Blue Monday

Het heeft ook Nederland bereikt. Na Valentine’s day, het jaarlijkse geklungel van verliefde kneuzen, is nu ook Black Friday over de Grote Plas gewaaid. Je hoeft maar even op You Tube te zoeken, en je ziet filmpjes die de ondergang van de mensheid glashelder in beeld brengen.

Jullie weten dat ik een pesthekel aan winkelen heb. Ik maak ook geen onderscheid tussen nuttig winkelen of fun shoppen, het is allebei ruk. Sinds Marion’s favoriete supermarkt is verbouwd, loop ik regelmatig stampvoetend als een verdwaalde neushoorn door dat doolhof. Ik kan niets meer vinden op de meest logische plek. Vroeger loodste Marion’s perfecte boodschappenlijst mij snel langs de aanbiedingen, maar tegenwoordig lijken mijn looplijnen op die van een dronken struisvogel. Een paar weken geleden ben ik halverwege gestopt en heb daarna een half uur met klotsende oksels in de auto zitten hyperventileren. Het zeikjochie dat om de plakplaatjes vroeg, was toen al huilend naar huis gerend.

Vrijdagmiddag, in de auto onderweg naar het gave nieuwe appartement van Anne-Roos en Philippe in Arnhem, vroeg ik me af welke debiel er dan juist op zo’n dag gaat shoppen. Je weet toch dat de prijzen eerst kunstmatig omhoog worden gepusht om daarna een magere 20 of 30% Black Friday-korting te kunnen geven? Vrouwenlogica (“de 2e was halve prijs…”) en Hebzucht (“nu heb ik het jurkje ook in het zwart..”) zijn een godsgeschenk voor doortrapte marketeers bij Zara, H&M en Primark. Maar zelfs mijn eigen nageslacht is besmet met het onuitroeibare koopvirus. We gingen een hapje Koreaans eten bij Danawa en troffen daar dochter Marloes aan, omringd door 7 tassen…

Naast Black Friday bestaat er ook zoiets als Blue Monday. Dat is meestal de 3e maandag van de maand januari en wordt beschouwd als de meest deprimerende dag van het jaar. Alle goede voornemens voor het nieuwe jaar zijn dan al mislukt, het weer is flut, de dagen zijn kort en de zomervakantie is nog heel ver weg. Voor mij is elke shopdag een echte Blue Monday. Binnenkort moet ik voor mijn jaarlijkse kledingkast-aanvulling mee naar Olav. Na al die jaren voelt hij haarfijn aan wanneer mijn balkje vol en het shoppen klaar is. Het zorgt wel bij Men Only voor een goede Omzet Per Uur, want langer duurt het meestal niet.

Zou er ook zoiets bestaan als Red Tuesday? De dag met de langste files? De novemberdinsdagen maken een goede kans, want het verkeer is de laatste weken om knettergek van te worden. Het zou best helpen als de ANWB vooraf Code Rood afgeeft en dat er dan een rijverbod wordt ingesteld voor rechts inhalende strookwisselaars, nerveuze neuroten die onnodig in het midden blijven rijden en bejaarde eikels die precies op Red Tuesday ’s morgens met de auto hun kleinkind gaan bezoeken. BLIJF G.V.D. THUIS tot 11.00 uur!

Er bestaat al een Witte Donderdag, maar ik betwijfel of iemand nog weet waar dat over gaat. Moest zelf ook even googelen. Het was de dag van Jezus’ laatste warme hap voordat hij verraden werd door Judas. Laten we elk kwartaal een Witte Donderdag in het leven roepen. Als symbolische dag voor al die gluiperige collega’s, die achter je rug om aan je stoelpoten zagen of constant lopen te klikken naar de baas. Het is heel eenvoudig: tijdens de lunch, met al je collega’s om je heen, pak je je glas melk op en geef je dat aan de Judas-collega die hem het meest verdient. Met de mooie woorden erbij: “neem jij maar lekker mijn Witte Motor.” Wedden dat het minder wordt?

Ik heb nog geen duidelijke kleur en thema in gedachten voor een woensdag. Misschien kunnen jullie mij een handje helpen. Zwart, blauw, rood en wit is al vergeven. Nijmegen heeft al wel een variant, Roze Woensdag, het jaarlijkse LBGT-feestje tijdens de Vierdaagse. Ik heb hoge verwachtingen van jullie bijdrages, die ik graag bij de comments zie.

Ik zie net dat Blue Monday in 2018 op maandag 15 januari valt. Lekker dan. Ben ik jarig en val ik aan de verkeerde kant van de vijftig. Heb er nooit zo’n last van gehad, maar dit keer wordt het wel een depri-dagje, zeker omdat het Dry January wordt. Gelukkig zit ik in Spanje. In de uitverkoop….

Heen en weer

Marion zit achter het stuur, ik zit met de Ipad op schoot. We tuffen door het Noord-Franse landschap, ergens tussen Dijon en Nancy. Op weg naar huis, met de auto. Wat een takke eind. De laatste keer was in 2009….

Het weekendtripje begon donderdag niet denderend. We zaten om 6 uur ’s morgens al in de vliegbus op Weeze, toen ik op stoel 6d merkte dat het starten van de motor niet soepel verliep. Een soort van vliegdeformatie, als gevolg van +/- 50 Ryanairtjes per jaar. Een paar minuten later kwam de aap inderdaad uit de mouw en bleek de rechter-startmotor niet te werken. Er werd nog optimistisch gemeld dat ze het gingen repareren, maar dat leek me best wel een te grote broek. Twee uur later mochten we van boord, omdat alle opties (inclusief ander toestel) onhaalbaar bleken. Het schakelaartje werd al vanaf Bergamo met een prive-jet ingevlogen. Ik keek lachend Marion aan, want het zijn de bekende Ryanair-trucjes om passagiers voor te bereiden op een lange vertraging.

Met een voedselbon twv 5,= p.p. als eerste goedmakertje namen we weer plaats in de saaie, lege vertrekhal. Ik heb altijd meelij met ouders en kleine kids die buiten het seizoen om, na een uitputtende voorbereiding, hoopvol op weg waren naar de All-Inclusive in Malgrat. En dan luiers van doodmoeie blagen moeten verwisselen in een Duits TL-hal. Naast ons kwamen 16 luidruchtige Duitsers en Duitserinnetjes zitten, die de bonnen hadden ingewisseld voor halve liters Krombacher. Best vroeg, om 8uur…

Elk half uurtje klotsten er nieuwe vazen op tafel, waardoor de stemming lacheriger werd en de herrie ondraaglijk. We kwamen er achter dat SangVerein ImmerZuSammen uit Dortmund het jaarlijkse uitje in Barcelona (arme stad…) ging doorbrengen. 2000 kilo zangtalent zorgde bij de lachsalvo’s voor een deinende vloer. Wij schoven een paar tafeltjes op…

Marion en ik hadden onze tafel handig omgetoverd tot een functioneel buro, gevuld met Ipads, Iphones en laptops. In de volgende 6 uur werkte ik uit het niets 5 weken werkachterstand weg en Marion maakte een vliegende start in haar nieuwe klus. We hadden alle noodscenario’s al uitgewerkt en zaten dicht bij de uitgang om zo snel mogelijk naar de omboekbalie in de hal te spurten. Toen er een prive-jet landde met een logootje van Ryanair, vielen we om van verbazing. Een uur later zaten we ineens toch aan boord van hetzelfde vliegtuig, met een nieuw schakelaartje en gereset zekerinkje. Eenmaal in de lucht keken we elkaar lachend aan. We waren 250 euri p.p. rijker!

Ik zal het even uitleggen. Na 3 uur vertraging heb je recht op 250€ vergoeding. Daar moet je bij Ryanair wel heel hard voor knokken, maar jullie kennen Marion een beetje. Als die ergens haar tanden in zet (..), ga je vroeg of laat door de knieën. En aangezien de tickets maar 45€ per stuk hadden gekost, hebben we de “winst” vrijdag gevierd met onze Spaanse Smikkel Smiley Club bij onze favoriete restaurant Can Roquet. Het was ook onze enige dag in Spanje, want zaterdag-ochtend om 7.00 uur zaten we alweer in Marion’s auto op weg naar NL.

Ik weet dat er lezers zijn die zo’n autorit van 1450 km als gezellig onderdeel van hun vakantie zien, maar ik vind het een crime. 14,5 uur in de auto, 85€ tol, 160€ benzine en een dag ergenis. Aan de gebruikelijke files bij Orange, Valence en Lyon, aan het debiele inhaalgedrag van zielige Louis de Funes’. Maar gelukkig Lyon zonder kleerscheuren doorgekomen en deze keer ook niet bij Bastogne in slaap gevallen… Toch ga ik liever vliegen, desnoods met een corpulent dronken zangkoor in mijn nek, en 10 uur vertraging.

De aankomende zes weken komen wij niet meer in Spanje en hopen we dat Ibrahim de summiere instructies over het beheer van Rosamar gaat onthouden. Hij wordt binnenkort weer vader, nu van Adja. Ik vroeg aan hem of hij er bij wilde zijn, maar hij vond zelf 2019 vroeg genoeg om weer eens naar huis te gaan. Ikzelf vond de 4,5 maand van Anne-Roos in Curacao achteraf best veel. Gelukkig kan de Open Haard weer aan, de geurkaarsjes uit de verpakking, het tuinmeubilair terug in de kelder. De zomer is naadloos overgegaan in de herfst. Niemand die het verschil merkt.

Behalve wij, de familie Heen en Weer. In mijn hoofd wordt het alweer vroeg donker. Het is pas september.


Havanna aan de Waal

Het zit erop, Nijmegen komt weer tot rust. 1,5 miljoen mensen hebben de Zomerfeesten bezocht. Zeven dagen lang was Havanna aan de Waal het toneel van een mooi volksfeest.

Het is als Nijmegenaar een must om een dagje of wat mee te maken. Ik heb er dit weekend zelfs Spanje voor opgeofferd. Dat gebeurt eigenlijk nooit. Er is geen verjaardag, bruiloft of ander feest waar we Spaanse weekenden voor laten schieten. En nu langzaamaan de kinderweekenden ook geen noodzaak meer zijn om thuis te blijven, is Ryanair de lachende derde. Jammer dat ze geen Frequent Flyer programma hebben, want dan zou ik de helft van de vluchten nog goedkoper krijgen dan het gemiddelde retourtje van € 65,= wat we nu kwijt zijn.

Nadat ik donderdag nog heelhuids en bijtijds was thuis gekomen, meldde ik me vrijdag rond 14.00 uur op de Via Gladiola bij wat vrienden voor een biertje en een blik op de binnenstromende wandelaars. Opvallend weinig gestrompel dit jaar, dankzij het prima wandelweer. Het zal best een kick geven om zo onthaald te worden. 30 minutes of fame en daarna weer terug naar Ter Apel. Ik ga het nooit meemaken, want krijg al knikkende knieën als ik aan dat colonne-lopen denk.

Een paar uur later ben ik met mijn jongste zussie Piet begonnen aan onze eigen mars. Normaliter blijven wij vrijdagavond weg uit de stad, omdat het er dan veel te druk is. Maar we hadden er zin an, waren goed in vorm en niet kapot te krijgen. Het blijft behelpen, bier in plastic glazen, maar na een stuk of 10 begin het te wennen. Die barrière had ik gelukkig om 18.00 uur al geslecht. Het eten bij restaurant Plaats 1 was een taai pauzemomentje, want na bijna 2 uur kwam pas het hoofdgerecht. De mooie witte en rode wijn(en) nam de irritatie gelukkig weg.

Daarna hebben wij ons bij dochter Marloes en haar vriendinnen gemeld in de Molenstraat, pal voor het podium. Meteen 30 jaar van onze leeftijd afgehaald om net zo hard mee te kunnen feesten. Ging best lekker eigenlijk. Door mijn ongecontroleerde dansmoves vloog er hier en daar wel wat bier door de lucht, maar mijn omvang voorkomt dan escalatie. Terugduwen heeft ook geen zin, want ik sta met drank op steviger in mijn schoenen dan de fundering van de Eiffeltoren. Barbapapa on tour.

Via het Koningsplein (propvol), het Faberplein(allemaal oude 50+-ers..), Het Hertogplein (Bennie was net weg) kwamen we bij Matrixx at the Park. Heerlijke vette muziek van bekende DJ’s, waar je trommelvliezen van gaan fluiten. Om ons heen superjonge kids, die ruim aan de pilletjes zaten. Ik zag overal oogpupillen ter grootte van verbrande hamburgers. Gelukkig hadden ze allemaal mijn dansmoves. Langzaam raakte mijn balkje vol en na een korte tussenstop op de Waalkade en een zompig Frietje Mayo koersten wij op de flat van mijn zussie aan. Ik had ergens besloten dat het logeerbed daar reëler was dan mijn Duitse kribje… Na 12 zware uren ging het licht letterlijk en figuurlijk uit. De laatste BaCo kostte echt moeite…

Na een kort nachtje liep ik vanmorgen vroeg door een verlaten en spiegelgladde stad. Ik zag de laatste nachtbrakers voorover gebogen staan. Hier en daar ook het typerende Ryanair-rolkoffergeluid van vertrekkende lopers. De geur van de stad drong ongewild en ongewenst mijn neus binnen. De weeïge zweem van schraal bier, de zwavelgeur van urine, de barf-plakkaten van teruggesprongen broodjes Shoarma. En overal afval. Bergen afval, die in snel tempo werden weggewerkt door de helden van de DAR, de Nijmeegse afvalverzamelaar.

De geuzennaam Havanna aan de Waal heeft Nijmegen te danken aan zijn links politieke karakter. Dat vindt zijn oorsprong in het studentenleven van de jaren 60, gevolgd door de krakersbeweging, Radio Rataplan en veel activistische groeperingen . Het grootste aantal Syrische vluchtelingen is in Nijmegen opgevangen. Niet iedereen is er blij mee, want zakelijk MKB krijgt door het linkse stadbestuur moeilijk dingen voor elkaar. Elk voordeel heeft zijn nadeel. Maar het is een stad om trots op te zijn.

Mijn lever heeft gister plots besloten een week dienst te weigeren. Ook typisch Nijmeegs.. Volgend weekend in Spanje maar eens proberen of het weer mag. Cava is vast gezonder dan plastic bier.

-1,5

Ik kan er zelf niet meer omheen. Marion ondertussen ook niet. Haar vingertoppen raken elkaar ternauwernood op mijn rug, als ze mij na 10 dagen celibaat stevig vastpakt op het vliegstripje van Girona. Met de mentaliteit van een wervel loze kwal heb ik er weer 10 kilo aangeplakt. In 3 jaar tijd..

Natuurlijk was ik 3 jaar geleden vastberaden om onder die magische grens te blijven. Alle 3 mijn meiden waren trots op me, want heel veel fiducie hadden ze er niet in. Ik heb nogal vaak terugvalverschijnselen. Recidive-gedrag. Een zak chips van 200 gram als een hongerige piranha in 3m15sec naar binnen jakkeren. Een reep nep-chocolade van € 0,89 bij de Lidl zonder af te breken tegen de huig klappen. Ik word ondertussen weer vrolijk begroet bij de bekende tankstations aan de A-2, A-12 en A-15. Hij is er weer, de crisis is achter de rug. De saucijzenbroodjes worden weer huizenhoog opgestapeld.

Had ik het kunnen voorkomen? Is mijn ruggengraat dan echt zo poreus? Voelde ik me niet beter toen ik zoveel lichter was? Gaf het geen voldoening om 7 km op de hardloopband te ‘rennen’ in 35 minuten? Eerlijk antwoord? NEE. Godallemachtig, wat miste ik die guilty pleasures. Wat werd ik chagrijnig van die granen- en zadenmeuk in die gore 0,0001 % vet yoghurt van dr. Oetlul. Wie heeft er ooit bedacht dat selderij een eetbare, vochtafdrijvende groente is i.p.v. de taaie onkruid-broer van de brandnetel? Hoe kun je nou Chateaubriand knagen zonder Béarnaise-saus. Of oesters slurpen zonder Chablis? Bier drinken zonder gezouten pinda’s?

Ik ben opgegroeid in de Horeca. Ik holde altijd uit school via het drankenbuffet naar de privé-trap, om een gebakje te bietsen. Bakte op 11-jarige leeftijd mijn eigen friet, om 5 uur ’s nachts in een pikdonkere keuken. Maakte dan eerst een 4-kleuren ijsje met aardbeiensaus omdat het frituurvet nog niet warm was. Nam hele schalen met overgebleven bittergarnituur mee naar mijn slaapkamer als ik proefwerkweek had. Troost eten, met de paplepel ingegoten. Nutteloos voedsel, zonder nadenken wegmalen. Terwijl het avondeten voor ons gezin van 6 in één RVS-schaaltje paste, zo weinig…

Ik vertoon de laatste jaren trouwens weer hetzelfde puberale gedrag als toen. Dan spuit ik de snoep- en zoutlade van de servieskast in met Silicone Spray, zodat hij minder kraakt. Ik til dan de zak chips eruit, zoals een grijpautomaat op de kermis. En maak hem om de hoek van de eetkamer open, om herkenbaar geluid te voorkomen. Maar ik ben niet heel goed in stiekem, want als ik de volgende ochtend nog in bed lig, trapt Marion de nog openstaande lade hard dicht. Val ik weer door de mand. En van gêne ook maar uit bed. Ook eet ik hele stapels toastjes van LU (bij voorkeur die rode met zongedroogde tomaatjes en zeezout) op. Pakje voor pakje. Toen ik laatst op de ingrediëntenlijst keek, kwam ik erachter dat ik beter Paprika Chips van Croky had kunnen vermorzelen. Heeft bijna nog minder calorieën..

Ik kan steeds beter dagen zonder alcohol, soms zelfs een maand. Het roken is ondertussen ook teruggebracht tot een paar stomme weken per jaar. Ik ben trouw aan vrouw, kinderen en vrienden. Waarom mag ik dan niet gewoon eten wat ik wil? Wanneer ik het wil? Zoveel als ik wil? Waarom word ik dan gestraft met het uiterlijk van een aangespoelde walrus? Krijg ik een cupmaat waar menig vrouw jaloers op is? Staan de meeste T-shirts irritant ‘open’ onder de navel? Is een pelikaan jaloers op de opvangcapaciteit onder mijn kin? Waarom, in godsnaam waarom? Is er een oplossing? Is er al een wonderpil, die eetbeheersing onnodig maakt? Graag tips naar beckhoven@live.nl

Leuk als jullie nu allemaal een glimlach op jullie slanke smoel hebben. Maar ik koop er niks voor. Ben vorige week van ellende weer naar diëtiste Marloes geweest. Opvolgster van Pleun. Er had duidelijk een overdrachtsgesprekje plaatsgevonden. Al mijn valkuilen kwamen op tafel (zonder lekkere hapjes). Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal klaar voor, maar wanneer wel? Als ik mijn veters niet meer kan strikken? Laten we maar klein beginnen. 1,5 kilo in de eerste maand. Nog best een uitdaging. Je merkt het, aan de motivatie ligt het niet….

Cocodrilo Violeta

Het is geen straf om weer een paar dagen in Spanje te zijn. We zouden vandaag in de buurt van Macchu Picchu zijn, maar die trip van een maand door Peru en Bolivia reizen, hebben we een jaar uitgesteld. We hadden eerst een andere reis af te ronden, zoals jullie vorige week wellicht gelezen hebben.

April is ook de laatste maand dat Medelanders hun belastingpapieren moeten inleveren. Voor mij persoonlijk elk jaar weer een hoogtepunt, want het blijft mijn favoriete sport om dat zo ingewikkeld mogelijk te maken om het maximale eruit te halen. Dat is een overblijvertje uit mijn faillissement van 20 jaar geleden, toen de Blauwe Brigade zo hard heeft tegengewerkt dat ze uiteindelijk met lege handen achterbleven. Ik trouwens ook, vandaar dit jaarlijkse kat-en muisspel.

Ook dit jaar was het invullen weer een feest. Omdat ik in Duitsland woon, kan ik niet in de normale aangifte-systematiek meehobbelen en moet dus speciale formulieren invullen. Dit jaar voor het eerst ook digitaal beschikbaar, een hele vooruitgang! Maar omdat Marion officieel in Nederland woont en dus niet op hetzelfde adres staat ingeschreven, gaat het koppelen van de twee aangiftes net zo traag als een aflevering van Boer Zoekt Vrouw.

Ik ga altijd op zoek naar de software fouten, want iedereen weet dat Overheid en ICT geen gelukkige combi is. Bij de politie is het al jaren een puinhoop, maar ook de nerds van “Mooier kunnen we het niet maken, wel Makkelijker” doen leuk mee. Ik kijk altijd eerst wat me het beste uitkomt door wat proefschermpjes in te vullen. Bij Marion’s aangifte kon ik wel invullen dat ik al 95 jaar met haar getrouwd ben, maar scheiden kon pas vanaf haar 16e. Dat ik als schuilnaam Friemelaar (zonder voorletters) had ingetypt, was wel okay.

Maar niets overtreft de Spaanse bureaucratie. En dan vooral het Ministerie van Verkeer, waar Tránsit onder valt. Een soort van RDW (Rijks Dienst Wegverkeer), maar lomp en groot omdat ze alles onder hun lamme vleugels hebben: rijbewijzen, autopapieren, APK en ….(je raadt het al) verkeersboetes. Daar botsen we tegen een ondoordringbare muur. En met mij vriendjes Gerard en Jan die ook met Spaanse kentekens rondtoeren.

Als je in Spanje geflitst wordt, krijg je een bon van bv.€100 thuisgestuurd. Als je dan per ommegaande betaald, hoef je de helft maar over te maken. Zo blij zijn ze in Spanje als dat gebeurt. Als je dat niet doet, proberen ze nog drie aanmaningen sturen naar je huisadres. Daarna geven ze het uit handen aan de Spaanse Fiscale Opsporingsdienst, een relikwie uit Franco-tijden. Want die weten je, net als vroeger, altijd te vinden..

Dat is ze gelukt, want in korte tijd heb ik onder dwang drie van dit soort verkeersbonnen moet aftikken. Per stuk opgelopen tot €360,=. Het equivalent van 40 keer met Marion dagmenuutje peuzelen bij San Segura in Sant Feliu. Marion is voor de zekerheid meegegaan toen ik verhaal ging halen bij de boete-Gestapo, bang dat ik weer foute jeugdzondes zou begaan. Omdat zij wel snapt dat iemand met paarsblauwe luiken niet meewerkt.

Al snel was duidelijk dat deze drie bonnen van najaar 2015 waren en er nog meer onderweg zijn. Carmen, de baliedame, printte een pakket van 22 pagina’s uit, dat wij kunnen gebruiken om restitutie aan te vragen. Want Carmen zag meteen waar het fout was gegaan: het adres waarop Marion’s Spaanse auto is geregistreerd, bestaat niet en is incompleet. Een Spaanse RDW-medewerker heeft het gewoon, na een zware lunch en dito siësta, verkeerd in zijn PC-scherm getypt.

Nu is het dus zaak om dat bij Tránsit om aan te passen en geld terug te vragen. Volgens Carmen gaat dat minimaal een jaar duren. Alleen al het maken van een afspraak is een hels karwei. Dat kan alleen digitaal, 14 dagen vooruit, alleen ’s morgens, in Girona, enz. enz. Ik krijg daar een knagend Paarse Krokodil-gevoel bij, maar dan de Spaanse variant: Cocodrilo Violeta.

Ik heb ook een appeltje te schillen met de boerenlul van het dorpspostkantoor. Die weet verdomd goed dat wij postbus 772 hebben, ook al staat het niet op de aangetekende brief met verkeerd adres. Er wonen nl. niet veel Maria van Beckhoven’s in Macanet… Misschien ga ik vandaag even bij de burgemeester langs. Dat werkt hier vaak beter.

Retteketet

Voorjaar. Je hoort ’s morgens hier en daar al een vogeltje fluiten. Beetje stroef nog, maar de vrouwtjes kunnen vast wennen. It git aôn. Ook Marion krijgt dan voorjaarkriebels.

Na een hectisch weekje op de Apenrots (a.i.) en 1500 km kris kras door Nederland, was ik gaar én kwetsbaar. Als een gedwee schaap liet ik mij gistermorgen ontvoeren naar een beddenwinkel. Nu de Rosamar Royal Suite ook voorzien is van een hernia-proof, traagverende en lichaamsvormende matras blijkt ineens unser Deutsches Bettgestell veel te hard voor 50+ krakende wervels. We gingen dus op zoek naar een zachte opleg-dekmatras. Of zoiets.

De keurige dame die ons opving was waarschijnlijk net ervoor bij kapsalon Betty Biuty Hair uit Elst weekend-fähig gemaakt. Alle lokken zat strak gesprayd tegen de schedel en zouden daar nog wel een week kleven. Iets te serviel legde ze een paar demo-lapjes op een bed om door ons te laten testen. Ik liet Marion voorgaan, omdat het mijn natuurlijke neiging is om hardop te winden als ik op bed ga liggen. Leek me nogal ongepast in zo’n lege TL-balk toonzaal. De keuze was gelukkig best snel en unaniem gemaakt. Omdat ze mijn vraag om 50€ korting niet zelf mocht beslissen, liep ze naar de filiaalhouder die iets verderop twee Betuwse tokkies hielp.

Terwijl ik gebiologeerd naar deze struisvogel keek, fluisterde Marion dat hij leek op Mr. Humphries van de oude TV-serie Are You Being Served? Het klopte als een bus, het was hem! Hij huppelde op zijn teentjes als een balletdanser naar de PC. Hij hield zijn arm in een hoek van 90 graden recht voor zich uit, terwijl zijn linkerpols slap naar beneden hing. Zijn donkerblauwe terlenka broek zat hoog opgetrokken tegen zijn navel. Maar het meest fascinerende was zijn gezicht. Ik ging wat dichter in zijn comfortzone staan om de details te bespioneren. Schijnbaar had Betty Biuty ook een knippende nicht, want er lag geen zwart geverfd haartje scheef op zijn kruin. Zijn onnatuurlijk hoog opgetrokken minuscule wenkbrauwen waren jaren geleden stevig gelift, maar er waren geen littekens meer te zien. Hij keek je aan alsof hij ter plekke een rectaal onderzoek onderging.

Er was nog iets wat ik niet thuis kon brengen, maar ineens zag ik het. Mr. Humphries had de meest perfecte bakkebaarden ooit bij een levend wezen aangetroffen. Van een onsterfelijke schoonheid, inktzwart en metrisch perfect. Ze hadden de vorm van een Indonesische dolk en de uiteinden waren scherper dan de puntjes van Dali’s snor. Ik schat dat deze nachtrustkoning 2 uur per dag besteedt aan zijn neukteugels. Ik wilde ze haast ongemerkt aanraken om te kijken of ze echt waren, toen hij mij plots aankeek en om geduld vroeg. Schijnbaar zat de knop €50,= korting niet standaard op zijn PC. 10 minuten later was het toch retteket, exit Beter Bed.

Marion had de smaak en moed te pakken en loodste me naar de lokale Intratuin. De eerste nawinterse zaterdag boven de 11 graden worden daar de rekken gevuld met totaal overbodige prullaria: 3 krokusjes in een tinnen mandje met dor mos voor € 12,99, een gifgroene plastic tuinschep voor € 4,99 (kostprijs € 0,034)of een stronk tuinafvalhout voor € 3,99. Ik liep snel naar de kleine huisdieren-afdeling om ontroerd naar de cavia’s en marmotten te kijken. Ooit heb ik Bert, mijn cavia met Donald Trump look, vermoord door in blinde paniek de deur dicht te gooien voor de aanstormende Rottweiler Borak. De voorkant van Bert eindigde aan een andere kant van de deur dan de achterkant… Hij was 15 cm langer geworden en zijn iele smalle tongetje hing uit zijn mondje…..

Van een afstandje zagen de hokken er gezellig gevuld uit, maar het was wel heel stil. Er zaten namelijk alleen stenen beeldjes in. Het zag er koddig en knullig uit. De Intratuin verkoopt geen kleinvee meer en verwijst naar het dierenasiel. Goede zaak natuurlijk, maar zo kan ik mijn jeugdtrauma natuurlijk niet verwerken. Twee treurige grasparkieten en een futloos setje miniduifjes zaten als laatsten droevig te wachten op een laatste kans. Voor hen was het twee voor twaalf.

Met een brok in mijn keel en een kokosdeurmat van € 9,99 in mijn hand stapte ik iets later in de auto. Maar de lente komt eraan en ook ik voel kriebels. Nog geen idee welke, maar daar kom ik aankomende week wel achter.

Nr. 115

Soms is de kale waarheid bizarder dan de meest onwerkelijke fantasie. Dan overkomt je iets wat je in de verste verte niet had kunnen verzinnen of zien aankomen. Dus vandaag deze disclaimer: Het volgende verhaal is niet gebaseerd op fictie. Elke gelijkenis met werkelijke personen is niet louter toeval.

De Apenrots brengt mij weer op onverwachte zakelijke adressen. Afgelopen woensdag bezocht ik het Bronovo-ziekenhuis in Den Haag. Het had voor mij een beetje mystieke grandeur, omdat Bronovo het favoriete ziekenhuis is van de Oranjes. Trix komt er vaak, alle prinsesjes van Lex en Max zijn daar geboren. Toch leek het eerder op een regionaal ziekenhuis zoals in Boxmeer of Emmen. Het was rommelig, niet af en best klein. Ongetwijfeld is het medisch wel een hoogvlieger.

Na afloop zou ik Tessa, ex-kamergenote van Anne-Roos, ophalen op de chique Bezuidenhoutseweg. Daar loopt ze stage bij een lobby-kantoor en zo konden wij op de weg naar Utrecht vast bijpraten en het plannetje uitwerken om te stoppen met de studentenflat in Utrecht. Iedereen waait uit in het voorjaar en dus gaan we de sleutel inleveren. Logisch toch?

Ik arriveerde iets voor het afgesproken tijdstip en parkeerde mijn opzichtige Duitse hoerensloep strategisch net voorbij nr. 115, het nummer dat Tessa had doorgegeven. Na een minuutje of 10 besloot ik even te melden dat ik er al was. Ik had geen haast, maar het leek me logisch. Onder het huisnummer hing een bescheiden naambordje met een vage Duitse naam, die mij niets zei en ook niet paste bij het grote statige herenhuis. De deur ging open en een aardige 60-plusser, type minister Ronald Plasterk, deed open. Een warm deken daalde op mij neer door zijn extreem vriendelijke welkom. Hij vond het fijn dat ik was gekomen.. Ik gaf aan dat ik Tessa kwam ophalen, maar ‘Zachte Ronald’ nam mij zachtjes bij de arm mee naar de immense kamer en suite. Ik twijfelde even, maar liep gedwee mee naar een groot houten bureau.

Daar vroeg ‘Rachel’, een lief pratende Indische mevrouw van mid dertig, of ik de presentielijst wilde tekenen. Ik keek haar verbaasd aan en herhaalde dat ik alleen Tessa kwam ophalen. Ze legde omslachtig uit dat het puur voor het ontruimings-protocol diende. Licht geïrriteerd zette ik alleen mijn voornaam en tijd (18.00 uur) op papier en liet de kolommen achternaam, telefoonnummer en e-mail blanco. ‘Zachte Ronald’ stond ineens weer naast me en leidde me naar een plots klaargezette extra stoel. Ik keek perplex om me heen en zag toen pas een keurige kring van 12 mensen in dezelfde ruimte zitten. Op Gispen-stoeltjes staarden ze, een tikkie bedeesd, mij aan. Toen was ik er klaar mee!

Ik zei luidkeels dat Tessa maar naar de auto moest komen, omdat ik daar wel ging wachtten. ‘Zachte Ronald’ probeerde zachtjes mijn bovenarm vast te pakken en ‘Lieve Rachel’ fluisterde dat Tessa zo wel zou komen. Ik rukte me los, trok de deur open en liep met forse pas en bozig naar de auto. Terwijl ik Tessa appte, kwam ze net van de andere kant aanlopen. Ik vroeg haar waarom ze niet op 115 was, maar we kwamen tot de conclusie dat ze het verkeerde nummer doorgegeven had, want ze werkte op 101. In de auto vertelde ik haar, ondertussen gekalmeerd en weer vrolijk, wat me was overkomen. Proestend van het lachen beschreef ik de personages op de Gispen-stoeltjes. Allemaal nette, kakkineuze mannen en vrouwen, tussen de 40 en 60. Ze zaten er duidelijk niet op hun gemak.

Tessa googelde de naam en het adres en ging bijna dood van het lachen. “Truberdorffer”, op nummer 115, was een chique particuliere verslavingskliniek. En ik was vlak vóór hun eerste meeting aan komen waaien. En had natuurlijk zwaar ontkennend gedrag (‘Tessa ophalen’) vertoond. In mijn Apenrots-kostuum was ik hét voorbeeld van een coke-snuivende zakenman, die de druk niet meer aankan. Geheid dat ik als voorbeeld ben gebruikt van de noodzaak én de ernst om je verslaving onder ogen te zien. ‘Want we willen toch niet als Frank eindigen..’? Hebben jullie die wallen gezien..’?

Hoe ironisch, zo vlak voor het einde van mijn Dry January. Voor de eerste keer in 40 jaar een maand geen drank. En dan precies bij “Truberdorffer” op 115 aanbellen. Ik krijg er dorst van….

XXL

Hèhè, het zit er weer op. Heb er altijd een hekel aan. Maar met een beetje mazzel ben ik er weer voor een maandje of 12 van af. Ik ken weinig mannen die er lol aan beleven.

Ik heb het niet over de inauguratie van Agent Orange Donnie Trump. Ben wel een beetje bang geworden. Dat opgeheven wijsvingertje met die zijwaarts weggeklapte pink. Gevalletje extreme narcist, die geen tegenspraak duldt. Dat wordt nog wat. Ik word ook niet warm van die strakgetrokken golddigger met Oostblok-look naast hem. Had ze met die heksennagels die rode stropdas niet wat korter kunnen strikken? Of druppelt hij een beetje na, zodat die das mooi voor zijn natte kruis hangt?

Gisteren is het Marion weer gelukt om mij mee te krijgen om kleren te kopen. Meestal kan ik het een paar maanden vooruit schuiven, maar dan zijn alle smoezen op. Dan wordt het tijd om Olaf te appen, om te kijken in welke winkel hij staat. Want ik heb geen zin om aan een snotblaag van 22 uit te moeten leggen dat broekmaat 52 altijd halverwege mijn turbodijen klem komt te zitten. En dat een neongele slimfit-blouse met trendy bruine stippeltjes geinig is voor André Hazes jr., maar bij mijn buik open gaat staan als de patrijspoort van een cruiseschip.

Marion weet dat ze binnen een uur toe moet slaan om al ‘haar’ kledingwensen te vervullen. Ik krijg snel wat aangereikt om te passen. In het piepkleine pashokje maak ik altijd ruzie met de kapstokjes. De helft van mijn pasvoorraad valt er telkens van af en bij het over mijn hoofd aantrekken van een overhemd (scheelt knoopjes losmaken) blijf ik standaard met een mouw in zo’n haakje hangen. Klotsend van het zweet is irritatielevel 1 bereikt. Ondertussen heeft ‘de kledingcommissie’ koortsachtig overleg gevoerd wat prioriteit heeft en haalbaar is. Ik ben de afgelopen 20 jaar Olaf één keer uit het oog verloren en heb toen een tijdje zielloos rondgelopen in saaie kantoorpakken. Ik rij nog liever naar Leipzig als hij daar staat, dan strak van de stress een vreemde mannenwinkel binnenstappen. Brrrr, angstzweet…

Ik snap niet wat er leuk is aan shoppen. Het is gewoon stom. Je gaat toch niet voor je lol in je ondergoed in bedompte, muffe, verticale doodskisten staan? Om vestje6, hemdje13 of legging21 te passen? Dagen achter elkaar? Ga dan breien of punniken. Zamel kleding in voor vluchtelingen uit de US. Maak soep voor Gülen-aanhangers. Koop een enkeltje voor die maffe Gambiaanse president. Als ik maar niet al die winkels in hoef. Laat mij thuis. Of desnoods aan het eind van de rit met die tassen lopen. De sporadische keer dat ik wel mee hobbel met Marion, voelt ze feilloos aan wanneer het geduld op is. Dan houd ik in een volle winkel het kitscherigste naveltruitje omhoog met luidkeels de woorden: “En deze dan?” Ik hoef steeds minder vaak mee…

Na precies 68 minuten was ik gister klaar en goed geslaagd. Zelfs voor mijn tijdelijke terugkeer op de Apenrots weer een pak erbij gekocht. De beloning voor Marion is dat ze thuis in mijn kledingkast oude kledingstukken mag vervangen voor de nieuwe aanwinsten. En dat is maar goed ook, want ik kan moeilijk afscheid nemen. Ik zal een oude trui pas weggooien als er een chloorvlek bijkomt aan de voorkant. Of als de kraag van een oud overhemd begint te rafelen. Een poloshirt met 10 mottengaten kan nog prima dienen als 3e reserve grasmaai-hemd. Een oude spijkerbroek kan nog voor motorrijden gebruikt worden. Wel jammer dat ik in 2001 mijn motor heb verkocht, maar je weet maar nooit.

Ik kan gelukkig altijd in de uitverkoop slagen, want mijn maat blijft meestal wel over. Ik was even een X-je kwijt, maar die heb ik er de afgelopen twee jaar met verve weer aan gegeten. Pleun is al een tijdje uit beeld, want ik sta al drie weken droog en heb zelfs geen sigaar meer aangeraakt. Wel spannend of ik over twee weken de bindingen van mijn skischoenen zelf nog dicht kan krijgen. Maar misschien is de après-ski wel zo gezellig dat ik ze ’s avonds helemaal niet uit hoeft te doen. Einde drooglegging.

Moviemutsen

Even de aandacht afleiden van de bloedstollende finale van de Amerikaanse verkiezingen. Geen debat rondom Zwarte Piet, want jullie weten toch al waar ik sta in deze verharde discussie. Ik zoom vandaag in op het treurige bevolking groepje Duffe Duiven met kort pittig kapsel.

In de wintermaanden pakken Marion en ik tijdens de ‘Duitse’ weekenden regelmatig op zondag een filmpje. Ergens rond de klok van 14.00 uur zijn we dan in filmhuis Lux om een film met inhoud te gaan bekijken. Geen James Bond of Pirates of the Carribean, maar het aangrijpende Still Alice of het ontroerende Amour. Afgelopen zondag was Tonio aan de beurt, na het gelijknamige boek van A.F.Th. van der Heijden over zijn in 2010 verongelukte zoon. Ik weet al bij voorbaat dat ik met dikke keel en dito ogen de zaal uit zal lopen, maar dat past bij zo’n emo-zondag.

Het nadeel van zo’n movie-middag is dat oudere mutsen uit hun woonkooitjes tevoorschijn komen, die ik meestal alleen bij de Albert Heijn ontwaar. Daar kwam ik nooit, maar sinds kort doe ik daar met mijn vader een wekelijks rondje. En dat is geen sinecure voor een ongeduldige vijftiger. Met rolstoel voor en karretje achter probeer ik dan slalommend zeurderige voorkruipsters te ontwijken. Soms lijkt het wel een computergame. Dan richt ik het scan-apparaat als een pistool op hinderlijke treuzelaars en ruim deze bonus-Bertha’s denkbeeldig uit de weg. Ik blaas dan even in de loop en hang het wapen terug in de holster van het karretje. Na een half uur is mijn kookpunt bereikt. Ik duw alles wat beweegt dwars door de poortjes van de zelfscan-kassa naar buiten en adem eerst heel diep in, ternauwernood hyperventilatie ontlopend. Mission completed, enemy killed.

Aan de bar van Lux drong een pluizendame van rond de 60 opzichtig voor. Grauw, halflang haar lag verdwaald op een Perzisch tapijt, dat als sjaal fungeerde. Haar kleurenspectrum met veel aubergine en legergroen was aan de herfst aangepast. Ze kwam €0,15 tekort om de kaneelthee en niet gefilterde appelsap af te rekenen en zei, zonder blikken of blozen, dat dat later wel kwam. De hipster achter de bar was dit blijkbaar gewend van zijn clientèle, want ik werd meteen erna geholpen. Met onze drankjes in de hand gingen we ruim op tijd op de gereserveerde stoelen zitten.

Al snel stroomde de zaal vol met opvallend veel dames rond de 60 met een kort pittig kapsel. Ze waren zo te zien allemaal op zaterdag bij kapper Ronnie KortCoupe geweest. Hardop pratend gingen ze op zoek naar een mooi plekje. Ik miste de clou van drie trailers door hun geklooi. Ze struikelden over jassen, konden stoelnummers niet vinden, liepen drankjes omver en vertoonden bovenal gênant egocentrisch gedrag. Jeanet en Colette gingen samen naar de film en hadden schijt aan iedereen. En maar klagen over de jeugd, asielzoekers, asociaal gedrag….

De ergste muftuffen moesten wel 4 keer verkassen, omdat ze vertikten op hun eigen stoel te gaan zitten. En elke keer weer dezelfde kreet: ”je kunt het toch gewoon proberen?” Marion legde zalvend haar hand op mijn gebalde onderarm, want het antwoord brandde op mijn lippen: ”je kunt ook gewoon proberen thuis te blijven en niemand lastig te vallen!” Wat een debiele dozen! Toen de film begon zaten ze recht onder het grote scherm te mokken, tot hilariteit van iedereen. Ergens merkte een andere burgertrut bij de titelpagina op: “nu gaat het beginnen!”

Tijdens de climax van de film ging de mobiele telefoon van Cactus 13 af. Het duurde bijna een minuut voordat ze de Blackberry uit haar tas had gevist, omzichtig alle prullaria en vrouwelijk gereedschap ontwijkend. Ongegeneerd gingen ze minuten lang zitten appen, waarbij de felheid van haar display een landingslamp van een Boeing 747 nabootste. In de weerkaatsing van het scherm zag ik alle vooroordelen samenkomen: piekerig rood-paars haar, zure snuit, truttensjaaltje met een stewardessenstrik erin, halve prijs-bril van Pearl. Gelukkig fluisterde Marion dat de film mooi was en ze had helemaal gelijk. Prachtige verfilming met intens voelbare emoties. Een briljante Pierre Bokma en een indrukwekkende Rifka Lodeizen.

En nu kijk ik dus regelmatig naar de Facebook-site Lekker Pittig Kort Kapsel. Omdat ik er dan in ieder geval nog om kan lachen. Tot ik weer in de AH kom….

anti-kort-kapsel

Tijdpijn

Was het nou een uur terug of vooruit? En heb ik dan meer of toch minder geslapen? En weet iemand waarom we dit twee keer per jaar doen? Wat is het nut ervan? Poepen de koeien beter? Of is wintertijd bedoeld als verplichte winterslaap?

Okay, ik geef het toe, ik ben gewoon te laat. Tenminste, als jij vanaf 7 uur zit te wachten op een onsamenhangend setje woorden. Ik had gisteren een feessie, want vriendje Frank werd 50. Nog een jong pikkie eigenlijk en één van de laatste vrienden die toetreedt tot de woest aantrekkelijke 50+ club. Blij dat ik eindelijk zijn kids en familie weer eens heb gezien. Sommige vriendschappen lopen al 30 jaar en ontspinnen als een rode draad om een gezamenlijke tijdslijn. Gelukkig reed Marion terug, want na 12 bier draaide mijn tong plots 180 graden in mijn mond en kwamen er alleen nog bralklanken uit.

Dat komt omdat ik moe ben. Van het werken. Ja, die zag je niet aankomen, he? Ik had grote tijdsdruk om een nieuw project op te leveren en na weken van door buffelen is de deadline gehaald. En nou maar hopen dat het goed genoeg is, want dan ga ik samen met de familie van Roekel leuke cateringdingen doen in Arnhem. Ook al ben ik een echte Nimwegenaar, het kost me geen moeite om in Ernem geld te verdienen. Jammer is dan alleen dat ik telkens langs de muziekvissenkom moet rijden. Ach ja, verschil moet er zijn; daar treedt bakvissenidool Justin Pieper op en in het Goffertpark bands als Pink Floyd, U2 en de Rolling Stones. Enough said.

Het is alweer 10 jaar geleden dat ik vrijwillig van de apenrots ben afgestapt. En de voornaamste reden was tijdsgebrek. Altijd te weinig tijd voor de echt belangrijke dingen. Als ik ’s morgens om 6 uur de straat uitreed en een vuilniswagen blokkeerde de weg, wist ik al dat het een moeizame dag zou worden. Die 5 minuten konden mijn dag versjteren en mijn tijdschema verkloten. De godganselijke dag van hot naar her en pas om 19.30 uur het knisperende geluid van mijn oprit- grind weer onder de leasewielen. En dan was meestal mijn tekst op en Marion zat tegenover een kauwende mummie. Stapels parkeerboetes op tafel om continu “vuilniswagen”-tijd in te halen. Toen Marion en ik samen drie maanden sabbatical in Spanje hadden doorgebracht, was ik eruit. Werken was bedoeld om (goed) te leven en niet andersom.

Spanje helpt daarbij. Waar wij in Nederland geïrriteerd op ons horloge kijken als iemand een kwartier te laat binnenkomt (“we zijn maar vast begonnen..”), komt een Spanjaard uit beleefdheid altijd iets te laat. Zo spreken ze dat ook af: “Vengo sobre las 6! (Ik kom rond 6 uur). De nuance is klein maar essentieel; Het woord sobre betekent bijvoorbeeld ook ‘over’. Hij zal dus niet komen vóór of precies om 6 uur, maar erover heen. Kan ook half 7 worden. Deze tijdsinterpretatie zou ons leven in Nederland een stuk relaxter maken. Ik kom zakelijk meestal wel op tijd, want dat wordt verwacht. Het gevolg is dat iedereen reserve tijd inbouwt om maar op tijd te kunnen komen. Dat is dus echt verloren tijd, die je ook kunt besteden aan een powernap langs de snelweg of wat minder gehaast je vorige afspraak afraffelen.

Vandaar de titel tijdpijn. Het is geen bestaand woord, maar dekt voor mij de lading. Ik kan slecht tegen korte termijn stress. Mensen die met mij werken, weten dat en voelen het aankomen. Rondvliegende toetsenborden, zwevende mobiele telefoons, stuiterende muizen. Ik heb bewondering voor mensen die continu tien ballen in de lucht moeten houden. Ik krijg er pijn van in mijn kop. Tijdpijn. Want er is niets zo kostbaar als tijd. In ons drukke leven zijn er zelden momenten om even niets te doen. We kunnen het ook niet, want het voelt meteen als lanterfanten. Een schuldgevoel omdat je tijd verkwanselt.

Ik heb tegenwoordig wel tijd om even bij te lullen. Te vragen hoe het met je is. Tijd om naar mijn dochters te rijden om een beetje te helpen met de studie. En zeker de laatste tijd aandacht voor mijn ouders. Nu het nog kan. Want verloren tijd kun je nooit meer inhalen.

omgangsvormen-maandagmorgen-excuus