KMS

Als een rode draad liep deze week het begrip KMS door de actualiteit. Mijn lezers van het 1e uur weten dan dat ik refereer aan een ernstige, hardnekkige aandoening: het Kleine Mannen Syndroom.

Vooropgesteld, niet elke kabouter heeft er last van. Er zijn ook goedaardige varianten, maar ze komen gewoon minder vaak voor. De hele geschiedenis van de mensheid zit vol met beruchte KMS-ers; Caesar, Napoleon, Stalin, Hitler, Pol Pot. Huidige voorbeelden? Poetin(1m69) en Kim Jung-Un , die Noord-Koreaanse massamoordenaar (1m53!). Eng rijtje om tussen te staan. En de symptomen zijn overduidelijk; geldingsdrang, Rücksichtlosheit, compensatiegedrag, onmenselijkheid, zelfoverschatting. Dat laatste is uiteindelijk ons geluk, want in hun onverzadigbare honger naar macht graven ze hun eigen graf. Maar dan is de schade al niet meer te overzien. Zoals bij de FIFA door Zwitser Blatter(1m61). Die wordt nu opgevolgd door een andere berggeit met de veelzeggende naam Gianni Infantilo. Michael van Praag kreeg tranen in zijn ogen. Zeker van de smeltende boter op zijn hoofd.

Als je goed om je heen kijkt in je werkomgeving, herken je ze meteen. Wees dan zo fair om je collega’s te wijzen op de aanwezigheid van een KMS-er. En houd ze daarna altijd in het vizier en vóór je, want met een mes in je rug loop je niet zo vlug. Ook in het verkeer zie je ze veel. Ik gebruik dan een bekend Spaans handgebaar: met gesloten vuist je pinkvinger buigen en strekken. (Haha, iedereen heeft dat nu even geprobeerd) Het betekent zoiets als: doe niet zo stoer, met je pene pequeño (kleine Willy)! Niemand die het hier snapt, maar ik heb dan lol en minder last van ergernis.

Geschokt heb ik deze week gelezen dat Hitler een enorm geheim met zich droeg. Figuurlijk dan, want hij had last van Hypospadie; een extreem kleine micro-penis. Dat draagt zeker niet zwaar.. Op foto’s lijkt zo’n wormpje eerder op een ontstoken talgkliertje. Hoe zou Eva Braun de eerste keer gereageerd hebben? Het leek me bij Adolf niet het juiste moment voor een vette lachbui. Zou ze hem stiekem in haar dagboeken een bijnaam hebben gegeven; grosser Maul mit kleinen Schwanz? Eva Braun was depressief en suïcidaal, want ze had de verkeerde vent gekozen. Als je dan ook geen regelmatige oestrogeen-eruptie krijgt, is een bezoekje aan de Levensbeëindigings-kliniek niet ver weg… Uiteindelijk was deze über-KMS-er haar noodlot en daarna een Berlijnse bunker haar verlossing.

In Nederland valt het wel mee, behalve wat voetbaldwergen die niemand kwaad doen. Marion had ooit een KMS-er als baas die haar het leven zuur maakte. Die is geëindigd als filiaalchef bij de Media Markt in een rood-zwart bloesje. Eigen schuld, dikke bult. Als ie langer haar directeur was gebleven, had-ie de rest van zijn leven met zijn kin gestuurd …. Ook mijn ouders zijn ooit zwaar de dupe geweest van de Judas-streken van een KMS-er. Het heeft 15 jaar geduurd, maar uiteindelijk heb ik hem ergens pootje kunnen lichten. Dat is weer het voordeel van het GOS: het Grote Olifant Syndroom. Ik vergeet zulke acties nooit en vroeg of laat ben je aan de beurt. Krijg je de rekening gepresenteerd voor je KMS-gedrag. Precies zoals in de Spaanse uitdrukking: “Quien mal intenta, pagará la cuenta”: wie slecht bedoelt, betaalt de rekening. Een mooie variant van boontje komt om zijn loontje.

Het grappige is dat het bij vrouwen precies andersom is. Daar vliegen kleine vrouwen met macht zelden uit de bocht. Kijk maar naar Angela Merkel. En je mag toch hopen dat Hillary Clinton het wint van brulaap Trump. Want tussen Donnie en KMS-er Poetin wordt het vast geen vriendschap. Als Trump (met zijn faillissementen hebben Amerikaanse pensioenfondsen miljarden verloren, durft niemand in de US die aanval op hem aan?) president wordt, is de democratie misschien wel failliet. En mag je je afvragen of algemeen stemrecht wel nut heeft? Zoals bij het referendum over het Associatie-verdrag met Oekraïne? Heeft iemand een idee wat er over gaat? Maar we mogen er wel over stemmen….

Een goedaardige KMS-er heeft mijn week opgefleurd. Arsenal-Messi 0-2. En ik voel de ontluikende lente in de lucht. Het heeft zowaar 4 dagen niet geregend. Sommige vogels zijn al hun ochtendconcert aan het oefenen. Het bootjevaar-seizoen komt er weer aan! Joepie!!!

SHORTGUY

Het verval

De ongemakkelijke waarheid. En ik doel niet op het magere, flauwe optreden van Markje Rutten tijdens het Correspondentendiner afgelopen week. Oerchagrijn en azijnpisser Maarten van Rossum is lolliger. Ik was verbaasd over alle positieve reacties na afloop. Alsof ik naar een andere zender had gekeken. Tenenkrommend, zoals Seth Gaaikema in zijn beste (.) jaren.

An inconvenient truth, zoals Al Gore zou zeggen, gaat over iets anders. Over lichamelijk verval. Erger nog, mijn lichamelijk verval….En ik vrees dat het niet meer keert. ‘n Doodlopende één-richtingsweg. Figuurlijk dan, want ik denk dat ik nog wel een jaartje of 20 bezig ben met verder aftakelen. Treurig vooruitzicht voor een eeuwige optimist. Glas dus toch halfleeg. Wat een paar jaar geleden begon met een -0,5 hulpdingetje is uit aan het groeien naar een encyclopedie aan gebreken. Je ziet het nog niet aan de buitenkant. Toch? OK, ik sta schever dan de toren van Pisa, struikel als een kasteelheer over mijn eigen wallen en al het overgewicht is zich symmetrisch rond mijn 1-pack aan het ophopen. Maar het echte composteren vindt binnenin plaats. La Pourriture Noble, de edele rotting, is nuttig om mooie dessertwijn te maken. Niet om je lichaam op peil te houden.

Het echte besef kwam afgelopen zondag in Amsterdam. Na een proefnacht in the Element Hotel en een wandeling over de restanten van de Wallen (ramenverhuur is zooo 2015….) bezochten we Body Worlds. Dat is een fascinerende anatomische tentoonstelling. Je maakt als het ware een reis door geprepareerde menselijke lichamen. Elk levend wezen is natuurlijk een unieke creatie, maar de manier waarop wij zijn afgewerkt is werkelijk briljant. Probeer thuis maar eens 7 meter worst in een warme kruik te proppen. Of een liter tomatensap door een rietje in je gehaktbal te blazen. Succes, ik zie de foto’s graag tegemoet….
Body Worlds is een Experience van uitersten. Fascinerend om te zien hoe psychologische vitamines meteen invloed hebben op je lichamelijke gesteldheid. Met stip op 1> Autonomie: Kunnen doen wat je wilt! Onze hersenen blijken veel behoefte te hebben aan regelmatige inspanning. Wat zegt dat over die Toyboy van Patricia Paay? Ook kristalhelder was in beeld hoe ons lichaam aftakelt. De ziektes, botontkalking, obesitas, verkeerde voedingspatronen, Alzheimer, hartinfarcten. Kortom, met steeds lager hangende schouders daalde ik als een zwaarmoedige chimpansee af naar de uitgang. Om buiten diep naar verse lucht te happen.

Ik kan er natuurlijk alles aan gaan doen om het tij te keren. Elke dag sporten, gezond eten, geen alcohol, vier Sudoku puzzels per dag. Dan word je vast een beetje ouder, maar na zondag is de vraag of ik dat wel wil. Of kan, want Zelfdiscipline staat in mijn alfabet niet voor niets ergens achterin. En ik doe ook oerdomme dingen. Vorig week nog smeerde ik een proefmonstertje crème op mijn snoet. Stond al een jaar te lonken naast de ongebruikte aftershave. Ik kon de minuscuul kleine lettertjes zonder bril niet lezen. Toen het intens begon te prikken en Marion te grinniken om mijn brandende vuurrode kop, toch maar even de verpakking bekeken. “Suitable for all hairstyles” stond erop. Bleek het haarwax te zijn. Ik durf pas sinds woensdag weer naar kantoor.

Ik zal nog een paar fysieke ongemakken noemen. Gewoon, om het ijs te breken. Wellicht een feest van herkenning of juist heerlijke opluchting dat jij nog “clean” bent. Ik kan ’s morgens niet meer in mijn boxershort stappen zonder als een skippybal door de kamer te stuiteren…Ik gebruik anti-klont gel om de resterende lokjes goed te draperen op de kalende klets… Ik moet twee keer per jaar door mijn dochter mijn wintervacht laten verwijderen…. Hollandse kost met veel jus betekent een gif-aanval op het glazuur van de toiletpot… Tijdens het 20uur journaal vallen mijn ogen dicht. En mijn mond open. Laat ik maar ophouden, ik word er zelf depri van. Gelukkig bleek de penopauze tot dusver meer woelige wip dan droge dip te zijn.

Heel soms heb ik nog de neiging om mijn buik in te houden als ik op een Spaans strand loop. Maar de enige die naar mij kijkt is een manke, halfblinde zeemeeuw. Hij loert naar de Magnum in mijn hand en taxeert mijn traagheid. Hij maakt steeds meer kans….

verval

Karma

Het is één van de meest gebruikte woorden van de laatste tijd. Niet helemaal meer volgens de Boeddhistische wijsbegeerte, maar who cares? Het is nu meestal: boontje komt om zijn loontje. En niet meer: wie goed doet, goed ontmoet. Dat we bijna alleen de negatieve uitleg gebruiken, past wel bij onze huidige maatschappij. Iemand die op zijn bek gaat? Heerlijk!

Ik ga daar vandaag vrolijk aan meedoen. Leedvermaak! Onder het mom van: When Karma hits you. Dus een Kwalbert Verlinde (daar is-ie weer) die klaagt over schending van zijn privacy: als zijn (v)echtgenoot Onno frummelt zonder Hoes. Tingelingeling> KARMA! Het zoontje van Triest Roelvink die zijn carrière een impuls wil geven: door zich te laten sabbelen in een jacuzzi door een pubermeisje. Tingelingeling>KARMA! Een krijsend speenvarken die voor een dikke BMW gaat staan: en dan bij het omvallen haar armpje verdraait. Tingelingeling>KARMA! De wethouder van Oostveen die een rotonde weigert aan te leggen: en op diezelfde weg tegen een tractor aanknalt. Tingelingeling>KARMA!

Toegegeven, leedvermaak is een vorm van jaloezie. Een erg Nederlands, net als afgunst. Als je je kop boven het maaiveld steekt, staat half Nederland klaar om te hakken. Als je qua gedrag afwijkt, staan de moraalridders klaar om je belachelijk te maken. En eerlijk is eerlijk, ik doe daar gewoon aan mee. Als Ronaldo zegt dat iedereen jaloers op hem is, omdat hij rijk, knap en goed is, ga ik meteen op zoek naar spotprents. Om die snel op facebook te zetten. Hem voor lul te zetten. Maar het is best wel sneu gedrag. Van hem maar ook van mij. Maar ik kan het niet laten. Mea Culpa. Verkeerde club, komt nooit goed.

De afgelopen 10 dagen heb ik me prima vermaakt in mijn 2e thuisland. 2 wedstrijdjes van de beste club, beetje verbouwen aan mijn huis, volle weekenden met familie en vrienden. En tussendoor paar daagjes alleen. Zelfreflectie. Wat wil ik werktechnisch doen de aankomende 5 jaar? Wat motiveert me nog? Komen er magere jaren na zoveel vette? Ben ik te ver boven de maaistrook uitgekomen? Maar na het storten van nog eens 1000 kilo cement was ik er wel uit. Het zit niet in me, om negatief of neerslachtig te zijn. Nooit om kijken naar wat is geweest. Altijd positieve blik vooruit. Genoeg uitdagingen of teleurstellingen in het verschiet, maar optimisme als antwoord. En dus de betere uitleg van Karma inzetten: Wie goed doet, goed ontmoet.

Ik heb deze week wel een paar Karma-momentjes gehad die ik jullie niet wil onthouden. Na 10x uitleg lukt het Ibrahim toch om de 11e keer veel te vloeibaar cement uit de molen te halen. Geïrriteerd smeet ik deze diarree in de hoek van de houten bekisting. Maar met een prachtige parabool belandde een groot deel van het cement midden in mijn gezicht. KARMA! We hebben samen een half uur in een deuk van het lachen gelegen. Ibrahim is na 10 jaar samen verbouwen wel wat van me gewend…..Ook mijn suggestieve opmerking aan Ibrahim om niet voor het 5e jaar op rij het verlengsnoer met de heggensnaar door te trimmen, is hard gebackfired. Het apparaat is nu door te langdurig gebruik zonder pauze doorgebrand en overleden….

Zal ik nog een paar mooie suggesties doen van typisch When Karma Hits You? Bv. Dat de dochters van die asociale schreeuwerds uit Steenbergen allemaal thuiskomen met een Marokkaan, Syriër of Surinamer? Dat Vitesse vandaag met 3-0 wint van Ajax, zichzelf weer eens tot titelkandidaat uitroept en dan op 22 november thuis verliest met 0-5 van… NEC! En dat Gordon wordt ontslagen door RTL omdat hij veel te jonge vriendjes heeft voor een relnicht van zijn leeftijd? Allemaal KARMA!

En nu ga ik weer in het Spaanse bedje tegen mijn meisje aankruipen. Eens kijken of die positieve uitleg van Karma wat oplevert haha! Was nl. een beetje vroeg wakker en kan niet tennissen met Gerard. Heb een spiertje verrekt in mijn kuit. Alleen daar. Typisch gevalletje van: Wie een kuil graaft…….

Eikelzuiger

Soms komt er een woord voorbij, waarvan je de betekenis totaal verkeerd inschat. Eikelzuiger bijvoorbeeld. Het stond afgelopen week op de voorpagina van de Telegraaf. Niet de meest betrouwbare bron. Ook daarom dacht ik aan iets ergs. Met een lichte knoop in de buik begon ik aan het artikel onder de chocoladeletters.

Het was loos alarm. Geen nieuwe vorm van angst inboezemende gewoontes van Syrische vluchtelingen. Geen perverse variant van Benno L., onze Brabo zwemleraar. Ik zeg onze, omdat hij de afgelopen tijd bij mij om de hoek in Kranenburg heeft gewoond. En nu, nadat het bekend is geworden, weer moet verhuizen. Misschien terecht, maar ook nooit meer de kans om te bewijzen dat hij succesvol behandeld is. Voor altijd een paria, nergens welkom. Ook ik zou hem niet thuis op koffie uitnodigen. Terwijl iedereen een tweede kans verdiend. Behalve Hiddink.

Maar een eikelzuiger blijkt een onschuldig ding, geen mens. Het is een apparaat wat alle boomeikels van de grond opzuigt. Aangeschaft door Safaripark de Beekse Bergen. Omdat de zebra’s, gnoes, gemsbokken en ander Afrikaans gehuppel niet tegen Nederlandse eikels kunnen. Ik ook niet. Edelherten, wild zwijnen en eekhoorns wel. Die zijn gewend aan dat Hollands ge-eikel. Maar de Afrikaanse savannedieren krijgen last van buikloop, maagkramp en reetracerij. En ik heb op safari gezien wat het betekent als een nijlpaard hun kringspiertje open zet. Kijk maar eens naar het You-tube filmpje. https://www.youtube.com/watch?v=aA7iAMTAWHM. Wel eerst ontbijten en je koffie opdrinken. Dan diep ademhalen en op Plee drukken.

Het eerst wat me te binnen schiet is toch: waarom halen we die inheemse beesten hier naar toe? Ze hebben het koud, worden de hele dag aangestaard, kunnen niet vrij rond lopen en krijgen dus slecht te eten. (Zelfde probleem als met asielzoekers. Maar als die klagen, gaan we vol in de aanval.) Zo’n safaripark is toch een soort DDR-overblijfsel uit de jaren ’70. Je reed met je volgeladen Peugeot 404 volgeladen door het park. Maar eigenlijk is het zielig. Een zebra die de Nederlandse herfst mee moet maken. Jaar in, jaar uit. Water genoeg, maar wel ijskoude hoeven. Chronisch verkouden en dan ook nog aan de schijterij van de lokale nootjes. Treurig leven. Zelfde laken een pak met wilde circus dieren. Herinneringen uit vervlogen tijden. Met je Opa en Oma op houten bankjes rondom een zandbak. Trapeze-zwierders en clowns uit Polen en Tjechië. Maar ook tijgers op een krukje, happend naar de zweep van hun SM-baas. Olifanten 10 minuten ronddravend door de arena. Beren die handstand doen en klappen voor het publiek.

Het is niet meer van deze tijd. Daarom gaan die achterhaalde concepten failliet. Jammer voor die eikelzuigende lilliputter van Circus Renz, maar houd op met janken. Geef niet de overheid de schuld. Wilde dieren horen niet meer in het circus. Andere tijden, voortschrijdend inzicht. Net zoals in Catalonië met stierenvechten. Geen traditie, maar dierenleed. Kieivitseieren zoeken ook volstrekt nutteloos. Ben blij dat onze Lex daar niet voor wakker blijft en liever tegen die Latijnse billen aankruipt.

Maar eikelzuiger wordt mijn woord voor 2016. Want er is een bepaald ras Mannetjes die nu een eigen roepnaam heeft gekregen. Een eikelzuiger is een likkende angsthaas die probeert een wit voetje te halen. Bijvoorbeeld die kwallebal van de VVD, Halve Zijlstra. Bang voor de PVV en dus krampachtig bezig om zijn rechtse kiezers te paaien. Met bizarre teksten als: “Ooglidcorrectie niet in het ziekenfonds-pakket van de asielzoekers” . Wat een schijterig, angsthazerig, debiel standpunt. Hij heeft wel zijn excuses aangeboden, maar dat is te laat. Door de mand gevallen, met recht Eikelzuiger nr. 1. Ik heb het hartsgrondig oneens met Wilders en de manier hoe hij onze samenleving polariseert. Maar hij vertegenwoordigt 20% van onze bevolking. Dat is de harde werkelijkheid. Zij hebben een stem en die heet Wilders. Die andere 80% moet ook kunnen kiezen uit mannen. Geen eikelzuigers. Wie er nog meer eikelzuigers zijn? Platini bij Blatter. Blind bij Hiddink. Jean-Marie Huibregts bij Matthijs van Nieuwkerken. Kwalbert Verlinden bij Joop van der Ende. Meer suggesties welkom bij de comments.

Ik denk dat Safaripark de Beekse Bergen de eikelzuiger heeft verzonnen. Als laatste marketingstunt om het tij te keren. Maar daarmee onbedoeld een nieuwe kleur aan de bestaande management-stijlen heeft toegevoegd. Bruin. De kleur van de eikelzuiger.

Honderd Plus

Wees gerust, het is geen toekomstprojectie. Het gaat niet om mijn leeftijd. Laatst wel een keer stiekem “Mijn Echte Leeftijd” gedaan. Zag dat iedereen dat pontificaal op FB zet. Schijnbaar heb ik ergens een gat in mijn levensverwachting geslagen, want ik zat al in het 4e kwart. Misschien mijn motto Praede Diem (Plunder de Dag) iets te stevig uitgevoerd…
Ik heb mijn columnisten-ATV vorige week benut om mijn oude stukjes eens terug te lezen. Veel zuurprumerij. Verbaasd dat er nog zoveel mensen meelezen.. Als ik de aller slechtste columns weglaat, houd ik er nog ruim 100 over. Vooral over reizen, het verkeer, politiek, mannetjesgedrag en enge BN-ers. Het gekke is dat het schrijven van het zondagse stukkie mij oplucht. En ook het enige is, waar ik ijzeren discipline voor op kan brengen. Binnenkort toch maar eens een boekje maken met de 50 minst zure. En een website, waar ze terug te vinden zijn. Jullie zijn voorlopig nog niet van me af.

Op het mannetjes-front waren het weer drukke weken. Bv. de knoeperharde Roetsj van Winterkorn, de topman van de VW-apenrots. Hij was jarenlang het voorbeeld van arrogant macho-gedrag en in die cultuur is cijfertjes-sjoemelen heel normaal. Alles voor de aandelenkoers. En duurzaamheid alleen als sticker op de achterklep. If you can’t make it, fake it! Typisch verkopersgedrag. Of zoals mijn vriendje Bob ooit tegen mij zei, toen hij mijn salestekst las : ‘Als lullen pudding is, ben jij Dr. Oetker.’ Herr Winterkorn kan binnenkort met Blatter gaan klaverjassen. Auf Wienerschnitzel! Ik zag in april deze donkere VW-wolk al hangen. Door de zwarte pluimen leek mijn Touareg steeds meer op een oude kolentrein. Snel naar Polen afgevoerd. Mijn Jeep Grote Indiaan is natuurlijk veel milieuvriendelijker….
.
Ook vreselijk boos geworden op Wynand van de Ven. Deze oetlul was tot voor kort Hoogleraar Ziektekostenverzekeringen. In zijn afscheidsspeech nog twee hufterige ideeën geopperd: 10€ betalen voor elk huisartsenbezoek en 50€ voor elke doorverwijzing naar een specialist. En daarna is hij heel hard weggelopen, de schijthaas. Als een jochie dat belletje trekt en dan 5 straten verder nog blijft rennen. Maar deze Wynand heeft geen woord gerept over de 1,4 miljard€ winst van de ziektekostenverzekeringen in 2014. Waarvan maar 20% gebruikt wordt om de premie omlaag te brengen. Hoogleraar Ziektekostenverzekeringen, tsss. Dan ben ik Hoogleraar APA (Apen-Rots-Analyse). Aan de recalcitrante en tegendraadse Universidad de Coños.

Wedden dat Wynandje een paar mooie commissariaatjes over houdt aan zijn asociale proefballonnetjes? Net zoals Minister Edith Schippers, die het een goed idee vond. Wij hadden vroeger thuis een Cocker Spaniël die Edith heette. Een niet te vertrouwen vals kreng. Liep altijd de andere honden in het park uit te dagen om dan naar huis te sprinten. Daar namen onze twee afgerichte Rottweilers dan het karwei over…. Da’s precies het gedrag van deze minister. Hard keffen en dan angstig schuilen. Tussen de benen van de machtige Ziektekosten-Reuzen.

Gister was het in die Heimat ‘Tag des Deutsche Einheit.’ Dan vieren ze dat ze weer een groot Rijk zijn, sinds de val van de Berlijnse Muur. Deze feestdag betekent ook, naar goed Duits gebruik, dat alle winkels dicht zijn. Vanuit mijn keukenraam zag ik honderden Nederlanders verdwaasd rondjes rijden op de verlaten parkeerplaatsen van de Penny, Aldi, Rewe en DM-markt. Hun hele dagindeling naar de Scheisse. Toen ik leenhond Bikkel uitliet, hoorde ik een Nimweegse troela tegen een stadgenote zeggen: ‘Nou, dan rijè we maor deur noar Kleef.’ Alsof het 10 km verderop geen feestdag is… Zoveel domheid kan mijn hele dag opvrolijken. Het liefst rijd ik er dan achteraan, om te horen welke conclusie ze in Kleve trekken: ‘Godnondejuu, hier ook alles dicht!’

In sombere tijden is humor eigenlijk broodnodig. En werkt lachen gewoon bevrijdend. Ook als je zelf tegen het paaltje op je eigen oprit rijdt. Dat er al 10 jaar staat. Daar kan ik echt om schaterlachen. Tot afgrijzen van mijn glurende Duitse overburen. We weten allemaal dat Duitsers minder gevoel voor humor hebben. Behalve de cabaretier Bernd Schröder. Die begon ooit zijn show in een Bejaardentehuis met de zin: Sind wir Alle da?’’ En na het volmondige ‘JA’ vanuit de zaal antwoordde met : ‘Aber nicht mehr lange!’ Alle bejaarden in een deuk! Zo wil ik ook 100+ worden.

Onderbroekenlol

Ineens viel mijn oog erop. Het was een klein artikeltje, ergens in de periferie van zinloos zomernieuws. Het zoveelste bewijs van de volstrekte waanwereld waarin we leven. Een Britse verzamelaar heeft voor een kleine 17.000€ een onderbroek gekocht van Queen Victoria. Underpants! Voor 16.816€ om precies te zijn.

Mijn eerste gedachte: zou zijn vrouw het weten? En zo ja, wat vindt ze ervan? Of is ze al gewend geraakt aan de perverse hobby van haar rijke vent? Zou ze denken: zolang hij maar uit mijn onderbroek wegblijft, de kwezel. Hij heeft al vaker onderbroeken en andere prullaria van het Britse Koningshuis gekocht. Wat bezielt je, om je geld daarvoor te gebruiken! Of bulkt hij zo van de Ponden dat het hem geen reet kan schelen wat ze van hem vinden? Een dikke middelvinger naar iedereen. Zou het een broer van Catweazle zijn?

Die onderbroek van Queen Victoria intrigeert me wel. Kijk maar naar de foto. Zelfs ik kan er gemakkelijk de Sardanas in dansen, zonder bekneld te raken. QV had een taille van 114 cm. Daar kwam Sugar Lee Hooper nog niets eens bij in de buurt! Hij ziet er ook best sneu uit, met lange pijpen en een logootje van QV in de tailleband. Geen idee waarom, want ze was zo puriteins dat er nooit een kerel het logo van dichtbij heeft gezien. Gelukkig maar, want je kunt van minder erge dingen al impotent raken. Ze was getrouwd met haar volle neef, die duidelijk niet bij zijn volle verstand was. En uit die broek zijn 9 (negen!) kinderen geboren. WTF!

Deze onderbroeken-Boerka is 125 jaar oud. Iemand heeft het vod keurig bewaard en verzorgd. In een kamer met constante temperatuur, ingeklemd tussen tissues. Er zit geen vlekje op en hij is nog in uitstekende staat. Maar wel gebruikt door de meest a-sexuele Engelse Queen aller tijden. In een tijd dat het met persoonlijke hygiëne niet zo nauw werd genomen. Eau de toilette en parfum is uitgevonden om de Franse koningen rond hun edele delen te besproeien. Zodat het niet zo riekte naar Camembert. Want gewassen werd het za(a)kje niet. En het druppelde na… Ook de “liefdesgrot” van QV kende niet de voordelen van de massagestand op een douchekop.

Terug naar die freaky koper. Wat gaat ermee doen? Heeft hij in zijn castle een geheim kamertje waar alle verzamelde relikwieën uitgestald zijn? Heeft hij ook de bekende bloemetjesjurk van ons eigen Juul gekocht? Heeft hij een dealtje met prins Benno gemaakt en betaald met ivoren slagtanden? Daar was Benno dol op. Stel, het is je vader die zo’n dekbedhoes koopt. Dan ga je toch met de familie om tafel om een rechtszaak te beginnen. Hem zo snel mogelijk geestelijk onbekwaam laten verklaren om je erfenis veilig te stellen. Voor € 16.816 koop je tegenwoordig 5 schuldenvrije Griekse eilanden! Of gun je je vader zijn hobby? Omdat je toch al je kindsdeel binnen hebt en de naam van je moeder hebt aangenomen. Mijn dochters zouden alle Social Media banden met mij verbreken. Ze vonden Dali al een vage koekwous.

Als ik Queen Elizabeth of Prins Charles was geweest, was het nooit tot een veiling gekomen. Ik had ruim op tijd het hele zooitje aan bizarre familie-fetish opgekocht en op het kasteelplein in de hens gestoken. Kost een paar centen, maar je wilt toch niet dat je familie zo voor kut wordt gezet? Ik ben meestal erg openhartig over familiezaken, ook hier op FB. En je mag best kritisch en cynisch zijn, over mijn familie. Ben ik zelf ook. Maar er is een grens. Pijn doen, bewust kwetsen of vernederen is onacceptabel. Ik heb wel eens voor minder iemand een dagje van de straat gehouden. Honor de la familia! Dat maakt onvermoede krachten los. Dus je bent gewaarschuwd! Kom niet aan mijn dames!

Ik zit nog wel met vraag. Wie heeft de (onderbroek) maat genomen bij Victoria? Misschien vielen zijn tanden er wel na een week uit. En mocht hij niet meer in zijn eigen bed slapen, van zijn vrouw. Net als ik, na 20 bier. Gelukkig is Marion zojuist vertrokken naar Spanje. En ga ik 4daagse vieren met mijn matties. En daarna meuren in mijn eigen bed. Het wordt een heerlijke zondag!

Viva la FiFa

Lastig kiezen deze week. Ik had graag die relnicht met chloortanden op de korrel willen nemen. Omdat Gladjanus Joling op gênante wijze de publiciteit misbruikt om zijn auto-ongelukje recht te lullen. Verblind door de weerspiegeling van zijn ivoren smoel een bejaarde van de sokken gereden. En dan tijdens het jaarlijkse Tobbers Treur Feestje contact zoeken met de familie van het slachtoffer. Bah, walgelijk. Die mensen hebben er door zijn rijgedrag al een pak zorgen bij. En helemaal geen behoefte om met die giegelgeit in contact te komen. Laat ze met rust, hese hyena!

Maar de winnaar van de week is natuurlijk Sepp Blatter. Seppie werkt al sinds 1975 bij de FIFA.  Was ooit het hulpje van Havelange, de intens corrupte oud-voorzitter van de FIFA. Havelange is in 2012 veroordeeld voor het ontvangen van miljoenen euro’s smeergeld in de jaren ’90. Toen zat Seppie er ook al en ontsnapte hij net de dans door zijn leermeester te verraden. Seppie is een overlever, sluw en uitgekookt. Ook nog hoogbegaafd. Hij gebruikt zijn IQ van 145 om altijd de dans te ontspringen. En dat doet hij knap. De FIFA doet geen mededelingen over de salarissen, de banktegoeden en de werkelijke winsten. En Seppie heeft de statuten zo aangepast dat de Fiji-eilanden net zo veel stemrecht heeft als Spanje. Moldavië evenveel als Spanje. Saint Barth met 150 voetballers gelijk aan Engeland met 1,5 miljoen. Dan is herkozen worden appeltje eitje, als je al die kleine visjes maar genoeg gevoerd hebt. Hier en daar een envelopje, tassen vol met shirts, doos met ballen. Klaar is kees.

Wat zijn we nou ineens allemaal hypocriet aan het doen? Dit wisten we toch allemaal al jaren? Gaan we nou ineens lopen janken omdat die ‘betrouwbare’ FBI een onderzoekje doet? Zijn we vergeten dat de VS de Winterspelen van Salt Lake City in 2002 gewoon gekocht heeft? Waar was die FBI toen? 10 jaar geleden was Seppie in Nederland voor het WK Dames onder 81. Met alle égards ontvangen en op handen gedragen door de KNVB. Ook door Michael van Praag en die andere BoBo’s.  Want toen dachten we nog kans te maken op het WK 2018 of 2022. Dan zijn we wél aardig. En die miesmuil van een Platini is geen haar beter. Te schijterig om zichzelf kandidaat te stellen, maar wel het vuile werk door anderen laten doen. Lekker stoer Choco-Prins Ali Baba van Jordanië steunen. Die haakte al stotterend af vóór de 2e stemronde. Platini was ook als voetballer zelden boeiend. Michel Balletje Breed was zijn bijnaam. Ook: Le Coq unSportif.

Het is wel grappig dat Blatter op zijn 77e herkozen wordt en dan tot zijn 81e voorzitter blijft. Hij geeft gewoon het goede voorbeeld. We kunnen maar beter allemaal wat langer door blijven werken.  Verstandiger om met 75 jaar voor het eerst AOW krijgen. We leven langer, lijden fysiek minder, zijn langer vitaal, geestelijk scherper. Ik ga zelf volgend jaar iets heel nieuws beginnen, waar ik wellicht 20 jaar energie van krijg. Seppie heeft mij namelijk laten inzien dat er nog een heel leven voor me ligt. Dan kom ik aan het eind zeer waarschijnlijk een stukje geld tekort, ben ik bang.

Wat we moeten doen met de FIFA? Niks. De aankomende jaren al die kleine landen omkopen. En daarna de statuten veranderen. Vervolgens een WK voor de beste 32 landen van de wereld organiseren. De slechtste 8 gaan dan naar de B-Poule. Die organiseren om de 4 jaar hun eigen feestje. En delen voor 1/3 deel mee in alle opbrengsten. Zo werkt ijshockey al decennia. Dan kan Moldavië gewoon kampioen in de B-poule worden en promoveren naar de A-poule. Als ze echt zijn gaan voetballen. En hoeven wij er geen kwalificatie meer tegen San Marino te spelen. Of Andorra.

Laten we ons druk maken over echt belangrijke zaken. Syrië is zo verzwakt dat IS gewoon erdoor heen wandelt. Wij moesten zo nodig engerd Assad bombarderen. Ook Khadaffi moest weg. Die riep toen al dat na zijn val Europa overspoeld zou worden door vluchtelingen. En nu maken we ons dus druk om een beetje corruptie waar niemand aan dood gaat. En geven we miljarden uit aan de HSL, Fyra, ICT voor het leger enz. enz. Lekker hypocriet.

 

Huisman / Amo de Casa / Haushaltshilfe

Tijden veranderen. Gelukkig maar. Niet zo heel lang geleden reed ik op maandagmorgen in het donker de straat uit en kwam ik vrijdagavond laat weer thuis. Soms tussendoor een nachtje thuis, maar dan te moe voor een leuk gesprek op de bank. Gedachteloos zappen en dan naar bed.

Sinds een jaar of 5 is bij mij de knop om. Ik probeer max. 3 dagen per week te werken. Dat levert gemiddeld genomen genoeg op om prima te leven en je favoriete dingen te doen. En genoeg is genoeg. Ik kom ook niet meer in aanmerking voor die zware directiefuncties in het bedrijfsleven. Zes dagen per week op de Apenrots herrie maken met de andere bavianen, dat kan ik niet meer opbrengen. Ik adviseer soms bedrijven waar dat dagelijkse kost is. Omdat je nooit de hand moet slaan van diegene die je te eten geeft, komen er geen verdere details.

Dat betekent dat ik veel thuis ben en daar overal lijstjes aantref. Gele memo-velletjes met staccato-teksten erop: “was eruit” , “sla kopen” , “langs apotheek”, “gras maaien”. Vaak nog wel een lief hartje erbij, maar de boodschap is glashelder. En eerlijk is eerlijk, zonder die reminders deed ik tot voor kort geen ene mallemoer. Selectieve Alzheimer zal ik maar zeggen. Ik kan echt een dag verlammerzakken; tot 17.41 uur lummelen, beetje fintnixen en lezen. Om dan op de valreep nog een wokschotel in elkaar te flansen. Net voordat Marion de oprit opdraait, na haar dagje werken voor de Apenrots. Knap dat ze dat ze het 8 maanden per jaar op kan brengen om voor mafketels zoals ik te werken.

Om mijn gevoel voor eigen waarde te vergroten, maak ik nu voor mezelf ook lijstjes. Die laat ik opzichtig in de keuken op het aanrecht liggen. In de hoop dat Marion bij thuiskomst onder de indruk is. Ik steggel wel een beetje, want soms staan er dingen op die ik allang heb gedaan. Maar dat streept zo lekker makkelijk door met een zwarte viltstift. Ik voel me wel meer een Retro-man dan een Metro-man. Prima om te strijken, te koken of de toilet te soppen. Maar op het lijstje staan ook zaken als tuinhekken plaatsen, haag snoeien en vloer schuren. Beetje in de stijl van het eén-dimensionale programma “Nog Meer Voor Mannen”. Van die hork Maxim Hartman. Karikatuur van zichzelf, maar soms zo extreem dat het weer grappig wordt. Leuk om te zien hoe zo’n provocateur heftige tegenreacties ontlokt. De Opzij is in rep en roer. 40 jaar feminisme en emancipatie wordt wekelijks in 35 minuten belachelijk gemaakt. Vrouwen zouden weer bij de haren naar de slaapkamer moeten worden gesleurd, volgens Maxim. Ik sla dat onderdeel voor de zekerheid maar over.

Ik heb dat huishoudelijke niet van thuis meegekregen. In mijn jeugd op de Goffertboerderij hebben wij meer kindermeisjes versleten dan er lammetjes werden geboren in het Hertenkamp. Het was ook een helse klus om 3 jongere zussen en mij in het gareel te houden. Het huis was zo groot dat verstoppertje spelen rustig een dag of 3 kon duren. Er werd voor ons gekookt, opgeruimd en gewassen zonder dat we ons ergens druk over hoefden te maken. Mijn jeugd daar was één grote speeltuin. Het gevoel van vrijheid ben ik daarna zelden meer kwijt geraakt. Met uitzondering van die jaren op de Apenrots…

Mijn 1e rol als huisman kreeg ik toen we midden jaren 80 van dat grote pretpark de Goffert verhuisden naar een tussenwoning. Nog steeds een ruim jaren30 huis, maar in onze ogen een poppenkasthuisje. En ook zonder fulltime huishoudelijke hulp. Het eerste takenlijstje werd door mijn moeder opgesteld en ik was ineens Chef Plié. Klonk prachtig, maar ‘t bleek gewoon de strijksukkel te zijn. Na maanden kwam ons gezin er pas achter dat mijn moeder prachtige schema’s had gemaakt, zonder zichzelf ergens voor in te roosteren. Het was niet mijn moeders ding, dat poetsen. Haar slimste truc was het plaatsen van een fles boenwas, zonder dop, precies uit het zicht, achter de zitbank. De geur deed vermoeden dat er hard geboend was en het glaasje sherry meer dan verdiend was.

Moest ik vanmiddag ook maar eens doen. Of moet ik de strijkwas nog doen?

Macho’s

Net terug uit de Stad der Wonderen, die lag te sprankelen in de zon. Eindeloze rijen voor de Sagrada Familia, dat kapelletje waar ik ben gedoopt. De onvermijdelijke wegblokkade i.v.m. onafhankelijkheidsmars nr. 312. Even gezellig mee getoeterd met geïrriteerde señores in hun Seat Altea. Zinloos gedrag, maar wel heerlijk anti-stressen via de claxon.

Ik kan er nooit genoeg van krijgen, van deze stad. Over straat schuifelend met Ria en José weer de laatste nieuwtjes gehoord. De ophef over het nieuwe motief van de panots, de kleine vierkante stoeptegeltjes. In Barcelona liggen er een paar miljoen en de meesten hebben een mooi Modernistisch motief. De Panot Diagonal is nieuw en trendic topic. Ontworpen door één van de beroemdste architecten van Barcelona, Terrades. Maar vrouwonvriendelijk, want het prachtige plataanmotiefje drukt door de dunne zooltjes van Catalaanse Schonen. Terwijl het land nog steeds kampt met de naweeën van de crisis, is iedereen druk met de panots en niet met de NiNi’s. Dat staat voor Ni Educación, Ni Trabajo. Geen Opleiding-Geen Baan. Ondertussen al 25% van de jongeren onder de 30. Zorgwekkend, zeker als je denkt waardoor de Arabische Lente is ontstaan.

In een restaurant weer een prachtig staaltje Spaans Macho-gedrag gezien. Bij binnenkomst werden we prettig opgevangen door de gerant, maar tegelijkertijd voorbij geduwd door een hip setje van 3. Tenminste, zo leek het van achter. Een rijzende gestalte met 2 frêle moppies. Zo mager dat de zwarte stretchbroek type Versace kaarsrecht naar beneden viel. En onderweg niets raakte, want waar normaal een kont hoorde te zitten, rammelde er hier een bosje botten. Toen ze ineens stil bleven staan en zich omdraaiden, botste ik bijna tegen het ene zwarte skelet aan en schrok me kapot. Instinctief rukte ik mijn hoofd naar achter om een botsing met deze bejaarde Minnie Duck te voorkomen. Haar lippen waren zo bizar opgespoten dat het leek alsof ze me wilde bekken. In een flits zag ik dat haar strakgetrokken kop met Siamese ogen minstens 70 jaar oud was. Haar verveelde en hautaine blik had iets weg van Sophia Loren, 3 maanden na de begrafenis.

Don Juan en zijn 2 bejaarde pantertjes gingen gelukkig een eindje verderop arrogant zitten doen, zodat mijn peetouders en ik ongestoord konden genieten van heerlijke tapas, tartaar van tonijn met avocado en een mooie Perro Verde. Ik had de avond ervoor tijdens het verjaardagsdiner van Vriendje Gerard al 9 hemelse gerechtjes met dito wijnen op in wereldtent Els Tinars, maar had wel weer een gaatje over. Pleun was toch in geen velden of wegen te bekennen, die is pas 13 maart aan de beurt…. Toen gebeurde het. Vlak voordat wij onze koffie bestelde, vond bejaarde Don het tijd voor een Irish Coffee. Best een lastig dingetje om goed te maken voor Spanjaarden. Dat bleek ook wel, want Juan stuurde vijf (5!) keer het glas terug. Niet genoeg room, teveel koffie, te veel doorgelopen. De Siamese wentelteefjes vonden het reuze grappig, maar ik heb me zelden zo geërgerd en zoiets gênants gezien. Ik was bijna opgestaan om “per ongeluk” de Irish Coffee in zijn kruis te kieperen. Zou geen schade opleveren, want die Buttifarra was al 20 jaar onvindbaar in de te strakke Dolce & Morgana- jeans. Op weg naar buiten heb ik de Barrista een compliment gemaakt voor zijn geduld en tegen de gerant gezegd dat hij een slijmerige hielenlikkende kwezel was. Ik schrijf de Spaanse woorden hier niet op, want als je ze per ongeluk een keer tegen de Guardia Civil zegt, krijg ik je niet vrij.

Het brengt mij bij het omlaag gekukelde VVD-mannetje Mark Verheijen. Als een Judas door zijn partij uitgekotst, terwijl zijn mattie Markje Rutten zo’n hoge pet van hem op had. Een veelbelovende politieke carrière in de kiem gesmoord. Zijn bijnaam De Vlinder; omdat hij constant fladderde naar onderwerpen die veel publiciteit opleverde. Toch een domme ééndagsvlinder die flesjes wijn van €129,= declareert van gemeenschapsgeld en smeergeld aanneemt van de Limbo-kliek van der Rey en Pietje Pol. Snel gedumpt door zijn partij, omdat anders de verkiezingsslogan “Koers houden” in gevaar komt. Krijg er een Titanic-gevoel bij.

Morgen nog een keertje Cava drinken bij de vuurtoren van Tossa en lunchen bij Rem Vell. En dan maandagmorgen landen in de Eindhovense mist. Zin in….

Zieke Mannen

Zieke mannen

Even geen Jihad of culturele botsingen. Niet nadenken over politici die elkaar betichten van haat zaaien en zieke geest. Me niet ergeren aan Triest Roelvink, die een eigen reality-soap krijgt. Zo ziekelijk aandacht trekken dat je zelfs na de hufterstreek van zoontje Dave nog op TV mag! Dan hoor je thuis in het Dolfinarium, met je gele zwembroekje. Ik word ook niet warm van Manon Thomas, die bij Humberto uit haar danspakje scheurt. BLS (Bejaarde Lilliputter Sex), niks voor mij.

Ik ben mijn 53e levensjaar gammel begonnen. Hoestend mijn nieuwe jaar in, het vrijdagochtend vluchtje naar Girona de nekslag. Geen trek in glaasje wijn, zelfs de traditionele vrijdagpizza bij Il Crotto maar half opgegeten. Gister geen fut om naar de Pyreneeën te rijden voor dagje skiën, of naar Palamos voor de beste ansjovis. Gewoon thuis gegeten. Boontjes, ovenaardappeltjes, varkenshaas. Duf ouderwets NL-eten. Hebben we nog nooit gedaan hier. En nu maar wachten dat ik weer naar bed kan. In huis 22,6 graden, maar ik beef als een rietje van de kou. Marion weet het nog niet, maar ik heb net stiekem haar elektrische deken 80 cm horizontaal verplaatst. Naar mijn kant.

Gistermorgen even naar de lokale huisartspost (CAP) geweest. Best goed geregeld hier, 24/7 altijd open. in NL moet je na 2 uur wachten eerst in elkaar zakken, vlakbij de receptioniste van de Eerste Hulp. Laatst gehoord, echt gebeurd. Binnen 15 minuten geholpen door een aardige Peruaan van rond de 35. Kwam me hinkend ophalen uit de wachtkamer. Onder zijn linkerschoen een soort van schuimrubberen wip-wap. Zag er koddig en klunzig uit, voor een dokter. Gelukkig was zijn diagnose helder. Longen geïrriteerd ( toch teveel gerookt laatste tijd?) en alle spieren rond de ribjes over de flos van het eindeloze hoesten. Drankje mee en paracetamol van 1000 mg. Viel meteen in slaap na het eerste pilletje.

‘Lekker belangrijk Frank, waar wil je naar toe?’ Vooral mijn vrouwelijke lezers zullen dit denken, vergezeld met dé cliché gedachte: Zieke mannen zijn aanstellers. Zieligerds. Drama-kings. Huilebalken. Triestjes Roelvink.
En daar ben ik het dus hartstochtelijk mee ONeens. Kletskoek en nergens op gebaseerd. Nu niet en in het verleden ook niet. Bleven wij in de grot hangen als er 3 vingers waren afgehapt door een sabeltijger? Tuurlijk niet! Met de matties op jacht! Op zoek naar brokken rood vlees. Geen kip of kalkoen. IJzerhoudend zwaar roodvlees. Om de moppies in de grot weer een beetje kracht te geven. De paar drupjes verdampt bloed van die maand aanvullen. En nu, in de moderne tijd? Same shit, different day! Met alle arbeidsonzekerheid kunnen wij niet meer dan 2 dagen thuis blijven. Lig je bij de 1e reorganisatie eruit. Hypotheek niet meer af te lossen. Dus ook al vallen bij 41 graden koorts de vullingen uit de klapperende mond, wij gaan werken. Wij kennen onze evolutionaire verantwoordelijkheid.

Er is altijd één argument wat dan valselijk wordt ingebracht: wij mannen kunnen geen kinderen baren. Klopt, blij toe. Diep respect voor die oerdaad. Bij beide dochters gezien wat een klerenklus dat is. Maar waarom moeten we daar constant aan herinnerd worden? Gemiddeld baart een vrouw 1,5 keer in de 80 jaar. Doe daar dan niet zo stoer over. En ik ken ook legio vrouwen die babys eruit poepen zoals ik een prachtige paëlla van Escriba in Barcelona: kakken zonder douwen. Dat maakt het statistisch misschien 1x per 100 jaar. Niet voor niets worden ze ouder. En toch worden wij telkens neerbuigend aangekeken als we zeggen dat we niet lekker zijn. Wij halen het niet in ons hoofd om net zo diep te zuchten tijdens die paar “red flag” daagjes. Anders krijgen we de Silent Treatment. En dus wachten we gedwee en waakzaam, met een schuine blik op de kalender en de snoeplade, tot de hormonenstorm is geluwd.

Toch heb ik de dwingende blik van vrouwen nodig om te beseffen dat ik er soms een potje van maak. De laatste maanden heb ik niet meer gesport, mijn etensstijl verhabbezakt, eindeloze file uren in die gammele tank gezeten. En weer gerookt. Erg dom, met mijn longen- en ribbenhistorie. Tijd voor een reset. Te beginnen donderdag bij Pleun, mijn diëtiste. Ik zal haar terechte kritiek accepteren. Als een echte man. Hoop ik….

zieke mannen