wat komen gaat. Soms mopperend als Statler en Waldorf, die cynische oude mannetjes op het balkon van de Muppetshow. Dan weer optimistisch denkend aan de Zwarte Cross of het volgende concert van ACDC. Het concert van Metallica in Antwerpen is alweer 4 jaar geleden! Harm’s grootste passie, het Nederlands elftal nareizen, heeft hem over de hele wereld gebracht, met meer dan 200 interlands is hij bijna recordhouder. Maar nu kijken we naar flutpotjes op TV. Zonder publiek en zonder passie. Ikzelf heb de afgelopen week 3 keer de TV uitgezet als de verlenging van FC Barcelona begon. Dat was een jaar geleden ondenkbaar.

Ook de ergernis over de Nederlandse politiek  is wederzijds. Want wat valt er nu te kiezen in Nederland, zowel aan de linker- als aan de rechterkant. Harm opperde om een nieuwe partij op te richten, met de originele naam: Groen Rechts. Maar al snel kwamen we tot de conclusie dat we beter de laatste werkjaren in onze comfortzone kunnen blijven werken. Iets met schoenmaker…

Heeft iemand in zijn woonwijk al mensen na 21.00 uur buiten zien wandelen met een hond die ze niet eerder hadden of die ze nooit ’s avonds uitlieten? Ja? Niet uitnodigen voor de buurt-BBQ dan! Mijd dit sneue ras. Ligt continu te piepen. De hond heet Ali Bi. Is ook een jankerd.

Kiss me Now

Ik ga het nieuwe jaar beginnen door wat oude irritaties van 2020 van mij af te schrijven. Dus als je behoefte hebt aan iets vrolijks; naar links swipen en snel door…….. Ik moet dit even kwijt voor een frisse start. Deze column dient vandaag als een soort vuilniswagen die de laatste rommel van 2020 meeneemt uit het zicht. Het ligt dan nog wel ergens te stinken of de ozonlaag te verkloten, maar niet meer in mijn beeld.

Elke keer als ik mijn hoofd stoot aan onzinnige regeltjes of irritant bureaucratisch gezeur gaat mijn bloeddruk omhoog en mijn beschavingsniveau omlaag. Altijd al zo geweest. Iets met gezag/autoriteit/probleem..  Verplicht je mij tot het wekelijks rapporteren van nutteloze zeikdetails dan manipuleer ik de Excell-sheet net zo lang totdat eruit komt wat jij graag wilt zien. Elke week. Pas na 1 jaar kwam een interne controller erachter dat ik gebakken lucht had aangeleverd. Hij vond mijn antwoord ‘en daar kom je nu pas achter?’ niet grappig..

Als je zelfstandig ondernemer bent kun je je bedrijf zelf inrichten. Er is bij mij 1 slogan die alles bepaalt: KISS ME NOW! KISS staat voor Keep It Short & Simple> zorg dat iedereen het snapt. ME is Meest Efficiënt> dus ook , levert het wat op? en NOW is> Nu Onmiddellijk Waarmaken. Dat laatste wordt vaak vergeten; het z.s.m. uitvoeren van je keuze (de executie van je strategie) bepaalt voor 85% je succes. Er zijn talloze ingewikkelde managementstijlen (LEAN, SCRUM, AGILE, S.L.I.M.) waar heel veel mensen geld mee verdienen. Maar ook dat kost overal tijd en geld. En het is zelden echt KISS ME NOW.

Vooral overheidsinstellingen en grote bedrijven doen eerder aan ‘Fuck You Later’ dan ‘Kiss Me Now’. De belastingdienst, het UWV, Sociale Dienst, CIJB, Ryanair, Ikea, Interpolis enz. enz. En wat hebben ze naast ‘Fuck you Later’ gemeen met elkaar? De kleur blauw. Dat is geen toeval. Blauw staat voor afstandelijk, klinisch, emotieloos. Weet je ook meteen waarom ik niet bij de Appie H. kom. En het heet niet voor niets kille blauwe ogen. Die kijken dwars door je heen, zien je soms helemaal niet staan. Dezelfde harde blik die ik krijg bij regeltjes, bureaucratie en traagheid.

De belastingdienst kloot met toeslagen, het UWV levert giga-bergen administratie op, de Sociale Dienst trekt het boodschappenmandje van je moeder af van je uitkering, het CIJB verhoogt een bekeuring van €21 met € 9,= administratiekosten. Ik zal een voorbeeld geven: twee maanden geleden heb ik per ongeluk teveel loonbelasting betaald. Jaja ik weet het, maar ik zeg toch per ongeluk? Na 2 maanden kreeg ik per post (..) een brief dat ze niet weten op welke rekening ze het geld moeten terug storten. WAT DENK JE ZELF? Op dezelfde f.cking rekening waarmee ik al jaren een tonnetje per jaar aan jullie overmaak, eikels. Hoe moeilijk kan het zijn?

Of ik zo vriendelijk wil zijn om dat nu digitaal door te geven, want het kan niet meer worden terug gemeld per post. En of ik dan maar een nieuwe account wil aanmaken op hun zakelijke portal. Daar moet ik wel E-herkenning voor aanvragen. Kost € 84,= per jaar. Daarna moet er ook een fysieke afspraak gemaakt in een tijdsblok van 6 uur, zodat een ingehuurde koekenbakker mijn paspoort kan controleren met de aanvraag. En dan kan ik twee weken later de aanvraag voor terugstorting alsnog digitaal gaan doen. Dat krijg ik het twee-drie weken later wel overgemaakt. WTF! Het is teveel geld om te laten lopen, maar mijn cardioloog adviseert nu wel pilletjes onder de tong.

Ik overdrijf niet als ik stel dat ik zakelijk gemiddeld 10 – 14 uur per week bezig ben met bureaucratisch geneuzel. Zowel bij de overheid als bij mijn salarisverwerker, mijn ziekteverzuimverzekeraar of mijn bank. En je kunt het niet negeren, want het komt anders telkens terug in een 2e golf of 3e golf. Net als… Zou er een vaccin ontwikkeld kunnen worden tegen onzinnige regeltjes? Klusje voor Trump?

Misschien heb ik bij sommige lezers een verkeerde indruk gewekt met de titel. En dan met name diegenen die weleens met mij door nachtelijk Barcelona hebben gedwaald. Vroeger, toen dat nog kon..

Maar denk positief: good times are coming back. 2021 is begonnen! De vuilniswagen is leeg.

:“Houston, we have a problem..”

En toen waren we de Sjaak. We zitten in onze geïsoleerde Duitse bunker te wachten op betere tijden. Want dinsdag jl. zijn wij allebei positief getest op Corona. Hausquarantaine bis Sonntag den 8. November…. Gemütlich zusammen…..

Ergens begin vorige week heb ik Corona opgelopen, waarschijnlijk op een cateringlocatie. Eerst niets van gemerkt, vorig weekend grieperig gevoel en 4 dagen op de logeerkamer gebivakkeerd om Marion niet wakker te houden. Maar dinsdagmorgen gingen alle alarmbellen af. Van de 4 dames op de betreffende cateringlocatie bleken er twee positief. Ook de andere dames (beide negatief) naar huis gestuurd. Overal medewerkers vandaan getrokken om de locatie te kunnen openen en ondertussen alle mensen gebeld die ik in de 6 dagen ervoor zakelijk had gezien.

Negen mensen laten testen, negen negatief. Helaas gisteren toch een onverwacht laat geval in de privésfeer die wellicht via mij is besmet. De cowboy-sneltesten hebben dinsdag en woensdag goede business gedaan. Met prijzen variërend van € 65,= tot € 139,= was ik € 830,= kwijt om een stukje zekerheid op de werkvloer te kunnen regelen. Maar voorkomen is beter dan genezen. Het wordt zakelijk toch een uitdaging als onze medewerkers door besmetting een bierbrouwerij, een distributiecentrum of een Europese logistieke hub stilleggen….

Voor Marion is het ook a tough cookie. In haar werkomgeving geldt zero tolerance en dus gingen ze daar dinsdagmiddag, na mijn telefoontje dat ik positief getest was, in recordtempo mensen testen en naar huis. Tot nu toe lijkt de schade op haar werk mee te vallen, maar nog niet alle resultaten zijn binnen. In zo’n geval hoop je maar één ding: dat je geen superspreader bent.
Het thuiswerken is voor ons niet zo’n probleem; dat deden we al veel, ook voor Corona. Alleen moeten we nu onderling overleggen wie er op welk tijdstip in een video-call gaat, om irritante achtergrondgeluiden te vermijden.

Hoe Ik me voel? Het verschilt per dag, maar gemiddeld genomen kloten. Marion kijkt met lede ogen toe wat er bij mij gebeurt, zij loopt een paar dagen achter op mij..
De eerste dagen een compleet kapotte thermostaat, waardoor je het steenkoud hebt of in de Sahara vertoeft. Ook zware hoofdpijn en overal bijtende spierpijn. Maar de laatste dagen is het vooral voor beiden een onwaarschijnlijke vermoeidheid; we slapen 15 uur per dag en in de wakkere uren lijk ik het meest op Michael Jackson in Thriller; holle ogen, slowmotion-bewegingen en na elke inspanning weer terug naar de bank. Om te slapen. Het is onmogelijk om er niet aan toe te geven. En dat hoesten is ook irritant en pijnlijk.

Organisatorisch hebben we geen klagen. Anne-Roos heeft vrijdag een voorraad verse producten bij de voordeur gezet. En Marion’s hamsterwoede heeft eindelijk een voordeel: tot 2021 komen we niks tekort. Alleen niets smaakt. De witte wijn lijkt wasverzachter, mandarijntjes proeven als uitgekauwd plastic, de boerenkool gister leek het meest op een bedorven Halloween-kotsplakkaat. Maar dat geeft wel een onverwachts voordeel: die 4 kilo wegende Adidas-voetbal in mijn buik is spoorloos verdwenen. Weg. Opgelost. Kijken of ik voortaan met een golfballetje afkan. Zou een meevallertje zijn..

Nu het weekend is aangebroken en er niet gewerkt wordt, kunnen we toegeven aan het totale gebrek aan energie. Ik heb zaterdagmiddag 3 KeukenKampioen-wedstrijden met een half oog gezien, telkens in slaap vallend. Alle drie 0-0. Tenenkrommend voetbal. Onder gezonde omstandigheden had ik zo nog een potje mee kunnen ballen met Excelsior, Helmond Sport, den Bosch of Roda JC. Er is gekozen om betaald voetbal als vermaak nog toe te laten, maar dit is verschrikkelijk. Geen wonder dat het buitenland ons uitlacht, ook naar die 0-13 van Ajax. Mijn koppijn meldde zich spontaan weer.

Kortom, we gaan hier prima doorheen komen. Qua gezondheid. Ben benieuwd of in de 2e week samen thuis werken ook de onderlinge verhoudingen net zo harmonieus blijven. Ik ben nogal een opgewonden standje, met veel herrie en lawaai. Dat viel de eerste week best mee, maar als de energie terugkomt, is de kans groot dat ik in het tuinhuisje beland. Net als het legendarische typetje Walter de Rochebrune van Koot en de Bie (“en ik kom NIET!”). Valt er dan helemaal niets te genieten? Nee!

Ik heb er zaterdag 10 uur over gedaan om deze column te schrijven, terwijl het niet meer dan een treurige opsomming is geworden van een onhandig akkefietje. Tuurlijk moeten we Corona serieus nemen en meewerken aan GGD-kontaktonderzoek etc. Maar wij hebben het dadelijk gehad en zijn dan beiden een tijdje immuun.
Dus dan ben je weer welkom. Als je mag reizen…

De Luxe van saaiheid

En hups, weer een Covid-weekje voorbij. Natuurlijk was de persconferentie dinsdag een hard gelag, vooral voor goedwerkende horecaondernemers. Maar de cijfers liegen niet; we gaan gierend onderuit in Nederland en zijn bijna de Corona-kampioen van Europa. Wel een bedenkelijke titel voor een arrogant land dat vaak anderen de les leest. Misschien een tijdje wat bescheidener zijn is wel op zijn plaats.

Vroeger, toen Corona nog een hip zomerbiertje was met een schijfje limoen erin gefrot, ging ik trouw op zondagmorgen, na het posten van mijn column, de voorgaande week bijwerken en de volgende week voorbereiden. Gaf me altijd rust, ook al klotste er nog veel achterstand tegen de plinten. De laatste maanden doe ik het maar sporadisch, want het adagium is: same shit, different week.

Ik weet dat op zondagavond de eerste Corona-ziekmeldingen binnen gaan komen (“de zus van de neef van mijn broer heeft Corona en die heb ik woensdag gezien en nu hoest ik nogal”), dat er dinsdag een paar opdrachtgevers gaan bellen hoe het nu verder moet.., dat ik donderdag een uurtje of 4 met de ARBO-dienst en het UWV aan het bellen ben i.v.m. de langdurig zieken en dat ik op vrijdag voor de 3e keer een nieuw vervangingsrooster maak voor de week erna. Allemaal hartstikke kopieer- en voorspelbaar.

Ik wil zakelijk niet klagen, want we komen er nog steeds doorheen en de personeels-perikelen zijn er altijd al geweest. Het hoort bij ons vak en ik prijs me gelukkig met het overgrote deel van de medewerkers die meedenken, zich thuis dood vervelen en liever willen werken. Maar het werkt in menig bedrijf hetzelfde als met de aanpak van de Corona-crisis: het is een kleine minderheid die alles verpest. Mensen die geen rekening houden met anderen, alleen maar egocentrisch denken en bij elke gemaakte afspraak een vraagteken zetten of het botweg niet doen. We hebben er best veel van in Nederland.

Mijn grootste gevaar op dit moment is dat alles saai wordt. Voorspelbaar, eentonig, blasé. Ik mis de kick van het onverwachtse, ik mis de uitdaging om iets nieuws of iets anders te doen. Natuurlijk zijn we druk bezig om zakelijk dingen aan te passen om straks zonder overheidssteun nog een fatsoenlijk businessmodel neer te zetten. Dat gaat ook wel lukken, want we zijn nog een jong en flexibel bedrijf met nauwelijks overheadkosten. Maar ik ben in elk bedrijf altijd bezig geweest met groei en nooit met krimp. Met opbouwen in plaats van consolideren.  En als de groei eruit was, ging er meestal een strik omheen of nam ik afscheid. Ik ben niet zo goed in het beheren of op de winkel passen.

Ik besef me ook dat ik eigenlijk niks te klagen hebben. Dat het een soort luxe is om in Corona-tijd je leven als saai te bestempelen. Marion en ik werken allebei veel en verdienen uitstekend, hebben privé lage kosten, zeker nu de twee dochters uitgestudeerd zijn. We zijn wel een beetje uitgeklust in Duitsland en de To-Do list van Rosamar kan prima een jaartje wachten. De afgelopen weken kon ik nog een beetje kwijt mijn ei kwijt met de verkoop van twee auto’s en het zoeken van een jongere PC Hooft-tractor. Maar die staat nu te shinen op de oprit en daarmee is dat tijdverdrijf ook afgerond.

We missen vooral onze weekendjes naar Spanje. Een paar dagen de accu opladen in een andere omgeving, hapje-drankje met vrienden, lunchen op het strand, slenteren door Barcelona. We voelen ons een beetje als die tuinlampjes op zonne-energie van Ikea: als ze geen zonlicht krijgen, laden ze niet genoeg op. Dan schijnen ze lafjes een half uurtje in het donker en gaan ze uit. Zo slepen wij ons door de week, op weg naar vrijdag. Om dan met een afgeladen boodschappenkar aan het weekend te beginnen. Dat bestaat uit potje golfen, beetje koken en I-Padden. Boring…

Nu ik het zo terug lees, word ik er zelf depri van. Saai verhaal, zonder humor, jankerig. Het zijn niet de symptomen van COVID-19, maar die van de ziekte van YOGO-57. Die symptomen worden alleen maar erger. Tenzij je je niet aan de regels houdt. Maar ja, dan komen we niet van Corona af. Dan toch maar weer een saaie week..

Mattie F.

Sorry dat ik wat aan de late kant ben vanochtend. Ik heb er een klusje bij en dat is vooral veel avond- en nachtwerk. Toch weer even wennen, want de onregelmatige horecajaren liggen alweer decennia achter mij. Tegenwoordig lig ik al op bed voordat Jinek begint.

Ik had het in de drukte niet meegekregen, maar woensdagavond zat ik met mijn meiden te eten en zij gingen helemaal stuk over het optreden van Famke Louis bij Jinek. Ik had die naam wel eens gehoord, maar had geen idee of het een soapsterretje uit GTST, een Jan Smit-zangeresje of een wauwelend fotomodelletje was. Maar Famke bleek een influencer en rapper te zijn met 1 miljoen volgers. Aangezien ik ouwerwets op Smoelenboek zit en niet op Instagram en Tok Tok, had ik nog niets meegekregen van haar belangrijke rol in onze maatschappij.

Mijn meiden lieten haar optreden zien en eerlijk is eerlijk: ik heb zelden iemand zo compleet zien falen als Famke. Ik kreeg er een Karremans-gevoel bij en lag in een deuk over zoveel domheid. Totdat je je realiseert dat ze 1 miljoen fans heeft, die waarschijnlijk kritiekloos haar statements overnemen. Dat had die Gommers wel goed in de gaten, want die bleef als enige aan tafel proberen om haar niet kwijt te raken. Intelligente kerel. Mag van mij premier worden.

Al haar mede-BNers van #ikdoenietmeermee hadden al schijterig hun keutel ingetrokken. Geschrokken van alle commotie kregen ze in de gaten dat ze zich als makke en domme schapen voor het karretje van Raspoetin Willem Engerd van actiegroep Viruswaanzin hadden laten spannen. En dus besloot Famke woensdagavond, 24 uur na haar fatale optreden, een Mea Culpa te plaatsen op Social Media. (https://www.gids.tv/artikel/10598/famke-louise-betuigt-spijt-voor-social-media-actie-en-doet-een-stap-achteruit ). Dat vond ik best knap van het grietje, die moederziel alleen de hele strontkar over zich heen had gekregen. Ook ging ze op zoek naar een bijzonder en inspirerend iemand die haar kan educaten.

Na een nachtje slapen besloot ik donderdag het volgende appje naar Famke te sturen: “Yo mOpp, mattie F. hiero. Helpen met je madezooi en weg bij alle Maffos? BT4Y”  Binnen 1 minuut kreeg ik een reactie: “WTF Bro, ben je Daap of Real? iig ASAP hulp nodig”. Ik heb haar daarna gewoon gebeld, met een telefoon! En uitgelegd dat ik in een totaal andere wereld leef, met een andere realiteit en waarheid. En dat ik ook veel volgers heb, wel 300! En dus prima in staat ben om haar te educaten i.v.m. al mijn ervaring met mijn dochters en 50 vrouwelijke medewerkers. Weliswaar weinig succesvol, maar wel streetwise. Ze ging overstag en gisteren ben ik dus in haar wereld gestapt.

Als je op je 57e denkt alles al een keer meegemaakt te hebben, is het educaten van Famke een louterende ervaring. Haar eerste vraag (‘waar ging het mis?’) gaf de complexiteit al aan. Ze liet me haar Insta-account met alle comments na haar optreden bij Jinek lezen. In haar wereld had ze zich prima geweerd, goed haar punt weten te maken en was ze een heldin. ‘Waarom word ik dan tot mijn enkels afgefakkeld?’, vroeg ze me. Ik legde uit dat als je in Nederland afwijkt van de doorsnee BMM (Blanke Mannen Mening), je op het schavot gaat. Vraag maar aan Akwasi, Halsema, Grapperhaus. Het komt waarschijnlijk, legde ik Famke uit, door onze protestante/calvinistische roots. Alles wat afwijkt wordt in conservatieve kerkkringen als zondig en slecht gezien. Niks tolerant, gewoon hel en verdoemenis, overgoten met een modern sausje hufterigheid.

“En nu?”, vroeg Famke. “Je hebt een goede stap gezet. Eerst stilzitten als je geschoren wordt”, zei mattie F. wijs. Famke zei dat ze altijd geschoren was, maar die opmerking heb ik gezien het leeftijdsverschil maar even genegeerd. Wel vroeg ik of er wat te doen was aan de combinatie van dikke eendenlippen en zuur kijken, omdat dat op TV nogal dombo over kwam. Met een selfie keek ze naar haar eigen reactie en snapte de boodschap. Toch een slimme, straatwijze meid. Ze komt er straks beter uit. En dan gaat haar business-modelletje als influencer weer op volle toeren draaien.

Als je jong bent, doe je soms domme dingen. Dat deden wij ook, lang geleden. Alleen was er geen exposure. Nu word je keihard aangepakt. Het is geen fijne tijd om nu op te groeien.

Frank’s Brewery

Soms zit ik, peinzend boven een werkeloos toetsenbord, te broeden op een onderwerp. Gewoontegetrouw neem ik dan de week door. Eerst passeren de onderwerpen die in het nieuws waren en daarna neem ik mijn privé-week onder de loep. Meestal borrelt er wel iets naar boven.

Deze week lijkt de herfst in mijn hoofd al begonnen. Harde wind en regen, veel autokilometers en het weinig aanlokkelijke perspectief van een oplaaiend virus zorgen voor een passieve matheid. Zelfs de heisa rond het aanstaande vertrek van Messi uit Camp Nou glijdt van mijn hangende schouders af. Ik heb hem in februari, vlak voor de Corona-uitbraak, voor de 51e en laatste keer live zien spelen. Door wanbeleid en gebrek aan lef moet FC Barcelona door een diep dal. Misschien kunnen we er maar beter meteen aan wennen dat we dat zonder Messi gaan meemaken. That’s life.

Ik kan me ook niet druk maken om zo’n foutje van Grapperhaus. Bijna vier jaar geleden overleed na een kort en zwaar ziektebed zijn eerste vrouw. Als je daarna weer het geluk weet te vinden, mag je best blij zijn. Eerst moet hij het feessie nog uitstellen, maar dan is het zover. Je nodigt wat familie en vrienden uit, een mannetje of 30. Het gaat best goed met afstand houden, tot de groepsfoto. Dan kruipen de setjes familieleden te dicht bij elkaar. Snel een foto van dit mooie moment. Voor later.

Iemand heeft die foto dus gelekt of stiekem genomen. Ik hoop dat het niet één van de gasten was, want die heeft dan nu een Karremans-gevoel. Maar wat er daarna gebeurt, is Nederland ten voeten uit. Alles en iedereen duikt er bovenop, schreeuwt moord en brand, roept om ontslag, wil Ferdje op het hakblok. Wat zijn we dan toch een zielig jank volk. Tuurlijk is het dom en niet handig van Ferdje, zeker vanuit zijn functie. Dus excuses aanbieden, sorry zeggen. Maar wat zaagt Nederland hem graag door midden. “Hij die onze vrijheid inperkt, die nazi die alles verbiedt”.

Alsof je geen fouten mag maken. Het is ons allemaal de afgelopen maanden wel een keer gebeurd. Een onverwachte omhelzing, te dicht langs elkaar in de supermarkt, iets te volle lift, geen 1,5 meter in een rij bij de kassa. Slim? Nee. Logisch? Ja. Er was eens een man in een badjas op slippers die zei: “Diegene die zonder zonde is, mag de eerste steen werpen”. We worstelen allemaal met de beperkingen, terwijl het overgrote gedeelte van Nederland wel snapt dat het niet anders kan. Misschien valt de tweede golf wel mee, maar vooral als we een beetje meewerken. Ook al zijn niet alle regels logisch.

Hoe anders gaat het hier in Duitsland. Daar houdt 99% zich keurig aan de regels, anders word je er op aangesproken of krijg je een vette boete. Typisch Duits; Ordnung soll sein. Maar daardoor wel de beste cijfers binnen Europa. Ik heb van de week een Corona-test gedaan op vliegveld Weeze. Met zichtbaar plezier stak de Krankenpfleger de reusachtige wattenstaaf via mijn neus dwars door mijn achterste hersenkwab. Om daarna met de andere kant van de staaf via mijn mond wat biervocht uit mijn maag te schrapen. Het was gruwelijk, maar binnen 24 uur had ik via de QR-code de uitslag. Ik denk altijd positief, maar was nu blij met een negatief resultaat. Zeker deze week..

Gisteren viel in de zaterdagkrant mijn oog op de kop boven een artikel: Geen alcohol en toch dronken. Snel begon ik te lezen, hopend op een geldvriendelijk wonder. Helaas stak het anders in elkaar. Een man veroorzaakte een auto-ongeluk, met een alcohol-bloedwaarde van 10 glazen bier. Hij beweerde niet gedronken te hebben, maar verloor zijn baan en bijna zijn huis, moest de schade aan de leaseauto betalen en raakte aan lager wal. Niemand geloofde hem. Totdat de oorzaak werd gevonden: in zijn darmen worden koolhydraten uit zichzelf omgezet in alcohol. M.a.w. een brouwerij in je darmen. Het bestaat echt: het zeldzame Auto-BrouwerijSyndroom. ABS.

Ik loop al de hele dag te mijmeren of ik wat met ABS kan. In plaats van een Gin-Tonic een bordje kale pasta naar binnen werken en klaar is Kees. Een Frietje Met en kachel naar bed. Best goed nieuws in een troosteloze week.

Kapje op, kapje af.

Vorige week had ik een Columnisten ATV-dagje, als begin van mijn vakantie. Ik had eerlijk gezegd ook weinig te melden, maar mijn afmelding leverde wel een record aan reacties op. Ik moest er wel om lachen, blijkbaar kom ik beter tot mijn recht met 7 woorden i.p.v. 700 hahaha!

Het zal jullie niet verbazen dat we naar ons huis Rosamar zijn vertrokken. Door alle berichtgeving vonden velen dat niet zo verstandig, maar het is eerlijk gezegd in Spanje prima te doen in Corona-tijden. Ik schrijf dat natuurlijk wel vanuit de luxe van ons eigen huis, want ik weet niet of ik veel zin had gehad in een all-inn weekje met de bus naar Hotel Playamar in Malgrat de Mar of Camping Els Pins in Blanes. Alhoewel ik de bekende kustplaatsen nog nooit zo stil en verlaten heb gezien in deze normaal drukke zomermaanden. Alleen de typisch Catalaanse vakantieplaatsen (Sant Pol, Palafrugell) zitten bomvol met lokaal toerisme en mensen uit Barcelona.

Vorig weekend hebben we nog heerlijk genoten van het gezin Arns&Co met 4 kids, die zaterdag helemaal los gingen op het boottochtje met amigo Gerard. Na hun vertrek hebben Marion en ik een paar dagen nodig gehad om elkaar weer te begrijpen… Na een paar hectische maanden (Marion in haar ondersteuningsrol voor de Hulpmiddelen en ik met een keeterbedrijfje dat het zwaar kreeg) is het wel wennen als je ineens weer samen dingen moet afstemmen. Maar we hebben nog een hele tweede week om de geleerde lessen in praktijk te brengen haha! Gaat lukken.

Spanje heeft het hetzelfde probleem met het weer oplaaien van de besmettingen als Nederland. Het zijn  vooral de jongeren die zich niet meer aan de beperkingen houden. Dat leidt dan tot lokale haarden die moeilijk controleerbaar zijn en dus worden de oranje zones steeds groter. Maar Catalonië is ongeveer net zo groot als Nederland, dus is alles plat leggen best een zwaar middel. Ik ben vandaag stiekem naar Barcelona geweest om rechtstreeks naar mijn tante Ria te rijden om haar een dagje te helpen met spullen op te ruimen. Na al die maanden sociaal isolement smacht ze naar meer momenten, maar we moeten wel voorzichtig blijven. Geen idee of ik straks in quarantaine moet als ik terug kom op Eindhoven Airport…

In Spanje zijn, net als in Duitsland, mondkapjes niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Je ziet maar weinig mensen die zich er niet aan houden. Zoals de TomaLaMierdaCovid-Grupo, de Spaanse variant van het Viruswaanzin-team. Die doet heel macho, maar met boetes tot € 6.000,= is die stoerheid snel weg. En Spanje werkt dan ook echt anders; niks waarschuwen of vriendelijk verzoeken: aanhouden, vastzetten en boete meteen innen. Dan mag je weer naar huis. Niks polderen> lik op stuk!

Ik moet er wel aan wennen, aan dat masker. Ik heb een rijke verzameling aan hippe varianten, maar het blijft flapperen met mijn oren en poetsen op beslagen brillenglazen. Het voelt een beetje als dat oude TV-spelletje: ‘Petje op-Petje af’. Ik weet zeker dat ik bij de moderne variant ‘Kapje op-Kapje af’ niet als laatste overeind zou staan en dus ook niet met de hoofdprijs naar huis zou gaan. Ik denk ook dat we in Nederland best wel voor de preventieve stap van mondkapjes zouden kunnen kiezen, maar in ons poldermodel is dat blijkbaar toch een stap te ver. Zijn we bang om duidelijke, harde maatregelen te nemen. Waarom dan? Voor al die ontkenners?

Meer nog dan het dagelijkse Corona-nieuws was Spanje de afgelopen week in de ban van de oude koning. Om de monarchie te redden, heeft hij zijn zoon en huidige koning Felipe een brief gestuurd dat ie even weg is. Pauze nemen, het paleis verlaten, oude matties opzoeken. Anders gezegd; onderduiken nu de terechte kritiek aanzwelt tot Beirut-orkaankracht. Ooit was Juan Carlos hét symbool van een beschadigd land dat begon aan democratie. Maar daarna heeft hij zich als een Untouchable gedragen. Net zoals onze eigen Bernard. Verheven boven het gepeupel en denken dat je je alles kunt veroorloven. Maar niet in de 21e eeuw. Genadeloos ontmaskert als belastingontduiker, vreemd-ganger en smeergeld-pakker. Waarom hebben we nog monarchieën? Wat voegt het toe?

Veel te veel vragen voor een vakantieweek. Toch maar bijtijds lunchen vanmiddag. Nog 6 uur wachten..