:“Houston, we have a problem..”

En toen waren we de Sjaak. We zitten in onze geïsoleerde Duitse bunker te wachten op betere tijden. Want dinsdag jl. zijn wij allebei positief getest op Corona. Hausquarantaine bis Sonntag den 8. November…. Gemütlich zusammen…..

Ergens begin vorige week heb ik Corona opgelopen, waarschijnlijk op een cateringlocatie. Eerst niets van gemerkt, vorig weekend grieperig gevoel en 4 dagen op de logeerkamer gebivakkeerd om Marion niet wakker te houden. Maar dinsdagmorgen gingen alle alarmbellen af. Van de 4 dames op de betreffende cateringlocatie bleken er twee positief. Ook de andere dames (beide negatief) naar huis gestuurd. Overal medewerkers vandaan getrokken om de locatie te kunnen openen en ondertussen alle mensen gebeld die ik in de 6 dagen ervoor zakelijk had gezien.

Negen mensen laten testen, negen negatief. Helaas gisteren toch een onverwacht laat geval in de privésfeer die wellicht via mij is besmet. De cowboy-sneltesten hebben dinsdag en woensdag goede business gedaan. Met prijzen variërend van € 65,= tot € 139,= was ik € 830,= kwijt om een stukje zekerheid op de werkvloer te kunnen regelen. Maar voorkomen is beter dan genezen. Het wordt zakelijk toch een uitdaging als onze medewerkers door besmetting een bierbrouwerij, een distributiecentrum of een Europese logistieke hub stilleggen….

Voor Marion is het ook a tough cookie. In haar werkomgeving geldt zero tolerance en dus gingen ze daar dinsdagmiddag, na mijn telefoontje dat ik positief getest was, in recordtempo mensen testen en naar huis. Tot nu toe lijkt de schade op haar werk mee te vallen, maar nog niet alle resultaten zijn binnen. In zo’n geval hoop je maar één ding: dat je geen superspreader bent.
Het thuiswerken is voor ons niet zo’n probleem; dat deden we al veel, ook voor Corona. Alleen moeten we nu onderling overleggen wie er op welk tijdstip in een video-call gaat, om irritante achtergrondgeluiden te vermijden.

Hoe Ik me voel? Het verschilt per dag, maar gemiddeld genomen kloten. Marion kijkt met lede ogen toe wat er bij mij gebeurt, zij loopt een paar dagen achter op mij..
De eerste dagen een compleet kapotte thermostaat, waardoor je het steenkoud hebt of in de Sahara vertoeft. Ook zware hoofdpijn en overal bijtende spierpijn. Maar de laatste dagen is het vooral voor beiden een onwaarschijnlijke vermoeidheid; we slapen 15 uur per dag en in de wakkere uren lijk ik het meest op Michael Jackson in Thriller; holle ogen, slowmotion-bewegingen en na elke inspanning weer terug naar de bank. Om te slapen. Het is onmogelijk om er niet aan toe te geven. En dat hoesten is ook irritant en pijnlijk.

Organisatorisch hebben we geen klagen. Anne-Roos heeft vrijdag een voorraad verse producten bij de voordeur gezet. En Marion’s hamsterwoede heeft eindelijk een voordeel: tot 2021 komen we niks tekort. Alleen niets smaakt. De witte wijn lijkt wasverzachter, mandarijntjes proeven als uitgekauwd plastic, de boerenkool gister leek het meest op een bedorven Halloween-kotsplakkaat. Maar dat geeft wel een onverwachts voordeel: die 4 kilo wegende Adidas-voetbal in mijn buik is spoorloos verdwenen. Weg. Opgelost. Kijken of ik voortaan met een golfballetje afkan. Zou een meevallertje zijn..

Nu het weekend is aangebroken en er niet gewerkt wordt, kunnen we toegeven aan het totale gebrek aan energie. Ik heb zaterdagmiddag 3 KeukenKampioen-wedstrijden met een half oog gezien, telkens in slaap vallend. Alle drie 0-0. Tenenkrommend voetbal. Onder gezonde omstandigheden had ik zo nog een potje mee kunnen ballen met Excelsior, Helmond Sport, den Bosch of Roda JC. Er is gekozen om betaald voetbal als vermaak nog toe te laten, maar dit is verschrikkelijk. Geen wonder dat het buitenland ons uitlacht, ook naar die 0-13 van Ajax. Mijn koppijn meldde zich spontaan weer.

Kortom, we gaan hier prima doorheen komen. Qua gezondheid. Ben benieuwd of in de 2e week samen thuis werken ook de onderlinge verhoudingen net zo harmonieus blijven. Ik ben nogal een opgewonden standje, met veel herrie en lawaai. Dat viel de eerste week best mee, maar als de energie terugkomt, is de kans groot dat ik in het tuinhuisje beland. Net als het legendarische typetje Walter de Rochebrune van Koot en de Bie (“en ik kom NIET!”). Valt er dan helemaal niets te genieten? Nee!

Ik heb er zaterdag 10 uur over gedaan om deze column te schrijven, terwijl het niet meer dan een treurige opsomming is geworden van een onhandig akkefietje. Tuurlijk moeten we Corona serieus nemen en meewerken aan GGD-kontaktonderzoek etc. Maar wij hebben het dadelijk gehad en zijn dan beiden een tijdje immuun.
Dus dan ben je weer welkom. Als je mag reizen…

De Luxe van saaiheid

En hups, weer een Covid-weekje voorbij. Natuurlijk was de persconferentie dinsdag een hard gelag, vooral voor goedwerkende horecaondernemers. Maar de cijfers liegen niet; we gaan gierend onderuit in Nederland en zijn bijna de Corona-kampioen van Europa. Wel een bedenkelijke titel voor een arrogant land dat vaak anderen de les leest. Misschien een tijdje wat bescheidener zijn is wel op zijn plaats.

Vroeger, toen Corona nog een hip zomerbiertje was met een schijfje limoen erin gefrot, ging ik trouw op zondagmorgen, na het posten van mijn column, de voorgaande week bijwerken en de volgende week voorbereiden. Gaf me altijd rust, ook al klotste er nog veel achterstand tegen de plinten. De laatste maanden doe ik het maar sporadisch, want het adagium is: same shit, different week.

Ik weet dat op zondagavond de eerste Corona-ziekmeldingen binnen gaan komen (“de zus van de neef van mijn broer heeft Corona en die heb ik woensdag gezien en nu hoest ik nogal”), dat er dinsdag een paar opdrachtgevers gaan bellen hoe het nu verder moet.., dat ik donderdag een uurtje of 4 met de ARBO-dienst en het UWV aan het bellen ben i.v.m. de langdurig zieken en dat ik op vrijdag voor de 3e keer een nieuw vervangingsrooster maak voor de week erna. Allemaal hartstikke kopieer- en voorspelbaar.

Ik wil zakelijk niet klagen, want we komen er nog steeds doorheen en de personeels-perikelen zijn er altijd al geweest. Het hoort bij ons vak en ik prijs me gelukkig met het overgrote deel van de medewerkers die meedenken, zich thuis dood vervelen en liever willen werken. Maar het werkt in menig bedrijf hetzelfde als met de aanpak van de Corona-crisis: het is een kleine minderheid die alles verpest. Mensen die geen rekening houden met anderen, alleen maar egocentrisch denken en bij elke gemaakte afspraak een vraagteken zetten of het botweg niet doen. We hebben er best veel van in Nederland.

Mijn grootste gevaar op dit moment is dat alles saai wordt. Voorspelbaar, eentonig, blasé. Ik mis de kick van het onverwachtse, ik mis de uitdaging om iets nieuws of iets anders te doen. Natuurlijk zijn we druk bezig om zakelijk dingen aan te passen om straks zonder overheidssteun nog een fatsoenlijk businessmodel neer te zetten. Dat gaat ook wel lukken, want we zijn nog een jong en flexibel bedrijf met nauwelijks overheadkosten. Maar ik ben in elk bedrijf altijd bezig geweest met groei en nooit met krimp. Met opbouwen in plaats van consolideren.  En als de groei eruit was, ging er meestal een strik omheen of nam ik afscheid. Ik ben niet zo goed in het beheren of op de winkel passen.

Ik besef me ook dat ik eigenlijk niks te klagen hebben. Dat het een soort luxe is om in Corona-tijd je leven als saai te bestempelen. Marion en ik werken allebei veel en verdienen uitstekend, hebben privé lage kosten, zeker nu de twee dochters uitgestudeerd zijn. We zijn wel een beetje uitgeklust in Duitsland en de To-Do list van Rosamar kan prima een jaartje wachten. De afgelopen weken kon ik nog een beetje kwijt mijn ei kwijt met de verkoop van twee auto’s en het zoeken van een jongere PC Hooft-tractor. Maar die staat nu te shinen op de oprit en daarmee is dat tijdverdrijf ook afgerond.

We missen vooral onze weekendjes naar Spanje. Een paar dagen de accu opladen in een andere omgeving, hapje-drankje met vrienden, lunchen op het strand, slenteren door Barcelona. We voelen ons een beetje als die tuinlampjes op zonne-energie van Ikea: als ze geen zonlicht krijgen, laden ze niet genoeg op. Dan schijnen ze lafjes een half uurtje in het donker en gaan ze uit. Zo slepen wij ons door de week, op weg naar vrijdag. Om dan met een afgeladen boodschappenkar aan het weekend te beginnen. Dat bestaat uit potje golfen, beetje koken en I-Padden. Boring…

Nu ik het zo terug lees, word ik er zelf depri van. Saai verhaal, zonder humor, jankerig. Het zijn niet de symptomen van COVID-19, maar die van de ziekte van YOGO-57. Die symptomen worden alleen maar erger. Tenzij je je niet aan de regels houdt. Maar ja, dan komen we niet van Corona af. Dan toch maar weer een saaie week..

Mattie F.

Sorry dat ik wat aan de late kant ben vanochtend. Ik heb er een klusje bij en dat is vooral veel avond- en nachtwerk. Toch weer even wennen, want de onregelmatige horecajaren liggen alweer decennia achter mij. Tegenwoordig lig ik al op bed voordat Jinek begint.

Ik had het in de drukte niet meegekregen, maar woensdagavond zat ik met mijn meiden te eten en zij gingen helemaal stuk over het optreden van Famke Louis bij Jinek. Ik had die naam wel eens gehoord, maar had geen idee of het een soapsterretje uit GTST, een Jan Smit-zangeresje of een wauwelend fotomodelletje was. Maar Famke bleek een influencer en rapper te zijn met 1 miljoen volgers. Aangezien ik ouwerwets op Smoelenboek zit en niet op Instagram en Tok Tok, had ik nog niets meegekregen van haar belangrijke rol in onze maatschappij.

Mijn meiden lieten haar optreden zien en eerlijk is eerlijk: ik heb zelden iemand zo compleet zien falen als Famke. Ik kreeg er een Karremans-gevoel bij en lag in een deuk over zoveel domheid. Totdat je je realiseert dat ze 1 miljoen fans heeft, die waarschijnlijk kritiekloos haar statements overnemen. Dat had die Gommers wel goed in de gaten, want die bleef als enige aan tafel proberen om haar niet kwijt te raken. Intelligente kerel. Mag van mij premier worden.

Al haar mede-BNers van #ikdoenietmeermee hadden al schijterig hun keutel ingetrokken. Geschrokken van alle commotie kregen ze in de gaten dat ze zich als makke en domme schapen voor het karretje van Raspoetin Willem Engerd van actiegroep Viruswaanzin hadden laten spannen. En dus besloot Famke woensdagavond, 24 uur na haar fatale optreden, een Mea Culpa te plaatsen op Social Media. (https://www.gids.tv/artikel/10598/famke-louise-betuigt-spijt-voor-social-media-actie-en-doet-een-stap-achteruit ). Dat vond ik best knap van het grietje, die moederziel alleen de hele strontkar over zich heen had gekregen. Ook ging ze op zoek naar een bijzonder en inspirerend iemand die haar kan educaten.

Na een nachtje slapen besloot ik donderdag het volgende appje naar Famke te sturen: “Yo mOpp, mattie F. hiero. Helpen met je madezooi en weg bij alle Maffos? BT4Y”  Binnen 1 minuut kreeg ik een reactie: “WTF Bro, ben je Daap of Real? iig ASAP hulp nodig”. Ik heb haar daarna gewoon gebeld, met een telefoon! En uitgelegd dat ik in een totaal andere wereld leef, met een andere realiteit en waarheid. En dat ik ook veel volgers heb, wel 300! En dus prima in staat ben om haar te educaten i.v.m. al mijn ervaring met mijn dochters en 50 vrouwelijke medewerkers. Weliswaar weinig succesvol, maar wel streetwise. Ze ging overstag en gisteren ben ik dus in haar wereld gestapt.

Als je op je 57e denkt alles al een keer meegemaakt te hebben, is het educaten van Famke een louterende ervaring. Haar eerste vraag (‘waar ging het mis?’) gaf de complexiteit al aan. Ze liet me haar Insta-account met alle comments na haar optreden bij Jinek lezen. In haar wereld had ze zich prima geweerd, goed haar punt weten te maken en was ze een heldin. ‘Waarom word ik dan tot mijn enkels afgefakkeld?’, vroeg ze me. Ik legde uit dat als je in Nederland afwijkt van de doorsnee BMM (Blanke Mannen Mening), je op het schavot gaat. Vraag maar aan Akwasi, Halsema, Grapperhaus. Het komt waarschijnlijk, legde ik Famke uit, door onze protestante/calvinistische roots. Alles wat afwijkt wordt in conservatieve kerkkringen als zondig en slecht gezien. Niks tolerant, gewoon hel en verdoemenis, overgoten met een modern sausje hufterigheid.

“En nu?”, vroeg Famke. “Je hebt een goede stap gezet. Eerst stilzitten als je geschoren wordt”, zei mattie F. wijs. Famke zei dat ze altijd geschoren was, maar die opmerking heb ik gezien het leeftijdsverschil maar even genegeerd. Wel vroeg ik of er wat te doen was aan de combinatie van dikke eendenlippen en zuur kijken, omdat dat op TV nogal dombo over kwam. Met een selfie keek ze naar haar eigen reactie en snapte de boodschap. Toch een slimme, straatwijze meid. Ze komt er straks beter uit. En dan gaat haar business-modelletje als influencer weer op volle toeren draaien.

Als je jong bent, doe je soms domme dingen. Dat deden wij ook, lang geleden. Alleen was er geen exposure. Nu word je keihard aangepakt. Het is geen fijne tijd om nu op te groeien.

Frank’s Brewery

Soms zit ik, peinzend boven een werkeloos toetsenbord, te broeden op een onderwerp. Gewoontegetrouw neem ik dan de week door. Eerst passeren de onderwerpen die in het nieuws waren en daarna neem ik mijn privé-week onder de loep. Meestal borrelt er wel iets naar boven.

Deze week lijkt de herfst in mijn hoofd al begonnen. Harde wind en regen, veel autokilometers en het weinig aanlokkelijke perspectief van een oplaaiend virus zorgen voor een passieve matheid. Zelfs de heisa rond het aanstaande vertrek van Messi uit Camp Nou glijdt van mijn hangende schouders af. Ik heb hem in februari, vlak voor de Corona-uitbraak, voor de 51e en laatste keer live zien spelen. Door wanbeleid en gebrek aan lef moet FC Barcelona door een diep dal. Misschien kunnen we er maar beter meteen aan wennen dat we dat zonder Messi gaan meemaken. That’s life.

Ik kan me ook niet druk maken om zo’n foutje van Grapperhaus. Bijna vier jaar geleden overleed na een kort en zwaar ziektebed zijn eerste vrouw. Als je daarna weer het geluk weet te vinden, mag je best blij zijn. Eerst moet hij het feessie nog uitstellen, maar dan is het zover. Je nodigt wat familie en vrienden uit, een mannetje of 30. Het gaat best goed met afstand houden, tot de groepsfoto. Dan kruipen de setjes familieleden te dicht bij elkaar. Snel een foto van dit mooie moment. Voor later.

Iemand heeft die foto dus gelekt of stiekem genomen. Ik hoop dat het niet één van de gasten was, want die heeft dan nu een Karremans-gevoel. Maar wat er daarna gebeurt, is Nederland ten voeten uit. Alles en iedereen duikt er bovenop, schreeuwt moord en brand, roept om ontslag, wil Ferdje op het hakblok. Wat zijn we dan toch een zielig jank volk. Tuurlijk is het dom en niet handig van Ferdje, zeker vanuit zijn functie. Dus excuses aanbieden, sorry zeggen. Maar wat zaagt Nederland hem graag door midden. “Hij die onze vrijheid inperkt, die nazi die alles verbiedt”.

Alsof je geen fouten mag maken. Het is ons allemaal de afgelopen maanden wel een keer gebeurd. Een onverwachte omhelzing, te dicht langs elkaar in de supermarkt, iets te volle lift, geen 1,5 meter in een rij bij de kassa. Slim? Nee. Logisch? Ja. Er was eens een man in een badjas op slippers die zei: “Diegene die zonder zonde is, mag de eerste steen werpen”. We worstelen allemaal met de beperkingen, terwijl het overgrote gedeelte van Nederland wel snapt dat het niet anders kan. Misschien valt de tweede golf wel mee, maar vooral als we een beetje meewerken. Ook al zijn niet alle regels logisch.

Hoe anders gaat het hier in Duitsland. Daar houdt 99% zich keurig aan de regels, anders word je er op aangesproken of krijg je een vette boete. Typisch Duits; Ordnung soll sein. Maar daardoor wel de beste cijfers binnen Europa. Ik heb van de week een Corona-test gedaan op vliegveld Weeze. Met zichtbaar plezier stak de Krankenpfleger de reusachtige wattenstaaf via mijn neus dwars door mijn achterste hersenkwab. Om daarna met de andere kant van de staaf via mijn mond wat biervocht uit mijn maag te schrapen. Het was gruwelijk, maar binnen 24 uur had ik via de QR-code de uitslag. Ik denk altijd positief, maar was nu blij met een negatief resultaat. Zeker deze week..

Gisteren viel in de zaterdagkrant mijn oog op de kop boven een artikel: Geen alcohol en toch dronken. Snel begon ik te lezen, hopend op een geldvriendelijk wonder. Helaas stak het anders in elkaar. Een man veroorzaakte een auto-ongeluk, met een alcohol-bloedwaarde van 10 glazen bier. Hij beweerde niet gedronken te hebben, maar verloor zijn baan en bijna zijn huis, moest de schade aan de leaseauto betalen en raakte aan lager wal. Niemand geloofde hem. Totdat de oorzaak werd gevonden: in zijn darmen worden koolhydraten uit zichzelf omgezet in alcohol. M.a.w. een brouwerij in je darmen. Het bestaat echt: het zeldzame Auto-BrouwerijSyndroom. ABS.

Ik loop al de hele dag te mijmeren of ik wat met ABS kan. In plaats van een Gin-Tonic een bordje kale pasta naar binnen werken en klaar is Kees. Een Frietje Met en kachel naar bed. Best goed nieuws in een troosteloze week.

Kapje op, kapje af.

Vorige week had ik een Columnisten ATV-dagje, als begin van mijn vakantie. Ik had eerlijk gezegd ook weinig te melden, maar mijn afmelding leverde wel een record aan reacties op. Ik moest er wel om lachen, blijkbaar kom ik beter tot mijn recht met 7 woorden i.p.v. 700 hahaha!

Het zal jullie niet verbazen dat we naar ons huis Rosamar zijn vertrokken. Door alle berichtgeving vonden velen dat niet zo verstandig, maar het is eerlijk gezegd in Spanje prima te doen in Corona-tijden. Ik schrijf dat natuurlijk wel vanuit de luxe van ons eigen huis, want ik weet niet of ik veel zin had gehad in een all-inn weekje met de bus naar Hotel Playamar in Malgrat de Mar of Camping Els Pins in Blanes. Alhoewel ik de bekende kustplaatsen nog nooit zo stil en verlaten heb gezien in deze normaal drukke zomermaanden. Alleen de typisch Catalaanse vakantieplaatsen (Sant Pol, Palafrugell) zitten bomvol met lokaal toerisme en mensen uit Barcelona.

Vorig weekend hebben we nog heerlijk genoten van het gezin Arns&Co met 4 kids, die zaterdag helemaal los gingen op het boottochtje met amigo Gerard. Na hun vertrek hebben Marion en ik een paar dagen nodig gehad om elkaar weer te begrijpen… Na een paar hectische maanden (Marion in haar ondersteuningsrol voor de Hulpmiddelen en ik met een keeterbedrijfje dat het zwaar kreeg) is het wel wennen als je ineens weer samen dingen moet afstemmen. Maar we hebben nog een hele tweede week om de geleerde lessen in praktijk te brengen haha! Gaat lukken.

Spanje heeft het hetzelfde probleem met het weer oplaaien van de besmettingen als Nederland. Het zijn  vooral de jongeren die zich niet meer aan de beperkingen houden. Dat leidt dan tot lokale haarden die moeilijk controleerbaar zijn en dus worden de oranje zones steeds groter. Maar Catalonië is ongeveer net zo groot als Nederland, dus is alles plat leggen best een zwaar middel. Ik ben vandaag stiekem naar Barcelona geweest om rechtstreeks naar mijn tante Ria te rijden om haar een dagje te helpen met spullen op te ruimen. Na al die maanden sociaal isolement smacht ze naar meer momenten, maar we moeten wel voorzichtig blijven. Geen idee of ik straks in quarantaine moet als ik terug kom op Eindhoven Airport…

In Spanje zijn, net als in Duitsland, mondkapjes niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Je ziet maar weinig mensen die zich er niet aan houden. Zoals de TomaLaMierdaCovid-Grupo, de Spaanse variant van het Viruswaanzin-team. Die doet heel macho, maar met boetes tot € 6.000,= is die stoerheid snel weg. En Spanje werkt dan ook echt anders; niks waarschuwen of vriendelijk verzoeken: aanhouden, vastzetten en boete meteen innen. Dan mag je weer naar huis. Niks polderen> lik op stuk!

Ik moet er wel aan wennen, aan dat masker. Ik heb een rijke verzameling aan hippe varianten, maar het blijft flapperen met mijn oren en poetsen op beslagen brillenglazen. Het voelt een beetje als dat oude TV-spelletje: ‘Petje op-Petje af’. Ik weet zeker dat ik bij de moderne variant ‘Kapje op-Kapje af’ niet als laatste overeind zou staan en dus ook niet met de hoofdprijs naar huis zou gaan. Ik denk ook dat we in Nederland best wel voor de preventieve stap van mondkapjes zouden kunnen kiezen, maar in ons poldermodel is dat blijkbaar toch een stap te ver. Zijn we bang om duidelijke, harde maatregelen te nemen. Waarom dan? Voor al die ontkenners?

Meer nog dan het dagelijkse Corona-nieuws was Spanje de afgelopen week in de ban van de oude koning. Om de monarchie te redden, heeft hij zijn zoon en huidige koning Felipe een brief gestuurd dat ie even weg is. Pauze nemen, het paleis verlaten, oude matties opzoeken. Anders gezegd; onderduiken nu de terechte kritiek aanzwelt tot Beirut-orkaankracht. Ooit was Juan Carlos hét symbool van een beschadigd land dat begon aan democratie. Maar daarna heeft hij zich als een Untouchable gedragen. Net zoals onze eigen Bernard. Verheven boven het gepeupel en denken dat je je alles kunt veroorloven. Maar niet in de 21e eeuw. Genadeloos ontmaskert als belastingontduiker, vreemd-ganger en smeergeld-pakker. Waarom hebben we nog monarchieën? Wat voegt het toe?

Veel te veel vragen voor een vakantieweek. Toch maar bijtijds lunchen vanmiddag. Nog 6 uur wachten..

Corona-II: The Virus Strikes Again!

Het zou een mooie titel voor een Hollywood-film kunnen zijn. Na een succesvol eerste deel, volgt meestal uit pure geldlust een 2e en vaak ook een 3e variant.  Zelden wordt het er beter van: in Rocky6 liep Rambo met een rollator, in Back to the Future 2 was die bolide een achterhaalde Dacia en Sharon Stone droeg in Basic Instinct 2 al een Tena-lady.

Wij zitten al een tijdje in een slechte B-film die Corona heet. Deel 1 is nog bezig en het leek richting een prettig einde te gaan, ondanks de verborgen hints van de Wizards of the Virus. We trokken er weer op uit naar Flyland en Sealand, gingen lekker met zijn allen Dammen en op het terras van the Little Lock zat Yup Amsterdam-Noord weer op elkaar. En, trouw aan onze mannelijke natuur: 60 inches bleek in de praktijk maar de helft te zijn.

Maar de achtergrondmuziek van Radio RIVM  klonk steeds onheilspellender, de pauken roffelden sneller en sneller en één van de hoofdrolspelers, kale Ferdy Jokeshouse, sloeg steeds grimmigere taal uit. De lucht was zwanger van de opgekropte spanning én van minuscule, verdachte waterdruppeltjes….. En toen was er abrupt de aftiteling met als eerste shot: “Executive Producer Mark Rutte van 5G-Movie Productions.” Met een raar logo erbij, iets van een ronde speelbal voor kinderen met allemaal omgekeerde zuignapjes eraan. Scary…..

De opnames voor ‘Corona-II: the Virus strikes again’ zijn al een tijdje bezig en heel stiekem verschijnen er af en toe sneak previews. Weer met die kale Ferdy erin, maar ook ‘Funny Shoe Hugo’ is voor veel geld gestrikt voor deel 2. Het Monster heeft zich razendsnel verplaatst van dompige, muffe verpleegtehuizen naar typische jongerenplekken: bierketen, mega-disco’s en studentenhuizen. Hij is kieskeuriger geworden, heeft Lloret en Blanes links laten liggen, maar gaat nu lekker naïeve rijkelui-kids opzoeken in Albufeira en Bergen aan Zee. Vooral als er ergens “I will survive” van de Herpes Houseband klinkt, staat hij vooraan mee te deinen.

De overgrote meerderheid weet het niet meer. Mondkapje op, mondkapje af? Afstand in de bus en trein, maar niet in het vliegtuig? Handschoentjes of niet in de supermarkt? Met familie op het terras aan één tafel, zonder familieband op anderhalve meter? Naar ‘oranje’ -landen op vakantie gaan of niet? Wel met de auto, maar niet met het vliegtuig? Het lullige is dat het een intelligente Lock Down wordt genoemd. Als je het dan niet snapt, ben je dan dom? En als je van alle, elkaar tegensprekende, expertmeningen geen chocola kan maken, mag je dan nog wel wat vinden? Of moet je dan heel hard schreeuwen dat het nep is, een complot, een deep state oorlog, onder de huid geïnjecteerde vaccins? En kunnen die stralende 5-G zendmasten niet dat virus wegstralen?

Na ruim vier maanden Corona ben ik zakelijk nog stevig overeind en gaat het zelfs de goede kant op. We krijgen weer kansen en nieuwe locaties, die de mindere omzet op de bestaande locaties compenseren. Terwijl het een slagveld is in de catering-wereld met faillissementen en veel ontslagen, zijn wij alweer mensen aan het aannemen. Niemand eruit, nieuwe mensen erin. Flexibel denken, snel reageren, creatieve oplossing bedenken zijn belangrijk, net als een portie geluk. Ik denk dat 2021 weer een goed jaar gaat worden. Maar geen idee wat het effect zal worden van Corona-II: The Virus Strikes Again.  

Kunnen jullie mij helpen met een paar extreem optimistische scenario’s voor de slotscene van Corona-II? Gewoon ongebreideld, tikkie naïef optimisme? Leuke onverwachte meevallers. Ik ga een paar voorbeelden geven die jullie mogen aanvullen. Zodat we niet wegzakken in een uitzichtloos, duister, onvoorspelbaar moeras. Deal?

  1. Vanaf september krijg je bij de ingang van het stadion gratis bier. Bij de eerste slok uit het flesje is meteen zichtbaar of je positief bent. Je krijgt dan een ereronde en staande ovatie van het volle stadion en verdwijnt via de spelerstunnel rechtstreeks in een ambulance naar het ziekenhuis.
  2. De rijkste man van de wereld Jeff Brezos, eigenaar van Amazon, wordt verliefd op Ankie uit Twello en besluit Nederland te kopen (van Shell en Unilever) om alle werkeloosheid en armoede op te heffen. Eten in bedrijfsrestaurants wordt voortaan gratis.

Zie je wel? Best makkelijk. Kom maar op !

Afscheid

Zondagmorgen 6.30 uur. Tot een half uur geleden was ik vastberaden om deze week geen column te schrijven. Ik had mijn schrijvers-kruit afgelopen week al verschoten aan een persoonlijke afscheidsbrief aan mijn vriendje Ramòn en daarmee was ook de behoefte om mijn hoofd leeg te maken weg.

Maar zoals vaker de laatste tijd, was ik heel vroeg wakker en schieten alle gedachten als lichtflitsen kris kras door mijn hersenpan. Schijnbaar veroorzaakt deze Corona-tijd een groeiende onzekerheid. Je merkt het aan alles om je heen. Zelfs de meest nuchtere mensen die ik ken, zie ik veranderen in opstandige, argwanende Medelanders die het met alles grondig oneens zijn. Hun aanvankelijke acceptatie van de situatie maakt plaats voor boosheid. Ik denk nog steeds dat angst een slechte raadgever is, maar we raken maar niet ontwaakt uit deze hele slechte droom.

Het afscheid van Ramòn dinsdag heb ik in mijn eentje gevolgd vanaf mijn laptopscherm in de lege vergaderzaal van een uitgestorven kantoorpand in Breda, 100 km verderop. Het was mooi, verdrietig en ook surrealistisch. De mens is een kuddedier met diepe behoefte aan sociaal contact. Op dit soort ingrijpende momenten is juist het fysieke samenzijn onderdeel van mijn rouwverwerking. De virtuele borrel na afloop gaan we zo snel mogelijk live overdoen; sterke verhalen vol met humor vertellend.

Er zijn ook veel minder fraaie dingen waar we afscheid nemen. Bv. onze afhankelijkheid van andere landen om cruciale hulpmiddelen te leveren. Mooi moment om dat de aankomende blijvend anders in te richten. Of de veel te goedkope vliegtickets waar ook ik jaren van heb geprofiteerd. 20-25 vluchten per jaar voor gemiddeld € 65,= retour is natuurlijk van de zotte. Als ik door een verdubbelde prijs nog maar de helft kan vliegen, is dat beter, terecht en logisch. Mag ik dan a.j.b. wel elke keer wat langer in Spanje blijven dan 3-4 dagen? Ik kan daar ook prima thuiswerken!

En de kantoortuin kan ook opgeheven worden. Ik heb er altijd een pesthekel aan gehad, dat gedwongen “kijk ons nou eens goed teamwerken”-gedoe. In sommige bedrijven hoorde bij mijn functie een eigen kantoor, parkeerplek en een persoonlijke secretaresse. Maar ik wil rechtstreeks door iedereen benaderbaar zijn en geen afspraakfilter ertussen. Omdat ik zo weinig mogelijk op kantoor kwam, mocht iedereen van mijn team op die parkeerplek staan, werd mijn kantoor de verzamelplek en de secretaresse een onmisbare verbindingsschakel tussen kantoor en locaties. Daar werd iedereen, ik voorop, gelukkiger van.

Qua werk en zeker in mijn business gaat er heel veel veranderen. Minder ‘Debiteuren/Crediteuren’ op kantoor, nutteloos lang vergaderen als doel op zich verdwijnt en wordt nu al binnen een half uur via  Microsoft Teams gedaan. Het bedrijfsrestaurant wordt een ontmoetingsplek die de hele dag geopend is om in kleine groepjes te overleggen of om je sociale werkkontakten bij te werken. We gaan meer andere diensten aanbieden en worden heel flexibel in ons gezonde aanbod. Best een goede ontwikkeling. Daar waren we eigenlijk al op gefocust, alleen wilden de meeste opdrachtgevers er nog niet aan. Maar onder druk wordt alles vloeibaar en blijkt traditioneel kantoor een gepasseerd station.

uit de oude doos

Misschien kunnen we al die lege panden wel ombouwen naar betaalbare starterswoningen om de huizenmarkt toegankelijker te maken voor jongere mensen. Er gebeurt al hier en daar, maar veel te weinig en vaak ook nog nieuwbouw. Als de voorspelde 30-40% van de kantoormensen straks thuis werkt op een gemiddelde dag, is prima uit te rekenen hoeveel vierkante meters er leeg komen te staan. Ik heb geleerd om vooral mijn eigen vak uit te oefenen en niet roekeloos in allerlei nieuwe markten moet stappen ( Nailhoover-Milkshakes-No Candy etc. etc.), maar het kriebelt wel. ‘Gelukkig’ heb ik mijn handen vol om de catering-business door deze zware tijden heen te krijgen en wil liever daarna veel vaker lang in Spanje zitten. Scheelt weer onnodige kerosine!

Godszijdank heb ik deze week weer volop kunnen golfen en tennissen. Het zachte sukadevlees op mijn billen, buik en bovenbenen zal niet meer veranderen in stevige kogelbiefstuk, maar voor het eerst in weken heb ik geen rugpijn meer, ondanks de overkill van 5 keer sporten in één week. Het wordt hoog tijd om wat Corona-kilo’s kwijt te raken. Een betere variant van afscheid nemen. Gelukkig maar.

De buurman van de tante van de oud-klasgenoot van mijn zus

De weken vliegen voorbij, maar helaas vliegt het Corona-virus niet mee. Koningsdag 2020 was een heerlijk relaxte dag zonder spijkerpoepen, het Friese piksjitten of ezeltje prik. Wat zullen die meiden van Lex en Max blij zijn geweest. Misschien een mooi moment om die jaarlijkse martelgang helemaal af te schaffen. Middeleeuwse meuk.

Het kost mij steeds meer moeite om alle virus-info te absorberen. Geen idee of er gisteren 59 of 95 nieuwe ziekenhuisopnames waren. Of was dat het getal van de overledenen? De neergaande RIVM-lijn klopt helemaal met mijn aandachtscurve. Ik verslap onbewust, was mijn handen net als vroeger (not), ga soms weer in de comfortzone van bekenden staan, pak elk willekeurig winkelwagentje zonder na te denken en nies de voorruit van de auto weer helemaal onder.

Misschien ben ik wel mening-moe. We waren al het land van 6 miljoen bondscoaches (alle mannen tussen 8 en 102), maar zijn nu ook gezegend met 16,3 miljoen virologen. Alleen als je nog te jong bent om te praten of een pasgeboren babypanda bent in Ouwehand heb je geen tekst. Maar verder trekt iedereen zijn scheur open; in de krant, op social media, op radio en TV. Maakt niet uit of je Maurice de Hond, Sylvie Meis, Donald Trump of Harrie Hangzak uit Zwolle heet. Jouw mening is zo belangrijk dat iedereen jouw waarheid moet horen. Ik doe natuurlijk vrolijk daaraan mee.

Maar wat is nou echt waar? Was het een vleermuis die aan schubbedier zat te knagen, een mislukt laboratoriumproefje, een labiel 5G-zendmastje, een opzettelijke besmetting door een wereldmacht of een takketrucje van God/Allah? En krijgen sommige mensen het niet omdat ze chloor in hun haar smeren, malariapillen slikken, veel groentes eten of een elektrische auto rijden? Of is het gewoon volstrekte willekeur van een ongrijpbaar natuurfenomeen?

Ik moet vooral mijn impulsieve neiging onderdrukken om overal op te reageren. Iedereen heeft het recht op zijn eigen mening, zolang het niet discriminerend is. Ik heb sommige mensen maar even uit gezet/ontvolgd, omdat ik negativiteit nu niet trek . De complottheorieën, de harde aanklachten richting beslissingnemers en het gescheld op mensen die gewoon hun best doen, ook al maken ze fouten. Feit is dat complotdenken een natuurlijke reactie is op angst. Ik hoor in normale tijden graag andere meningen en lees drie uiteenlopende kranten. Maar ik heb nu liever iets meer 6H(appy) dan 5G(ezeik).

Wat als we Corona even parkeren en om ons heen kijken? Dan zien we bijvoorbeeld dat 94% van de automobilisten zich keurig houdt aan het nieuwe 100-rijden. Ik had het zelf ook niet verwacht, maar het rijdt veel relaxter. Van de week van Dommelen (onder Eindhoven) naar Amsterdam Noord; 150 kilometer in 87 minuten. Ook nu het langzaamaan weer drukker wordt, zie je dat de bijna gelijke snelheid voor alle verkeersdeelnemers meer rust op de weg geeft. Je haalt in en gaat weer naar rechts, simpel. Er komt af en toe nog wel een BMW of Seat voorbij kachelen, maar die heten nu Coronaracers en dragen prima bij aan de staatskas via het CJIB.

Toch blijft het knagen, wat is waar? Wordt Joe Biden geframed met een dubieuze aanrandingsclaim klacht uit 1993 of maakte hij toen misbruik van zijn machtspositie? Ziijn verweer deze week was hetzelfde als dat van zijn vriendje Clinton: “I did not have sex with that woman”. Niet heel slim van zijn PR-adviseur. Was die Noord-Koreaanse kikkervis Kim Yong-un echt bijna dood of zat hij met een BMI van 42 toch als enige in zijn land relaxt ganzenlever te peuzelen?

Gisteren las ik een interview met de befaamde risicospecialist David Zaruk. Inderdaad, ook weer een expert met een mening. Zijn stelling “Voorzorg is vergif” gaat erover dat beleidsmakers niet met risico’s kunnen omgaan en dan als ongezonde reflex alles op slot gooien/verbieden/stopzetten. Hij had een treffende beeldspraak: “Als je een paraplu meeneemt op een stralend zonnige dag, zit je dan goed?”. Het antwoord is eigenlijk nee, want er is geen wolk te bekeken. “Maar zit je met je paraplu dan verkeerd?”. Nee, dat ook niet. Dat is precies wat beleidmakers uit voorzorg doen, die paraplu uitklappen. Je hebt dan nooit ongelijk”.

Ach ja, ook dat is maar een mening. Net zoals die van de buurman van de tante van de oud-klasgenoot van mijn zus.

Stervende zwanen

Nee, niet meteen wegclicken! Ik ga het maar heel even over die blauwe luchtbusmaatschappij hebben. Ergens onderin. Er zijn genoeg andere frustraties die een column kunnen vullen.

Als ondernemer heb ik het nog best druk, maar het is geen business as usual. We zijn vooral bezig om de herstart van de locaties voor te bereiden, onze medewerkers te informeren over veranderende werkwijzen en gesprekken te  voeren met opdrachtgevers over de contractuele consequenties. Stiekem stonden we te trappelen om weer te beginnen. Misschien naïef, maar waarom niet langzaamaan op 50% opstarten? Maar de boodschap van Rutte was dinsdag even duidelijk als teleurstellend: nog niet!

Ik zal eerlijk zijn; het viel me vies tegen. Als risico-(onder)nemer durfde ik het best aan. Mijn medewerkers hebben na een paar weken niets doen ook weer zin en zijn al blij als ze een dagje mee mogen draaien bij ons zusje Australian. Daar komen we handjes tekort omdat met name chocolade bij uitstek geschikt is om troost te geven. En dus blijven de bestellingen binnenkomen. Maar ik wil ook weer broodjes, soep, salades en smoothies verkopen! Gewoon, ons vak uitoefenen.

Er waren heel veel bedrijfstakken teleurgesteld en ik snap het. Hard gewerkt aan ingewikkelde protocollen, bedrijfsruimtes aangepast, likje verf hier en daar en hulpmiddelen ingekocht. De meeste bedrijven hebben hun eerste bijdrage van het NOW-Noodfonds binnen en snappen nu dat die 90% van (k)Wiebes in de praktijk niet boven de 60% komt. Dus moet er snel weer omzet binnen komen, ook al is het nog niet de helft van vroeger. Maar de kabinetskeus is: gezondheid boven economisch belang. Dat snapte ik in het begin van de uitbraak. Maar daar ben ik het nu mee oneens. Het moet ook niet andersom, maar in balans. Naast elkaar.

Kijk, ik ben realist genoeg om te weten dat het Corona-virus tot ver in 2021 een grote rol blijft spelen in onze samenleving. En ik denk ook niet dat injecteren met chloor een slimme oplossing is. Vroeger, toen wij nog weleens naar Spanje gingen en dan een groen zwembad aantroffen, kreeg het water een chloorshock. Gewoon bam, een overdosis erin. Maar de eerste 48 uur bleef ik er dan wel uit. Een keer was ik te gretig. Het gevolg? Jeukende huid, duizelig, Dracula-ogen en een roodgloeiende eikel. Ik denk dat Trump al een keer een chloor-shock heeft ingenomen, gezien zijn hilarische uiterlijk.

Het was te verwachten dat half MKB Nederland, net als ik, hoopte dat we weer aan de bak mochten. Omdat bedrijven elke maand 20 tot 40% verlies draaien, ondanks het Noodfonds. M.a.w.: op elke € 10.000,- (gemiste) omzet, €2000 tot € 4000,= verlies en dus meer schuld. Hoe groot of klein je ook bent, je bent zo door je reserves heen. En als je al extra kunt lenen bij de bank, moet je serieus nadenken of de condities (garantstelling, borg, persoonlijke aansprakelijkheid) wel verstandig zijn.

Tenzij je KLM heet. In goede jaren keer je prachtige dividenden uit, bij elk zuchtje tegenwind (gebeurt best vaak in de lucht..) roep je om hulp. En wij moeten vooral blijven geloven dat we niet zonder KLM kunnen en dat Schiphol alleen van de KLM kan leven. En dus trekken we de knip. Net als in 2008 na de bankcrisis. Toen moesten we ook bijspringen. Er wordt gezegd dat KLM “too big to fail” (te groot om te laten omvallen) is. Wat een kul. De beurswaarde van het bedrijf is €2 miljard. Dan is een EXTRA krediet/lening van € 4 miljard toch waanzin? Twee keer de beurswaarde als lening? Hoeveel leningen hebben ze al open staan? KLM zal ook niet de koploper in duurzaamheid worden. En ze lappen ze alle fatsoennormen aan hun laars. Tot nu toe.

Ik gun elk van de 31.000 KLM-medewerkers zijn goedbetaalde baan. Maar er gaan nog veel meer werklozen ontstaan als de motor van de economie, met name het MKB, steeds vaker blijft haperen. Alleen al In de Amsterdamse horeca gaan naar verwachting 50.000 banen verloren. Het is een slagveld aan het worden met heel veel stervende zwanen. Ik ben bang dat volgende maand, als ook de vakantiegelden betaald moeten worden, veel bedrijven besluiten om te stoppen. Misschien willen ze nog wel verder, maar is hun potje leeg. En zijn ze niet “Too big to fail”.

Bordj El Bahri, zomer 2022.

Slurpend door een bamboe rietje geniet ik van mijn groene ijsthee. Langzaam verdwijnt de paprikarode zon in de Mediterranée. Een koel briesje neemt Marion mee uit de branding naar onze eigen strandzone. Nooit gedacht dat ik Spanje zou inruilen voor… de costa van Algerije!

Het is al de tweede vakantie die we aan de overkant van Europa doorbrengen. Na het wegvallen van de subsidie was het binnen één maand over voor die blauwe Zwaan. Je kunt nu met Cor en Don naar Noord-Afrika, met een extra Aso-Taks van € 150 enkele reis p.p. Het vliegveld van Girona, ooit onze tweewekelijkse bestemming, is een aluminium recycling bedrijf geworden voor alle overtollige vliegtuigen. Het is, naast de biologische Serrano hamboerderij Don Corrupto, nog de enige industrie in de regio. In Lloret en Blanes zitten alle flats vol met Nijlgansen, die door de kapotte ramen naar binnen vliegen. Hun gekmakende gakgeluid is tot in Barcelona te horen.

Vorig jaar ging de nieuwe E.E.G.-regel in dat je nog maar 2x per jaar mag vliegen. Verder ben je verplicht in je eigen land te blijven voor vakantie. Om bij ons huis in Duitsland te komen, moet  ik elke dag aan de grens via een spray-tunnel met desinfectiemiddel naar mijn andere auto om de laatste 8 kilometer naar huis te rijden. We willen graag weer in Nederland gaan wonen, maar het hoogste bod op unsere Deutsche EinfamilieWohnung mit hervorragende Garten, tolles Aussicht und gemütliche Nachbarn is € 13.524,=. Best weinig…

We hebben Rosamar geschonken aan Ibrahim en zijn matties. De hele achtertuin staat vol met leuke plantjes, die gretig aftrek vinden bij de totaal verweesde Catalaanse bevolking. Lurkend aan pretstickjes komen ze apathisch de dagen door, tot ze op de 23e van de maand weer het Rutte-solidariteits-pakket mogen ophalen: 10 kilo aardappelen, 2 pakjes boter, 2 bosjes tulpen en 1 hele plofkip. Typisch Hollandse actie: geen geld, maar wat we aan producten teveel hebben, weggeven en dan op de borst kloppen. Maar ja, na 18 maanden Eurobonds, hulpsteun, EU-subsidies en miljarden schenkingen hadden de Chinezen de Europese Bank voor een prikkie opgekocht. En meteen opgeheven.

Iedereen vraagt zich af waar het fout is gegaan en óf het anders had gekund. De parlementaire enquête onder leiding van het kersverse 2e kamerlid Dries Roelvink is een triest moddergevecht geworden. Het demissionaire kabinet, het RIVM, de ministeries, GG&GD, FNV en NCO/NCW: iedereen gaf elkaar de schuld. Maar eigenlijk was er maar één conclusie: we kregen het virus er niet helemaal onder en uit angst bleef alles op slot. Een catastrofale keuze, want economisch gezien is Nederland helemaal onderuit gegaan. Verkrampt bleven we maar 1,5 meter afstand houden, er werden miljoenen boetes uitgedeeld, de jeugd was gaan muiten en alle menselijkheid was uit onze maatschappij verdwenen. De zo toegejuichte saamhorigheid was omgeslagen in kil egoïsme.

De eerste maanden na de uitbraak konden we soms nog lachen om de rare nieuwe regels in winkels en horeca. Om de looproutes, de pijlen op de grond, bordjes met rare teksten en het verplichte wagentje voor 1 pak melk. Maar alle leuke dingen mochten niet: sporten, voetbalcompetitie, bioscoopje, concerten, festivals, events, terrasje pakken, kroegbezoek. Cafés, restaurants en hotels konden onmogelijk geld verdienen en gingen massaal op de fles. Wonder boven wonder had mijn catering business, na bizarre aanpassingen en een forse terugval, het overleefd. Maar niets werd meer het oude.

Algerije was één van de eerste landen dat slim inspeelde op de nieuwe werkelijkheid. Zelf was het ongeschonden uit de strijd gekomen en als je na één dag quarantaine en een Covid19-test in een barak bij het vliegveld goed werd gekeurd, kon je ongehinderd in dit immense land van je vakantie genieten. Weliswaar was het een soort van politiestaat om terrorisme en criminaliteit tegen te gaan, maar je was al dolblij om niet naar Rennesse, Texel of Zandvoort te hoeven. En geen alcohol en speklappen went. Gedurende 10 dagen…Max.

Natuurlijk is bovenstaande een zwartgallige toekomstblik, waarvan ik met heel mijn hart hoop dat hij niet uitkomt. De aankomende weken komen we in een cruciale fase. Blijven we (terecht?) gevangen in het keiharde oordeel van de experts om niet te verslappen. Of krijgen we Lebensraum? Prevaleert sociaal en economisch herstel boven gezondheidsrisico’s? Zeggen jullie het maar.

gisteren bij de Boerenbond