Klussen

Ik ben er weer ingetrapt. Dacht dat ik ervan verlost was. Dat ik alles al had ingericht, vertimmerd, verbouwd, in elkaar geknutseld, geschilderd, gestuct. Terwijl de Nederlandse zomer nog wat nasputtert, zijn wij ons Duitse stulpje aan het pimpen. Slik..

Als je ouder wordt, hoop je dat levenservaring helpt om goede keuzes te maken. Dat doorhalen tot 5 uur ’s morgens een week ellende oplevert. Dat een 60-urige werkweek leidt tot dutjes langs de snelweg om heelhuids thuis te komen. Dat je de taaiheid van een start-up beter niet meer kan aangaan. Blijkbaar ben ik toch een Catalaanse ezel, die zijn kop blijf stoten. En dus werd ik vrijdag weer meegesleurd naar de fastgood tempel Ikea. Met een indrukwekkende waslijst aan kǻsten, stœlen, bedmöbels en prøllebakken. En (altijd weer) de onmisbare afwasborstels…..

Ik haalde nog één keer diep adem, voordat ik de trap opliep. Er waren nogal wat jonge gezinnetjes met kids in buggy’s, maar ook met loslopende peuters. Als die hollend voor mijn voeten komen, heb ik de natuurlijke neiging om ze te tackelen, zodat ze met hun kin precies op de Nekkrǻck-tǟfel klappen. Omdat ik het vrij stiekem doe, krijg zo’n kwalkind ook nog een oorvijg van zijn vader: “dat krijg je ervan als je zo holt.” Ik geef dan de vader een bemoedigend en complimenterend knikje, terwijl ik het kind strak aankijk.

We gingen vlot en geroutineerd door het doolhof, waarbij Marion slim de kussenafdeling meed. Tegen 18.00 uur kwamen we bij het restaurant aan. Onwetend besloten we een snelle hap te halen. Ik sloot aan in de buffetlijn voor warme gerechten, terwijl Marion een plekkie in de rumoerige foodhal zocht. Om me heen kijkend zag ik vooral families, maar ook zakenmensen met stropdas en een groepje studenten. Ik zag ook verdacht veel rollators, zonder oudere mensen. Het bleken Ikea-Food trolley’s te zijn, waar je op drie levels je bladen met warme meuk kan opstapelen. Ik bestuur nog liever, na mijn 13e hersenbloeding, een full-automatic rolstoel met mijn kin dan dat ik achter zo’n foodrek op wieltjes loop.

De keuze was niet reuze. De glibberige Ikea-balletjes waren favoriet, maar ik zag er ook een paar van de rollators af stuiteren. Ik koos vier zompige stokjes Saté en nam voor Marion een stukje Roodbaars mee, in een onbestemde glazig-witte saus. Samen met twee lege glazen, die je onbeperkt mag vullen bij het dranken-buffet, was de schade €15,50. Het kostte geen drol, maar het smaakte er wel naar. De saté-stokjes hadden dezelfde veerkracht als de stuiterballen en de baars was vroeger misschien wel rood geweest. Blijkbaar zijn we door betaalbare, goede lunch-menuutjes in Spanje verwend geraakt… Snel de spullen in de Duitse sloep geladen en in die Heimat gefahren.

En dus heb ik gisteren als een ware routinier alle möbel-mök in elkaar geflatst. Elke keer denk ik dat het de laatste keer is, maar eigenlijk tegen beter weten in. Om de 5 jaar gaat bij Marion de nest-verbeter-drang kriebelen. En dan is er maar één remedie; afplakken-schuren-verven-sausen. Haar planmatige aanpak levert een gedetailleerd schema op, dat weken lang ons leef ritme bepaalt. Het zal jullie niet verbazen dat ik met name het grove werk doe, en Marion het fijnere precisiewerk voor haar rekening neemt. En dan sta ik wel eens te keuvelen, lekker leunend tegen de net gelakte deuromlijsting. Maar eerlijk is eerlijk, het huis knapt er heerlijk van op. Mijn rug wat minder.

Zolang mijn dochters nog studeren, zullen wij in de wintermaanden nog veel in Nederland/Duitsland zijn. En dan moet ons 80-jaar oude Duitse huis af en toe een lik verf hebben. Da’s niet erg, maar kost wat meer energie dan vijf jaar geleden. Ook omdat toen altijd mijn vriend Hans meehielp om het tempo erin te houden. Elke muur, elke vloerplank, elke deurpost is wel eens door hem bewerkt. Samen hebben we oneindig geklust om van een ouderwets Duits hutje een heerlijk comfortabel huis te maken. Hans had deze week 50 moeten worden. God, wat had ik hem er nu graag bij gehad.

Dus is klagen over ouder worden, hard werken en stevig klussen eigenlijk onzinnig . Want er zijn teveel jonge mensen, die graag nog hadden geklaagd over simpele dingen. Die heetten Michiel, Hans, Louis of sinds deze week Anne. Ze worden gemist.

Neue Nachbarn..

Pakweg een jaar of twee geleden ben ik met mijn FB-columns begonnen. Één van de allereersten ging toen over mijn Deutsche buurman Hermannnnn. Hij is daarna nog meerdere malen ter sprake gekomen in mijn wekelijkse epistels en jullie zijn dus op de hoogte van mijn moeizame relatie met deze Nachbar. Het is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Maar nu heeft hij concurrentie in de straat…

Vorige week, na mijn harde landing in de Europese realiteit, ben ik de trotse bezitter geworden van een onvervalste PC Hooft-trekker. Voor de kenners: Jeep Grand Cherokee 3.0 CRD Limited. En daarmee ook weer in de Duitse bureaucratische molen terecht gekomen, want hij gaat op Duits kenteken. En jullie weten; niets wordt in Angela’s kolonie aan het toeval overgelaten. Dus heb ik eerst een tijdelijk 5-dagen kenteken nodig. Die dacht ik dinsdag makkelijk op te halen bij Strassen Verkehrsamt Kleve, maar ik kwam bedrogen uit. Met een minachtende blik werd mij door Frau Beate duidelijk gemaakt dat er van alles aan de papieren ontbrak om dit tijdelijke en noodzakelijke schildje van €33,= te verkrijgen. En dus droop ik gefrustreerd en verbeten af.

Wel had ik online mijn definitieve kenteken uitgekozen. In de BRD zit dat niet aan de auto, maar aan je PersonalAusweis gekoppeld. Het is KLE-FZ-789 geworden. Geinig, toch? De nummerplaten zouden naar ons huisadres opgestuurd worden en we zouden via een uitgebreid Track and Trace systeem op de hoogte worden gehouden. Ik word gek van dit soort Big Brother oplossingen. Elke 2 uur kwam er een irritant Nachricht in de mail binnen. Het begon met: ”Lieber Paketempfänger: Ihre Pakkete ist in ersten Zeitfenster arriviert.” . En 6(!) mails later eindigde het met: Lieber Empfänger, Ihr Paket is um 11.56 bei BOSSMANN am Waldstrasse 6 abgegeben… Het bloed trok uit mijn gezicht, mijn adem stokte, ik voelde mijn maag omdraaien en kreeg klotsende oksels: Waldstrasse 6, bei BOSSMANN…..

Een maand of 7 geleden overleed onze overbuuf. Ze was kranig en vief, maar op haar 89e was het op. Binnen een maand was het huis onderhands verkocht. Aan een Groesbeekse dikbilboer en zijn bejaarde Duitse muze. Meneer Straatman is midden 70, heeft zijn hele leven in de koeien-veeteelt goed de kost verdiend en heeft nu zijn boerderij verkocht om in Kranenburg oud(er) te worden. Dat doet hij samen met Frau Bossmann, ergens in de 80 en vreselijk bemoeizuchtig. Ze houden ons huis de hele dag in de gaten, weten precies wanneer we in Spanje zitten, of onze vuilnistonnen wel buiten staan en de auto’s goed op slot zijn. Ze hebben tevergeefs pogingen ondernomen om bij ons op de koffie te komen. Ons arsenaal smoezen is bijna op en ik vrees dat we er dan niet aan kunnen ontsnappen. En precies daar waren mijn KLE-FZ-789 afgegeven… Die ik dringend nodig had. Met lood in mijn schoenen stak ik de straat over. En helaas, de deur zwaaide al open voordat ik had aangebeld. Ik moest mee naar binnen….

Met mijn postpakketje stevig vastgeklemd, ging ik aan de formica-keukentafel zitten. De glanzende witte vloertegels staken fel af bij de oerDuitse grenen keuken. Een fles Mineralwasser kwam op tafel en de Gestapo-ondervraging kon beginnen. Frau Bossmann vuurde de vragen als een Kalasnikov op me af. Ze was nogal doof en schreeuwde zo hard, dat ik constant bezig was de vlokjes speeksel te ontwijken. “WO WAREN SIE DIE LETZTE WOCHEN?” > “wir waren in Afrika.” WAS HAST DU DA GEMACHT?” > “Urlaub gemacht.”WARUM AFRIKA ?” > “ich war neugierig” .”DU BIST BLÖT!”
Tussendoor probeerde Dikbil Straatman ook een bijdrage te leveren, maar hij werd genadeloos kaltgestellt door Frau Bossmann. Soms verstond ze mij niet goed en dan schreeuwde ze naar haar tortelduif: “WAS SAGT ER?” Als dikbil dan iets wilde zeggen, was steevast het antwoord: “HABE ICH DOCH GEHÖRT, DU DUMME KERL.” Na 20 minuten was ik helemaal afgebrand. Ik verzon een smoes en probeerde te ontsnappen aan dit Kafkaiaanse spervuur. “DU MUSST SICHER BÜGELN” was haar afscheidszin. Daarmee verraadde ze ook dat ze mij bespioneerde, als ik aan het strijken ben.

Thuisgekomen heb ik meteen de rolluiken omlaag gedaan. Vanaf nu is ons Duitse huis een bunker. Ook sofort naar Spanje vertrokken. Daar krijgen we van de buren druiven, zonder tegenverwachting. FREIHEIT!

Ich bin ein Kranenburger

Wat een opluchting! Ik ben niet meer statenloos. Twee weken gezworven als een uitgeprocedeerde asielzoeker tussen NL, DLD en Spanje. Stiekem grenzen passerend in geleende auto’s. Geen verkeerregels overtredend, bang om opgepakt en uitgezet te worden. Geen idee waarheen dan. Maar toch een unheimisch Gefühl. En nu, Gottes Dank, toegelaten tot de BRD. Frau Katharina Bongers von Bürgeramt, heeft mij angemeldet. Na diep zuchten en het eindeloos herhalen van alle Bürgerpflichte. En dus kan ik trots zeggen: “Ich bin ein Kranenburger!”

15 jaar geleden waagde ik voor het eerst de kleine sprong over de grens en vond ik Anmelden niet zo dringend nodig. Recalcitrant en tegendraads was toen ook mijn dagelijkse grondhouding. Na 9 maanden besloot ik de immense stap van 22 meter naar het Gemeentehuis te maken. Om door Frau Bongers op woedende wijze terecht te worden gewezen. Waarom ik in vredesnaam nu pas verscheen? Wat ik als blöte Holländer wel niet dacht?  Als straf kreeg ik geen 5-jarige Aufenthalt Erlaubnis, maar moest ik me ieder jaar melden voor een verlenging. Frau Bongers liet me dan 15 minuten wachten, keek me misprijzend aan en krabbelde met haar enige goede hand een paraafje. De andere arm bungelt sinds haar geboorte gebruiksloos op navelhoogte. Ook in Duitsland wordt werk gemaakt van Social Return…. Ik merkte deze week dat ze me nog steeds niet heeft vergeven. Zou ze me lui vinden? Ik kan haar werkplek goed volgen vanaf mijn huis. En ik zou op haar PC scherm kunnen kijken. Zou ze zich bespied voelen?  In ieder geval keine Wiedergutmachung!

Het voelt ook wel lekker om weer Duitser te zijn. Mijn vriendje Robert vond mij al een Duitse Tony Soprano en misschien hij heeft hij gelijk! Duitsers hebben nog een vaag schuldgevoel uit het verleden, maar in ieder geval nu een humaner beleid. Donderdag bepaalde een Duitse rechter dat een Somalische asielzoeker niet naar Nederland teruggestuurd mag worden. I.v.m. onze mensonwaardige behandeling. Het zal je maar gezegd worden door je buren. Niveau Griekenland en Bulgarije. Die kregen van de VN een reprimande voor asociaal beleid. Wij geven dus twee weken Bed, Brood en Bad en dan opzouten. Zelfs de AIVD zegt nu dat het onmogelijk is om in 2 weken de uitzetting rond te krijgen.

Maar weet je wat me echt dwars zit? Al die aandacht voor Nepal. Het is een hekel onderwerp, maar ik ga er toch wat van zeggen. Deze week dan maar geen likes of comments. Het is een verschrikkelijke natuurramp. Net zoals Haïti in 2010, Iran 2003 en China 2008. Maar niet door de mens te voorkomen. Natuurgeweld, net als de Tsunami in Thailand een gevolg van een rommelende fundering diep onder de grond. Het mogen bewonen van deze planeet is niet zonder risico. Maar veel natuurrampen zijn niet te voorkomen en bijna altijd in arm gebied. Want daar willen wij rijke Westerlingen liever niet wonen. En dus valt half Nepal om. Een miljoen kinderen op straat. En wij maken ons weer druk over die paar honderd Nederlanders die aan het wandelen waren. Of ze al uit het rampgebied zijn gehaald.  Met het regeringsvliegtuig, dat bijna leeg aankwam. Dat zegt toch alles? Eigen volk eerst. En als we dan nog 10 kilo strooizout over hebben van een milde winter, dan mogen ze dat hebben. Samen met de tonnen aardappelen die anders wegrotten. Genereus volk, bijna Boeddhistisch….. Oh ja, er is pas een Nederlander omgekomen in Nepal. Was eigenlijk een Duitse… Gelukkig…. We zijn ontzien….

 

Er verdrinken gemiddeld per jaar in de Middellandse zee bijna net zoveel vluchtelingen als er nu doden onder het Himalaya-puin liggen. Elk jaar weer. Met het nu ingezamelde geld hadden we VIJF jaar lang kunnen voorkomen dat ze verdronken. Door ze allemaal een vliegticket te geven. Het is namelijk geen onvermijdelijke natuurramp, maar een voorkombare humane ramp. Als we echt willen.

Dus is de tussenstand Nepal vs. Syrie: 1-0. Omdat het volk dat wil. Omdat de doden daar geen gezicht hebben, ondanks de crematies in de open lucht. Omdat een zee vol lijken te confronterend is. Omdat we ons eigenlijk kapot moeten schamen. En nu ga ik snel geld overmaken. Naar vluchtenlingenwerk.