zu Hause

Hehe. Na 8 weken on the move eindelijk weer eens een weekend in Duitsland. Ik kan het niet echt “thuis” noemen, want ik voel me overal en zeker in Spanje wel thuis. Home is where the heart is, zeggen de Engelsen.

Vijf weekenden Zuid-Amerika, weekendje Malaga en vorig weekend Rosamar. Niks mis mee, maar gelukkig is mijn reisneurose voorlopig even bevredigd. Want er moet ook gewoon weer geld in het laatje komen. Dus is Marion weer bij de Radboud aan de gang gegaan en kan ik mijn tijd weer mooi verdelen tussen mijn eigen bedrijf De Groene Artisanen en het inwerken van mijn opvolger bij ISS Catering Services. Wat voelt het goed om van die Apenrots afgestapt te zijn!

Het extreem mooie zomerweer maakt het wel draaglijker als je minder in Spanje bent. Afgelopen week heeft Marion de zwoele avonden gebruikt om ons oversized Duitse tuintje bij te werken. Dat doet ze met veel plezier, ook al is het funest voor haar rug. Ik mag dan meestal een paar dagen later de hopen tuinafval verzamelen, als ik maar uit de perken weg blijf. Ik heb geen groene vingers, dus de kans dat ik een fragiel ontluikend vingerhoedskruidje weg schoffel als onkruid is bijzonder groot.

Ons tuintje werd gistermiddag overvallen door de stuiterende jongens van vriendinnetje Sandra. Het is gewoon heerlijk om drie knullen tussen 7 en 11 jaar vrij te laten ravotten. Ik had een prachtig parcourtje uitgezet van 8 onderdelen, waarvan de 5e (op een krukje over het tuinhekje de brandnetels omver piesen) favoriet was. Nummer 3 (hinkstapspringen op 6 Duitse nummerborden en door de vijand met een tuinslang eraf worden gespoten) deed het ook leuk. Het afsluitende potje voetbal werd een veldslag, in de stijl van Colombia en Uruguay.

Het WK heeft mij tot nu toe niet kunnen bekoren. Dat is geen jaloezie omdat we er zelf niet bij zijn. Met ons Nederlands niveau hadden we prima mee kunnen draaien op dit WK tot maximaal de kwartfinale, maar dan waren we er net als Zweden, Rusland, Zwitserland uitgevlogen. Wie mijn favoriet is, nu Frankrijk, België, Engeland en Kroatië overgebleven zijn? Toch wel Frankrijk. Want die Belgen, waar iedereen nu lyrisch over is, hebben gezwijnd tegen Japan (mislukte kopbal van Jan van Tongeren) en ook tegen Brasil, dat eigenlijk de hele wedstrijd beter was. Er zijn teveel ploegen die tijdens dit WK afbraakvoetbal spelen, met 8 verdedigers. Het is gelukkig niet beloond met een halve finaleplek.

Er waren deze week ook een paar nieuws-items die bizar waren. Zoals het bericht dat er in Zuid-Europa kans is op mazelen. Er zijn zelfs vakantiegangers die serieus overwegen om hun vakantie te annuleren, gelet op het gevaar. Want voor je het weet, hebben jouw prinsjes en prinsesjes ineens rode bultjes op het tere lijfje. Brrrrr, wat een horrorscenario, toch? Misschien ben ik een prehistorische mastodont, maar wij kregen vroeger toch allemaal een keer de mazelen? Dat hoorde toch bij onze jeugd? Er ging toch niemand dood? Wat is dat voor een weekdierengedrag om zo te janken om een paar mazelen? Je creëert alleen maar huilebalken met dat over-beschermende gedrag.

Het nieuws dat Patty Brard toch weer naar Nederland remigreert, maakte me onrustig. Het zal toch niet dat deze vleesboom, ondanks een paar kilootjes minder, weer op de buis gaat verschijnen? Ze zat toch goed daar, op dat sneue Ibiza tussen al die andere neuroten met een fikse midlife crisis? Okay, die stoere villa van haar blijkt gewoon een huurhut te zijn, maar ik wil best wel een beetje betaaltikkie doen om haar daar te houden. Zelfs het nieuws dat je van het dagelijks eten van een portie noten een betere kwaliteit sperma krijgt, kon me niet meer opvrolijken. Loop naar de kloten met je noten! En van Brard wordt hij niet hard!

Ik raad iedereen, die de aankomende maanden met Ryanair gaat vliegen, aan om goed te kijken of je vlucht wel doorgaat. Er is een hele rits aan stakingen aangekondigd, omdat het personeel (vluchtchauffeurs en luchtkelners) betere arbeidsvoorwaarden wil. Best begrijpelijk, want Ryanair staat niet bekend als een fijne baas.. Maar staken? En daarmee lotgenoten die ook een klotenbaas hebben en onderweg zijn naar Malgrat de Mar naaien? Kan ik weinig begrip voor opbrengen..

Klussen

Zo, Blue Monday overleefd. En nu weer gewoon met montere blik en positivisme vooruit kijken. Er is zakelijk genoeg te doen en privé komen er ook veel leuke dingen aan. Het was dit Duitse weekend dus vooral zaak om de klussenlijst bij te werken. Stilzitten is geen optie voor mij.

Mijn vader was niet bepaald een handige doe-het-zelfer. Was ook niet nodig, want er liep op de Goffert een heel scala aan handige kerels rond, die de boel draaiende hielden. En Opa van Zomeren had mijn vader niet bepaald gestimuleerd om dingen zelf te doen. Zijn gevloek tijdens het klussen was vaak in Arnhem te horen. Hij pakte wel alles aan en was vooral sterk om de uitgekiende indeling van een nieuwe caravan er compleet uit te slopen. Dan maakt hij er zelf een mobiele keuken met loodzware apparatuur in. Het waren echte foodtrucks avant la garde. Ze werden naar het Gofferstadion gesleept, waarbij de oude Kevers bijna bezweken onder het gewicht.

Toch heb ik ongemerkt wel mooie klus-eigenschappen van mijn Opa overgenomen: ‘het moet kunnen’. ‘Niet geschoten, altijd mis’. ‘Dooie dingen zijn geen baas.’ Toen van der Stad, de legendarische bouwhandel aan het Hertogplein in Nijmegen, voor het eerst zwenkwieltjes in het assortiment had, heeft Opa volgens mij meteen de hele jaarvoorraad opgekocht. Werkelijk alles in huis kon je met een goede schop naar de andere kant van de kamer lanceren. De meeste meubeltjes waren bekleed met goedkoop nepleer, vastgetimmerd met honderden bolvormige klinknagels. Het leek in de verste verte niet op Chesterfield, maar was wel zijn eigen huismerk.

Mijn klus-carrière is pas begonnen in 1999, met de aankoop van onze Deutsche Stube. Financieel nog niet hersteld van het zware Partycatering-debacle, was doe het zelven de enige optie om van een oud en primitief huis een fijn huis te maken. De bedrading was nog van stof, er zaten kolossale steenkachels in die op nachtstroom werkten, alle waterleidingen lekten en de garage rook nog naar het laatst levende varken. Zelfs de kookketel voor het varkensvoer zat nog half vol… Samen met Nol, onze Groesbeekse aannemer, vriend Hans en heel veel hulp hebben we twee jaar lang elke vrijdag en zaterdag gebuffeld. De zondag viel al snel af, omdat buurman Hermannnn al op de tweede kluszondag schreeuwend in de tuin stond: “SONNTAG RUHETAG!!!”

Niet gespeend van enige technische kennis heb ik alles aangepakt. De linkste klus was wel met een pneumatische hamer het betonnen dak van de garage slopen. Waarschijnlijk had Hitler in 1938, het bouwjaar van ons huis, nog wat gewapend bunker-beton over. De eerste bewoners hadden daarom een 30 cm dikke laag gebruikt, waarop een Duitse tank gemakkelijk kon parkeren. Met donderend geraas stortte het dak uiteindelijk omlaag, onderweg een ander muurtje meenemend. Bosnië leek ineens heel dichtbij. Maanden later hadden we toch een prachtige serre. Ik heb al het bouwpuin gebruikt om het terras op te hogen. Als er over een paar honderd jaar archeologisch onderzoek wordt gedaan, zal er met verbazing gekeken worden naar de pleepotten, badkuipen, vensterbanken en grinttegels. Maar opgeruimd staat netjes.

Dit weekend heb ik voor de 4e en laatste keer de houten vloer geschuurd, gebeitst en gelakt. Een vervelend, maar ondertussen wel routinematig klusje. Marion was voor de zekerheid naar de sauna gegaan, ervan uitgaand dat ik wel een paar keer een “Opa van Zomeren”-aanval zou krijgen. Maar zelfs tot mijn eigen verbazing geen onvertogen woord, geen ontsnapt vloekje, geen gescheurde stembanden. En waar ik vroeger vooral snel klaar wilde zijn, heb ik geconcentreerd en precies gewerkt. Ik wijt dat toch aan het 55+-effect. Jammer dat het zo lang heeft geduurd…

Beun de Haas is er nu wel even klaar mee. Volgend weekend lekker naar Girona met misschien een paar skidaagjes erbij, daarna potje voetbal Arsenal tegen Everton in London en het derde weekend eindelijk weer eens naar Bart en Isa in Malaga… Daar ga ik de Caminito del Rey, een wandeltocht langs steile kliffen en diepe afgronden, proberen. Grote kans dat ik net als vroeger volledig flip en halverwege vloekend en tierend rechtsomkeer maak.

Als jij wat klushulp kan gebruiken, doe geen moeite. Marion beheert de agenda en de kluslijstjes. Telkens, als ik bijna klaar ben, volgt er een update. Die stok achter de deur heb ik nodig….

Klussen

Ik ben er weer ingetrapt. Dacht dat ik ervan verlost was. Dat ik alles al had ingericht, vertimmerd, verbouwd, in elkaar geknutseld, geschilderd, gestuct. Terwijl de Nederlandse zomer nog wat nasputtert, zijn wij ons Duitse stulpje aan het pimpen. Slik..

Als je ouder wordt, hoop je dat levenservaring helpt om goede keuzes te maken. Dat doorhalen tot 5 uur ’s morgens een week ellende oplevert. Dat een 60-urige werkweek leidt tot dutjes langs de snelweg om heelhuids thuis te komen. Dat je de taaiheid van een start-up beter niet meer kan aangaan. Blijkbaar ben ik toch een Catalaanse ezel, die zijn kop blijf stoten. En dus werd ik vrijdag weer meegesleurd naar de fastgood tempel Ikea. Met een indrukwekkende waslijst aan kǻsten, stœlen, bedmöbels en prøllebakken. En (altijd weer) de onmisbare afwasborstels…..

Ik haalde nog één keer diep adem, voordat ik de trap opliep. Er waren nogal wat jonge gezinnetjes met kids in buggy’s, maar ook met loslopende peuters. Als die hollend voor mijn voeten komen, heb ik de natuurlijke neiging om ze te tackelen, zodat ze met hun kin precies op de Nekkrǻck-tǟfel klappen. Omdat ik het vrij stiekem doe, krijg zo’n kwalkind ook nog een oorvijg van zijn vader: “dat krijg je ervan als je zo holt.” Ik geef dan de vader een bemoedigend en complimenterend knikje, terwijl ik het kind strak aankijk.

We gingen vlot en geroutineerd door het doolhof, waarbij Marion slim de kussenafdeling meed. Tegen 18.00 uur kwamen we bij het restaurant aan. Onwetend besloten we een snelle hap te halen. Ik sloot aan in de buffetlijn voor warme gerechten, terwijl Marion een plekkie in de rumoerige foodhal zocht. Om me heen kijkend zag ik vooral families, maar ook zakenmensen met stropdas en een groepje studenten. Ik zag ook verdacht veel rollators, zonder oudere mensen. Het bleken Ikea-Food trolley’s te zijn, waar je op drie levels je bladen met warme meuk kan opstapelen. Ik bestuur nog liever, na mijn 13e hersenbloeding, een full-automatic rolstoel met mijn kin dan dat ik achter zo’n foodrek op wieltjes loop.

De keuze was niet reuze. De glibberige Ikea-balletjes waren favoriet, maar ik zag er ook een paar van de rollators af stuiteren. Ik koos vier zompige stokjes Saté en nam voor Marion een stukje Roodbaars mee, in een onbestemde glazig-witte saus. Samen met twee lege glazen, die je onbeperkt mag vullen bij het dranken-buffet, was de schade €15,50. Het kostte geen drol, maar het smaakte er wel naar. De saté-stokjes hadden dezelfde veerkracht als de stuiterballen en de baars was vroeger misschien wel rood geweest. Blijkbaar zijn we door betaalbare, goede lunch-menuutjes in Spanje verwend geraakt… Snel de spullen in de Duitse sloep geladen en in die Heimat gefahren.

En dus heb ik gisteren als een ware routinier alle möbel-mök in elkaar geflatst. Elke keer denk ik dat het de laatste keer is, maar eigenlijk tegen beter weten in. Om de 5 jaar gaat bij Marion de nest-verbeter-drang kriebelen. En dan is er maar één remedie; afplakken-schuren-verven-sausen. Haar planmatige aanpak levert een gedetailleerd schema op, dat weken lang ons leef ritme bepaalt. Het zal jullie niet verbazen dat ik met name het grove werk doe, en Marion het fijnere precisiewerk voor haar rekening neemt. En dan sta ik wel eens te keuvelen, lekker leunend tegen de net gelakte deuromlijsting. Maar eerlijk is eerlijk, het huis knapt er heerlijk van op. Mijn rug wat minder.

Zolang mijn dochters nog studeren, zullen wij in de wintermaanden nog veel in Nederland/Duitsland zijn. En dan moet ons 80-jaar oude Duitse huis af en toe een lik verf hebben. Da’s niet erg, maar kost wat meer energie dan vijf jaar geleden. Ook omdat toen altijd mijn vriend Hans meehielp om het tempo erin te houden. Elke muur, elke vloerplank, elke deurpost is wel eens door hem bewerkt. Samen hebben we oneindig geklust om van een ouderwets Duits hutje een heerlijk comfortabel huis te maken. Hans had deze week 50 moeten worden. God, wat had ik hem er nu graag bij gehad.

Dus is klagen over ouder worden, hard werken en stevig klussen eigenlijk onzinnig . Want er zijn teveel jonge mensen, die graag nog hadden geklaagd over simpele dingen. Die heetten Michiel, Hans, Louis of sinds deze week Anne. Ze worden gemist.

Neue Nachbarn..

Pakweg een jaar of twee geleden ben ik met mijn FB-columns begonnen. Één van de allereersten ging toen over mijn Deutsche buurman Hermannnnn. Hij is daarna nog meerdere malen ter sprake gekomen in mijn wekelijkse epistels en jullie zijn dus op de hoogte van mijn moeizame relatie met deze Nachbar. Het is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Maar nu heeft hij concurrentie in de straat…

Vorige week, na mijn harde landing in de Europese realiteit, ben ik de trotse bezitter geworden van een onvervalste PC Hooft-trekker. Voor de kenners: Jeep Grand Cherokee 3.0 CRD Limited. En daarmee ook weer in de Duitse bureaucratische molen terecht gekomen, want hij gaat op Duits kenteken. En jullie weten; niets wordt in Angela’s kolonie aan het toeval overgelaten. Dus heb ik eerst een tijdelijk 5-dagen kenteken nodig. Die dacht ik dinsdag makkelijk op te halen bij Strassen Verkehrsamt Kleve, maar ik kwam bedrogen uit. Met een minachtende blik werd mij door Frau Beate duidelijk gemaakt dat er van alles aan de papieren ontbrak om dit tijdelijke en noodzakelijke schildje van €33,= te verkrijgen. En dus droop ik gefrustreerd en verbeten af.

Wel had ik online mijn definitieve kenteken uitgekozen. In de BRD zit dat niet aan de auto, maar aan je PersonalAusweis gekoppeld. Het is KLE-FZ-789 geworden. Geinig, toch? De nummerplaten zouden naar ons huisadres opgestuurd worden en we zouden via een uitgebreid Track and Trace systeem op de hoogte worden gehouden. Ik word gek van dit soort Big Brother oplossingen. Elke 2 uur kwam er een irritant Nachricht in de mail binnen. Het begon met: ”Lieber Paketempfänger: Ihre Pakkete ist in ersten Zeitfenster arriviert.” . En 6(!) mails later eindigde het met: Lieber Empfänger, Ihr Paket is um 11.56 bei BOSSMANN am Waldstrasse 6 abgegeben… Het bloed trok uit mijn gezicht, mijn adem stokte, ik voelde mijn maag omdraaien en kreeg klotsende oksels: Waldstrasse 6, bei BOSSMANN…..

Een maand of 7 geleden overleed onze overbuuf. Ze was kranig en vief, maar op haar 89e was het op. Binnen een maand was het huis onderhands verkocht. Aan een Groesbeekse dikbilboer en zijn bejaarde Duitse muze. Meneer Straatman is midden 70, heeft zijn hele leven in de koeien-veeteelt goed de kost verdiend en heeft nu zijn boerderij verkocht om in Kranenburg oud(er) te worden. Dat doet hij samen met Frau Bossmann, ergens in de 80 en vreselijk bemoeizuchtig. Ze houden ons huis de hele dag in de gaten, weten precies wanneer we in Spanje zitten, of onze vuilnistonnen wel buiten staan en de auto’s goed op slot zijn. Ze hebben tevergeefs pogingen ondernomen om bij ons op de koffie te komen. Ons arsenaal smoezen is bijna op en ik vrees dat we er dan niet aan kunnen ontsnappen. En precies daar waren mijn KLE-FZ-789 afgegeven… Die ik dringend nodig had. Met lood in mijn schoenen stak ik de straat over. En helaas, de deur zwaaide al open voordat ik had aangebeld. Ik moest mee naar binnen….

Met mijn postpakketje stevig vastgeklemd, ging ik aan de formica-keukentafel zitten. De glanzende witte vloertegels staken fel af bij de oerDuitse grenen keuken. Een fles Mineralwasser kwam op tafel en de Gestapo-ondervraging kon beginnen. Frau Bossmann vuurde de vragen als een Kalasnikov op me af. Ze was nogal doof en schreeuwde zo hard, dat ik constant bezig was de vlokjes speeksel te ontwijken. “WO WAREN SIE DIE LETZTE WOCHEN?” > “wir waren in Afrika.” WAS HAST DU DA GEMACHT?” > “Urlaub gemacht.”WARUM AFRIKA ?” > “ich war neugierig” .”DU BIST BLÖT!”
Tussendoor probeerde Dikbil Straatman ook een bijdrage te leveren, maar hij werd genadeloos kaltgestellt door Frau Bossmann. Soms verstond ze mij niet goed en dan schreeuwde ze naar haar tortelduif: “WAS SAGT ER?” Als dikbil dan iets wilde zeggen, was steevast het antwoord: “HABE ICH DOCH GEHÖRT, DU DUMME KERL.” Na 20 minuten was ik helemaal afgebrand. Ik verzon een smoes en probeerde te ontsnappen aan dit Kafkaiaanse spervuur. “DU MUSST SICHER BÜGELN” was haar afscheidszin. Daarmee verraadde ze ook dat ze mij bespioneerde, als ik aan het strijken ben.

Thuisgekomen heb ik meteen de rolluiken omlaag gedaan. Vanaf nu is ons Duitse huis een bunker. Ook sofort naar Spanje vertrokken. Daar krijgen we van de buren druiven, zonder tegenverwachting. FREIHEIT!

Ich bin ein Kranenburger

Wat een opluchting! Ik ben niet meer statenloos. Twee weken gezworven als een uitgeprocedeerde asielzoeker tussen NL, DLD en Spanje. Stiekem grenzen passerend in geleende auto’s. Geen verkeerregels overtredend, bang om opgepakt en uitgezet te worden. Geen idee waarheen dan. Maar toch een unheimisch Gefühl. En nu, Gottes Dank, toegelaten tot de BRD. Frau Katharina Bongers von Bürgeramt, heeft mij angemeldet. Na diep zuchten en het eindeloos herhalen van alle Bürgerpflichte. En dus kan ik trots zeggen: “Ich bin ein Kranenburger!”

15 jaar geleden waagde ik voor het eerst de kleine sprong over de grens en vond ik Anmelden niet zo dringend nodig. Recalcitrant en tegendraads was toen ook mijn dagelijkse grondhouding. Na 9 maanden besloot ik de immense stap van 22 meter naar het Gemeentehuis te maken. Om door Frau Bongers op woedende wijze terecht te worden gewezen. Waarom ik in vredesnaam nu pas verscheen? Wat ik als blöte Holländer wel niet dacht?  Als straf kreeg ik geen 5-jarige Aufenthalt Erlaubnis, maar moest ik me ieder jaar melden voor een verlenging. Frau Bongers liet me dan 15 minuten wachten, keek me misprijzend aan en krabbelde met haar enige goede hand een paraafje. De andere arm bungelt sinds haar geboorte gebruiksloos op navelhoogte. Ook in Duitsland wordt werk gemaakt van Social Return…. Ik merkte deze week dat ze me nog steeds niet heeft vergeven. Zou ze me lui vinden? Ik kan haar werkplek goed volgen vanaf mijn huis. En ik zou op haar PC scherm kunnen kijken. Zou ze zich bespied voelen?  In ieder geval keine Wiedergutmachung!

Het voelt ook wel lekker om weer Duitser te zijn. Mijn vriendje Robert vond mij al een Duitse Tony Soprano en misschien hij heeft hij gelijk! Duitsers hebben nog een vaag schuldgevoel uit het verleden, maar in ieder geval nu een humaner beleid. Donderdag bepaalde een Duitse rechter dat een Somalische asielzoeker niet naar Nederland teruggestuurd mag worden. I.v.m. onze mensonwaardige behandeling. Het zal je maar gezegd worden door je buren. Niveau Griekenland en Bulgarije. Die kregen van de VN een reprimande voor asociaal beleid. Wij geven dus twee weken Bed, Brood en Bad en dan opzouten. Zelfs de AIVD zegt nu dat het onmogelijk is om in 2 weken de uitzetting rond te krijgen.

Maar weet je wat me echt dwars zit? Al die aandacht voor Nepal. Het is een hekel onderwerp, maar ik ga er toch wat van zeggen. Deze week dan maar geen likes of comments. Het is een verschrikkelijke natuurramp. Net zoals Haïti in 2010, Iran 2003 en China 2008. Maar niet door de mens te voorkomen. Natuurgeweld, net als de Tsunami in Thailand een gevolg van een rommelende fundering diep onder de grond. Het mogen bewonen van deze planeet is niet zonder risico. Maar veel natuurrampen zijn niet te voorkomen en bijna altijd in arm gebied. Want daar willen wij rijke Westerlingen liever niet wonen. En dus valt half Nepal om. Een miljoen kinderen op straat. En wij maken ons weer druk over die paar honderd Nederlanders die aan het wandelen waren. Of ze al uit het rampgebied zijn gehaald.  Met het regeringsvliegtuig, dat bijna leeg aankwam. Dat zegt toch alles? Eigen volk eerst. En als we dan nog 10 kilo strooizout over hebben van een milde winter, dan mogen ze dat hebben. Samen met de tonnen aardappelen die anders wegrotten. Genereus volk, bijna Boeddhistisch….. Oh ja, er is pas een Nederlander omgekomen in Nepal. Was eigenlijk een Duitse… Gelukkig…. We zijn ontzien….

 

Er verdrinken gemiddeld per jaar in de Middellandse zee bijna net zoveel vluchtelingen als er nu doden onder het Himalaya-puin liggen. Elk jaar weer. Met het nu ingezamelde geld hadden we VIJF jaar lang kunnen voorkomen dat ze verdronken. Door ze allemaal een vliegticket te geven. Het is namelijk geen onvermijdelijke natuurramp, maar een voorkombare humane ramp. Als we echt willen.

Dus is de tussenstand Nepal vs. Syrie: 1-0. Omdat het volk dat wil. Omdat de doden daar geen gezicht hebben, ondanks de crematies in de open lucht. Omdat een zee vol lijken te confronterend is. Omdat we ons eigenlijk kapot moeten schamen. En nu ga ik snel geld overmaken. Naar vluchtenlingenwerk.