Moviemutsen

Even de aandacht afleiden van de bloedstollende finale van de Amerikaanse verkiezingen. Geen debat rondom Zwarte Piet, want jullie weten toch al waar ik sta in deze verharde discussie. Ik zoom vandaag in op het treurige bevolking groepje Duffe Duiven met kort pittig kapsel.

In de wintermaanden pakken Marion en ik tijdens de ‘Duitse’ weekenden regelmatig op zondag een filmpje. Ergens rond de klok van 14.00 uur zijn we dan in filmhuis Lux om een film met inhoud te gaan bekijken. Geen James Bond of Pirates of the Carribean, maar het aangrijpende Still Alice of het ontroerende Amour. Afgelopen zondag was Tonio aan de beurt, na het gelijknamige boek van A.F.Th. van der Heijden over zijn in 2010 verongelukte zoon. Ik weet al bij voorbaat dat ik met dikke keel en dito ogen de zaal uit zal lopen, maar dat past bij zo’n emo-zondag.

Het nadeel van zo’n movie-middag is dat oudere mutsen uit hun woonkooitjes tevoorschijn komen, die ik meestal alleen bij de Albert Heijn ontwaar. Daar kwam ik nooit, maar sinds kort doe ik daar met mijn vader een wekelijks rondje. En dat is geen sinecure voor een ongeduldige vijftiger. Met rolstoel voor en karretje achter probeer ik dan slalommend zeurderige voorkruipsters te ontwijken. Soms lijkt het wel een computergame. Dan richt ik het scan-apparaat als een pistool op hinderlijke treuzelaars en ruim deze bonus-Bertha’s denkbeeldig uit de weg. Ik blaas dan even in de loop en hang het wapen terug in de holster van het karretje. Na een half uur is mijn kookpunt bereikt. Ik duw alles wat beweegt dwars door de poortjes van de zelfscan-kassa naar buiten en adem eerst heel diep in, ternauwernood hyperventilatie ontlopend. Mission completed, enemy killed.

Aan de bar van Lux drong een pluizendame van rond de 60 opzichtig voor. Grauw, halflang haar lag verdwaald op een Perzisch tapijt, dat als sjaal fungeerde. Haar kleurenspectrum met veel aubergine en legergroen was aan de herfst aangepast. Ze kwam €0,15 tekort om de kaneelthee en niet gefilterde appelsap af te rekenen en zei, zonder blikken of blozen, dat dat later wel kwam. De hipster achter de bar was dit blijkbaar gewend van zijn clientèle, want ik werd meteen erna geholpen. Met onze drankjes in de hand gingen we ruim op tijd op de gereserveerde stoelen zitten.

Al snel stroomde de zaal vol met opvallend veel dames rond de 60 met een kort pittig kapsel. Ze waren zo te zien allemaal op zaterdag bij kapper Ronnie KortCoupe geweest. Hardop pratend gingen ze op zoek naar een mooi plekje. Ik miste de clou van drie trailers door hun geklooi. Ze struikelden over jassen, konden stoelnummers niet vinden, liepen drankjes omver en vertoonden bovenal gênant egocentrisch gedrag. Jeanet en Colette gingen samen naar de film en hadden schijt aan iedereen. En maar klagen over de jeugd, asielzoekers, asociaal gedrag….

De ergste muftuffen moesten wel 4 keer verkassen, omdat ze vertikten op hun eigen stoel te gaan zitten. En elke keer weer dezelfde kreet: ”je kunt het toch gewoon proberen?” Marion legde zalvend haar hand op mijn gebalde onderarm, want het antwoord brandde op mijn lippen: ”je kunt ook gewoon proberen thuis te blijven en niemand lastig te vallen!” Wat een debiele dozen! Toen de film begon zaten ze recht onder het grote scherm te mokken, tot hilariteit van iedereen. Ergens merkte een andere burgertrut bij de titelpagina op: “nu gaat het beginnen!”

Tijdens de climax van de film ging de mobiele telefoon van Cactus 13 af. Het duurde bijna een minuut voordat ze de Blackberry uit haar tas had gevist, omzichtig alle prullaria en vrouwelijk gereedschap ontwijkend. Ongegeneerd gingen ze minuten lang zitten appen, waarbij de felheid van haar display een landingslamp van een Boeing 747 nabootste. In de weerkaatsing van het scherm zag ik alle vooroordelen samenkomen: piekerig rood-paars haar, zure snuit, truttensjaaltje met een stewardessenstrik erin, halve prijs-bril van Pearl. Gelukkig fluisterde Marion dat de film mooi was en ze had helemaal gelijk. Prachtige verfilming met intens voelbare emoties. Een briljante Pierre Bokma en een indrukwekkende Rifka Lodeizen.

En nu kijk ik dus regelmatig naar de Facebook-site Lekker Pittig Kort Kapsel. Omdat ik er dan in ieder geval nog om kan lachen. Tot ik weer in de AH kom….

anti-kort-kapsel

Tijdpijn

Was het nou een uur terug of vooruit? En heb ik dan meer of toch minder geslapen? En weet iemand waarom we dit twee keer per jaar doen? Wat is het nut ervan? Poepen de koeien beter? Of is wintertijd bedoeld als verplichte winterslaap?

Okay, ik geef het toe, ik ben gewoon te laat. Tenminste, als jij vanaf 7 uur zit te wachten op een onsamenhangend setje woorden. Ik had gisteren een feessie, want vriendje Frank werd 50. Nog een jong pikkie eigenlijk en één van de laatste vrienden die toetreedt tot de woest aantrekkelijke 50+ club. Blij dat ik eindelijk zijn kids en familie weer eens heb gezien. Sommige vriendschappen lopen al 30 jaar en ontspinnen als een rode draad om een gezamenlijke tijdslijn. Gelukkig reed Marion terug, want na 12 bier draaide mijn tong plots 180 graden in mijn mond en kwamen er alleen nog bralklanken uit.

Dat komt omdat ik moe ben. Van het werken. Ja, die zag je niet aankomen, he? Ik had grote tijdsdruk om een nieuw project op te leveren en na weken van door buffelen is de deadline gehaald. En nou maar hopen dat het goed genoeg is, want dan ga ik samen met de familie van Roekel leuke cateringdingen doen in Arnhem. Ook al ben ik een echte Nimwegenaar, het kost me geen moeite om in Ernem geld te verdienen. Jammer is dan alleen dat ik telkens langs de muziekvissenkom moet rijden. Ach ja, verschil moet er zijn; daar treedt bakvissenidool Justin Pieper op en in het Goffertpark bands als Pink Floyd, U2 en de Rolling Stones. Enough said.

Het is alweer 10 jaar geleden dat ik vrijwillig van de apenrots ben afgestapt. En de voornaamste reden was tijdsgebrek. Altijd te weinig tijd voor de echt belangrijke dingen. Als ik ’s morgens om 6 uur de straat uitreed en een vuilniswagen blokkeerde de weg, wist ik al dat het een moeizame dag zou worden. Die 5 minuten konden mijn dag versjteren en mijn tijdschema verkloten. De godganselijke dag van hot naar her en pas om 19.30 uur het knisperende geluid van mijn oprit- grind weer onder de leasewielen. En dan was meestal mijn tekst op en Marion zat tegenover een kauwende mummie. Stapels parkeerboetes op tafel om continu “vuilniswagen”-tijd in te halen. Toen Marion en ik samen drie maanden sabbatical in Spanje hadden doorgebracht, was ik eruit. Werken was bedoeld om (goed) te leven en niet andersom.

Spanje helpt daarbij. Waar wij in Nederland geïrriteerd op ons horloge kijken als iemand een kwartier te laat binnenkomt (“we zijn maar vast begonnen..”), komt een Spanjaard uit beleefdheid altijd iets te laat. Zo spreken ze dat ook af: “Vengo sobre las 6! (Ik kom rond 6 uur). De nuance is klein maar essentieel; Het woord sobre betekent bijvoorbeeld ook ‘over’. Hij zal dus niet komen vóór of precies om 6 uur, maar erover heen. Kan ook half 7 worden. Deze tijdsinterpretatie zou ons leven in Nederland een stuk relaxter maken. Ik kom zakelijk meestal wel op tijd, want dat wordt verwacht. Het gevolg is dat iedereen reserve tijd inbouwt om maar op tijd te kunnen komen. Dat is dus echt verloren tijd, die je ook kunt besteden aan een powernap langs de snelweg of wat minder gehaast je vorige afspraak afraffelen.

Vandaar de titel tijdpijn. Het is geen bestaand woord, maar dekt voor mij de lading. Ik kan slecht tegen korte termijn stress. Mensen die met mij werken, weten dat en voelen het aankomen. Rondvliegende toetsenborden, zwevende mobiele telefoons, stuiterende muizen. Ik heb bewondering voor mensen die continu tien ballen in de lucht moeten houden. Ik krijg er pijn van in mijn kop. Tijdpijn. Want er is niets zo kostbaar als tijd. In ons drukke leven zijn er zelden momenten om even niets te doen. We kunnen het ook niet, want het voelt meteen als lanterfanten. Een schuldgevoel omdat je tijd verkwanselt.

Ik heb tegenwoordig wel tijd om even bij te lullen. Te vragen hoe het met je is. Tijd om naar mijn dochters te rijden om een beetje te helpen met de studie. En zeker de laatste tijd aandacht voor mijn ouders. Nu het nog kan. Want verloren tijd kun je nooit meer inhalen.

omgangsvormen-maandagmorgen-excuus

Hobbyclowns

Ineens waren ze overal. Binnen 24 uur veroverden horrorclowns wereldwijd het nieuws. Als een soort Zika-virus (ook van die rare maskertjes, vooral bij baby’s..) waaide het viraal over alle continenten. De wereld hield zijn adem in, burgeroorlogen werden stilgelegd, Donnie Trump hield zijn handen thuis, want: een paar hersenloze debielen verkleden zich als Bassie en zwaaien met een Bart Smit-bijl…

Het blijft een relaxed gevoel om je oprecht te kunnen verbazen. Een soort jeugdige onbevangenheid. Het heerlijke getintel tussen je benen als je razendsnel langs het gymtouw naar beneden zoefde, op je 11e. Hoe kan het toch dat we van een paar clowns in een angstpsychose raken? Burgemeesters zetten noodverordeningen in, buurtwachten lopen patrouille en zelfs een knokploeg staat paraat in Putten. We maken ons eventjes druk om wat treitervloggers en gefrustreerde studenten. Dan slaan we 800 doden in Haïti en 600 verdronken kinderen tussen Libië en Italië snel over, omdat er een nóg grotere dreiging op ons afkomt. Clowns.

Ergens in Australië of de VS kijkt iemand nog naar Poltergeist of oude Chucky films. Verveelt zich, heeft geen vrienden of hobby’s, sociaal onaangepast, gepest in zijn jeugd, bullebak van een vader, licht sadistische moeder, woont in een caravan, verlaten door zijn enige vriendin ooit, eelt op zijn vuist. Hij googelt wat, koopt een clownspak op E-bay, smeert een beetje schmink op zijn smoel en gaat met een plastic kettingzaag de straat op. Om mensen het apelazarus te laten schrikken. Wat een fucking looser ben je dan. Als je dat bij mij doet, ga ik helemaal op tilt. Stop ik pas met rammen als je neus in je bilspleet zit. Dat is mijn Pavlov-reactie. Niemand die het thuis nog probeert. Ik kan zo ongelooflijk schrikken, dat ik out of control ben. En als je schrikt, neemt je primitieve brein het over van je normale denken. Mooi, want dan ben ik dus ontoerekeningsvatbaar als ik iemand vermorzel. Krijg ik TBS en kan ik lekker bij Leen in Jonker Boys ZAT. 1 gaan voetballen.

Ik snap de lol niet om anderen te laten schrikken. Ik zie soms ook megafoute You Tube-filmpjes van jongens in een djabbalah die ineens een rugzak tussen argeloze mensen bij een bushalte gooien en tegelijkertijd “Allahu Akbar!” schreeuwen en wegrennen. Stenigen zou dan een prima straf zijn. Wat zegt het over je karakter als je er zelf lol aan beleeft om een ander extreem te laten schrikken? Ben je onbetrouwbaar? Sadistisch? Heb je een minderwaardigheidscomplex? Ik heb me suf gezocht, maar kan nergens een goede psychologische uitleg vinden. Het maakt ook niet uit als je het bij mij doet. Je hoeft daarna namelijk nergens meer heen. In je rolstoel. Sturend met je kin.

Terug naar de horrorclown. Clown Milko Steyvers van circus Renz vindt dat het beroep wordt aangetast door de horrorclown. Ik heb zijn foto onder deze kolom geplaatst. Wie is er hier nou de horrorclown? Lijkt wel op Kwalbert die Gordon verwijt een valse nicht te zijn. “Elf, elf, elf; wat je zegt dat ben je zelf”. Milko beweert dat hij juist liefde en humor komt brengen en geen griezelclown is. Kijk nog één keer naar zijn foto. I rest my case…

Het mag duidelijk zijn, ik heb een teringhekel aan clowns. ALLE clowns. Deze horror-hype is snel voorbij en dan komt die pedo van MacDonalds weer uit de fastfood-schuur. Engerd. Je laat je kind toch niet op de schoot van zo’n creep zitten! Evenmin bij die andere trouwens, die met die maffe rode jurk, puntmuts en gouden speer met krul. Ik ken geen leuke clowns. Ooit, in mijn zalencentrum de Laak-tijd kwamen Bassie en Adriaan voor veel knaken optreden. Wat een geldgeile chagrijnige horken. Ik keek in mijn jeugd ook niet naar Pipo de Clown. Intens saaie lul, zonder humor. Jankverhaal met Mammaloe en ik geloof ook een dochter. Ik was gelukkig al snel aan Catweazle toe. En de Sjef van Oekel-show. Waldolala, legendarische TV. “Evert van der Pik, zit niet met je achternaam te spelen!” Dat was pas stoer om te roepen op het schoolplein van de St. Antoniusschool, in de 5e klas!

Of je nou horror- of hobbyclown bent, blijf maar uit mijn buurt. Beter voor ons allebei. Bewaar je verkleedpartij maar voor Carnaval. Dan heeft de alcohol mijn schrikfobieën plat gelegd. Kus ik je nepneus. Als die niet in je bilspleet zit.

clown2

Uitsterven

Het was een mazzeltje. De hele week op zoek naar iets leuks en luchtigs. Als tegenhanger voor een zware week. En gister, in de zaterdag-editie van de Gelderlander, lachte de foto mij toe: Pooh is bevallen van een kerngezonde zoon. Moeder en ZZN (Zoon Zonder Naam) maken het goed.

Voordat je twijfelt aan je actuele showbizz kennis en gaat googelen; we hebben het hier over Maleise tapirs. In diergaarde Blijdorp. Daar zaten ze al 18 jaar te wachten op nageslacht. Niet raar dat het zolang duurde, met een moeder die Pooh heet. In veel talen komt het dan toch uit het verkeerde gaatje. Als er al wat uitkomt, want tapirs zijn einzelgängers. Geen behoefte aan sociale contacten, laat staan aan seksuele avontuurtjes. Pap en Mam zoeken elkaar alleen tijdens de voortplantings-ceremonie op. Net zoals reuzenpanda’s. En daarom is het volkomen terecht dat ze met uitsterven worden bedreigd.

Sinds het ontstaan van de wereld is je genen doorgeven altijd survival-voorwaarde nr. 1 geweest. Zelfs een tijgermug, klein gluiperig onderkruipsel, zoekt het bloed op waar de meeste voedingstoffen voor de eitjes in zitten. De mens heeft aan de functionele sexuele daad nog een beetje lol toegevoegd. Moeten we blij mee zijn, want behalve bij primaten wordt er alleen dwangmatig gewipt. Maar tapirs zijn een evolutionaire schande. Één keer per jaar op een stuk oerwoud van +/- 15 km². op zoek naar een vrouwtje. In slakkentempo, want hollen kunnen deze fatso’s niet echt. Niks gevonden? Volgend jaar weer proberen. Wel gevonden? WOP: Wippen Ontbijten Pleite! Het vrouwtje loopt daarna 400 dagen zwanger te zijn. En dan poept Pooh er een foeilelijk kind uit. Die niet eens op Papa of Mama lijkt. Gewoon Mindfuck in de natuur. En ja, dan word je met uitsterven bedreigt. Dûh!!

Ook de Dodo, vast onderwerp in de biologieles op de lagere school, is daarom uitgestorven. Deze plofkip avant la lettre was zo lui geworden dat hij niet eens meer kon vliegen. Waggelde een beetje op een tropisch eiland rond. Ik denk dat de laatste Dodo’s een BMI van ver boven de 35 hadden. Aan het spit druipte er eerst 3 liter buikvet uit, voordat het vlees gaar begon te worden. Ik denk niet dat we iets gemist hebben de afgelopen 200 jaar. Doei doei Dodo.

Ik weet dat het tegen het zere been is van dierenliefhebbers, maar er zijn nog wel een paar beesten die van mij mogen afvallen. Mollen bijvoorbeeld. Hufters zijn het. Slopen je gazon voor een paar wormen. Ga g.v.d. lekker in een weiland wroeten, blinde kip! Ook kwallen mogen allemaal dood. Stelletje ruggengraatloze etters. Beetje sneaky ronddrijven om dan te zuignappen op een argeloos been. Nog eentje dan. Duiven! Smerige schijtlijsters, ze poepen alles onder. Je krijgt de verschrikkelijkste ziektes van duiven, vraag maar aan dr. House. En dat eeuwige monotone “roekoe”. Ga een vrolijk deuntje fluiten of houd je snavel.

Terug naar de obese tapir. 300 kilo halen ze makkelijk. Ze lijken een beetje op afgezaagde giraffen. Maar als je de foto goed bekijkt, zie je gewoon dat het een ontzettend dom varken is. Een IQ van 18 of 19, meer zal het niet zijn. Kleine debiele kraaloogjes. Oren in de vorm van een zo’n zeepbakje, aan de muur naast de wastafel. En dan die scheve snuit, alsof ze de rest van de slurf eraf gesneden hebben. Maar het ergste is nog zijn jas. Van voren zwart en het achterste gedeelte spierwit. Waarom die foeilelijke schakering? Het lijkt me niet echt een schutkleur. Trouwens, wie wil dit nepvarken überhaupt opeten? Wie is zijn natuurlijke vijand? Ik denk toch echt zijn eigen libido. De tapir voegt helemaal niets toe aan deze wereld. Vreet alleen malse, sappige blaadjes en twijgjes. Ja, daar hebben we nog een paar honderd soorten van. Die er wel grappig uitzien. Een sabelantiloop of een Afrikaanse olifant bijvoorbeeld.

Stel, we splitsen de mens uit naar allemaal verschillende soorten, vanzelfsprekend zonder kleur als kenmerk te gebruiken. Gewoon op karaktereigenschappen ingedeeld. Dan krijg je er al best veel; de Vrolijke, de Optimistische, de Positieve, de Aardige, ga zo maar door. Allemaal goede rassen. Maar welke rassen zouden jullie dan vanaf willen? Laten uitsterven? Definitief laten verdwijnen uit onze wereld? Ik ben nieuwsgierig!

image

Potje vet

Het zit er alweer op, de 100e Vierdaagse. Nijmegen komt tot rust, de podia worden afgebroken, de geur van schraal bier en vette worst verdwijnt uit de straten. Trots zijn wij in Nijmegen op dit grootste outdoor-festijn van Nederland. Ook dolblij dat het ondanks de latente dreiging geweldloos is verlopen. Geen Nice, München, Parijs. Godzijdank.

Het is ooit begonnen als een oefenmarsje voor wat soldaten. Pakweg 300 militairen met bepakking. Deze 100e editie begonnen er meer dan 47.000 aan de wandeltocht. En meer dan 1,75 miljoen mensen genoten er van de zomerfeesten, die nog grootser zijn geworden dan dat huppelen zelf. 2700 artiesten op 37 podia. Duizelingwekkende cijfers.

Maar knettergek zijn ze, die lopers. Voor je lol vier dagen om 3 uur ’s nachts je nest uit. In het donker voor een lint staan te wachten om te mogen starten. Om pak ‘m beet 50 kilometer in een colonne door de hitte en de regen te mogen ploeteren. Na 2 dagen je voetzolen helemaal aan gort, de 50 blaren in gepleisterd. Op sommige stukken is het zo druk dat je constant in de bilspleet van je voorganger staat te koekeloeren. En dat zijn meestal geen strakke cheerleader-billen, want de helft van de deelnemers is boven de 50.

En je loopt tussen volslagen randdebielen. De hele godganselijke dag teringliedjes moeten aanhoren. Zoals”: “ik heb een potje met vet.” Of : “dan zing ik aaah jaaah jippie jippie jeeh.” Ook: “These boots are made for walking.” Liedjes van het niveau Dries Roelvink. Met een beetje pech loop je naast een ontsnapte mongool die continu op een schel fluitje blaast. Recht in je oor. Of wil Bertha de Vries uit Klazienaveen een praatje met je maken. Gewoon, voor de gezelligheid. Want dat is het toverwoord voor de meeste wandelaars: gezellig. Maar als ik pijn aan mijn voeten zou hebben, zou ik zo’n fluitje bij iemand achter zijn huig timmeren. Of Bertha voluit tackelen als ze weer zou zeggen: “het is zooo leuk!!” Ik denk dat ik heel snel met een tie-wrapje om mijn polsen zou worden afgevoerd. Volkomen doorgedraaid in een TBS-kliniek eindigend.

Je raadt het al, ik heb hem nooit gelopen. Ook geen enkele schaamte om dat toe te geven. Ben ook maar een halve Nijmegenaar. Elk jaar hetzelfde gezeik; “je moet hem één keer in je leven gelopen hebben.” Lulkoek. Never nooit niet. Waarom wel? Mijn enkels zien er door alle sportblessures en een zwaar auto-ongeluk uit als een complexe legpuzzel. Na een avondje stappen zwellen ze al op als waterballonnen. Marion heeft hem ooit eens gelopen, precies 25 jaar geleden. Zij wel natuurlijk… Moet ik ook altijd horen, als het ter sprake komt. Maar haar verhalen van de tocht zelf en de oefenmarsen vooraf, zijn voor mij een uitstekende motivator om het vooral nooit te gaan doen.

Decennia lang heb ik met mijn matties ’s nachts doorgefeest tot het tijd werd de eerste lopers te gaan uitzwaaien. Met je dronken hersens ergens een stel begonia’s uit een tuin rukken en bij de start gaan uitdelen. Beginnen met aftellen terwijl ze nog lang niet mochten vertrekken. De eerste 300 meter zwalkend meelopen. Foute liedjes zingend, zoals: “Valenciáááá! Dikke reten, grote spleten, godverdomme impotenciáááá!” . Best studentikoos. En fout, dat geef ik toe. Dan knarren tot 2 uur ’s middags. Brak eruit om daarna de lopers weer welkom te heten. Best pittig, die avond-vierdaagse…

Op vrijdag is altijd de intocht op de Via Gladiola. Fascinerend om te zien hoe mensen dan reageren. Bikkels die huilend van blijdschap over de finish komen. Anderen krimpend van de pijn en schever lopend dan de klokkenluider van de Nôtre Dame. Sommigen beduusd van de massale toejuichingen. Maar veruit de meesten pakken hun 30 minutes of fame. De laatste kilometer met twee handen in de lucht. Even ontsnapt aan hun grijze muizen bestaan. Een troosteloos jaar met een half uurtje aandacht goedgemaakt. Om daarna nog 2 maanden met het vierdaags-kruisje opgespeld rond te lopen in Oude Pekela. Of Hillegom. Smekend om een goed gesprek over hun olympische prestatie.

Maar ik heb toch diep respect als je die 4-daagse martelgang hebt volbracht. Dus Jan-Willem, Henno en al die anderen: Chapeau. Petje af. Trots op jullie. Stiekem wel een beetje jaloers. Eigenlijk.

4-daagse

Tentacool

Als je meteen weet, waar de titel van deze column over gaat, stop dan met lezen. Dan ben je ook besmet. Niet levensbedreigend, maar wel ernstig ziek. Over 6 maanden ben je genezen, maar wel geestelijk blijvend beschaamd. Je durft dan niemand nog te vertellen dat je verslaafd was aan Pokémon GO….

Natuurlijk wordt mij nu fossiel gedrag verweten. Oude mopperpot, a la Statler en Waldorf van de Muppetshow. Maar ik ben 20 jaar geleden, tijdens de eerste Pokémon rage, al afgehaakt. Snapte er geen mallemoer van. De meeste poppetjes zien er afschuwelijk uit. Zoals Sugar Lee Hooper, Frans Duits of Vanessa. Rare, verkrampte gelaatstrekken, korte beentjes en waterhoofdjes. Schildpadden die op een Japans atol teveel nucleaire straling hebben opgelopen, hamsters met extreme haaruitval, kanaries met grotere voetjes dan vleugels. In een wereld waar de dikke billen van Kim Kardashian of de Spaanse hambenen van Rihanna de maatstaf zijn, zijn de Pokemon beestjes hét bewijs van genetische manipulatie.

Waar heb ik de trein (of trend) gemist? Hier in Spanje heb ik er nog niets van meegekregen. Spaanse kranten en websites reppen met geen woord over misvormde, fatsige cavia’s met uilenoren. Die zijn druk met Nice, Turkije en de dreiging van IS aan de Spaanse Costa’s. Zouden Spanjaarden minder in een onwerkelijke fakewereld geloven? Meer bezig zijn met de chaotische werkelijkheid van de dag? En daarom niet in parken aan het zoeken zijn naar beestjes die niet bestaan? Terwijl in Nederland Prorail (die organisatie die alles eraan doet om de treinschema’s te versjitteren) waarschuwt dat Pokemon-speurneuzen beter niet langs het spoor kunnen lopen….

Even terug naar Tentacool. Het is nummertje 072 van de Pokémon Family. Vijfde generatie, lees ik. Een soort kwal, 90 cm hoog en 45 kilo zwaar, onzijdig qua geslacht. Als je hem vindt, moet je hem meteen terug in zee gooien, anders droogt hij uit. Ik verzin dit niet, het staat letterlijk op www.pokemon.com …. Wat is hier in godsnaam aan de hand? Ik heb weleens gelezen dat mensen in extreme omstandigheden (marteling, doodsgevaar, oorlogsdreiging) als een soort bescherming terug gaan naar hun jongste jaren. Naar de moederschoot, hunkeren naar borstvoeding of weer gaan duimen. Is dat het? Zijn 1 miljoen Nederlanders zo de weg kwijt, dat ze Pikachu (dat gele depressieve dwergkonijn) als hun redder in nood zien? Om maar niet na te hoeven denken waar onze wereld werkelijk naar toe gaat? Liever kijken naar Triest Roelvink ipv nadenken hoe Erdogan en Turkije omgaan met een mislukte coupe?

Ik wou dat ik het kon. Gewoon mijn hersens uitschakelen en met mijn Iphone4 in het Goffertpark op zoek naar een Pokemon-beestje. Ik heb ze in de 15 jaar dat ik op de Goffertboerderij heb gewoond, nooit ontdekt. Stekeblind moet ik zijn geweest. Elke centimeter van de Goffert was bekend terrein en toch heb ik dit soort obese marmotten nooit gezien. Gisteren waren er 30 man aan het strollen in het Rosarium van het Goffertpark. Tijdens een Pokemon-GO actie…. Ik snap niet dat marsleider Willemstein van de 4-daagse waarschuwt voor onoplettende, overstekende Pokemon-jagers. Terwijl hij zich nauwelijks zorgen maakte over een potentiele terreuraanslag a la Nice. 1,5 miljoen mensen komen naar Nijmegen….Brrrr.

Kunnen we niet beter een spel ontwikkelen, waar we daadwerkelijk iets aan hebben? Bv. Een virtuele chip in de baard van mannen plaatsen die bij verkeerde hersenspinsels een signaal afgeeft. Zodat we ze bijtijds kunnen uitschakelen. Het is even lastig voor die 50 laatste hipsters. Maar als je nu nog steeds met zo’n debiele lange vlasbaard rondloopt, heb je al je mensenrechten wel verspeeld. Misschien kunnen we Nintendo verplichten zoiets te ontwikkelen en te stoppen met Pokémon GO. De beurswaarde van deze Japanse reus is in 1 week met 6 miljard Euro gestegen. Door Pikachu, Flaaffy, Swampert, Gulpin, Lickilicky, Togekiss en Stoutland. Als je niet beter zou weten, had je nu gedacht dat ik de nieuwste speeltjes uit de catalogus van Christine LeDuc aan het opsommen was. Hoe oud moet je trouwens zijn om mee te mogen doen aan deze lariekoek?

Vanavond vlieg ik na 10 heerlijke dagen terug om de 4-daagse te vieren. Als er iemand tegen mij opbotst, terwijl hij op zijn mobiel tureluurt, gaat ie KO. Vol op zijn muil. Ook trouwens als je een baard hebt. Het zekere voor het onzekere. Rare tijden.

image

Winterslaap

Ineens was het voorbij. Een zeurderige winter met een saaie natte lente. Al met 13 graden waren de eerste terrassen gevuld, ’s ochtends werd de nachtvorst van de barbecue afgekrabt en de overmijdelijke korte broek met Jezusslippers kwam weer te voorschijn. Nederland ontwaakt.

En precies op dat moment gingen wij weer naar Spanje. En zoals mijn eigen Helma Leurs al had voorspeld: zon in Nederland=treurnis aan de Spaanse kant. Die wijsheid heeft ze opgedaan bij de cursus Weeronline. Het was mijn verjaardagskadootje en sindsdien zit zij er zelden nog naast. De hele week blijft het hier regenachtig prutweer met af en toe een zonnestraal. Op 1500 km afstand hoor ik jullie gegniffel en dat snap ik. Te vaak hebben wij middels jaloersmakende FB-posts het lot getart en irritatie opgeroepen. Een klassiek boontje komt om zijn loontje.

Mijn hele schoonfamilie, met Marion voorop, bestaat uit zomergasten. De winter wordt functioneel ingericht met werk en naarmate het langer duurt, daalt het humeur en het ongeduld. Het ritmisch getik op de alom aanwezige barometers neemt epidemische vormen aan. De 30 weerwebsites en apps worden continu bekeken en beoordeeld.
En als de rest van Nederland nog in de weer is met factor 50 zonnebrand, lijken Marion’s tweelingbroers al op achterneven van mijn Gambiaanse gabber Ibrahim. Toen Marion’s lethargische winterslaap een steeds zwaardere wissel op onze relatie trok, hebben we Rosamar gekocht. Gewoon, om zonlicht bij te tanken in de wintermaanden. Al 11 jaar zijn we juist in de wintermaanden vaak hier. Als de zon schijnt. Dan wel..

Er zijn meer diersoorten die het beste tot hun recht komen na een winterslaap. De beer is natuurlijk de bekendste. Stikjaloers ben ik op die hobbelzak. 35% van je lichaamsvet verliezen, zonder dat je er voor hoeft te fintniksen of op bleekselderij kauwen. Ik krijg er juist 10% reserve bij in de winter… Eekhoorns (of -en?), egels en vleermuizen, zijn ook allemaal een paar maanden uit de roulatie. Maar de meest bizarre is de kousebandslang. 8 maanden ligt hij te knarren in de diepe grotten van de aarde. En wat denk je dat hij als eerste doet? Eten? Wormpje verorberen, torretje oppeuzelen? Nee! Hij wil maar één ding: sex! Wat een fantastische oerdrang. Vel over been wakker worden en maar aan één ding denken: wippen! Geweldig! Ik heb een pesthekel aan reptielen, maar de kousebandslang heeft mijn eeuwige sympathie. Wat een heerlijke bikkel!

Ze houden er wel een paar gewoontes op na, die wat afwijken van menselijk gedrag. Na het ontwaken wachten de mannetjes met tienduizenden tegelijk kronkelend op de vrouwtjes. Die wat dikker zijn en later wakker worden… En ondertussen een penetrante geur uitscheiden om de mannetjes op te hitsen en te lokken. Om daarna in een soort parenclub-setting met zijn allen aan de gang te gaan. De volgende 4 maanden zijn de vrouwtjes druk met de kindjes, de mannetjes scharrelen een beetje rond op zoek naar een woelmuis en daarna weer 8 maanden slapen… Ik beschrijf dit omdat ik de rare tik heb dierengewoontes op mezelf te projecteren. Dat doe ik ook met de pad, die al jaren in mijn kelder zit. Met haar neus naar de buitendeur gericht, altijd in de zelfde houding. Waarom? Waar hoopt ze op? Paddenprins op het witte paard? Doosje gratis wormen?

Ik zie naast me nog niets bewegen. Vaak ben ik diegene die geuren afscheidt, maar dat werkt meestal averechts. Denk dat ik ga bidden dat de zon vandaag gaat schijnen. Werkt voor mij sfeer verhogend en libido bevorderend. Wat zou een pad over mij denken als hij daartoe in staat was? Stil blijven zitten, daar komt Jurassic Park aan?

Kussen

Deze week verlaat ik de wereldproblematiek weer voor mijn eigen mini-cosmos. Ik heb afgelopen woensdag ook geen moer gedaan aan Wereldvrouwendag. Hoezo 1 dag? Houden we die andere 363 dagen dan geen rekening met ze? Ik in ieder geval wel, want ik gebruik hun geheugen als een externe harde schijf.

Ik snap de achterliggende filosofie wel. Het is in veel landen nog intens treurig gesteld. Zoals in India met al zijn seksueel geweld. Koeweit, Saoedi Arabië, Bahrein, ook gênant. Of Spanje, waar sinds de crisis het mannelijk huiselijk geweld (VIOLENCIA DE GÉNERO) tot ongeveer 50 doden per jaar leidt. Ik heb meer sympathie voor Wilders dan voor een man die zijn vrouw mishandelt. Ik zag trouwens ook een paar mannen te opzichtig aandacht schenken aan Wereldvrouwendag. Madrid-fans, je hebt ze in alle soorten en maten. Ga toch jeu-de-boulen.

Ik vrees wel dat deze blog gaat leiden tot verhitte discussies en enorme tegenstellingen. Het is ook geen misselijk onderwerp, waar ik lange tijd omzichtig omheen heb gelaveerd. Maar nu ik, zonder eega, een paar dagen met wat foodies in Spanje vertoef, durft ik het aan. Angsthazerij, maar ik ben bang voor the silent treatment. Of voor pikstraf , het fysieke broertje. Erger dan waterboarden. Maar, daar komt ie: IK HEB EEN SCHIJTHEKEL AAN DIE 888 KUSSENS IN MIJN HUIS! Zo, dat is eruit. Instinctief heb ik toch gebukt om de frontale klap van een kussen te ontwijken. Ik zit trillend naar het scherm van mijn telefoon te staren. Nog geen whatsapp… In Duitsland vliegen er wel stoffen projectielen door de slaapkamer. Sonntag wordt daar deze keer geen Ruhetag…

Hier, op mijn Spaanse bed, liggen er normaal 10. 10? 10! Terwijl ik maar één flubbergevalletje gebruik om mee te slapen. Dan is een 2e erbij nog handig om bovenop mijn cup 95d te leggen, zodat ik op de Ipad kan loeren. Maar al die andere zijn gewoon ordinaire verstekelingen. Asielzoekers, die Utopia hebben ontdekt. Freeloaders zonder levensdoel. Eigenlijk maken die katoenhopen ongegeneerd misbruik van de zwakte van de vrouw. In elke Ikea, Casa, Woonexpress en Hema liggen de stapels tot aan het plafond. Godzijdank is de V&D dicht, want die hadden een hele étage met die rugverneukers. Meer kleuren dan een regenboog, meer vormen dan Gaudi in de Sagrada Familia heeft verwerkt. Al onze banken, sofa’s, chaisses longues en loungehoeken zijn bedolven onder een piramide van deze irritante stofhappers. Het zal bij jullie toch niet anders zijn?

Natuurlijk kan ik me beter ergens anders over opwinden. Maar het gaat een keer gruwelijk fout. Ik heb al een paar keer gestrekt op de slaapkamervloer gelegen. Op weg naar een sanitaire nachtstop, gestruikeld over zo’n kapokhoes. Bijna met mijn oog ín het handvat van de kledingkast geëindigd. Ook regelmatig een klets GinTonic tegen mijn onderkin aan, als ik op de bank ga verzitten en zo’n ‘hoofdsteun’ geniepig onder je kont glijdt. Het aantal near-accidents overstijgt Schiphol, maar hier worden géén kamervragen over gesteld. Pas als het pluche verdronken is, komt er een parlementaire enquête. Ik ben geen prototype klokkenluider, maar overweeg hier mijn levenswerk van te maken. Want hoe vaak ik ze ook verstop, wegmoffel of in de kast knikker, het is net onkruid. Binnen een paar uur terug.

Misschien is het een onverwerkt ego-dingetje. Elke poging om mijn Dona te overtuigen dit zotte welvaartuitwasje te staken, is hooghartig weggewimpeld. In the face uitgelachen. Het heeft juist geleid tot méér wolzakken. Tijdens shopsessies met vriendinnen krijg ik fotootjes gestuurd welke ik het mooiste vind. Pure treiterij. Maar ik reageer wel, anders moet ik mee de week erna… Het woord klopt ook niet, kussen. In de VanDale staat met stip op 1: aanraken met de lippen, als groet of teken van genegenheid. Daar word ik blij van. Maar daarna, op 2: met zacht materiaal opgevulde zak om op te zitten. Een opgevulde zitzak, beter had ik het niet kunnen verwoorden. Ik zie trouwens nergens ‘om te decoreren’ staan… Misschien nog een kleine toevoeging: lamzak, klootzak, vetzak, zuurzak. Met als meest passende: afvalzak.

Ik roep 12 maart uit tot Wereld-Antikussen-Dag. Trekt vast meer aandacht dan zo’n blog. www.ikschijtopkussens.nl is nog vrij. www.nomorepillows.com ook. Misschien maak ik vanavond hier wel een mooi kampvuur. Dan hoef ik voorlopig niet naar huis….

Rijk!

Tja, ik had er niet meer op gerekend. Ik was eigenlijk al best tevreden. Maar geluk zit soms in een klein hoekje van je inbox. Half versuft opende ik gistermorgen mijn mail en daar stond het : 10,5 miljoen. Weliswaar in Dollar$, maar dat is niet meer zo erg.

Het mailtje kwam van Chris John, die droevig nieuws had voor mij. Tijdens de aanval op de Twin Towers in 2001 was mijn directe familielid Robert Zomer overleden. Treurig voor hem, maar hij bleek een nog niet opgeëist reservepotje achter te hebben gelaten. En Chris zag het als zijn nobele plicht om dat potje bij mij te bezorgen. Ik heb een zwak voor Nigeriaanse mannen met een altruïstisch hart.

Natuurlijk was het opzichtig nep. Ik heb al eerder fantastische bedragen met onwaarschijnlijke verhalen voor bij zien komen. En altijd gedacht dat niemand erin zou trappen. Maar een beetje googlen en wat achtergrondinfo opspeuren ben ik toch weer verbaasd. Jaarlijks wordt er wereldwijd via de zogeheten Nigeriaanse Voorschotfraude 13 miljard $ uit de zakken van hebberige naïevelingen geklopt. In Nederland gaat het om 1000 klunzen die gemiddeld €20.000,= kwijt raken. Dat is natuurlijk intriest, maar ik vraag me dan echt af jouw spermacelletje misschien gesteggeld heeft bij het uitdelen van hersen-DNA. Er wordt overigens geen werk van gemaakt door de politie, want de halve Nigeriaanse ambtenarij werkt eraan mee om een zakcentje bij te schnabbelen. Met andere woorden, ietwiet, geld kwiet.

In de nadagen van mijn partycatering tijd, op de rand van de financiële afgrond zonder vooruitzicht, heb ik een keer zaken gedaan met een duistere zigeunerfamilie. Ze konden nergens meer terecht voor hun exorbitante bruiloftsfeest en waren bereid om alles vooraf te betalen in Zwitserse Francs. De knisperende briefjes van 1000 werden aangeboden tegen een wisselkoers van 1 op 1 met de gulden, een voordeeltje van 40%. Toen ze door de bank goedgekeurd werden, was ik overstag. Het was de opmaat naar het bizarste feest van 3 dagen wat ik ooit in mijn horeca-carrière heb verzorgd. De details volgen nog een keer als ik om inspiratie verlegen zit, maar de Ferraris en Mercedessen met Duitse en Italiaanse kentekens vielen zeker op in het dorpse Huissen. De borg van 3000 Francs mocht ik houden en de fooi van 1000 was de hoogste die ik ooit heb ontvangen. Behalve een fikse matpartij, pistoolgezwaai, kapotte lampen, gestolen portemonnees en een gedecimeerd servies verliep het beste rustig….

Maanden later werd ik uit het niets gebeld door de opperzigeunerkoning. Geen idee hoe hij aan mijn mobiele nummer kwam. Ik was met mijn klus bij Ouwehands Dierenpark bezig en liep net, heel toepasselijk, langs de aasgieren.. Of ik belangstelling had om nog een wisseltrucje te doen met 10.000 Zwitserse Francs? Instinctief voelde ik nattigheid en haakte af met de niet onware smoes dat ik geen 10.000 gulden had. Het cateringbedrijf was intussen ter ziele en daarmee ook de noodzaak weg. Nog geen vier weken later kwamen de Roma-boeventronies voorbij in het programma Opgelicht van überbitch Antoinette Ketsenberg. Hun illegale sigarettensmokkel vanuit Zwitserland was opgerold en nogal wat gedupeerden zaten met vals Zwitsers geld. De familie was met de Oosterzon vertrokken. Ik heb snel mijn SIM-kaart vervangen, want had geen zin in een gesprekje met de FIOD.

De mens is de enige diersoort die geld gebruikt. De vraag is dan waar in de evolutie we zijn omgeschakeld naar het betalen van diensten die je niet zelf hebt verricht. De vrouw van de Neanderthaler kreeg vroeger geen boodschappengeld, maar een halve mammoet zonder gebruiksaanwijzing. Mannetjesleeuw Simba eet de smeuïgste wratten van het wrattenzwijn zelf op, maar gunt daarna de restanten van de puistenkop aan zijn familie. Maar ergens heeft Nannie Thaler een andere afslag genomen. Waardoor we nu met banken, wisselkoersen, materieel bezit, jaloezie en hebzucht zitten opgescheept. En een heleboel soortgenoten die over de rug van anderen geld willen verdienen, op een asociale hufterige manier. Zoals John uit Nigeria.

De belangrijkste dingen in het leven zijn niet met geld te koop. Zoals betere longen voor mijn vader, soepelere gewrichten voor mijn moeder en voor mezelf een nieuwe ruggetje. Een mooie vent die je gekocht hebt is toch anders dan zo’n knoeiende, knorrige Neanderthaler. Toch?..

John

Zwarte Zaterdag

Nee, wees gerust. Ik laat de vluchtelingen-perikelen even een weekje rusten. Ik kan me druk en kwaad blijven maken. Ik wil richting einde jaar liever een beetje positief gevoel over houden. Dus schakel ik vandaag weer even van de macro-wereld naar mijn eigen mini-kosmos. Maar of je daar nu vrolijk van wordt…

Gisteren was het weer eens zover. Marion had al haar moed verzameld, de hele week vooraankondigingen gedropt, en mijn agenda voorzien van het item “lampentouros” Haar manier om mij mild te stemmen en warm te laten lopen voor een dagje woonwinkels afstruinen voor een nieuwe Spaanse lamp. Er was haast bij, want volgende week gaat er een bevriende camper naar Spanje die wat spul kan meenemen. En dus togen we naar de Duivense Woonboulevard, onder de afvaloven-rook bij Arnhem. Om 10.21 uur parkeerde ik mijn Duitse hoerensloep bij de 1e freubelwinkel; Piet Clerkx. Het ging meteen mis; al append bleef ik bij de schuifdeur wachten. Die ging niet open, want het was de uitgang… Marion stond binnen in gangpad 3 hoofdschuddend naar buiten te kijken. Ze wist dat het een lange dag ging worden.

In de volgende 113 minuten hebben we 8 winkels bezocht; De Woon-Express, Kwantum, Praxis, Karwei, Light Depot, Besselink Lighting, Leen Bakker en nog een vage andere. Het is mij volstrekt onduidelijk waarom er zoveel zijn. Ze lijken op Russische supermarkten, allemaal hetzelfde. Ook de verplichte looproute hebben ze gejat van die Zweedse gehaktballenreus. Mega-irritant, want ik bots bij het bochtje afsnijden regelmatig op een stellage van wintergekleurde dekbedovertrekken. Ik word kotsmisselijk van de meur van linksgedraaide lavendelstaafjes of de zweterige damp van brandende kaneelstokjes. En wie koopt toch die duizenden treurige deco-dingen? Kandelaartjes, vaasjes, lampionhoudertjes, fruitschaaltjes, rieten wijnrekjes, opbergdoosjes, dinosaurus-wasknijpers? Hoeveel geld gaat er om in deze emo-handel? Welke vent is er nou blij als zijn vrouw met 200€ kreupel huisvuil thuis komt? Dan zet je die tassen én je vrouw toch in de Astra om het meteen terug te brengen? En rij je meteen daarna door naar je schoonouders om haar af te zetten. Kan ze daar een weekje nadenken. Over de gezamenlijke invulling van de resterende huwelijkse staat.

Ik heb makkelijk kletsen, want Marion heeft geen freubelfetish. Ze wordt wel hebberig in dit soort treurtempels, maar koopt uiteindelijk alleen het nuttige en noodzakelijke. Op de kussen-afdeling (waarom liggen er 1000 soorten in 300 kleuren?) raakt ze even in war, maar dan staar ik haar aan met verbaasd onbegrip en is het meteen klaar. Ik vind het leuk om volstrekt debiele vragen te stellen aan het ‘kundige’ weekendpersoneel: “Waar staat de popcornmachine?” “Heeft u dit beren-Tshirt ook in XXL?” . Meestal weet mijn meisje dan wel dat het tijd wordt om naar huis te gaan. Helaas ligt die grote Meubel-Ryanair daar om de hoek. Met hetzelfde logo en huiskleuren als onze vliegvriend. De Ikea, Nightmare on Elmstreet, verkoopt ook lampen. En omdat ik zelden lastig wordt gevallen met deco-geneuzel, besloot ik de hele wandelroute gedwee mee te lopen. Leuke banken gezien, mooie boekenkasten, maar geen Spaanse lamp. Slalommend door de zelfbedieningsgangen (“nee, we hebben nog afwasborstels”) kwamen we zonder kleerscheuren bij de uitgang. Niets gekocht!!!

Terug in Nijmegen heb ik nog een kort bezoekje gebracht aan Scheren & Foppen. Deze witgoedboer weigert om mijn wasmachine te repareren, ondanks een door hen afgesloten verzekering. De servicediensten van Samsung NL en Deutschland ruziën onderling wie het moet uitvoeren. Over mijn rug. Al 6 weken en 4 telefoontjes verder geen oplossing. De senior verkoper dook eerst schichtig weg, toen hij mij plots zag. Maar hij was te laat en kwam schuldbewust naar me toe. In 3 minuten heb ik hem uitgelegd dat ik dinsdag as. een oplossing eis. Omdat ik anders de 24e langs kom om die hypermoderne Dyson stofzuiger uit de etalage te halen en zonder blikken of blozen de winkel uit te lopen. Ik denk dat hij me begreep….

Op You Tube kun je een filmpje zien van Black Friday, de ruildag na Thanksgiving in de US. Complete veldslagen, matpartijen en mishandeling om het laatste wintertruitje te scoren. Winkels met gewapende beveiliging. Ik vind dat een willekeurige zaterdag in december er niet voor onder doet. Zwar(t)e zaterdag, ik ben er weer een jaar van verlost.

zwarte zaterdag