WEER GEEN WEER….

Ik zit dit weekend onverwacht in Duitsland. Na mijn terugvlucht uit Malaga vorige week dinsdag was de maat vol. Ik kon de woordcombinatie mist, vertraging en vliegveld niet nog een keer psychisch verwerken. Zeker ook omdat we a.s. dinsdag een mooie nieuwe locatie gaan overnemen, die pas twee weken geleden kwam aanwaaien. En dus durfde ik mijn motto “vaak ben je te bang” niet uit te voeren.

Marion zit nog steeds in de Andalusische zon van +/- 20 graden. Ze heeft haar intensieve taalcursus achter de rug en gaat nog twee weken nagenieten van ons eerste winterseizoen in Torremolinos. Er komen nog wat vriendinnen aanwaaien en over twee weken pakken we alles in en rijden we terug naar het Noorden, naar onze ‘zomerresidentie’ Can Rosamar.  Maar één ding is zeker; de keuze om in de winter in het Zuiden van Spanje te vertoeven, smaakt naar meer.

Iedereen die al drie/vier maanden vooral in Nederland is, snapt dat. Het lijkt wel of op 13 oktober 2021 de zon is ondergaan en het die ploert niet meer lukt om ons kikkerland te beschijnen. Deze winter heeft 50 tinten grijs voor mij een heel andere betekenis gekregen. Ik heb de tijdsklokken van de lampen in de huiskamer er tussen uitgehaald, want ze zijn 24/7 nodig. Wat een duistere, depressieve, obscure, neerslachtige takkûh maanden zijn dit.

We gaan deze maand een absoluut laagterecord aan zonne-uren realiseren. We zitten  op 29 januari nog onder de 30 uur. In de hele maand! Dat is gemiddeld 1 uur per dag! WTF! Ik krab per dag dus langer aan mijn kont dan dat de zon schijnt. Misschien komt daar het spreekwoord ‘’put it where the sun doesn’t shine” wel vandaan. Het zal jullie niet verbazen dat ik slecht tegen dit kaasstolpen-weer kan. Zon op mijn knar maakt mij een iets aardigere vent. Te weinig zon veroorzaakt chagrijn, kort door de bocht gedrag, kort lontje, lange tenen, slapeloosheid, humeurigheid, verkeersboetes, saucijzenbroodjes bij een benzinestation.

Maar ook fysiek veroorzaakt het gebrek aan zonnestralen steeds meer bijverschijnselen. Ik verhuis naar Marion’s kant van het bed, om te profiteren van haar elektrische deken en mijn rillerigheid tegen te gaan. En donderdag ga ik naar de huisarts (voor het eerst in 2 jaar) om iets te gaan doen aan de eczeem-vlekken die ik elke winter in mijn gezicht krijg. Die vlekkerige plakkaten doen denken aan een stevige alcoholist, die om 9 uur ’s morgen zijn eerste portje wegtikt. Best lullig om zo bij klanten aan te komen, terwijl ik doordeweeks geen druppel drink en in het weekend nog maar sporadisch ontspoor.

Ik vraag  me steeds vaker af wat God gerookt heeft, toen hij begon. Want hij heeft niet echt zijn best gedaan, om deze bol in elkaar te flatsen en er gepeupel op te zetten. Want het had veel makkelijker gekund. Geen 24 uur, 7 dagen, seizoensinvloeden, droogte, overstromingen, vulkanen, verschillende huidskleuren. Want het is daardoor best een zooitje geworden.

Ik stel me Utopia als volgt voor: elke dag duurt 22 uur. Van 22.00 uur tot 06.00 uur is het donker en regent het gestaag een uurtje of 4. Daarna gaat de zon schijnen en wordt het 23-25 graden. We doen niet aan seizoenen en vooral niet aan mist. We doen niet aan weken en ook niet aan jaren. Iedereen krijgt 30.000 dagen en dan is het klaar. Door de overvloed aan zon overdag rijdt en vliegt alles op zonne-energie. Zo moeilijk is het toch niet?

Wat wel een klusje wordt, is de ideale mens boetseren. Want als we allemaal hetzelfde zijn, zowel uiterlijk en innerlijk, is er natuurlijk geen zak aan. Eigenlijk hoeven we maar een paar dingen te veranderen. Ons brein signaleert geen huidskleuren meer, maar maakt ze willekeurig aubergine, turkoise of lichtgroen. En als je de slechtste eigenschappen vertoont (bv. dominantie, egoïsme, sexisme) verandert je kleur voor 10 dagen in lichtroze en loop je zwaar voor lul. Was een mooie oplossing geweest voor Marco, Jeroen of Alibi. Hadden we het eerder in de gaten gehad.

Dus laat in godsnaam de zon weer gaan schijnen. Voordat ik blijvende schade aanricht. Omdat ik een waas voor mijn ogen krijg. Van Eindhovense mist….

Slecht Zicht

Het was een schot in de roos, mijn column vorige week. Ik kreeg veel reacties van medestanders die het ook irritant vonden, dat geblaat op Linkedin. Ik heb nog een paar woorden bij geleerd in een meeting deze week: kalibratiemeeting (even onderling overleggen) en impact-mapping (wat is het gevolg). Don’t break me the mouth open!

Maar even terug naar de actualiteit: gisteren ben ik 59 jaar geworden en bedolven onder veel gelukwensen. Het is bon ton om iedereen dan ook individueel te bedanken, maar dan is voor mij de lol van het feestje er al af. Bij deze dus: allemaal bedankt voor jullie meelevende en opbeurende harten onder de riem. Ik had nog geen idee dat ik op ramkoers naar de 60 lag……. Nu wel. En het is me ook duidelijk geworden dat jullie dan een big party verwachten….

Om allerlei plichtplegingen in NL te ontlopen, wilde ik vrijdagmorgen heel snel en vroeg met mijn dochters naar Malaga vertrekken. Jullie gunnen mij dat wel, een paar dagen 16-20 graden, visjes eten op het strand, slenteren door de stad, borrelen in een rooftopbar boven de zee. Maar hoe goed je ook bent om alles naar je hand te zetten, er zijn een paar natuurwetten die zich niet laten manipuleren. Meestal vertalen die zich naar code geel, oranje of rood. Maar soms zijn ze zo onzichtbaar dat er alleen grijs aan te pas komt. Dan is er sprake van dichte mist.

Onderweg naar het vliegveld, waren we er al niet gerust op. Brabant lag onder een wattendeken en Eindhoven Airport ligt dan nog in een extra lullig kommetje, waar zelf sigarettenrook niet uit kan ontsnappen. In de vertrekhal werd alles meteen duidelijk: er was nog geen vlucht erin of eruit gegaan. En niet voor de eerste keer, want gemiddeld 3-4 dagen per jaar ligt de vlieghandel stil in Eindhoven. Hoe vaak we al niet uitgeweken zijn naar een ander vliegveld de afgelopen jaren, is niet meer op twee handen te tellen.

Je zou ook zeggen dat je dan je noodplannetjes wel klaar hebt liggen, zeker als de dag ervoor ook al tot een puinhoop had geleid. Maar helaas pindakaas; 8 managementlagen Logistieke Planning lukt het niet om snel en efficiënt de boel om te gooien. Wij zagen om 11.00 uur al op de Flight Radar App dat ons toestel uit Malaga aan het uitwijken was naar Weeze. Eenmaal daar geland was het wachten op het bericht dat wij met bussen ook die kant op moesten. Dat gebeurde pas om 13.00 uur en om 14.00 uur vertrokken we in de touringcar met een chagrijnige, dikke, lompe chauffeur uit Eindhoven.

In Weeze , het was ondertussen 16.00 uur, bleken de controlediensten niet opgeschaald te zijn en werkt die beroemde Deutsche Gründlichkeit langsam en schrecklich irritierend. We stonden anderhalf uur in de wachtrij voor de paspoort- en bagagecheck, terwijl er nog maar 3 vluchten waren. Daarna werden we ineens als opgejaagd vee naar de vliegbus gedouwd, waarbij elke associatie met vergelijkbare situaties uit het Duitse verleden louter op toeval berustten. Die haast was op zich wel logisch, want ook in Weeze begonnen grijze watten het zicht te ontnemen.

Uiteindelijk landden we na een turbulente vlucht om 21.00 uur in Malaga, 7,5 uur later dan gepland. Eind goed, al goed. Zonde van de dag, maar geen ramp. Met een Ipad vol nieuwe Netflix-series, een opgeladen Powerbank en twee gebekte dochters kom je de tijd wel door. Er knaagde wel iets anders. 10 dagen ervoor had ik door mist in Malaga en een motorstorinkje in de Ryanair-bus ook al dik 6 uur vertraging gehad. Zou Rob Jetten, onze nieuwe klimaatminister, zich nu al laten gelden door korte vluchtjes te saboteren? Ik heb in 12 maanden ongeveer 40 keer kort gevlogen en ben daarmee natuurlijk een natuurramp. Ik ben een veelvlieger. Shame on me!

Of zou het symbolisch zijn? Mijn gezichtsvermogen wordt ook steeds mistiger op korte afstand. Vooral ’s ochtends lijken de meeste letters op kleine hiërogliefen. Maar ik wil mijn 5e decennium eindigen op maximaal +2 sterkte. Kijken we vanaf de 60 wel weer verder. Wie dan leeft, wie dan zorgt.

Rare snuiters

Het was een teleurstellende week met zwaar nieuws. Onder aanvoering van zuipschuit Remkes gaan dezelfde partijen die zichzelf de afgelopen jaren een brevet van onvermogen hebben gegeven, toch kijken of ze er niet 4 jaartjes bij kunnen plakken. Zouden we de term voltooid leven misschien ook iets breder kunnen toepassen, bijvoorbeeld bij aan het pluche plakkende politici?

Op de weg is het een puinhoop. Welk minkukel verzint het om in de drukste automaand van het jaar achterstallig onderhoud aan de A-12 richting Den Haag te gaan uitvoeren? 17 Corona-maanden de tijd gehad en nu iedereen weer in de toet-toet stapt, leggen we het land plat. 2 filerecords in één week. Ik hoorde een hotemoot van Rijkswaterstaat  op radio1 uitleggen waarom het niet anders kon, maar hij moest er zelf van stotteren. Zelden zulke slechte excuses gehoord. Flapdrol. Heeft zeker een gratis OV-kaart.

Maar verscholen achter deze muur van onkunde waren er deze week ook een paar hilarische voorvallen, die mijn humeur uit de diepvries trokken. Zo was er in Turkije een grootscheepse zoektocht naar een verdwenen dronken man. Urenlang werd er in bossen met man en macht gezocht. Gevreesd werd voor zijn leven, omdat het ’s nachts nogal afkoelt in de regio. Ook Mutlu hielp mee en riep constant hard de naam van de gezochte man. Totdat hij in de gaten kreeg dat hij zijn eigen naam stond te schreeuwen. Hij was daarna vooral bang om de reactie van zijn vrouw. Wat een held en wat een heerlijke dronken tor!

Mutlu heeft een bloedbroeder die in Litouwen woont. Die was een tijdje van de alcohol af en dat beviel niet zo goed. Daarom begin hij uit verveling metalen dingetjes in te slikken. Schroeven, spijkers, boutjes, dat werk. Er is meer dan een kilo ijzer operatief uit de maag van deze ijzervreter verwijderd. Ik kan me vergissen, maar denk toch dat een flesje vodka op zijn tijd beter is voor je maagwand dan een partijtje spijkers van 10 cm.

Oktober is ook de maand die wordt gebruikt om rokers proberen te laten stoppen. Er doen dan BN-ers aan mee om stoptober te promoten. Vrijdagmorgen liet de 71-jarige Patricia Paay weten dat ze al jaren stiekem rookte, maar er nu toch graag definitief mee wilde kappen. Het radio-interview ontaardde een beetje, want er werd haar gevraagd wat ze vond van het idee om maandverband en tampons gratis te laten verspreiden. De hele studio viel 10 seconden stil, toen ze zei:  “dat mogen ze dan ook met de Tena-ladies doen.” En daarna moest ze zelf het hardst van allemaal lachen. Zelfspot, daar word je een beter mens van.

Er kwamen ook een paar Corona-critici in het nauw deze week. Koekwouzen is eigenlijk een passender woord voor de Lange Fransen, Brian Roys en Douwe Bobs van deze wereld. Lange Frans, de opperwap van het eerste uur met onnavolgbare complottheorieën, was toch maar even gaan beunen in een feesttent waar de QR codes werden gecontroleerd bij binnenkomst. Al zijn #ikdoenietmeermee-fans gingen uit hun plaat en beschuldigen hun Fransie van hypocriet gedrag. Zijn reactie: “mensen moeten niet zo zeuren, er moet gewoon brood op de plank komen.”

Maar Brian Roy, ooit de stilistische linksbuiten van Ajax en het Nederlands Elftal, spant de kroon. Hij is deze week veroordeeld voor een tweet waarin hij zei dat Mark Rutte een ‘headshot’ ging krijgen. Omdat ‘Mark medeverantwoordelijk is voor de kinderhandel en het meewerken aan het terugdringen van de wereldbevolking naar 5 miljoen (..) mensen’. Best pittig statement, maar met een taakstrafje van 80 uur en voorwaardelijk celstraf kwam hij er goed van af. Hij had niet de moeite genomen om bij de rechter te verschijnen en ook geen advocaat gestuurd. Na afloop twitterde Brian: “Mark kan die hele taakstraf in ze naat douwe.” Het is misschien triest, maar ik lag helemaal in een deuk: wat een mafklapper.

Vooral dronkenmans-stommiteiten draag ik een warm hart toe. Ik ben weleens in een andere stad wakker geworden omdat ik met mijn dronken kop in de toevallig niet afgesloten achterbak van de verkeerde  auto in slaap ben gevallen. Shit happens. Vertel mij eens: wat is jouw meest domme actie ooit als gevolg van alcohol? Ik zal discreet zijn en het niet doorvertellen. Echt!

Geen (ge)zicht

Soms lijkt onze wereld een mislukt experiment in het heelal. Als er al ergens een andere vorm van leven is, laat ze dan in godsnaam iets geleerd hebben van onze fouten bij hun bezoekjes aan Planet Earth. Want vooral ons zogenaamde IQ is destructiever dan de oerknal waarmee het allemaal begon.

Je kunt het klein of groot maken; we maken overal een potje van. Voor 3 modale jaarsalarissen wordt een advocaat of een misdaadjournalist door een soortgenoot afgeknald. We verneuken het klimaat, waardoor extreme weersomstandigheden een land als Canada laten verzengen door de hitte of een provincie in Nederland volledig onder water zet. Dan heb je ook nog wappies als Willem Engel die in twijfel trekken of zo’n overstroming wel echt gebeurt. En we zijn niet in staat om virusbedreigingen gezamenlijk op te lossen. Maar we kiezen ook leiders die niet verder vooruit denken dan de gemiddelde cavia die een joint rookt. En net lees ik dat er stelende ramptoeristen in Limburg rondlopen. I rest my case…   

Mijn primaire reactie op dit soort momenten is altijd om mezelf terug te trekken in mijn eigen kleine bubbel. Druk maken om familie, vrienden, bedrijf en de kleine dagelijkse triviale dingetjes. Ik lees nog wel 4 kranten per dag, maar het negatieve nieuws glijdt van me af als teflon. Het blijft niet plakken. Terwijl de wereld in brand staat, Afghanistan toch weer door de Taliban wordt veroverd, er elke dag 12.000 mensen sterven aan de hongerdood, er ruim 4000 voetbalvelden per dag worden gekapt in de Amazone, kijk ik gefascineerd naar 12 dappere goudvissen in mijn troebele tuinvijver. Ik hang het boze anti-reiger oog weer recht om de schatjes te beschermen tegen een vileine aanval.

Het was deze week dan ook een ogen-week. We waren maandag nog niet vers geland op Weeze, of we mochten al door naar de oogarts van het ziekenhuis. Tijdens Marion’s periodieke controle waren er irritante plekjes op haar hoornvlies geconstateerd die niet tot de standaard uitrusting horen… Snel doorverwijzen heeft al een paar keer erger voorkomen, maar ook elke keer geleid tot medisch ingrijpen. Het oordeel van Dr. Wong was duidelijk: donderdag komen en meteen eruit halen. In je oog… Op je hoornvlies… Het is altijd Marion’s grootste nachtmerrie geweest; snijden in je oog…

Om de spanning te verminderen mocht er de avond ervoor begonnen worden met Oxazepam en dat is voor herhaling vatbaar. Mellow Yellow stapte Marion donderdagmorgen in de auto bij haar chauffeur. De ingreep was in een oogwenk gepiept en succesvol. Maar de drie hechtingen in haar hoornvlies waren een onverwachte tegenvaller, die de aankomende weken nog voor veel irritaties gaan zorgen. Met een Grace Kelly zonnebril op, een tot oogdeksel gemuteerd mondkapje en met weinig tekst konden we door naar haar afscheidsreceptie in Vianen. De timing was belabberd, maar na 18 maanden komt voor Marion de hogesnelheidstrein die LCH (Landelijke Consortium Hulpmiddelen) heet op het eindperron aan. Alle hotemoten waren er en onze wijnvoorraad is royaal aangevuld. Het einde van een hectische, maar mooie klus is aanstaande.

Zelf had ik vorig week zaterdag een akkefietje aan mijn linkeroog dat ik angstvallig verborgen hield, om maar niet de focus te verliezen op de urgentie van Marion. Tijdens een potje beton storten had mijn Gambiaanse gabber Ibrahim iets te enthousiast de zak cement open gesneden om in de betonmolen te gooien. De wolk cementstof  bedekte mij helemaal, maar naïef klopte ik het gruis uit mijn bouwkleding, rechtstreeks in mijn oog. Daarna heb ik in een paar dagen meer gejankt dan in alle 58 jaar daarvoor. Precies op tijd, de dag van Marion’s ingreep, zag ik door de tranen de stoplichten weer. Nou maar afwachten wat de justitionele schade is…

Onze micro-wereld bestond dus uit oogperikelen. Er zijn talloze spreekwoorden te bedenken die er betrekking hebben: met lede ogen de noodzaak aanzien, Marion keek groen en geel uit haar ogen na de ingreep, iemand zand (of cement) in de ogen strooien. Maar de week eindigde fantastisch: Marion kijkt weer recht uit haar doppen. En ik heb vrijdag, samen met oud-hotello maatje Marc, het business-golftoernooi gewonnen. BAM! Die zag je niet aankomen hè? Wij ook niet haha. Als je maar iets voor ogen houdt. Focus!

Fucking Nazi

Grappig, die vele reacties op mijn Rosamar-klusverhaaltje vorige week. Schijnbaar was het gelukt om mijn positieve Spaanse gevoel op jullie over te brengen.

Het was op dezelfde zondag dat wij kansloos en troosteloos werden uitgeschakeld door een matig en stug Tsjechisch elftal. Ik blijf het onverklaarbaar vinden: je krijgt als profvoetballer een paar keer in je carrière de kans om je naam voor de eeuwigheid in de boeken te laten gaan. En dan begin je een beslissende wedstrijd als een natte dweil. Als een uitgebluste straatprostituee. Je loopt vanaf de eerste minuut over het veld alsof je 15 dagen zonder water door de Sahara hebt gestruind.

Ik was totaal verbijsterd over de analyse van Frank de Boer na afloop: “we zaten goed in de wedstrijd, we domineerden, we gaven weinig weg, het zat op beslissende momenten tegen.” September vorig jaar heb ik hier op Facebook de benoeming van Frank de Boer als bondscoach afgekraakt. En hij heeft er echt alles aan gedaan om dat waar te maken. 3-5-2… Depay laten staan met gemiddeld 25 keer balverlies per wedstrijd. Mahlen eruit, Promes erin. Chapeau Frank! Het zal lastig worden om weer aan de bak te komen, maar misschien kan je broer iets ritselen als ambassadeur voor Qatar in de woestijn. Want ook daar zullen we niet bij zijn….

Ik kreeg vrij snel de vraag of ik dan voor Duitsland zou zijn. Never in a million years! Ik woon heerlijk in Duitsland, maar bij de namen van Toni Kroos, Thomas Müller en Mats Hummels krijg ik een hevig jeukende rode vlek in de nek. Voeg daarbij een bondscoach die in stresssituaties neurotisch aan zijn edele delen kratst en dan eraan gaat zitten ruiken…. We hebben nog steeds een trauma van 1974.

En sommige Medelanders kunnen ook de 2e wereldoorlog niet vergeten. Afgelopen week sliepen Marion en ik een nachtje bij van der Valk in Utrecht. Allebei hadden we twee lange dagen voor de boeg en geen zin om dan, met al het terugkerende fileleed, naar die Heimat te rijden. In de propvolle parkeergarage onder het hotel stonden veel auto’s slecht geparkeerd, waardoor Marion onvermijdelijk scheef kwam te staan. De volgende ochtend troffen we dit briefje aan op de voorruit:

Je gelooft eerst niet wat je leest. Tuurlijk kan je pissig zijn als je aanneemt dat de ander niet kan parkeren. Doe ik elke dag 5 keer. Maar onze Duitse kentekens veroorzaken dus kortsluiting bij iemand. Ik ben dan razend nieuwsgierig bij wie? Ik denk niet dat er nog 85-plussers ’s avonds in een Utrègse parkeergarage parkeren. Dus het is zeker iemand die WO2 niet heeft meegemaakt. Is het de gefrustreerde accountmanager van Second Luck (een bedrijf in gerecyclede condooms) die net de dagcursus ‘Hoe word ik serieus genomen door een klant?’ gevolgd heeft en op weg is naar zijn single-flat in Zoetermeer? Of is het de eigenaresse van een vieze, aftandse Renault Twingo die jaloers keek naar de superstrakke, schone bolide van Marion? Maar hoe verzin je dan nog ‘fucking nazi’?….

In de week van Keti Koti (Surinaamse herdenking van de afschaffing van slavernij) legt dit briefje onder de voorruit nog iets anders bloot. Iets ongemakkelijks, wat vaak moeilijk te bevatten blijft. Iets wat we het liefste niet willen weten of erkennen. Maar dat er vaak is, soms latent en onzichtbaar: discriminatie. Van Buitenlanders. Vluchtelingen. Anders denkenden. Anders geaarden. Anders gekleurden. En daar plaats ik meteen een disclaimer bij: Hoezo anders? Vanuit wiens perspectief?

Afgelopen week kwam veelvuldig de tweedeling in ons land voorbij als het gaat over ons koloniaal verleden. Moeten wij met terugwerkende kracht onze excuses aanbieden? Moeten we ons schamen voor rijkdom vergaard ten koste van anderen? Moeten we het zien in de context van de wereld in die tijd? En zo ja, moeten we daar dan niet (juist nu) afstand van nemen?  Het is hetzelfde dilemma als de zwarte Pieten discussie (OMG, het is pas juli!…). Als iets een ander kwetst of pijn doet, is mijn mening of oordeel dan zo belangrijk om er toch aan vast te houden?

Het gaat namelijk niet om de tegenstellingen die ons scheiden, maar om dat wat ons bindt. Dan kun je zomaar Europees Kampioen worden. Als je er samen voor gaat. Forza Italia!

Heb je geen tientje?

Gisteren waren we weer eens op pad voor een paar virtuele boodschappen. In de enige echte oudste stad van Nederland. Het is niet mijn hobby, slenterend winkeltje in en uit. Ik krijg dan van Marion een paar gerichte opdrachten en verder het verzoek vooral uit de buurt te blijven. Kost geen moeite.

Op het lijstje (what’s new..) stonden veel praktische dingen: een eiersnijder (Blokker), een weegschaal (geen idee waarvoor), twee leesbrillen (zit ik ineens op +2), een nieuw glasplaatje voor mijn Iphone (iets te hard op tafel gekwakt), 3 Tupperware mengkommen. Ook de sufste winkel van Nederland (de A.N.W.B.) stond op het lijstje: een nieuw plastic houdertje voor de tolbadge (kostprijs € 0,15, verkooprijs € 3,99). Ik keek stiekem om me heen, bang om bekenden tegen te komen. Maar godzijdank alleen maar A.N.W.B.-stelletjes: op zoek naar unisex windjacks, identieke polo’s en dezelfde afritsbroek.

Tijdens een verplicht blijf-uit-mijn-buurt-momentje, liep ik naar de ingang van een troosteloze winkelpassage. Onvermijdbaar botste ik bijna tegen de strategisch gepositioneerde verkoper van de daklozenkrant. En die kennen hun pappenheimers, want hij zag in mijn ogen dat hij beet had. En dat klopt, want ik heb een zwak voor de randfiguren of minder gelukkigen van onze maatschappij. Misschien pech gehad, soms zelf veroorzaakt, wellicht gebrek aan goede vrienden of fijne familie, maar je staat daar niet voor je lol een krantje te verkopen. Ze zijn bij mij altijd aan het goede adres.

Vladev (een gokje, hij zag er Slavisch uit) was een jaar of vijftig, miste 4 voortanden en lispelde de schitterende openingszin: “mooi krantje voor u meneer, voor maar € 2,=”. Ik trok mijn portemonnee, gaf Vladev er een briefje van € 5,- uit en zei dat hij dat krantje aan iemand anders mocht verkopen. Met zijn ogen was niks mis, want hij had wat meer briefjes zien zitten en vroeg bijdehand: “heb je geen tientje?”. Lachend vroeg ik wat hij ermee ging doen, “voor de nachtopvang vriend”, was zijn logische antwoord. Ik gaf hem het tientje en zei dat hij voor die andere € 5,= maar bier moest gaan kopen. Vladev sloeg mij hardop lachend op de schouder en sloot af met: “dat ga ik dadelijk meteen doen, vriend!”. En zo gingen we uit elkaar.

Op zoek naar Marion vroeg ik me af waarom die € 15,= voor Vladev mij gelukkig maakte. Is het medelijden? Of koop ik mijn eigen welvaart af? Doe je het uit besef van je eigen bevoorrechte positie, met lieve mensen en familie om je heen en zonder zorgen over de basisbehoeftes van het leven? Of is Vladev’s afhankelijkheid van de gunsten van anderen mijn grootste nachtmerrie? Feit is ook dat ik mijn hele leven al liever geef dan krijg. Omdat ik mij daar prettiger bij voel. Het is dus waarschijnlijk ook gewoon eigenbelang, dit shotje van het gelukshormoon serotonine.

Mijn Gambiaanse vrienden weten ook altijd de gevoelige snaar te raken. Normaal houd ik er geen rekening mee dat een ‘geleend’ bedrag voor een ticket, een trouwjurk of schaap ter ere van het Suikerfeest terugbetaald wordt. Als het dan onverwacht toch gebeurt, is dat een meevaller. Als ik zie hoe veel offers die jongens moeten brengen om in een vijandige wereld wat geld te verdienen om een heel peloton aan familieleden van eten en van een dak te voorzien, benijd ik ze niet en prijs ik mezelf weer gelukkig met mijn ‘gemakkelijke’ leven. Het is een soort van directe ontwikkelingshulp en wij hebben zelf ruim twee jaar geleden in Gambia kunnen zien hoeveel mensen daar baat bij hebben.

Het is best moeilijk om mensen als Vadlev een nieuwe kans te geven op een ander leven. Vaak is er geen normaal ritme meer te ontwikkelen om te werken. Te lang uit het proces, te weinig in staat om nog te functioneren binnen ‘normale’ werknormen. Het is top dat er sociale bedrijven zijn die de tijd en energie erin steken om het te (blijven) proberen. Een hele diepe buiging voor zoveel geduld en aandacht.

Maar het mooiste zou zijn als we allemaal wat meer begrip zouden hebben voor de afwijkingen. Dat niet de gangbare norm bepalend is, maar juist de individuele uniciteit. Omzigt boven het partijbelang. Depay boven het team. Of gaat dat te ver?

Kwaaltjes

Al weken word ik geteisterd door een hardnekkige achillespeesblessure. Begonnen als een onschuldig verrekkinkje tijdens een potje tennis op een harde ondergrond, maar ondertussen uitgegroeid tot een soort Peter R. de Vries-blessure; je komt er niet van af en het blijft zeuren. Zou de Pourriture Noble, de edele rotting die mooie dessertwijnen oplevert, nu toch definitief zijn begonnen?

Ik heb mijn hele leven blessures gehad. De meesten ontstonden doordat ik mijn gebrek aan techniek in elke sport moet compenseren met onverantwoord zware belasting van de kwetsbare delen. Gescheurde enkelbanden, verwijderde meniscussen, gebroken armen, geknakte vingers, verplette ribben, overbelaste ruggenwervels. Iedereen die mij weleens van de skipistes heeft zien afkomen of heel vroeger langs een voetbalveld stond zal niet verbaasd zijn. En als je bij tennissen die onmogelijke bal nog net probeert te halen met een snoekduik over het gravel, kleurt er soms iets meer rood dan alleen je shirt…

Maar dit peesdingetje brengt ook onzekere twijfel met zich mee, zeker als je gaat googelen. Je komt ineens in een digitaal labyrint terecht van honderden opties en oorzaken. Je leest huiveringwekkende verhalen van minuscule klachtjes die leiden tot amputatie boven de knie. Ook omdat blijkt dat mijn blessure is genoemd naar Achilles, die onverschrokken mythische Griekse held. Zijn moeder dompelde hem in het water van de Styx rivier om hem onsterfelijk te maken, maar hield hem vast aan de toen nog naamloze pees. Later vond hij de dood in de oorlog van Troje (die van dat paard) omdat hij precies een pijl kreeg in dat enige niet gedompelde lichaamsdeel. Lekker dan, zo’n moeder.

Na twee weken aanmodderen kon ik het tijdens een rustig potje tennissen niet nalaten om toch nog een keer naar de hoek te rennen om die magistrale forehand van amigo Gaico te retourneren. Maar ja, ik ben geen fitte Nadal, die dat ongestraft 35 keer in één rally kan doen. Een stekende pijn en meteen was het over. Een paar dagen later probeerde mijn fysiotherapeut te achterhalen waar nou precies de pijn zat, omdat de achillesspier blijkbaar doorloopt tot boven in de kuit. Toen hij zijn vingers daar in het zere vlees drukte, schopte ik hem bijna in zijn gezicht met mijn goede been. Zijn tandjes vlogen nog net niet door de behandelkamer.

Alle behandelingen daarna hebben nog geen verbetering opgeleverd. Als ik een half rondje golf, strompel ik bij hole 8 en 9 door de baan. Als ik alle 18 holes wil lopen, moet ik zelfs een buggy huren. Dan voel je je pas oud, als je met een buggy nog oudere, lopende knarren in geruite broeken inhaalt.. Terwijl ik juist al dat sporten nodig heb om mijn te zware lijf langs de Corona-kilo’s te loodsen. Dus blijf ik het proberen, bewegend als Quasimodo, die kromme klokkenluider van de Notre Dame. Zijn hele leven verliefd op het meisje dat hij gered heeft, maar die hem lelijk en afstotelijk vindt. Het zal toch geen autobiografische wending van het lot worden? Dat Marion ’s morgens ineens wegholt als ze wakker schrikt en naast zich kijkt?

Eerlijk is eerlijk, ik heb soms sombere gedachten. Dat deze irritante blessure de opmaat is naar een schier eindeloze kwaaltjes die in elkaar gaan overlopen. Een constant ontstoken teennagel omdat ik te lang wacht met de pedicure. Een gekneusde wijsvinger omdat hij te diep in de neus verdwijnt om de irritatie van al die sneltesten weg te krabben. Een geslonken libido omdat de spierverslappers alles bewegingsloos maken. Permanente Durchfall omdat mijn darmen niet meer bestand blijken tegen de aanvoer van ganzenlever, oesters en andere delicatessen.

Meestal pareer ik deze angstgevoelens door veel Australian-chocolade te eten, als troost.  Maar het blijft knagen, bovenin. Ik heb mijn lichaam niet bepaald gespaard in mijn leven, tot nu toe. Krijg ik nu de rekening gepresenteerd? Door een niet aflatende stroom van kwaaltjes en pijntjes die mijn dagelijks leven gaan beheersen? Iedereen die mij een beetje kent, weet ik dat ik er heel slecht tegen kan als iets niet kan of niet mag. Dan word ik recalcitrant en krijg ik een kort lontje. Waar haal ik de energie vandaan om gezondere keuzes te maken? Of komt die energie dan juist weer terug? Quasimodo is het even kwijt….

Sweet Dreams

We zijn allemaal druk bezig om, binnen de Corona-beperkingen, ons leven vorm te geven op de meest haalbare manier. Soms een beetje smokkelend, vaak keurig binnen de lijntjes. Maar hoe zou dit jaar eruit hebben gezien zonder Corona? En hoe gaan we het straks weer inrichten na Corona? Grote vragen voor een kleine zondag-column.

Één ding is zeker: zonder Corona had ik gisteren in Camp Nou gezeten om het voetbalpotje van mijn clubje tegen de koploper Atletico te zien. Misschien waren er wel een paar diehards zoals Harm ingevlogen. Misschien hadden we dan wél gewonnen. Omdat ik uit volle borst het Cant del Barça had gezongen én die schoppende kampers uit Madrid verrot had gescholden. Maar zonder de steun van 100.000 socios werd het een taai potje en verspeelde FCB het kampioenschap. Geen schande is zo’n overgangsjaar. Maar als die Witte Reus uit Madrid de aankomende 4 potjes wint, heeft Barcelona ze indirect kampioen gemaakt. Ik moet janken als ik eraan denk.

Zonder Corona was ik al een keer of 25 zonder vliegschaamte naar Rosamar gevlogen. Ik had dan als een kasteelheer, kijkend over mijn eigen (oog)wallen, op de rand van mijn zwembad zitten bijkomen van weer een pittig cateringweekje. Had ik bij kunnen kletsen met Ibrahim, die vast zit in Gambia en  niet terug kan. Of met Jimmy, die ik ook al maanden probeer te helpen zijn papieren in orde te krijgen om na 16 maanden naar Spanje terug te komen. Maar de Spaanse autoriteiten halen weer alle trucs uit de bureaucratische kast om dat te voorkomen en dus valt hij tussen wal en schip. Maar we geven niet op. Anders winnen de pennenlikkers, de regeltjesneukers.

Ik had ook geen NOW aangevraagd voor De Groene Artisanen, geen MT ontmanteld, makkelijker afscheid genomen van medewerkers, niet ons businessmodel helemaal omgeturnd. Dat laatste was pure noodzaak, maar het blijkt een blessing in disguise te worden. Het gros van de nieuwe contracten die we scoren zijn veel meer hospitality diensten dan cateringwerk. Receptionistes, hosts, gastvrouwen, interne dienst. We gaan de aankomende maanden 7 à 8 nieuwe locaties opstarten. Nog geen idee hoe…. Maar met good old Bob, een nieuwe Manager Operations en wat extra hulptroepen zal het best goed komen. Zoals het ook voor Corona altijd lukte.

Is er leven na Corona? Ik denk het wel, maar zonder spuit wordt dat lastig. Marion en ik draaien nu rondjes in de bureaucratische carrousel. We kunnen geen spuit in Nederland krijgen, want onze Nederlandse huisarts volgt strikt de regels (wij hebben geen Nederlands adres) en durft niet stiekem een overtollig Zeneca spuitje om 8 uur ’s avonds in ons bovenarmpje te spuiten. Ook niet onder druk en voor een kleine tegemoetkoming… Onze Duitse noodarts in Kranenburg, een theelepelvrouwtje uit het sprookjesboek van Grim, is ronduit sceptisch over het Duitse systeem en wenst ons viel Erfolg. Marion is al dagenlang bezig in te loggen op de Duitse afsprakensite, aber Schade und Scheisse. Onze leeftijdscategorie is aan de beurt, ik heb hard gewerkt aan een BMI van 30+, Marion’s dossier heeft genoeg aanknopingspunten, maar spritzen ho maar.

Wij willen naar Spanje! ‘Bootje varen, treetje drinken, varen we naar de overkant.’ Ons laven aan copieuze lunches bij Vila Mas, Can Roquet, Canyelles, Es Blancs, Can Segura, Escribá. Avonden aan de Gin-Tonics met vrienden in de achtertuin. Potje golf of tennis om 7.00 uur ’s morgens om de hitte te vermijden. Mijn dochters ophalen uit Lloret om 6 uur ’s morgens en kijken naar volle straten met laveloze, uitbundige jeugd, knagend op koude pizza’s en knoeiend met mega broodjes shoarma. Toeristje spelend in Barcelona, op zoek naar de verborgen schatten van deze fascinerende metropool.  

Zou Rutte de verkiezingen gewonnen hebben zonder Corona? Zat Trump dan nog in het Witte Huis te friemelen aan Melanie? Waren de files weer met 10% toegenomen in een jaar? Hadden we wel een beetje menselijkheid getoond door die intrieste vluchtelingenkampen in Lesbos op te heffen en deze mensen eerlijk te verdelen in Europa? Was Peter R. de Vries minder op TV geweest? En André van Duin juist meer?

We weten niet hoe, maar we gaan dit overwinnen. Nelson Mandela zei ooit: een winnaar is een dromer die nooit opgeeft. Ik wens jullie allemaal Sweet Dreams deze week.

Verknipt!

Het is een godsgeschenk, al die sneeuw en dat knisperende ijs. Van een zwaarmoedig, negatief volkje vindt er in één week een metamorfose plaats naar een vrolijke, optimistische buitenbende. We zeuren niet meer over de vertraging bij het inenten, hebben ineens begrip en medelijden voor de relschoppers die gestraft worden en negeren de fouten van onze overheid. Want er ligt ijs!

Ik heb niet de moeite genomen om mijn 55 jaar oude Noren uit de Duitse kelder te halen. Ze zijn van mijn oom André geweest, die in 1966 is overleden. Ik heb ze helemaal laten opknappen en slijpen, maar het laatste natuurijs-schaatsrondje is alweer 5 jaar geleden op het Wylerbergmeer, met Marloes. Het is in deze fase van mijn leven vragen om problemen om weer te gaan schaatsen. Te ongetraind, te zwaar, te druk..

Ik merk ook dat mijn mentale veerkracht afneemt. Ik kijk elke dag treurig via de Webcam naar de maagdelijk witte, lege skipistes in Masella en Andorra, wetende dat het er dit jaar niet inzit. Daarnaast laten de weer-apps temperaturen in Spanje zien waar ik depressief van word. We zijn al 5 maanden niet in Macanet geweest, waar we vorig jaar in dezelfde periode 12 keer zijn geweest.

Ik begin me steeds meer te ergeren aan de kleine triviale dingen van het leven. Het wegvallen van de telefoonverbinding als je de grens over rijdt. Het niet afleveren van een pakketje op de afgesproken dag. Het parkeerlampje van de auto dat voor de 2e keer in zes maanden kapot is. Een venkel die na drie dagen al begint te rotten. Of dat je haar weer niet goed zit.

Dat laatste behoeft uitleg. Mijn kopdeksel, in overheersend 50 tinten grijs, heeft het zwaar in Corona-tijden. In normale tijden mag de lokale kapper in Macanet of in Kranenburg eens in de twee maanden voor € 12,00 er een strook afhalen. Zijkanten op tondeuse stand 13 en bovenop beetje bijknippen met de schaar. Aan de bovenkant vallen er al wat kale gaten, dus het moet wel ‘dekkend blijven’.

Maar in het begin van het Corona-tijdperk heb ik een profi-tondeuse gekocht, om huiselijke vlijt van Marion mogelijk te maken. De allereerste keer, april vorig jaar, was het een nerveuse bedoeling in de tuin. Achterop mijn kanis werd een proefstrookje gemaakt op standje 15 en dat zag er veelbelovend uit. Na een stief kwartiertje leek Marion haar roeping misgelopen te hebben en kon ik fris en fruitig een maandje vooruit. Het gebruikelijke tarief heb ik ’s avonds keurig in natura voldaan.

Maar eerlijk is eerlijk, bij elke volgende knipbeurt bleken Marion’s knipambities minder evident. En het dieptepunt hebben we uiteindelijk gisteren bereikt. Omdat de Duitse tuin nog onder een wit tapijt van 50 cm lag, werd de logeerkamer als kapsalon gebruikt. Maar alle voorzichtigheid in haar handelen is verdwenen. Zij plantte de tondeuse net boven mijn oor op standje: 3….. en veroorzaakte een gapende inham, ter grootte van een ei.

Nadat we proestend van het lachen de schade in de spiegel hadden aanschouwd, heeft Marion tegen beter weten in nog een beetje aangeklooid. Maar het kwaad was al geschied. Aankomende week moet ik een achtergebleven lokje over het ei draperen om nog een beetje representatief voor de dag te komen. Gelukkig ben ik niet de enige in Nederland die toe is aan een fatsoenlijke, professionele kappersbeurt. Ik zag deze week NOS-verslaggever Gerri Eickhof  in beeld komen en ik dacht werkelijk dat hij een gigantische zwarte bontmuts van gorillahaar op had.

Toch gloort er hoop in de tunnel. Volgend weekend wordt het bijna 15 graden, mannen tussen de 50 en 60 met ietwat overgewicht mogen eerder gevaccineerd worden, mijn PC Hooft-tractor is goed hersteld van zijn motorproblemen, NEC staat in de kwartfinale van de KNVB-beker, vriendje Gaico wordt vandaag 50, mijn catering-business gaat weer richting het pre Covid-nivo.

Zou 2021 dan toch een mooi jaar gaan worden? Zouden die kleine irritante ergernissen weer gewoon verdwijnen? Mogen we weer met de vliegbus naar Spanje? Terrasje pikken? Soms mis ik zelfs de verplichte looproute in de Ikea. Op zoek naar kussentjes. Want het geld moet weer gaan rollen. En snel.

Jaaroverzicht van Barry (een corpulente Golden Retriever)

Omdat ik zelf geen autobiografische terugblik van dit ellendige jaar wenste, heb ik Barry gevraagd om zijn jaar met ons te delen. Barry is de obese hond van Erik (toeslagen-ambtenaar bij de belastingdienst) en Wilma (thuiszorgmedewerkster) en woont in de Vinex-wijk Nieuw Geluk in Amersfoort. De kinderen Dave en Larissa wonen en studeren aan de Katholieke Universiteit Tilburg, de KUT.

Januari:

Godverdomme wat een teringherrie weer. Ik eet nog liever die Frolic Light Meuk dan nog een dag dat vuurwerk. Ik herken mijn baasje Erik niet eens, met die wilde blik, een sigaar in zijn muil en een pakket vuurpijlen die ik niet uit de verpakking gekauwd kreeg. Ik schijt de eerste week de hal wel vol, durf echt niet naar buiten.

Februari:

Holymoly, de buren hebben een nieuwe teef! Ze heet Chanelle en is een Labradoodle met van die droomogen. Ze laat overal aan zich ruiken zonder gegrom, NICE! Ik denk dat ik toch wat minder ga schooien en die rotbrokken maar opeet. Valt me ook op dat Dave ineens in het weekend met me wil wandelen. Ik lig normaal tot 13.00 uur heerlijk te ruften op de kamer van die luiwammes, maar nu staat hij vanaf 09.00 uur achter de luxaflex te kijken of ‘t buurmeisje al met Chanelle gaat struinen.

Maart:

Jezus, wat gebeurt er? Iedereen is de godganse dag thuis! De sfeer is om te snijden, Erik fietst niet meer met zijn broodtrommel de straat uit, Wilma gaat met een Space-masker in de Toyota Starslet hooguit een uurtje weg. Elke keer komen er 3 mensen op TV, waarvan die dame in het midden last heeft van spastische trekjes. Ze krabbelt als een kat, en als ik dan grom krijg ik een knal voor mijn kop!

April:

Ik ben kapot! Iedere debiel in dit huis gaat 5 keer per dag met mij buiten lopen. LAAT ME MET RUST! Ik mag ook niet meer aan Chanelle ruiken, want ineens blijft iedereen ver uit elkaar staan. Zou er iets gebeurd zijn? Laat het dan snel over zijn…

Mei:

Zeg, kunnen die rotkids niet weer opzouten naar hun andere hok? Het wordt er niet gezelliger op hier. Ook omdat Erik allemaal klusjes in de tuin doet, terwijl hij superonhandig is en alleen maar vloekt. Ik heb een geheim gat in de heg gemaakt, dan kan ik 4 keer per dag aan Chanelle ruiken. Schrale troost…

Juni:

Nog een maand en dat gaat het zooitje met dat huis op wielen gelukkig een hele maand op vakantie. Kan ik lekker uitrusten bij pension Heppie Dog en krijg ik lekker fout vet eten, honden-McDonalds. Nou al zin in, ook even andere teefjes zien dan Chanelle, hautaine bitch is het aan het worden.

Juli:

OMG, ze gaan niet! Vakantie afgezegd. Wie is die Corona die mijn hele hondenleven verkloot?  

Augustus:

Ben ik 6 kilo afgevallen, gaat Chanelle ineens vreemd, met die lelijke Pitbull Justin van de overkant. Ik moet ineens aan Joe Jackson denken: ‘Is she really going out with him?’ De volgende keer als ik Justin tegenkom ga ik jankend over de grond rollen. Dan wordt hij met zo’n traliebusje afgevoerd en zien we hem nooit terug. Net zoals ik deed bij zijn broertje Kevin.

September:

Ik denk dat Erik op zijn werk iets heel fouts heeft gedaan, want hij is poepnerveus de laatste tijd. Iets met kinderen en iets met …-slag, weet het niet precies. Wilma schreeuwt veel tegen hem, lekker sfeertje hier.  

Oktober:

Niemand kijkt meer naar mij om, 2 kilo aangekomen. Geen bot op Dierendag, niks. Egoïsten, alleen met zichzelf en die eikel Corona bezig. Chanelle zwanger van die patser….

November:

Okay, ik weet dat ik veel scheten laat, maar om dan allemaal met een masker te gaan lopen is zwaar overdreven. Ik stink al jaren! Erik blijft ineens 10 dagen op zolder, mag niet beneden komen. Pikstraf denk ik, maar waarom weet ik niet.

December:

Erik weer beneden, maar hij mocht dit jaar geen vuurwerk meer kopen van Wilma. Is ook lang geleden dat het knalde tussen die twee haha, troosteloos sexleven. En Chanelle wordt alleenstaande moeder, Justin verhuist naar Urk, in quarantaine met de rest van zijn aso-familie. Opgeruimd staat netjes!

Ik kan niet wachten op 2021. Kids oprotten, Erik gewoon werken, Chanelle weer de loopse teef van vroeger. En die gast Corona lekker opzouten naar China of zo. WOEFFFFF!