Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker niet in een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Krijg je bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat als Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen, het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Jullie zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is bij mij te vergelijken met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker  niet met een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Levert bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen en het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Je zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is vergelijkbaar met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

Troost

Voor mensen met een optimistische kijk op het leven, begon de week bar slecht. Rutte kondigde aan dat de dwangbuis weer moest worden aangetrokken, Biden en Trump maakten elkaar af in een nooit eerder vertoond partijtje bekvechten en de herfst besloot zich bijtijds aan te sluiten bij de misère. Het enige lichtpuntje was misschien het aanstaande einde van Chateau Kwijland. Ik kan in ieder geval niet wachten dat het nichterige toneelspel van die engerd van de TV verdwijnt.

Om mij heen merk ik dat mensen vooral last krijgen van het gebrek aan perspectief. De meeste rationeel denkende mensen snappen wel dat een hernieuwde LockDown wellicht noodzakelijk is om erger te voorkomen, maar het gemis van leuke dingen die het leven kleur geven, begint op te breken. De weekendtrips zijn niet meer geboekt, het verlanglijstje van Netflix is afgewerkt, de tuin staat al in winterstand, alle creatieve kookinspiratie is opgebrand en de winterkleding hangt al keurig op kleur in de kast. En als je allebei uit grote gezinnen komt, is de beperking om maximaal drie mensen thuis uit te nodigen, ook link voor de verhoudingen. Voordat je het weet, zit je in het TV-format Het Familiediner.

En dus gingen Marion en ik gisteren troostkopen. Koopgedrag om weer een gemist weekend naar Spanje te compenseren. Op zoek naar een nieuwe buitenlamp (want het wordt alweer zo vroeg donker..), winterviolen (het woord alleen al..) en een vijverbarrière om die motherfuckende reigers tegen te houden die onze lieve jonge visjes willen prikken aan hun Allah Akhbar-snavel. Ik kan toch niet de hele dag met een luchtbuks vanuit de serre op de loer blijven liggen? Ik heb een stroomdraadje gespannen, precies op de hoogte van de reigers-ballen. Benieuwd hoe dat uitpakt…  

Nijmegen was getroffen door een verkeersinfarct, omdat de Waalbrug weer eens was afgesloten. Door een toeval kwamen we daardoor langs de luxe Horeca-groothandel Hanos. Als je elkaar al wat langer kent, is een zijwaartse blik vaak genoeg om te weten wat er van je wordt verlangd. Via de middenberm en boos toeterende Honda Civics vermijdend kwamen we op het parkeerterrein uit. Likkebaardend kwamen we een half uurtje later naar buiten, met 24 kakelverse Zeeuwse oesters (Fine Claire no3 voor de kenners), een blok verse ganzenlever, twee kreeften en een doos nieuwe Champagneglazen. Troostvoer.

Voordat we eraan konden beginnen, moesten er ook nog waterplantjes gekocht worden om de tere vislijfjes wat meer bescherming tegen die vijverterroristen te bieden. Daarvoor gingen we naar de Intratuin, een soort Ikea voor buiten. Met dezelfde hufterige, verplichte looproute en absurde prijzen voor vooral overbodige tuinmeuk. Maar ook zonder fatsoenlijke waterplanten, want “die komen pas weer over twee weken Meneer.” Op mijn vraag waarom het dan een tuincentrum heette, kreeg ik geen antwoord.

Maar ik wil, hier en nu, een duidelijke waarschuwing geven aan mijn mannelijke lezers: PAS OP! HET IS ALWEER BEGONNEN! ALARM FASE 1! De hele godverlaten Intratuin stond in de steigers om omgebouwd te worden tot één exorbitant KERST-circus. Meer dan de helft van de stellages stonden al vol met de jaarlijkse prullaria aan zingende rendieren, trompetterende engelen, vliegende arrensledes en op het Corona-virus lijkende kerststerren met Gordon-achtige kerstballen. De inkopers van Intratuin hebben 4 maanden geleden gejuicht bij de aankondiging van de 2e golf en hebben meteen massaal China, Taiwan en India leeggekocht. Want ze wisten het 100% zeker: als compensatie voor alle ellende wordt elk huis dit jaar volgestouwd met nutteloze rommel.

Dus zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb: Vanaf de herfstvakantie worden jullie allemaal, met subtiele smoesjes, meegelokt naar prutsparadijzen als Intratuin en Blokker. Om honderden euro’s later de kofferbak vol te douwen met LED-roze kerstballen in Chateau-stijl, een kerstboom van Taiwanees Slingerboshout en een 50 meter-lichtstring die de poolkap nog een meter laat smelten. Die in januari allemaal op zolder komen te liggen. Naast de edities 2005-2019.

Omdat mijn geduld opraakte, gaf ik Marion een luide subtiele hint: “zullen we naar de kassa gaan of wil je nog een blauw luik?”. Ze had i.v.m. een vervelende ingreep één oog potdicht zitten. Om mij heen doken angstige mensen snel in de gangpaden. In no time waren we buiten en konden we op huis aan om onszelf gastronomisch te verwennen. Zo werd het toch een mooi weekend.    

Computer says no….

Soms ben je een hele week druk met kleine dingen. Leuke, stomme, tijdrovende en onverwachte dingen. Maar wel allemaal kleintje pils. En als je er teveel van hebt, loopt je eigen interne harde schijf vol, zeker als je iets verder in de 50 zit.

Er zijn vier categorieën van prioriteiten stellen, waar ik al jaren mee werk:

Het lukt vaak niet, maar ik probeer in het weekend de week af te sluiten en weer met een schone lei de nieuwe week in te gaan. En inderdaad; als ik het niet urgent vind en niet belangrijk, doe ik er niks mee totdat iemand aan de bel trekt. Dat gebeurt zelden, dus ik probeer veel taken in dat vlak te duwen. Ben ik best handig in geworden…

Mijn Spaanse temperament heeft ook een ongeduldige bijsluiter. Ik heb een hekel aan onnodig wachten, word gek van bureaucratie, ga uit mijn plaat van onzin-regeltjes en word vilein bij onverschilligheid of apathie. Het lukt mij ook nooit om het verborgen te houden, want mijn non-verbale gezichtsuitdrukking is bijna voelbaar als een dolksteek. Dat is best onhandig, want zeker bij overheidsdiensten en procedure-gerichte grote bedrijven werkt het averechts. Want zij hebben een onuitstaanbaar machtsmiddel: ze kunnen je gewoon in de vertragings-hakmolen stoppen. Daar kom je pas uit als je jezelf hebt getransformeerd tot gewillig zacht drilvlees, in elke vorm te boetseren.

In Spanje kun je met een beetje ritselen en regelen heel ver komen, zolang je maar niet aan hun autoriteit of status twijfelt. Ik krijg daar veel voor elkaar, met een beetje glijen en slijmen. Vergunninkje voor de aanbouw? Geritseld via de lokale fanclub van Barcelona. Te weinig power in de stroomvoorziening? Illegaal schakelaartje via de loodgieter. Onroerendgoed-belasting paar jaartjes niet betaald? Op het regio-kantoor van de belastingdienst twee jaar betaald ipv drie.

Maar vrijdagmorgen voelde ik de aderen opzwellen in mijn nek. Het liep net goed af, want ik was bijna door de Deutsche Hermandad afgevoerd in een busje wegens zware mishandeling met een dwarslesie tot gevolg… Vol goede moed reed ik om 8.01 uur het parkeerterrein van de Strasseverkehrsamt Kleve op, gewapend met een pak papieren en twee dubbelgevouwen nummerplaten met Kennzeichen KLE-FZ4. Want Europese Unie of niet, mijn Duitse Zafira moet op Spaanse kenteken en dan begint de regeltjes-rummikub. Ik moest een KfZ-abmeldung ophalen, die ik in Spanje nodig heb om daar de auto-mallemolen door te komen.

Bij de deur stond Heinrich met een uitdraai namen op te noemen. Er was een nieuwe regel, je moest eerst via internet ein Termin gemacht haben. Een jongedame liet aan Heinrich op haar telefoon de afspraak zien, maar Heinrich was onverbiddelijk.: “Ich habe nichts auf meinen List, also sollen Sie eine neue Termin machen.” Wat ze ook zei of probeerde, Heinrich’s List was heilig. Het was niet heel moeilijk geweest om haar er even tussen te laten. Op een beleefde Duitse manier haakte ze af en reed weg. Ik wist dat ik geen schijn van kans maakte….

Bluffend legde ik Heinrich uit, dat ik graag nog een afspraak wilde maken. H:“Wann?”. F: “in ein Viertel Stunde”.  H:“Wahnsinn!”. F:“Warum?”. H:“So geht dass nicht!”. F:“Warum nicht?”. H:“Sie mussen nach hause um ein Termin zu machen!”. F:“Aber ich bin jetzt schon hier, dass ist doch einfacher?”. H:“Nein, sie mussen weg!”. F:“wie so, ist das ein Befehl?”. En toen zei Heinrich met pimpelpaarse kop en bloeddorstige ogen de legendarische woorden: ”Jasicher, jetzt reicht’s!”. Deze service-medewerker van de Strasse-Verkehrsamt had in een ander tijdperk mijn rug blauw geknuppeld om mijn hondsbrutale gedrag te corrigeren. Ik ben benieuwd of hij mij woensdag om 9.15 uur nog herkend. Ik zal in ieder geval beginnen met: “He Heinrich, alles Paletti?”

Door Heinrich moest ik denken aan de hilarische sketches van Little Britain met in de hoofdrol David Walliams als Carol. Deze onbeschofte, ongeïnteresseerde service-medewerkster tikt alle gestelde vragen in op de computer en beantwoordt  alles met: “computer says no…” Voor de liefhebbers een filmpje hieronder.

Mijn favoriete paëlla-tent Escribá in Barcelona heeft op hun T-shirts staan: Het antwoord is ja, wat is uw vraag? Dat is de attitude die je mag verwachten van service-medewerkers. Zal ik dat woensdag uitleggen?…

Kunstjes

Het voelde deze week als een authentiek Nederlands veerpontje. Het ene moment lig je in Brabant, het volgende ogenblik vaar je naar Utrecht. In ons geval een mix tussen Duitsland, Nederland en Spanje.

Maandagmorgen vloog Marion vroeg terug naar Eindhoven en ging direct door naar haar werk, maandagavond landde ik op Flugplatz Weeze en donderdagmorgen reden we alweer met een volgeladen auto via Luxembourg en La Douce France naar Spanje terug. Het is niet echt relaxed, maar dat virusje heeft ons reisschema ook stevig in de war gegooid. Dus met een vertraging van 4 maanden kunnen we dan eindelijk het jongere auto-zusje van onze ouwe trouwe Spaanse Zafira gaan voorzien van een kek Spaanse nummerplaatje. Dan kan dat ouwe kreng op de boot naar Gambia en nog 20 jaar langer leven.

Ik wilde het eigenlijk vandaag hebben over mijn groeiende aversie tegen dat boerenprotest. De agressieve en hufterige manier waarop ze geen tegenspraak dulden en keihard op de man spelen. Tegenstanders stalken, privé-gegevens lekken, op “huisbezoek” gaan, snelwegen blokkeren. En dan dat eeuwige gezeik over hun onmisbaarheid, het gejank over te lage prijzen, het ondemocratische gewauwel over “niet luisteren, dan maar voelen”. Het klopt inderdaad dat we in Nederland veel te weinig willen betalen voor goede producten. Kiloknallers van € 2,50 i.p.v. een faire prijs voor een verantwoorde kipfilet. Maar met Calimero-gedrag ga je dat niet oplossen.

Maar toen gebeurde er dinsdag wat in de privé-sfeer, wat mijn hele verhaallijn in de war schopte. Ene G.F. uit M. kwam met zijn lieftallige echtgenote P. bij ons een vorkje prikken. Werd hoog tijd, want door alle Corona-perikelen zien we elkaar te weinig. Deze G. is ook mijn Nederlandse tennismaatje, maar we missen de laatste tijd het ritme en vastigheid waarmee we in het najaar van start zijn gegaan. Kleine blessures, werkverplichtingen, verbouwings-druk; dat werk..

Marion serveerde als dessert een heerlijke verse combi van kersen en aardbeien. De pimpelpaarse kersen waren zo groot als een kievitseieren en vol van smaak. Uit het niets merkte P. op dat haar partner een kunstje beheerste met de steel van een kers. Ietwat ongelovig keek ik haar aan, maar al ras verdween een prachtige rechte steel in de kauwschuur van mijn vriendje. Ruim twee minuten bolden zijn wangen op, draaiden zijn tong onzichtbare rondjes in het donkere heelal van zijn keel, maakte zijn kaken cilindrische bewegingen, klapten zijn lippen naar binnen en dan weer naar buiten. Toen verscheen uit zijn getuite lippen een kersensteel met een strik erin. MET EEN STRIK ERIN!

Ik was volkomen flabbergasted. Zat sprakeloos met mijn mond vol tanden aan de overkant van de tafel naar een gestrikte kersensteel te kijken. Ongemerkt draaide mijn tong placebo-rondjes in mijn mond om de complexiteit in te schatten. Net op tijd stopte ik daarmee, want mijn tong dreigde achterin mijn keel te blokkeren. Het strikje belandde in het lege dessertbord en werd bekeken als een Chinese Vaas uit de Ying-Yang dynastie van de 3e eeuw na Socrates. Ik nam een grote hap zuurstof en klapte vol bewondering mijn handen stuk. Wat een briljant kunstje!

Ik ben altijd een fan geweest van programma’s als Showroom, Jambers en recentelijk Man bijt Hond. Geweldig hoe mensen iets volstrekt unieks kunnen, ook al heb je er verder helemaal niets aan. Geen grijze middenmoot, maar authentiek, tikje afwijkend gedrag. Het geeft het leven kleur, zoekt de grenzen op, geeft soms ook een ongemakkelijk gevoel, maar is alles behalve doorsnee of conformistisch. Het wordt steeds minder geaccepteerd in onze verharde maatschappij, maar een zonderling of excentriekeling is vaak de meest eerlijke mens in onze geconditioneerde wereld.

Ik kon vroeger een kunstje die mij heel veel gratis bier op leverde, als weddenschap in stamkroeg DuCommerce. Zonder mijn handen te gebruiken, paste mijn mond om een bierglas (fluitje genaamd) die ik dan in één keer achterover sloeg en doorslikte, om daarna het lege glas weer terug op de bartafel te zetten. Na een keer of 5 per avond weigerde mijn nek de abrupte klap naar achter en eindigde ik meestal horizontaal tussen de pindaschillen.

Maar ik ben benieuwd. Welk kunstje kun jij? Het woord ‘sexy’ figuurpoepen? Onder water een smoking aantrekken? Een ui pellen met je linkeroorlel? Ik lees het graag hieronder. Dank alvast!

Benidorm Bastards

Benidorm Bastards

Pffffffff. Ik zit. Het heeft bijna een uur geduurd. Vanaf het ontwaakmoment. Tot aan de zithouding achter het schermpje van mijn Ipad. De Costa Blanca ontwaakt, mijn lichaam kraakt. Buiten gloort de ochtendzon, binnen zit een stijve Pokemon. 

Ondanks een hele rits aan medicijnen werd ik kreunend wakker. Een school hongerige piranha’s heeft de hele nacht hysterisch doorgehapt tussen mijn schouderbladen. Je zou verwachten dat ze al mijn verzuurde rugspieren wel hebben weggevreten, maar kennelijk is het karwei nog niet klaar. Als een strijkplank ben ik naar het toilet gestrompeld. Om het toiletpapier te kunnen grijpen, moest ik een kwartslag op de pot draaien.

Eergisteren werd ik continu ruw wakker van krampaanvallen. Het begint meestal bij de piranha’s op mijn rug. Door het verliggen schiet het dan een uurtje later in mijn kuit. Daarna in mijn bovenbeen. Tegen de ochtend is elke lichaamsdeel min of meer met kramp aan de beurt geweest. Behalve die ene cruciale spier. Dit maakt er dan ineens een transgenderachtige verschijning van. In geen velden of wegen te bekennen. De egoïst. 

Hoe het komt? In ieder geval niet door de hagelnieuwe matrassen van onze vrienden Gerard en Lenny. We zijn voor een relaxweekendje bij hen op bezoek in El Campello, midden aan de Costa Blanca. Het kan dus ook niet van de inspanning komen, want behalve eindeloos bijlullen, lekker eten en leuk doordrinken is de enige fysieke inspanning een potje jeu de boules in de middag. Het is geen overbelasting van de spieren zeg maar….

Het is de voorspelbare optelsom van veel autorijden en laptopwerken die mijn rug en spieren doen bevriezen. Urenlang in een monotone houding. De A-15 van en naar Rotterdam kan wat mij betreft omgedoopt worden naar de Antirijden-15: alleen voor 6.00 uur of na 19.00 uur beweegt het nog.  En als ik dan stiekem, in stilstand, op Facebook gluur, zie ik allemaal vrienden in verre landen. Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Vietnam, Qatar. Het reisseizoen is blijkbaar weer begonnen.  

Maar waar moet ik dan over schrijven? Vorige week kreeg ik slechts 23 duimpjes op Facebook. Een dieptepunt in mijn schrijfhobbycarrière. Op mijn website veel korte clicks, een teken dat bijna niemand de column heeft uitgelezen. Kortom, mijn pleidooi voor stakende jeugd werd door mijn overwegend oudere lezers niet gewaardeerd.  Haha! Ik kan daar wel de humor van inzien. De silent treatment. Jammer dat er zo weinig commentaar op kwam. Want wie de bal kaatst….

Het kan ook komen omdat iedereen van Facebook aan het verdwijnen is. Over een paar jaar is Facebook de risée van Social Media, het nieuwe Hyves. Kan best een mooie Netflix-serie worden; The Rise and Fall of the Facebook-Empire. Van geinig Smoelenboek naar commerciële Troepvloek. Ik kijk elke avond nog wel een keertje, uit angst om iets te missen. Misschien dat iemand nog iets leuks plaatst. Dan wil ik het wel snel zien en bijdehand reageren. Dwangmatig neurotisme…

En dan? Wat komt er in de plaats van Facebook? Is Instagram een blijvertje? Krijgen we dan ook de hik van Snapchat? Twitter is nu al het internationale afzeikmedium. Moeten wij ouderen (met een gammele rug, dito humor en teveel vrije tijd) misschien ons eigen Social Media clubje oprichten? Bv: Grannys on tour? Of een remake van Benidorm Bastards? En dan zorgen we dat onze kinderen en kleinkinderen er niet welkom zijn. Een beetje het omgekeerde Instagram-effect. Een heerlijk social medium waar je cynisch kan doen over verstijfde ruggen, druppelende spieren en BMI’s met een schoenmaat-nummer. 

Wie doet er mee? Of ben ik te vroeg? Zijn jullie nog niet in staat van ontbinding? Geef me dan een tip hoe ik weer zonder pijn wakker kan worden. Dank alvast!

  

FOUT

Ik vind het altijd een vrolijke tijd van het jaar, zo vlak voor het feestgeraas. Mensen raken in de stress om niets. Grote Bedrijven die op het laatst nog kansloze targets willen halen, managers die 38 beoordelingsgesprekken in één week stoppen en saaie fantasieloze dozen die vlekken in de nek krijgen welke kerstgerechten er op tafel moeten komen. En dan foeteren op de Allerhande omdat er maar 15 vleesgerechten in staan. Haha!

Het is ook de tijd van de lijstjes en dan bedoel ik niet de werkverschaffende lijstjes van Marion. Het gaat om de Beste Sportman, de Muziektop 100.000, de Beste Zanger, de Slimste Student, het Snelste Doelpunt en de Hardste Scheet van het jaar. Maar de leukste zijn toch de Foute Lijstjes: mensen of bedrijven die zich volkomen belachelijk hebben gemaakt. Voor Paal met een grote P. Stumper met een hoofdletter S.

Vol in het nieuws was deze week de Foutste Slogan van het jaar. En de terechte winnaar was de Larense kappert Rogier met de uitsmijter: “we doen wel vrouwen, maar we knippen ze niet.” Ik stond stil in de file en dacht even dat ik het niet goed had verstaan. Maar Rogier kan zo aan tafel bij de heren van Voetbal Insite, naast die moppersnor Johan Derksen. Er was genoeg concurrentie, kijk maar naar de top 10:

1. We doen wel vrouwen maar knippen ze niet (Barbier Rogier, Laren)

2. Ga niet zelf kutte, Bel Ronald Schutte! (Stukadoorsbedrijf Schutte, Dordrecht)

3. Voor ieder reetje een Aarts W.C’tje (Aarts Sanitair Service, Eindhoven)

4. Met je fiets in de penarie? Bel dan even met Harie (Fietsenmaker Harrie, Posterholt)

5. Theo en Peet, voor al u electriciteet (PC van der Peet, Rijswijk)

6. Het Solmar je vakantie zijn (Solmar Tours, Maarheeze)

7. Wespen horren buiten (Unilux, Boxtel)

8. Let us oystertain you! (Oestercompagnie, Rotterdam)

9. ’t is VERS(C)HOOR (Verschoor groente- en fruithandel, Ridderkerk)

10. Zonder ons gene plons (Ruimdienst Lazeroms, Antwerpen)

Een waardige opvolger die Rogier. Eerdere winnaars waren Van kop tot kont, worst in de mond (Worstenbroodjes van de Millse molen De Korenbloem in Mill), Zit je haircut (kapperszaak Local Heroes in Utrecht), en Iedere paal gaat erin (heibedrijf Steenman in Oosterblokker). Het schijnt nog goed te zijn voor je business ook… Volgend jaar wil ik zelf meedoen met de spreuk: De Groene Artisanen, na een week geen last meer van je organen. Beslist een kanshebbertje!

Morgen wordt ook bekend gemaakt wie de slechtste TV-reclame 2018, de Loden Leeuw, heeft gewonnen. Er zijn geweldige kanshebbers, maar ik wil eigenlijk dat de meest irritante BN-er van NL, René Froger, wint met die kots-commercial van Eyelove. Hij staat pas op 5, dus log even in op: Stem op die Engerd en zorg dat die patjakker, getrouwd met Langnek Natasha, wint. Je vraagt je serieus af hoe de directie van een bedrijf fiat geeft aan een hip trendy reclamebureau om je tent zo voor schut te zetten. Of je bent al bijna failliet, of je wilt graag een andere baan of al je voelsprieten zijn afgestompt naar te veel jaren op de Apenrots.

Wie ook een mooie prijs verdient dit jaar, in de categorie Grootste Zakelijke Blunder 2018, is de ex-directie van Pathé Cinemas. Op basis van een paar vage, geraffineerde e-mails gewoon 19 miljoen Euro overgemaakt naar onbekende bankrekeningen in het Midden-Oosten. Niet even checken bij de Franse baas, gewoon op vijf verschillende dagen overmaken. En dan toch nog je ontslag aanvechten, dan ben je wel aardig afgedreven als directeur. Ik denk dat ze nu met een geel hesje in Parijs rondlopen, klagend over het afstandelijke gedrag van de Franse fine fleur…

Maar eerlijk is eerlijk, ik heb de afgelopen jaren ook wel een paar noteringen verdiend. Die Jeep Grand Cherokee in de categorie Stomste Koop ooit. En natuurlijk de eindeloze rits aan foute projecten: de Nailhoover, de Vegastowel, No Candy, de Flexcan. De persoonlijke blunders laat ik liever aan jullie over om hier te vermelden. Ik mag wel hopen dat mijn dochters deze week niet meelezen met deze column, anders ga ik zwaar gedeprimeerd het jaar uit. Bij hun Daddy Losers-lijst is de Koran niet meer dan een kuis reclamefoldertje zonder foto’s…

Winterslaap

Ivm verplichte jaarlijkse ATV deze re-post uit november 2014.

Ik ontkom er niet aan. Jullie ook niet. Langzaamaan probeert de winter ons ritme te ontregelen. Dagen korter, files langer, humeur donkerder. Tuinen worden winterklaar gemaakt, buitenkraantjes afgesloten. Voor mij is er altijd één moment dat de donkere dagen aankondigt; als wij onze Spaanse palmboom weer vorst-proof inpakken.

Het is een beetje een rituele dans, die we zo lang mogelijk uitstellen. Het moment waarop we de aardewerkpotten uit Breda (niet NL) weer in de garage opbergen. Anders knapt het glazuur-bloemenmotiefje eraf. De laatste keer het gras maaien. Het haardhout opgestapeld klaar voor het fikkie stoken. En dan dus ook de palm in een Onno Hoes-condoom hijsen. Met zijn drieën. Omdat de ijzige Pyreneeën-wind soms onze tere plantjes teistert. Twee jaar geleden alle fruitboompjes naar de klotos. Ternauwernood de palm gered, die er meteen een rode boktor aanval overheen kreeg. Door Marion aangepakt met een Omoe recept: lauw water met zeepsop erin gieten. En dit jaar glorieus herrezen en mooier dan ooit.

Het zal je niet verbazen, maar ik heb een bloedhekel aan de winter. Tenminste, de standaard Nederlandse winter. Druilerig mistig zeikweer rond de 0 graden. Brrrr. Geen hekel aan knetterharde vrieskou met helblauwe luchten. Die heb je gelukkig vaak hier in Spanje. Maar ’s morgens wakker worden in het donker, overdag schemerig en vanaf 16.30 al weer donker. Killing. Ik snap de hoge zelfdodingscijfers in Scandinavische landen. Zonlicht is cruciaal en onontbeerlijk. Daarom tanken wij ook in de winter om de twee weken zonlicht in Spanje. Vitamine D en ook Vitamine R (van de Rioja). In de hoop dat we dan in maart het Hoesje van de palm af kunnen trekken.

We zijn ook best jaloers op winterslapers. Zo’n bruine beer die zich klem vreet aan heerlijke zalm om daarna 4 maanden in een donker hol te gaan knarren. Hartslag terug naar 40 en dan de oogjes dicht. Heerlijk! Ik vermoed dat Marion nog wat prehistorisch DNA bezit. Van de stam van de Holeberen. Die gasten doken 5 maanden in een grot en kwamen er pas uit als de eikels aan de boom hingen. Zou ze heel graag willen, maar die eikel heeft ze al. Eentje die ’s winters uit pure verveling vet gaan verbranden. Op een berenvelletje voor de open haard. Terwijl Marion liever begin november de oogjes dicht doet en in maart weer open. Gelukkig heeft ze een pittige baan deze winter, waar ze haar energie in kwijt kan. Dit keer bij zorgboeren. Heb ik even wat minder last van voorbij vliegende winterdepressies…

Voor mijn vriend Ibrahim breken weer spannende tijden aan. We zijn nu ruim 2 jaar bezig om zijn verlenging rond te krijgen. Het wordt kantje boord. De autoriteiten doen er alles aan om hem het land uit te krijgen. Wij hebben er alles aan gedaan om dat tegen te gaan. Vuistdikke dossiers, advocaten, eindeloze procedures. En waarom? Om te zorgen dat zijn semi-legale status wordt verlengd. Zodat hij weer een keer naar huis kan. Naar zijn zoon van 3, die hij nog nooit heeft gezien. En als diepgelovige moslim blijft altijd positief. Terwijl ik met mijn Westerse cynisme alle overheidsbeslissingen wantrouw. Daar snapt hij niks van, het is hier toch goed geregeld? En ja, ook een beetje corrupt, maar dat is toch overal zo? Obama moet toch ook dealen om al die illegalen een status te geven? That’s the way of the world! (mooi nummer van EWF trouwens).

Wat zouden we kunnen doen om de winter wat draaglijker te maken? In ieder geval geen geurkaarsjes of wierook. Treurig huismussengefreubel, word ik misselijk van. Misschien een Elfstedentocht? Mark Rutten met Kwalbert Verlinde (dus toch..)? FIFA wijst het WK 2026 toe aan Noord-Korea? Ze hebben schijt aan corruptie en mensenrechten. Gluiperd Blatter heeft met zijn Zwitserse achtergrond geleerd om met alle winden mee te waaien en toch geen schade op te lopen. Net Teflon, blijft niets aan kleven. Ik wantrouw alle mannen die hun flinterdunne haarsliertjes horizontaal over de kale klets plakken met Kukident. Engerds.

M.u.v. een beetje skiën, hoop ik maar dat het snel maart is. Zitten we dan in de troep i.v.m. de verbouwing? Áls het doorgaat. Zou gebrek aan zonlicht ook je besluitvaardigheid aantasten? Lijkt er wel op. En het is pas november. Pfff.

Home Alone

Rare gewaarwording, ik ben alleen thuis. In Duitsland. Marion met vriendinnetjes in Spanje, Anne-Roos haar nieuwe appartement in Zaragoza aan het inrichten. En Marloes druk met haar weekend, maar dat maken we maandag goed met hapje eten en filmpje. Komt beter uit.

Ik vind het wel lekker, want behalve het schilderen van mijn Deutsches Gartenhaus heb ik geen plan. Er is zelfs geen achtergebleven lijstje op de keukenkast met To-Do’s. Dat had ook niet veel zin, want ik heb vandaag 10 uur geschilderd aan dat strafbunkertje en morgen idem dito vrees ik. Het tuinhuisje heeft jaren dienst gedaan als kinderspeelkamer, maar was verlaten en in verval geraakt. Nu alles weer gestut is, recht staat met en van een lik verse verf is voorzien, kan hij nog net lang genoeg mee tot de verkoop van ons Duitse stulpje over een paar jaar. Dan zit onze Duitse Traumzeit erop.

Alles wordt deze week natuurlijk overschaduwd door het trieste ongeluk in Oss. Het beheerst al dagenlang het nieuws. Ik heb weleens de neiging om dan te willen relativeren of iets vergelijkbaars in een groter geheel te plaatsen, maar dat is nu ongepast. Ouders, familie, klasgenootjes, hulpverleners, een machinist. Allemaal op de een of andere manier getekend door deze gebeurtenis. Dat de burgemeester van Oss in de media vraagt geen vriendschap-verzoeken meer te sturen aan de getroffen families heeft me volkomen verbijsterd. Er zijn dus wildvreemde mensen die dat doen. Misschien moeten we het oude Pieter Baan Centrum heropenen om gedragsobservatie doen bij deze droeftoeters. Want ziek ben je zeker.

Dinsdag, na het lekker lange Spaanse weekend met mijn hele harem, kon ik na de landing meteen door naar mijn nieuwe interim-klus, om de hoek bij Eindhoven Airport. Ik ben deze keer in de koffiebranche beland, bij één van de drie grote spelers in Nederland. De bedoeling is om het twee dagen per week te doen, zodat ik genoeg tijd over houd voor mijn eigen cateringwinkeltje De Groene Artisanen en andere leuke dingen. Maar het was deze week meteen drie dagen volle bak erin, zodat ik ’s avonds weer als een stoned nijlpaard op de bank in slaap viel. Ik word er goed voor betaald, dus heb geen recht om te klagen. Maar god, wat kost het elke keer energie om z.s.m. een bedrijf te doorgronden om de verbeterkansen te zoeken.

Ik schrijf niet gauw over mijn werk of de bedrijven waar ik word ingehuurd. Het motto is ‘don’t hit the hand that feeds you!’ Vorig jaar heb ik een column gewijd aan mijn Apenrots-verblijf, maar de Opper-baviaan kon het niet waarderen, dus heb ik het stukje meteen verwijderd. Ik bewaar al die sappige anekdotes wel voor later, zonder er een villein boekje a la Gordon van te maken. Over Toonen Catering, dat fantastische party-catering bedrijf waarmee ik knetterend failliet ben gegaan. Achteraf het beste wat me kon overkomen. Over de onderwijscateringjaren, eerst met Erik en daarna onder de vlag van Avenance. Het bizarre milkshake-avontuur met Marcel Boekhoorn en Danone, de intense jaren met de Noordhollandse boeren van Cormet en de laatste vier jaar bij ISS, de mastodont in Facility Services.

En niet te vergeten mijn talloze, mislukte investeringsprojecten. De wereldberoemde Nailhoover, bedoeld om elke nagelstudio te verzekeren van een stofvrije omgeving. Welgeteld 1 exemplaar staat nog te werken in de studio van mijn Duitse buuf, het tweede prototype staat in mijn tuinhuisje. Ik had van het geld een dikke Porsche kunnen kopen. Het gedroogde fruit No Candy, waarmee ik tankstations, cateringlocaties, en pretparken vanuit de achterbak bevoorraadde. De muizen in mijn kelder waren er dolblij mee. Vegastowels, de unieke handenwasdoekjes, hebben ook jaren in mijn tuinhuisje staan weg te stinken. Laat ik maar ophouden, want ik had al met pensioen kunnen gaan als er in ieder geval één project succesvol was geworden….

Maar spijt heb ik niet van die achteraf kansloze plannen. Als je nooit een risico neemt of met lef ergens aan begint, heb je ook geen kans op succes. Dat kan prima bij iemand passen, maar ik heb andere schoenen, meestal een maatje te groot. Ik houd me vast aan het eigenwijze zelfvertrouwen van Pippi Langkous: “ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan.” Nog een schep Praede Diem bovenop en voilà!

Wie niet horen wil…

Het is zaterdagmorgen 6.25 uur en ik zit buiten op mijn terras in Spanje. Langzaam neemt het daglicht de regie in handen en mag de nacht gaan bijkomen van tien uur donkerheid. Het is heerlijk stil. Oorverdovend rustig.

Over 3 minuten klimt in de verte het eerste Ryanair vliegtuig van de dag omhoog . 200 mensen onderweg naar Pisa, 5 minuten later gevolgd door 200 mensen naar Eindhoven. Het is een dagelijks ritme en mijn automatische wekker. Het diepe gebrom, dat klinkt als onweer in de bergen, zijn de oudere vliegtuigen. De nieuwste types hebben een raar hoog deuntje. De haan van de achterburen is allang gestopt met zijn schorre gestuntel, waar geen kip meer aandacht aan besteedt. Zwaluwen halen met scherpe haakse bochten nog wat muggen uit de lucht en kwetteren naar elkaar dat het tijd wordt om even bij te komen van dat nachtelijk gejaag.

Ik heb me nooit gerealiseerd hoe groot de impact van geluid is op je leven. Tuurlijk, je hoeft maar naar de Rijdende Rechter te kijken en je weet dat het geluid van een theelepeltje tegen een verwarmingsbuis al leidt tot moord- en doodslag. Een hard pratende vrouw in de trein die al haar lichamelijke ongemakken deelt met een telefonische vriendin en de rest van de coupé is ook één brok ergernis. En van mijn eigen eega begrijp ik dat mijn gesnurk soms door merg en been gaat. Vooral na een stevig portie alcoholische versnaperingen. Maar het heeft iets dagelijks en onvermijdbaars.

Dochter Anne-Roos heeft de afgelopen twee weken in Zaragoza ervaren hoe het is om boven een uitgaansplein te wonen. Elke ochtend tot 5.30 uur geschreeuw, gebroken glas en groepsgelal. Daarnaast wordt in Spanje ’s nachts het afval opgehaald. Om het uur het piepende geluid van een achteruit rijdende vrachtwagen gevolgd door het optillen van een container, die met razend geweld de inhoud dumpt. Tegenwoordig zijn er vier soorten afval, die apart worden opgehaald. Tel uit je winst. Gelukkig heeft ze een ander appartement gevonden en gaat ze volgende week alweer verhuizen. Maar nu eerst kan ze drie dagen bijslapen in Rosamar. Ik hoop dat het galmende gesputter van het Nespresso-apparaat niet door haar oordoppen is gekomen.

Ik ben getriggerd door het zintuig horen door een lang achtergrondartikel deze week. Er werden mensen geïnterviewd die allemaal vrij jong doof zijn geworden. Eerst 25 jaar gehoord en dan, door een ziekte of een ongeluk, ineens doof. De wanhoop en triestheid droop van het digitale papier af. Sommige waren bereid om alles, maar dan ook werkelijk alles, op te geven om weer te kunnen horen. Ruilen tegen zien of lopen, zo erg. Het totale isolement, de absolute stilte was gekmakend en beangstigend. Straatvrees en paranoia meer regel dan uitzondering. Ik had weleens eerder ‘gehoord’ dat niets meer kunnen horen erger is dan is dan niet meer kunnen zien, maar kon me er niets bij voorstellen. Tot dit artikel.

Ik probeer me nu al dagen voor te stellen hoe het zou zijn om niet te kunnen horen. De stemmen van je partner en kinderen moeten missen. De quasi-spottende ondertoon van Gerard of de galmende lach van vriendje Robert. Of de zure intonatie van een tegenwerkende collega. Het piepje van de Whatsapp (ondertussen gedeactiveerd). De vermakelijke manier waarop Rob van Someren op radio 10 elke dag om 16.15 uur de moppen vertelt. De turbo-kick down van mijn oude Touareg als ik weer een Golfje met brede bandjes eruit trek bij een stoplicht. Het klokkende geluid van een ijskoude San Miguel die in je keel verdwijnt. Probeer het je maar eens voor te stellen.

Als ons hele lichaam tot rust komt, blijft er altijd één zintuig alert. Het waarschuwt ons al eeuwen voor dreigend gevaar. Vroeger voor een sabeltijger of mammoet, tegenwoordig voor een neersuizende bom in Syrië. Onze oren zijn ook beeldbepalend, vooral als ze afwijken. Je beoordeelt zelden iemand op zijn oren. Pas als ze gebruikt kunnen worden om een zeilwedstrijd te winnen, kijken we er met medelijden naar. Zelf weet ik later niet eens welke kleur ogen iemand had, als er flaporen op zaten. Foute vrienden, die ogen.

Kortom, ik ben mijn oren meer gaan waarderen. En jullie kunnen lekker op twee oren slapen, want volgende week ben ik er weer.