Geen (ge)zicht

Soms lijkt onze wereld een mislukt experiment in het heelal. Als er al ergens een andere vorm van leven is, laat ze dan in godsnaam iets geleerd hebben van onze fouten bij hun bezoekjes aan Planet Earth. Want vooral ons zogenaamde IQ is destructiever dan de oerknal waarmee het allemaal begon.

Je kunt het klein of groot maken; we maken overal een potje van. Voor 3 modale jaarsalarissen wordt een advocaat of een misdaadjournalist door een soortgenoot afgeknald. We verneuken het klimaat, waardoor extreme weersomstandigheden een land als Canada laten verzengen door de hitte of een provincie in Nederland volledig onder water zet. Dan heb je ook nog wappies als Willem Engel die in twijfel trekken of zo’n overstroming wel echt gebeurt. En we zijn niet in staat om virusbedreigingen gezamenlijk op te lossen. Maar we kiezen ook leiders die niet verder vooruit denken dan de gemiddelde cavia die een joint rookt. En net lees ik dat er stelende ramptoeristen in Limburg rondlopen. I rest my case…   

Mijn primaire reactie op dit soort momenten is altijd om mezelf terug te trekken in mijn eigen kleine bubbel. Druk maken om familie, vrienden, bedrijf en de kleine dagelijkse triviale dingetjes. Ik lees nog wel 4 kranten per dag, maar het negatieve nieuws glijdt van me af als teflon. Het blijft niet plakken. Terwijl de wereld in brand staat, Afghanistan toch weer door de Taliban wordt veroverd, er elke dag 12.000 mensen sterven aan de hongerdood, er ruim 4000 voetbalvelden per dag worden gekapt in de Amazone, kijk ik gefascineerd naar 12 dappere goudvissen in mijn troebele tuinvijver. Ik hang het boze anti-reiger oog weer recht om de schatjes te beschermen tegen een vileine aanval.

Het was deze week dan ook een ogen-week. We waren maandag nog niet vers geland op Weeze, of we mochten al door naar de oogarts van het ziekenhuis. Tijdens Marion’s periodieke controle waren er irritante plekjes op haar hoornvlies geconstateerd die niet tot de standaard uitrusting horen… Snel doorverwijzen heeft al een paar keer erger voorkomen, maar ook elke keer geleid tot medisch ingrijpen. Het oordeel van Dr. Wong was duidelijk: donderdag komen en meteen eruit halen. In je oog… Op je hoornvlies… Het is altijd Marion’s grootste nachtmerrie geweest; snijden in je oog…

Om de spanning te verminderen mocht er de avond ervoor begonnen worden met Oxazepam en dat is voor herhaling vatbaar. Mellow Yellow stapte Marion donderdagmorgen in de auto bij haar chauffeur. De ingreep was in een oogwenk gepiept en succesvol. Maar de drie hechtingen in haar hoornvlies waren een onverwachte tegenvaller, die de aankomende weken nog voor veel irritaties gaan zorgen. Met een Grace Kelly zonnebril op, een tot oogdeksel gemuteerd mondkapje en met weinig tekst konden we door naar haar afscheidsreceptie in Vianen. De timing was belabberd, maar na 18 maanden komt voor Marion de hogesnelheidstrein die LCH (Landelijke Consortium Hulpmiddelen) heet op het eindperron aan. Alle hotemoten waren er en onze wijnvoorraad is royaal aangevuld. Het einde van een hectische, maar mooie klus is aanstaande.

Zelf had ik vorig week zaterdag een akkefietje aan mijn linkeroog dat ik angstvallig verborgen hield, om maar niet de focus te verliezen op de urgentie van Marion. Tijdens een potje beton storten had mijn Gambiaanse gabber Ibrahim iets te enthousiast de zak cement open gesneden om in de betonmolen te gooien. De wolk cementstof  bedekte mij helemaal, maar naïef klopte ik het gruis uit mijn bouwkleding, rechtstreeks in mijn oog. Daarna heb ik in een paar dagen meer gejankt dan in alle 58 jaar daarvoor. Precies op tijd, de dag van Marion’s ingreep, zag ik door de tranen de stoplichten weer. Nou maar afwachten wat de justitionele schade is…

Onze micro-wereld bestond dus uit oogperikelen. Er zijn talloze spreekwoorden te bedenken die er betrekking hebben: met lede ogen de noodzaak aanzien, Marion keek groen en geel uit haar ogen na de ingreep, iemand zand (of cement) in de ogen strooien. Maar de week eindigde fantastisch: Marion kijkt weer recht uit haar doppen. En ik heb vrijdag, samen met oud-hotello maatje Marc, het business-golftoernooi gewonnen. BAM! Die zag je niet aankomen hè? Wij ook niet haha. Als je maar iets voor ogen houdt. Focus!

Fucking Nazi

Grappig, die vele reacties op mijn Rosamar-klusverhaaltje vorige week. Schijnbaar was het gelukt om mijn positieve Spaanse gevoel op jullie over te brengen.

Het was op dezelfde zondag dat wij kansloos en troosteloos werden uitgeschakeld door een matig en stug Tsjechisch elftal. Ik blijf het onverklaarbaar vinden: je krijgt als profvoetballer een paar keer in je carrière de kans om je naam voor de eeuwigheid in de boeken te laten gaan. En dan begin je een beslissende wedstrijd als een natte dweil. Als een uitgebluste straatprostituee. Je loopt vanaf de eerste minuut over het veld alsof je 15 dagen zonder water door de Sahara hebt gestruind.

Ik was totaal verbijsterd over de analyse van Frank de Boer na afloop: “we zaten goed in de wedstrijd, we domineerden, we gaven weinig weg, het zat op beslissende momenten tegen.” September vorig jaar heb ik hier op Facebook de benoeming van Frank de Boer als bondscoach afgekraakt. En hij heeft er echt alles aan gedaan om dat waar te maken. 3-5-2… Depay laten staan met gemiddeld 25 keer balverlies per wedstrijd. Mahlen eruit, Promes erin. Chapeau Frank! Het zal lastig worden om weer aan de bak te komen, maar misschien kan je broer iets ritselen als ambassadeur voor Qatar in de woestijn. Want ook daar zullen we niet bij zijn….

Ik kreeg vrij snel de vraag of ik dan voor Duitsland zou zijn. Never in a million years! Ik woon heerlijk in Duitsland, maar bij de namen van Toni Kroos, Thomas Müller en Mats Hummels krijg ik een hevig jeukende rode vlek in de nek. Voeg daarbij een bondscoach die in stresssituaties neurotisch aan zijn edele delen kratst en dan eraan gaat zitten ruiken…. We hebben nog steeds een trauma van 1974.

En sommige Medelanders kunnen ook de 2e wereldoorlog niet vergeten. Afgelopen week sliepen Marion en ik een nachtje bij van der Valk in Utrecht. Allebei hadden we twee lange dagen voor de boeg en geen zin om dan, met al het terugkerende fileleed, naar die Heimat te rijden. In de propvolle parkeergarage onder het hotel stonden veel auto’s slecht geparkeerd, waardoor Marion onvermijdelijk scheef kwam te staan. De volgende ochtend troffen we dit briefje aan op de voorruit:

Je gelooft eerst niet wat je leest. Tuurlijk kan je pissig zijn als je aanneemt dat de ander niet kan parkeren. Doe ik elke dag 5 keer. Maar onze Duitse kentekens veroorzaken dus kortsluiting bij iemand. Ik ben dan razend nieuwsgierig bij wie? Ik denk niet dat er nog 85-plussers ’s avonds in een Utrègse parkeergarage parkeren. Dus het is zeker iemand die WO2 niet heeft meegemaakt. Is het de gefrustreerde accountmanager van Second Luck (een bedrijf in gerecyclede condooms) die net de dagcursus ‘Hoe word ik serieus genomen door een klant?’ gevolgd heeft en op weg is naar zijn single-flat in Zoetermeer? Of is het de eigenaresse van een vieze, aftandse Renault Twingo die jaloers keek naar de superstrakke, schone bolide van Marion? Maar hoe verzin je dan nog ‘fucking nazi’?….

In de week van Keti Koti (Surinaamse herdenking van de afschaffing van slavernij) legt dit briefje onder de voorruit nog iets anders bloot. Iets ongemakkelijks, wat vaak moeilijk te bevatten blijft. Iets wat we het liefste niet willen weten of erkennen. Maar dat er vaak is, soms latent en onzichtbaar: discriminatie. Van Buitenlanders. Vluchtelingen. Anders denkenden. Anders geaarden. Anders gekleurden. En daar plaats ik meteen een disclaimer bij: Hoezo anders? Vanuit wiens perspectief?

Afgelopen week kwam veelvuldig de tweedeling in ons land voorbij als het gaat over ons koloniaal verleden. Moeten wij met terugwerkende kracht onze excuses aanbieden? Moeten we ons schamen voor rijkdom vergaard ten koste van anderen? Moeten we het zien in de context van de wereld in die tijd? En zo ja, moeten we daar dan niet (juist nu) afstand van nemen?  Het is hetzelfde dilemma als de zwarte Pieten discussie (OMG, het is pas juli!…). Als iets een ander kwetst of pijn doet, is mijn mening of oordeel dan zo belangrijk om er toch aan vast te houden?

Het gaat namelijk niet om de tegenstellingen die ons scheiden, maar om dat wat ons bindt. Dan kun je zomaar Europees Kampioen worden. Als je er samen voor gaat. Forza Italia!

Heb je geen tientje?

Gisteren waren we weer eens op pad voor een paar virtuele boodschappen. In de enige echte oudste stad van Nederland. Het is niet mijn hobby, slenterend winkeltje in en uit. Ik krijg dan van Marion een paar gerichte opdrachten en verder het verzoek vooral uit de buurt te blijven. Kost geen moeite.

Op het lijstje (what’s new..) stonden veel praktische dingen: een eiersnijder (Blokker), een weegschaal (geen idee waarvoor), twee leesbrillen (zit ik ineens op +2), een nieuw glasplaatje voor mijn Iphone (iets te hard op tafel gekwakt), 3 Tupperware mengkommen. Ook de sufste winkel van Nederland (de A.N.W.B.) stond op het lijstje: een nieuw plastic houdertje voor de tolbadge (kostprijs € 0,15, verkooprijs € 3,99). Ik keek stiekem om me heen, bang om bekenden tegen te komen. Maar godzijdank alleen maar A.N.W.B.-stelletjes: op zoek naar unisex windjacks, identieke polo’s en dezelfde afritsbroek.

Tijdens een verplicht blijf-uit-mijn-buurt-momentje, liep ik naar de ingang van een troosteloze winkelpassage. Onvermijdbaar botste ik bijna tegen de strategisch gepositioneerde verkoper van de daklozenkrant. En die kennen hun pappenheimers, want hij zag in mijn ogen dat hij beet had. En dat klopt, want ik heb een zwak voor de randfiguren of minder gelukkigen van onze maatschappij. Misschien pech gehad, soms zelf veroorzaakt, wellicht gebrek aan goede vrienden of fijne familie, maar je staat daar niet voor je lol een krantje te verkopen. Ze zijn bij mij altijd aan het goede adres.

Vladev (een gokje, hij zag er Slavisch uit) was een jaar of vijftig, miste 4 voortanden en lispelde de schitterende openingszin: “mooi krantje voor u meneer, voor maar € 2,=”. Ik trok mijn portemonnee, gaf Vladev er een briefje van € 5,- uit en zei dat hij dat krantje aan iemand anders mocht verkopen. Met zijn ogen was niks mis, want hij had wat meer briefjes zien zitten en vroeg bijdehand: “heb je geen tientje?”. Lachend vroeg ik wat hij ermee ging doen, “voor de nachtopvang vriend”, was zijn logische antwoord. Ik gaf hem het tientje en zei dat hij voor die andere € 5,= maar bier moest gaan kopen. Vladev sloeg mij hardop lachend op de schouder en sloot af met: “dat ga ik dadelijk meteen doen, vriend!”. En zo gingen we uit elkaar.

Op zoek naar Marion vroeg ik me af waarom die € 15,= voor Vladev mij gelukkig maakte. Is het medelijden? Of koop ik mijn eigen welvaart af? Doe je het uit besef van je eigen bevoorrechte positie, met lieve mensen en familie om je heen en zonder zorgen over de basisbehoeftes van het leven? Of is Vladev’s afhankelijkheid van de gunsten van anderen mijn grootste nachtmerrie? Feit is ook dat ik mijn hele leven al liever geef dan krijg. Omdat ik mij daar prettiger bij voel. Het is dus waarschijnlijk ook gewoon eigenbelang, dit shotje van het gelukshormoon serotonine.

Mijn Gambiaanse vrienden weten ook altijd de gevoelige snaar te raken. Normaal houd ik er geen rekening mee dat een ‘geleend’ bedrag voor een ticket, een trouwjurk of schaap ter ere van het Suikerfeest terugbetaald wordt. Als het dan onverwacht toch gebeurt, is dat een meevaller. Als ik zie hoe veel offers die jongens moeten brengen om in een vijandige wereld wat geld te verdienen om een heel peloton aan familieleden van eten en van een dak te voorzien, benijd ik ze niet en prijs ik mezelf weer gelukkig met mijn ‘gemakkelijke’ leven. Het is een soort van directe ontwikkelingshulp en wij hebben zelf ruim twee jaar geleden in Gambia kunnen zien hoeveel mensen daar baat bij hebben.

Het is best moeilijk om mensen als Vadlev een nieuwe kans te geven op een ander leven. Vaak is er geen normaal ritme meer te ontwikkelen om te werken. Te lang uit het proces, te weinig in staat om nog te functioneren binnen ‘normale’ werknormen. Het is top dat er sociale bedrijven zijn die de tijd en energie erin steken om het te (blijven) proberen. Een hele diepe buiging voor zoveel geduld en aandacht.

Maar het mooiste zou zijn als we allemaal wat meer begrip zouden hebben voor de afwijkingen. Dat niet de gangbare norm bepalend is, maar juist de individuele uniciteit. Omzigt boven het partijbelang. Depay boven het team. Of gaat dat te ver?

Kwaaltjes

Al weken word ik geteisterd door een hardnekkige achillespeesblessure. Begonnen als een onschuldig verrekkinkje tijdens een potje tennis op een harde ondergrond, maar ondertussen uitgegroeid tot een soort Peter R. de Vries-blessure; je komt er niet van af en het blijft zeuren. Zou de Pourriture Noble, de edele rotting die mooie dessertwijnen oplevert, nu toch definitief zijn begonnen?

Ik heb mijn hele leven blessures gehad. De meesten ontstonden doordat ik mijn gebrek aan techniek in elke sport moet compenseren met onverantwoord zware belasting van de kwetsbare delen. Gescheurde enkelbanden, verwijderde meniscussen, gebroken armen, geknakte vingers, verplette ribben, overbelaste ruggenwervels. Iedereen die mij weleens van de skipistes heeft zien afkomen of heel vroeger langs een voetbalveld stond zal niet verbaasd zijn. En als je bij tennissen die onmogelijke bal nog net probeert te halen met een snoekduik over het gravel, kleurt er soms iets meer rood dan alleen je shirt…

Maar dit peesdingetje brengt ook onzekere twijfel met zich mee, zeker als je gaat googelen. Je komt ineens in een digitaal labyrint terecht van honderden opties en oorzaken. Je leest huiveringwekkende verhalen van minuscule klachtjes die leiden tot amputatie boven de knie. Ook omdat blijkt dat mijn blessure is genoemd naar Achilles, die onverschrokken mythische Griekse held. Zijn moeder dompelde hem in het water van de Styx rivier om hem onsterfelijk te maken, maar hield hem vast aan de toen nog naamloze pees. Later vond hij de dood in de oorlog van Troje (die van dat paard) omdat hij precies een pijl kreeg in dat enige niet gedompelde lichaamsdeel. Lekker dan, zo’n moeder.

Na twee weken aanmodderen kon ik het tijdens een rustig potje tennissen niet nalaten om toch nog een keer naar de hoek te rennen om die magistrale forehand van amigo Gaico te retourneren. Maar ja, ik ben geen fitte Nadal, die dat ongestraft 35 keer in één rally kan doen. Een stekende pijn en meteen was het over. Een paar dagen later probeerde mijn fysiotherapeut te achterhalen waar nou precies de pijn zat, omdat de achillesspier blijkbaar doorloopt tot boven in de kuit. Toen hij zijn vingers daar in het zere vlees drukte, schopte ik hem bijna in zijn gezicht met mijn goede been. Zijn tandjes vlogen nog net niet door de behandelkamer.

Alle behandelingen daarna hebben nog geen verbetering opgeleverd. Als ik een half rondje golf, strompel ik bij hole 8 en 9 door de baan. Als ik alle 18 holes wil lopen, moet ik zelfs een buggy huren. Dan voel je je pas oud, als je met een buggy nog oudere, lopende knarren in geruite broeken inhaalt.. Terwijl ik juist al dat sporten nodig heb om mijn te zware lijf langs de Corona-kilo’s te loodsen. Dus blijf ik het proberen, bewegend als Quasimodo, die kromme klokkenluider van de Notre Dame. Zijn hele leven verliefd op het meisje dat hij gered heeft, maar die hem lelijk en afstotelijk vindt. Het zal toch geen autobiografische wending van het lot worden? Dat Marion ’s morgens ineens wegholt als ze wakker schrikt en naast zich kijkt?

Eerlijk is eerlijk, ik heb soms sombere gedachten. Dat deze irritante blessure de opmaat is naar een schier eindeloze kwaaltjes die in elkaar gaan overlopen. Een constant ontstoken teennagel omdat ik te lang wacht met de pedicure. Een gekneusde wijsvinger omdat hij te diep in de neus verdwijnt om de irritatie van al die sneltesten weg te krabben. Een geslonken libido omdat de spierverslappers alles bewegingsloos maken. Permanente Durchfall omdat mijn darmen niet meer bestand blijken tegen de aanvoer van ganzenlever, oesters en andere delicatessen.

Meestal pareer ik deze angstgevoelens door veel Australian-chocolade te eten, als troost.  Maar het blijft knagen, bovenin. Ik heb mijn lichaam niet bepaald gespaard in mijn leven, tot nu toe. Krijg ik nu de rekening gepresenteerd? Door een niet aflatende stroom van kwaaltjes en pijntjes die mijn dagelijks leven gaan beheersen? Iedereen die mij een beetje kent, weet ik dat ik er heel slecht tegen kan als iets niet kan of niet mag. Dan word ik recalcitrant en krijg ik een kort lontje. Waar haal ik de energie vandaan om gezondere keuzes te maken? Of komt die energie dan juist weer terug? Quasimodo is het even kwijt….

Sweet Dreams

We zijn allemaal druk bezig om, binnen de Corona-beperkingen, ons leven vorm te geven op de meest haalbare manier. Soms een beetje smokkelend, vaak keurig binnen de lijntjes. Maar hoe zou dit jaar eruit hebben gezien zonder Corona? En hoe gaan we het straks weer inrichten na Corona? Grote vragen voor een kleine zondag-column.

Één ding is zeker: zonder Corona had ik gisteren in Camp Nou gezeten om het voetbalpotje van mijn clubje tegen de koploper Atletico te zien. Misschien waren er wel een paar diehards zoals Harm ingevlogen. Misschien hadden we dan wél gewonnen. Omdat ik uit volle borst het Cant del Barça had gezongen én die schoppende kampers uit Madrid verrot had gescholden. Maar zonder de steun van 100.000 socios werd het een taai potje en verspeelde FCB het kampioenschap. Geen schande is zo’n overgangsjaar. Maar als die Witte Reus uit Madrid de aankomende 4 potjes wint, heeft Barcelona ze indirect kampioen gemaakt. Ik moet janken als ik eraan denk.

Zonder Corona was ik al een keer of 25 zonder vliegschaamte naar Rosamar gevlogen. Ik had dan als een kasteelheer, kijkend over mijn eigen (oog)wallen, op de rand van mijn zwembad zitten bijkomen van weer een pittig cateringweekje. Had ik bij kunnen kletsen met Ibrahim, die vast zit in Gambia en  niet terug kan. Of met Jimmy, die ik ook al maanden probeer te helpen zijn papieren in orde te krijgen om na 16 maanden naar Spanje terug te komen. Maar de Spaanse autoriteiten halen weer alle trucs uit de bureaucratische kast om dat te voorkomen en dus valt hij tussen wal en schip. Maar we geven niet op. Anders winnen de pennenlikkers, de regeltjesneukers.

Ik had ook geen NOW aangevraagd voor De Groene Artisanen, geen MT ontmanteld, makkelijker afscheid genomen van medewerkers, niet ons businessmodel helemaal omgeturnd. Dat laatste was pure noodzaak, maar het blijkt een blessing in disguise te worden. Het gros van de nieuwe contracten die we scoren zijn veel meer hospitality diensten dan cateringwerk. Receptionistes, hosts, gastvrouwen, interne dienst. We gaan de aankomende maanden 7 à 8 nieuwe locaties opstarten. Nog geen idee hoe…. Maar met good old Bob, een nieuwe Manager Operations en wat extra hulptroepen zal het best goed komen. Zoals het ook voor Corona altijd lukte.

Is er leven na Corona? Ik denk het wel, maar zonder spuit wordt dat lastig. Marion en ik draaien nu rondjes in de bureaucratische carrousel. We kunnen geen spuit in Nederland krijgen, want onze Nederlandse huisarts volgt strikt de regels (wij hebben geen Nederlands adres) en durft niet stiekem een overtollig Zeneca spuitje om 8 uur ’s avonds in ons bovenarmpje te spuiten. Ook niet onder druk en voor een kleine tegemoetkoming… Onze Duitse noodarts in Kranenburg, een theelepelvrouwtje uit het sprookjesboek van Grim, is ronduit sceptisch over het Duitse systeem en wenst ons viel Erfolg. Marion is al dagenlang bezig in te loggen op de Duitse afsprakensite, aber Schade und Scheisse. Onze leeftijdscategorie is aan de beurt, ik heb hard gewerkt aan een BMI van 30+, Marion’s dossier heeft genoeg aanknopingspunten, maar spritzen ho maar.

Wij willen naar Spanje! ‘Bootje varen, treetje drinken, varen we naar de overkant.’ Ons laven aan copieuze lunches bij Vila Mas, Can Roquet, Canyelles, Es Blancs, Can Segura, Escribá. Avonden aan de Gin-Tonics met vrienden in de achtertuin. Potje golf of tennis om 7.00 uur ’s morgens om de hitte te vermijden. Mijn dochters ophalen uit Lloret om 6 uur ’s morgens en kijken naar volle straten met laveloze, uitbundige jeugd, knagend op koude pizza’s en knoeiend met mega broodjes shoarma. Toeristje spelend in Barcelona, op zoek naar de verborgen schatten van deze fascinerende metropool.  

Zou Rutte de verkiezingen gewonnen hebben zonder Corona? Zat Trump dan nog in het Witte Huis te friemelen aan Melanie? Waren de files weer met 10% toegenomen in een jaar? Hadden we wel een beetje menselijkheid getoond door die intrieste vluchtelingenkampen in Lesbos op te heffen en deze mensen eerlijk te verdelen in Europa? Was Peter R. de Vries minder op TV geweest? En André van Duin juist meer?

We weten niet hoe, maar we gaan dit overwinnen. Nelson Mandela zei ooit: een winnaar is een dromer die nooit opgeeft. Ik wens jullie allemaal Sweet Dreams deze week.

Verknipt!

Het is een godsgeschenk, al die sneeuw en dat knisperende ijs. Van een zwaarmoedig, negatief volkje vindt er in één week een metamorfose plaats naar een vrolijke, optimistische buitenbende. We zeuren niet meer over de vertraging bij het inenten, hebben ineens begrip en medelijden voor de relschoppers die gestraft worden en negeren de fouten van onze overheid. Want er ligt ijs!

Ik heb niet de moeite genomen om mijn 55 jaar oude Noren uit de Duitse kelder te halen. Ze zijn van mijn oom André geweest, die in 1966 is overleden. Ik heb ze helemaal laten opknappen en slijpen, maar het laatste natuurijs-schaatsrondje is alweer 5 jaar geleden op het Wylerbergmeer, met Marloes. Het is in deze fase van mijn leven vragen om problemen om weer te gaan schaatsen. Te ongetraind, te zwaar, te druk..

Ik merk ook dat mijn mentale veerkracht afneemt. Ik kijk elke dag treurig via de Webcam naar de maagdelijk witte, lege skipistes in Masella en Andorra, wetende dat het er dit jaar niet inzit. Daarnaast laten de weer-apps temperaturen in Spanje zien waar ik depressief van word. We zijn al 5 maanden niet in Macanet geweest, waar we vorig jaar in dezelfde periode 12 keer zijn geweest.

Ik begin me steeds meer te ergeren aan de kleine triviale dingen van het leven. Het wegvallen van de telefoonverbinding als je de grens over rijdt. Het niet afleveren van een pakketje op de afgesproken dag. Het parkeerlampje van de auto dat voor de 2e keer in zes maanden kapot is. Een venkel die na drie dagen al begint te rotten. Of dat je haar weer niet goed zit.

Dat laatste behoeft uitleg. Mijn kopdeksel, in overheersend 50 tinten grijs, heeft het zwaar in Corona-tijden. In normale tijden mag de lokale kapper in Macanet of in Kranenburg eens in de twee maanden voor € 12,00 er een strook afhalen. Zijkanten op tondeuse stand 13 en bovenop beetje bijknippen met de schaar. Aan de bovenkant vallen er al wat kale gaten, dus het moet wel ‘dekkend blijven’.

Maar in het begin van het Corona-tijdperk heb ik een profi-tondeuse gekocht, om huiselijke vlijt van Marion mogelijk te maken. De allereerste keer, april vorig jaar, was het een nerveuse bedoeling in de tuin. Achterop mijn kanis werd een proefstrookje gemaakt op standje 15 en dat zag er veelbelovend uit. Na een stief kwartiertje leek Marion haar roeping misgelopen te hebben en kon ik fris en fruitig een maandje vooruit. Het gebruikelijke tarief heb ik ’s avonds keurig in natura voldaan.

Maar eerlijk is eerlijk, bij elke volgende knipbeurt bleken Marion’s knipambities minder evident. En het dieptepunt hebben we uiteindelijk gisteren bereikt. Omdat de Duitse tuin nog onder een wit tapijt van 50 cm lag, werd de logeerkamer als kapsalon gebruikt. Maar alle voorzichtigheid in haar handelen is verdwenen. Zij plantte de tondeuse net boven mijn oor op standje: 3….. en veroorzaakte een gapende inham, ter grootte van een ei.

Nadat we proestend van het lachen de schade in de spiegel hadden aanschouwd, heeft Marion tegen beter weten in nog een beetje aangeklooid. Maar het kwaad was al geschied. Aankomende week moet ik een achtergebleven lokje over het ei draperen om nog een beetje representatief voor de dag te komen. Gelukkig ben ik niet de enige in Nederland die toe is aan een fatsoenlijke, professionele kappersbeurt. Ik zag deze week NOS-verslaggever Gerri Eickhof  in beeld komen en ik dacht werkelijk dat hij een gigantische zwarte bontmuts van gorillahaar op had.

Toch gloort er hoop in de tunnel. Volgend weekend wordt het bijna 15 graden, mannen tussen de 50 en 60 met ietwat overgewicht mogen eerder gevaccineerd worden, mijn PC Hooft-tractor is goed hersteld van zijn motorproblemen, NEC staat in de kwartfinale van de KNVB-beker, vriendje Gaico wordt vandaag 50, mijn catering-business gaat weer richting het pre Covid-nivo.

Zou 2021 dan toch een mooi jaar gaan worden? Zouden die kleine irritante ergernissen weer gewoon verdwijnen? Mogen we weer met de vliegbus naar Spanje? Terrasje pikken? Soms mis ik zelfs de verplichte looproute in de Ikea. Op zoek naar kussentjes. Want het geld moet weer gaan rollen. En snel.

Jaaroverzicht van Barry (een corpulente Golden Retriever)

Omdat ik zelf geen autobiografische terugblik van dit ellendige jaar wenste, heb ik Barry gevraagd om zijn jaar met ons te delen. Barry is de obese hond van Erik (toeslagen-ambtenaar bij de belastingdienst) en Wilma (thuiszorgmedewerkster) en woont in de Vinex-wijk Nieuw Geluk in Amersfoort. De kinderen Dave en Larissa wonen en studeren aan de Katholieke Universiteit Tilburg, de KUT.

Januari:

Godverdomme wat een teringherrie weer. Ik eet nog liever die Frolic Light Meuk dan nog een dag dat vuurwerk. Ik herken mijn baasje Erik niet eens, met die wilde blik, een sigaar in zijn muil en een pakket vuurpijlen die ik niet uit de verpakking gekauwd kreeg. Ik schijt de eerste week de hal wel vol, durf echt niet naar buiten.

Februari:

Holymoly, de buren hebben een nieuwe teef! Ze heet Chanelle en is een Labradoodle met van die droomogen. Ze laat overal aan zich ruiken zonder gegrom, NICE! Ik denk dat ik toch wat minder ga schooien en die rotbrokken maar opeet. Valt me ook op dat Dave ineens in het weekend met me wil wandelen. Ik lig normaal tot 13.00 uur heerlijk te ruften op de kamer van die luiwammes, maar nu staat hij vanaf 09.00 uur achter de luxaflex te kijken of ‘t buurmeisje al met Chanelle gaat struinen.

Maart:

Jezus, wat gebeurt er? Iedereen is de godganse dag thuis! De sfeer is om te snijden, Erik fietst niet meer met zijn broodtrommel de straat uit, Wilma gaat met een Space-masker in de Toyota Starslet hooguit een uurtje weg. Elke keer komen er 3 mensen op TV, waarvan die dame in het midden last heeft van spastische trekjes. Ze krabbelt als een kat, en als ik dan grom krijg ik een knal voor mijn kop!

April:

Ik ben kapot! Iedere debiel in dit huis gaat 5 keer per dag met mij buiten lopen. LAAT ME MET RUST! Ik mag ook niet meer aan Chanelle ruiken, want ineens blijft iedereen ver uit elkaar staan. Zou er iets gebeurd zijn? Laat het dan snel over zijn…

Mei:

Zeg, kunnen die rotkids niet weer opzouten naar hun andere hok? Het wordt er niet gezelliger op hier. Ook omdat Erik allemaal klusjes in de tuin doet, terwijl hij superonhandig is en alleen maar vloekt. Ik heb een geheim gat in de heg gemaakt, dan kan ik 4 keer per dag aan Chanelle ruiken. Schrale troost…

Juni:

Nog een maand en dat gaat het zooitje met dat huis op wielen gelukkig een hele maand op vakantie. Kan ik lekker uitrusten bij pension Heppie Dog en krijg ik lekker fout vet eten, honden-McDonalds. Nou al zin in, ook even andere teefjes zien dan Chanelle, hautaine bitch is het aan het worden.

Juli:

OMG, ze gaan niet! Vakantie afgezegd. Wie is die Corona die mijn hele hondenleven verkloot?  

Augustus:

Ben ik 6 kilo afgevallen, gaat Chanelle ineens vreemd, met die lelijke Pitbull Justin van de overkant. Ik moet ineens aan Joe Jackson denken: ‘Is she really going out with him?’ De volgende keer als ik Justin tegenkom ga ik jankend over de grond rollen. Dan wordt hij met zo’n traliebusje afgevoerd en zien we hem nooit terug. Net zoals ik deed bij zijn broertje Kevin.

September:

Ik denk dat Erik op zijn werk iets heel fouts heeft gedaan, want hij is poepnerveus de laatste tijd. Iets met kinderen en iets met …-slag, weet het niet precies. Wilma schreeuwt veel tegen hem, lekker sfeertje hier.  

Oktober:

Niemand kijkt meer naar mij om, 2 kilo aangekomen. Geen bot op Dierendag, niks. Egoïsten, alleen met zichzelf en die eikel Corona bezig. Chanelle zwanger van die patser….

November:

Okay, ik weet dat ik veel scheten laat, maar om dan allemaal met een masker te gaan lopen is zwaar overdreven. Ik stink al jaren! Erik blijft ineens 10 dagen op zolder, mag niet beneden komen. Pikstraf denk ik, maar waarom weet ik niet.

December:

Erik weer beneden, maar hij mocht dit jaar geen vuurwerk meer kopen van Wilma. Is ook lang geleden dat het knalde tussen die twee haha, troosteloos sexleven. En Chanelle wordt alleenstaande moeder, Justin verhuist naar Urk, in quarantaine met de rest van zijn aso-familie. Opgeruimd staat netjes!

Ik kan niet wachten op 2021. Kids oprotten, Erik gewoon werken, Chanelle weer de loopse teef van vroeger. En die gast Corona lekker opzouten naar China of zo. WOEFFFFF!

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker niet in een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Krijg je bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat als Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen, het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Jullie zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is bij mij te vergelijken met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker  niet met een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Levert bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen en het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Je zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is vergelijkbaar met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

Troost

Voor mensen met een optimistische kijk op het leven, begon de week bar slecht. Rutte kondigde aan dat de dwangbuis weer moest worden aangetrokken, Biden en Trump maakten elkaar af in een nooit eerder vertoond partijtje bekvechten en de herfst besloot zich bijtijds aan te sluiten bij de misère. Het enige lichtpuntje was misschien het aanstaande einde van Chateau Kwijland. Ik kan in ieder geval niet wachten dat het nichterige toneelspel van die engerd van de TV verdwijnt.

Om mij heen merk ik dat mensen vooral last krijgen van het gebrek aan perspectief. De meeste rationeel denkende mensen snappen wel dat een hernieuwde LockDown wellicht noodzakelijk is om erger te voorkomen, maar het gemis van leuke dingen die het leven kleur geven, begint op te breken. De weekendtrips zijn niet meer geboekt, het verlanglijstje van Netflix is afgewerkt, de tuin staat al in winterstand, alle creatieve kookinspiratie is opgebrand en de winterkleding hangt al keurig op kleur in de kast. En als je allebei uit grote gezinnen komt, is de beperking om maximaal drie mensen thuis uit te nodigen, ook link voor de verhoudingen. Voordat je het weet, zit je in het TV-format Het Familiediner.

En dus gingen Marion en ik gisteren troostkopen. Koopgedrag om weer een gemist weekend naar Spanje te compenseren. Op zoek naar een nieuwe buitenlamp (want het wordt alweer zo vroeg donker..), winterviolen (het woord alleen al..) en een vijverbarrière om die motherfuckende reigers tegen te houden die onze lieve jonge visjes willen prikken aan hun Allah Akhbar-snavel. Ik kan toch niet de hele dag met een luchtbuks vanuit de serre op de loer blijven liggen? Ik heb een stroomdraadje gespannen, precies op de hoogte van de reigers-ballen. Benieuwd hoe dat uitpakt…  

Nijmegen was getroffen door een verkeersinfarct, omdat de Waalbrug weer eens was afgesloten. Door een toeval kwamen we daardoor langs de luxe Horeca-groothandel Hanos. Als je elkaar al wat langer kent, is een zijwaartse blik vaak genoeg om te weten wat er van je wordt verlangd. Via de middenberm en boos toeterende Honda Civics vermijdend kwamen we op het parkeerterrein uit. Likkebaardend kwamen we een half uurtje later naar buiten, met 24 kakelverse Zeeuwse oesters (Fine Claire no3 voor de kenners), een blok verse ganzenlever, twee kreeften en een doos nieuwe Champagneglazen. Troostvoer.

Voordat we eraan konden beginnen, moesten er ook nog waterplantjes gekocht worden om de tere vislijfjes wat meer bescherming tegen die vijverterroristen te bieden. Daarvoor gingen we naar de Intratuin, een soort Ikea voor buiten. Met dezelfde hufterige, verplichte looproute en absurde prijzen voor vooral overbodige tuinmeuk. Maar ook zonder fatsoenlijke waterplanten, want “die komen pas weer over twee weken Meneer.” Op mijn vraag waarom het dan een tuincentrum heette, kreeg ik geen antwoord.

Maar ik wil, hier en nu, een duidelijke waarschuwing geven aan mijn mannelijke lezers: PAS OP! HET IS ALWEER BEGONNEN! ALARM FASE 1! De hele godverlaten Intratuin stond in de steigers om omgebouwd te worden tot één exorbitant KERST-circus. Meer dan de helft van de stellages stonden al vol met de jaarlijkse prullaria aan zingende rendieren, trompetterende engelen, vliegende arrensledes en op het Corona-virus lijkende kerststerren met Gordon-achtige kerstballen. De inkopers van Intratuin hebben 4 maanden geleden gejuicht bij de aankondiging van de 2e golf en hebben meteen massaal China, Taiwan en India leeggekocht. Want ze wisten het 100% zeker: als compensatie voor alle ellende wordt elk huis dit jaar volgestouwd met nutteloze rommel.

Dus zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb: Vanaf de herfstvakantie worden jullie allemaal, met subtiele smoesjes, meegelokt naar prutsparadijzen als Intratuin en Blokker. Om honderden euro’s later de kofferbak vol te douwen met LED-roze kerstballen in Chateau-stijl, een kerstboom van Taiwanees Slingerboshout en een 50 meter-lichtstring die de poolkap nog een meter laat smelten. Die in januari allemaal op zolder komen te liggen. Naast de edities 2005-2019.

Omdat mijn geduld opraakte, gaf ik Marion een luide subtiele hint: “zullen we naar de kassa gaan of wil je nog een blauw luik?”. Ze had i.v.m. een vervelende ingreep één oog potdicht zitten. Om mij heen doken angstige mensen snel in de gangpaden. In no time waren we buiten en konden we op huis aan om onszelf gastronomisch te verwennen. Zo werd het toch een mooi weekend.