Hard metaal

Soms doe je dingen waarvan je niet weet wat je als vijftiger bezielt. Ik had maanden geleden impulsief ja gezegd tegen vriendje Harm om mee te gaan naar een concert van de Amerikaanse metalband Metallica in Antwerpen. Even iets anders als Earth, Wind & Fire of Feest-DJ Ruud.

Vrijdagmiddag reden Harm en ik in het bezit van twee VIP-tickets naar Antwerpen. Toen de reservering maanden daarvoor per mail binnenkwam, vroeg Marion hoeveel tickets het voor dat bedrag waren. Het eerlijk antwoord (1..) deed haar verzuchten dat je daarvoor 4 retourtjes Girona kon kopen. Ze was al stomverbaasd dat ik naar een heavy-metal concert wilde gaan, ondanks dat ze niet snel van slag is door mijn onvoorspelbare gedrag. Ze schaart het in de categorie LATE-LIFE CRISIS..

We sliepen in het hotel van vriendje Jan-Willem, die als General Manager van het Ramada Plaza Hotel werkt. Even bijgepraat, een snel biertje en op naar het Sportpaleis. De taxi maakte een rondje van 20 minuten en eindigde € 20,= later weer voor de deur van het hotel. De Ring stond zoals altijd helemaal vast. Tramlijn 6 was al stampvol met rockers, maar we pasten er nog bij. Ik kreeg een eerste indruk van the Metallica Crowd; 30-60 jaar oud, veel zwarte kleding met stickers, reusachtige tattoos en meer haar in de nek dan bovenop het bolleke. Maar deze rockfans gaan met elkaar om als één grote familie; vriendelijk, nooit agressief, gul, hoffelijk naar dames en stoer. Het spreekwoordelijke Ruwe Bolster, Blanke Pit is voor deze groep uitgevonden. Superrelaxed allemaal.

Het VIP-arrangement bestond uit een buffet, een paar drankjes, poster en T-shirt in een aparte backstage-room, vol met Metallica-relikwieën. We lieten de kans lopen om in de Innercircle te gaan staan, voordat de zaal opengesteld zou worden voor de rest. We wilden liever dicht bij de bar en de toilet staan. Om 19.00 uur stonden we klaar voor de warming-up act. Ik heb me kapot gelachen; een zooitje ongeregeld ging headbangend knoeperhard als een gek tekeer. Ik deed de oordempers van Harm in om geen blijvende zoem in mijn hoofd over te houden. De zaal liep langzaam en rustig vol, terwijl de black metal fans helemaal los gingen. Ik was er klaar voor!

In de wachtminuten tot Metallica werd de stemming opgewondener, zoefde er al hier en daar wat bier door de lucht en kwamen Harm en ik strategisch dicht bij het podium, wat mooi middenin de zaal stond. De ontlading bij opkomst van de band was echt ongelooflijk. Een diep gebrul steeg op, oergevoelens kwamen los, om me heen stonden stoere kerels als een dartelend hertje te huppelen van blijdschap. En daar tussen stond ik, onwennig en bleu..

De band Metallica is opgericht in 1981 en is dus al 35 jaar aan het rammen. Goede generatie trouwens, want ook the Rolling Stones, U2, ACDC en nog een paar andere oldies treden nog steeds op. En hoe! In een twee uur durend non-stop spektakel ging het hele Sportpaleis uit zijn dak. Oude hits, nieuwe hits, het hele repertoire werd door een uitzinnige menigte meegeschreeuwd. Er werd gecrowdsurfd, bier vloog door de lucht. Ik ben nu nog verbaasd hoeveel energie de mannen op het podium lieten zien. De meeste bandleden hebben net als Harm en ik bouwjaar ’63. Maar drummer Lars Ulrich is werkelijk een onuitputtelijke gek, die zijn publiek briljant bespeelt. Het was gewoon top!

Lang geleden ging ik één keer per jaar ergens in Oost-Nederland naar een hökers-feessie van Normaal. Dat ging er altijd wild aan toe. Je kocht twee bladen bier, deelde er één aan je maten uit en gooide je het volle tweede blad zo ver mogelijk door de lucht. Verborgen in je spijkerbroek zat een tweede T-shirt. Die was hard nodig, want bij het rausen vlak voor het podium werd elk T-shirt ( M/V) aan flarden gescheurd. Door een tekort aan mannen-toiletten werd vaak het tentdoek een stukje opgetild zodat je er makkelijk onderdoor naar buiten kon pissen. En meteen weer twee bladen bier halen. Maar Bennie Joling kwam nooit in de buurt van James Hetfield, leadsinger van Metallica.

Na een paar sluitbiertjes op de markt in Antwerpen, een heerlijk broodje döner Kebab en een kort nachtje knarren zat het erop en keerden we terug naar Nijmegen. Er kan weer iets van de bucket-list. Metallica Live. Om nooit te vergeten..

Pourriture Noble

In mijn hongerige zoektocht naar inspiratie kwam ik deze week overal items tegen die gingen over ouder worden. Teksten over middelbare leeftijd, verlaagde energiespiegels, ouderdomskwalen en leeftijdsverwachtingen. Raar, want ik denk er meestal niet over na en sta bij Marion ook niet te boek als een hypersensitieve echtgenoot.

Vooral het onderzoek over de effecten van roken kwam hard binnen. Dertien jaar minder te leven als je verstokte roker bent en ook 5 jaar eraf als je recreatief rookt. Ik ben blij dat mijn meiden er een grondige pesthekel aan hebben, want daardoor ga ik maar zelden in de fout. Het blijft raar dat het überhaupt nog te koop is in Nederland. Volgende generaties zullen roken niet meer mee gaan maken, alleen in zogenaamde rookreservaten bij olieraffinaderijen als Pernis. Daar kun je dan met je kids educatief langsrijden in je VW 2050 Clean Air om die suïcidale zombies te bekijken: “Kijk Vlinder, auto’s reden toen op diesel en sommige mensen roken nog steeds vergif.”

Op donderdag 14 september was pagina 7 van de Gelderlander hilarisch. In dikke chocoladeletters stond er: MANNEN ÉN VROUWEN: GA ECHT AAN DE SLAG MET DE CLITORIS. Ik zat proestend van het lachen boven mijn bakkie yoghurt met granola. Nationale kreunbeer Goedele Liekens legde paginabreed in geuren en kleuren uit wat eraan schortte. En zonder teveel in details te treden: mannen van middelbare leeftijd kwamen er het beste vanaf. Meer geduld, meer aandacht, minder egoïstisch. Ik heb Marion ooit beloofd hier geen intieme details prijs te geven. Maar ik ga dadelijk, voor ze wakker wordt en dit stukje leest, even voor de bonuspunten….

Het is natuurlijk de harde waarheid dat bij mij de pourriture noble (edele rotting) al lang en breed is begonnen. Ik kan ’s avonds niet eens meer uit mijn auto stappen na weer een dag van 500 km. Het maandelijks bezoek aan mijn chiropractor Jeff geeft steeds korter soelaas. Met afgrijzen besnuffelde ik deze week de nieuwe apparatuur in de fitness-studio (pasje werkte nog na zes maanden!). Ik werd gewoon bang en moest ineens aan de Middeleeuwse martelpraktijken van Witte de Wit denken. De hypermoderne traploop-machine leek het meest op een killing muizenreuzenrad. Van schrik ben ik na 15 minuutjes maar in de sauna gedoken. Voor de zekerheid de deur op een kiertje gezet. Ik had echt het idee dat ze van corpulente vijftigers af wilden. Terwijl die juist het meest betalen en het minst komen.

Maar als het lichamelijke verval onherroepelijk is geworden, ga ik me vol concentreren op geestelijke weerbaarheid. Humor in combinatie met een scherpe tong als wapen tegen de tand des tijds. Zelfspot en ontluisterende eerlijkheid gaan op deze plek een prominentere rol krijgen. Als ik met mijn fysieke verschijning op het strand of in de disco geen potten meer breek, dan maar de lachers op mijn hand proberen te krijgen. Tuurlijk is het gênant om te zeggen dat ik het fijn vind dat de nieuwe boxershorts van H&M een dubbel laagje badstof aan de voorkant hebben, maar ik houd het dan in ieder geval droog. En jij misschien niet, van het lachen. Gevalletje win-win, toch?

Ik vergeet bijna elke werkdag dat ik voorbeeldgedrag moet vertonen, op basis van mijn senioriteit. Maar als een collega in een oersaai donker pak binnen komt wandelen, kan ik het niet laten om te vragen of het een mooie afscheidsdienst was. En als de opper-baviaan onverwachts onze volle afdeling oploopt, zeg ik zonder gene: “met een zoetje alsjeblieft.” En begin dan hard te lachen om mijn eigen flauwe grap.

Ik heb wel een handig ezelsbruggetje van vriendje Robert geleerd om mijn geestelijke leeftijd te berekenen: delen door twee en dan zes erbij optellen. In mijn geval dus 33. Toen was mijn dochter Anne-Roos net geboren, fietste ik naar mijn werk, voetbalde ik nog bij Nijmeegse Boys zaterdag 2 en lag gemiddeld om 2 uur ’s morgens in het kribje. Qua gewicht kan ik bijna hetzelfde rekensommetje maken. Het blijft nogal plakken de laatste jaren…

Ik hoop nog heel lang onvolwassen dingen te doen. Foute concerten bezoeken, te lang stappen, te serieuze mensen uit hun concentratie halen, puberale dingen roepen naar de verkeerde mensen. Als remedie tegen het ouder worden. En nu ga ik Marion wakker maken. Daaag!

Dagboek van een gestresste 50-er

Het kwam goed uit. Vroeg op Zondag werd voor een keer Laat op Zondag. Terwijl Marion de week doorbrengt in Spanje met ups en downs, heb ik 5 dagen op de apenrots gestoeid. Het contrast kan niet groter.

Maandag: spannende dag. Hopelijk krijgen we vanmiddag goed nieuws van Marion’s specialist. Het cirkelt de hele dag als een drone boven ons. Ik worstel me de dag door, met in de ochtend micro-management op een locatie en daarna tekenen van jaarstukken bij accountant. Het is weer niet gelukt, ik moet winstbelasting betalen. Voelt toch als verlies, in mijn ongoing-battle met de Fiskut. Vandaag zou ook Pleun bellen, om te beginnen met een nieuwe afvalrace. Zo geen zin an, hoop dat ze mijn nummer kwijt is. Geen telefoon van de specialist. Weer iemand met een EQ van 13.

Dinsdag: eerst naar de chiro Jeffrey. Een ielige Italiaan, met als opdracht 105 kilo botten soepel te krijgen. Heb altijd medelijden, als ik de eerste ben. Trekken aan een dood paard, alle energie uit Jef’s lichaam. Daarna naar de apenrots, hele dag meet and greet. Helaas is Dr. EQ13 een dagje afwezig, dus weer geen terugkoppeling. ’s Avonds naar vriendje Roy&family. Lekker bijlullen en lachen, even de stress vergeten. Penaldo speelt Atletico van de mat. Boeiuh!

Woensdag: Pffff, eindelijk contact met dr. EQ13. Goed nieuws; geen achtergebleven ellende, nog een MRI-tje eind mei en verder jaarlijkse controle. Unheimisch om op afstand ‘samen’ opgelucht te zijn. Dit weekend maar eens uitdiepen. Op de apenrots same shit, different day. Maar wel vriendje Michel erbij gehaald. Mooie teamversterking; gas erop en gaan! Snel naar Breda voor Bilaatje en dan als een speer Marloes ophalen om thuis samen happie te eten. Ze studeert zich suf, maar heeft het zwaar. Pleun is vast mijn nummer kwijt, haha!

Donderdag: Another day at the monkey-races. Ik loop zwaar achter met verwerken van de 50-60 mails per dag, 38 review data-sheets, 25 niet beantwoorde vergaderverzoeken etc. etc. Ik weet weer waarom ik het niet meer wilde doen. In de middag snel Bilaatje in Den Bosch en daarna bij vriendje JW kijken naar zijn nieuwe locatie van Coffeelab. Prachtige zaak, tot in de puntjes uitgevoerd top-concept, super locatie. Ik ben eigenlijk stinkend jaloers op de passie van dit soort mannen. Ben zelf gewoon teveel generalist en Bokito. Hapjes en drankje bij ‘Wijn van Stijn’ in den Bosch; aanrader!

Vrijdag: half Nederland heeft vrij. Ik rij in een uurtje naar kantoor. Wat een weelde in een week van 1500 trage km’s. Marion geeft via mijn Outlook–agenda alle benodigde items voor Spanje door. Slim, ik vergeet meestal de helft. Lekker dagje om dingen weg te werken op kantoor, afsluiten met Bilaatje in Bronovo Scheveningen. Op terugweg even Marloes huggen, hagelslag en beschuit kopen bij de Super de Witt (heerlijk, 5 maanden lang geen boodschappenlijstje!!!). Total loss naar bed, voor de zekerheid geen GinTonic. Ben bang dat ik te moe ben om ’s nachts naar de plee te lopen.

Zaterdag: Nieuw record van Heimat naar Eindhoven airport: 48 minuten! Gaico en Petra al daar en hebben zin in lekker weekend Spanje. Na landen, ontbijt op de vuist, een hele vette smakkerd voor mijn meissie op naar de Stad der Wonderen. Lunchen bij Escribá, 23 graden en heerlijke Cava. Daarna GiTo en sigaartje bij chez Coco, waar Harm en maat aanhaken voor wandeltocht naar Camp Nou. Prima potje, circusartiest Neymar op dreef, maar Madrid laat zich niet meer gek maken. Na afloop nog uitgebreid taparen en om 00.00 uur in Rosamar-mandje. Op Curacao wordt het autootje van Anne-Roos lomp opengebroken. En de bumper meegenomen bij gebrek aan betere buit…

Zondag: de dag beginnen met potje tennissen met vriendje Gerard is geen straf. We hebben allebei het tennissen nodig om fit en soepel te blijven, maar ik ben er te weinig. Eigen schuld, stramme bult. I.p.v. douchen duik in het nieuwe zwembad. Best fris nog.. Op naar Sant Feliu, lunch bij Villa Mas met de mooiste Bourgogne-wijnkaart van Spanje. Thuisgekomen nog een kort siëstaatje van anderhalf uur en dit stukkie afmaken. Om 21.00 uur gaan de luiken van mijn huis en lichaam dicht. De week is om.

Ergens moet ik dit ritme doorbreken. Misschien heeft Pleun toch nog mijn nummer. Eigenlijk beter. Toch?

Taakstraf

De hele week heb ik al een snap-chat gevoel. Ik zie en hoor allerlei dingen die geschikt zijn voor een vermelding in dit epistel. Maar ze zijn in 5 seconden weer verdwenen en vervangen door een iets nog actuelers. De wereld anno 2016…

Laat ik maar gewoon beginnen bij Camieletje Eurlings. Komt al jarenlang regelmatig hier voorbij. Deze gladpratende Limbo is opgelucht. Hij krijgt een taakstrafje in plaats van brommen. Zijn mooie vriendin half verrot geslagen, maar niet blijvend verminkt…
Hoe kun je dan opgelucht zijn? Ik snap helemaal niets van mannen die hun vrouw slaan. Andersom wel, maar dat is heel persoonlijk en meestal terecht. Ik heb wel een paar taakstrafjes in gedachten voor minkukel Camiel. Bv. 100 uur bardienst draaien in het clubhuis van No Surrender, die mafia-motorclub. Krijgt hij zomaar een facelift zonder verdoving. Ook een leuke taakstraf: in het buitenverblijf van Bokito een goed gesprek onder 4 ogen over zinloos geweld. Zonder bananen, maar wel in een gele Speedo.

Misschien is Camiel wel gewoon gefrustreerd. Dat ook de kwaliteit van zijn sperma net zo ondermaats is als van de Westerse Man. 20 miljoen zaadcellen minder dan 20 jaar geleden. Per milliliter! Ik heb het persbericht over het leuter-congres op Erasmus MC vier keer nagelezen. Een beetje potente vent schiet dus per ejaculatie de hele wereldbevolking uit zijn yoghurt buks. Godzijdank halen er maar een paar de eindstreep. Wel steeds vaker met twee kopjes erop of een gebroken staart. Wedden dat Camiel zo’n losse flodder was? Onder de gordel roerloos, daarboven mepgrage handjes. Na zijn taakstraf maken we Camiel burgermeester van Roermond. Dan kunnen we daarna dat bolwerk van corrupte en foute Limbo’s aan België kado doen. Als goedmakertje voor al die Belgenmoppen. Waarom doet een dronken Belg bij de alcoholcontrole zijn bril af? Twee glazen minder.

Misschien wil RTL wel een nieuwe serie maken over gevallen BN-ers. Naast Camiel hebben we dan in ieder geval afleveringen met waspoeder-distributeur Frank Masmeijer, Tjakka Koning Emile Ratelband, Brammetje ‘Horlepiep’ Moskovitsch en ook Imca ‘Viva Espana’ Marina. Het format bestaat al bij NPO2 onder de naam Icarus, maar dat maakt RTL niet uit. Beter slecht gejat dan goed verzonnen. Kijk maar naar dat genante plagiaat ‘Ja, ik wil een taart!’ De kijkcijfers van RTL zijn dramatisch gedaald en de TV-baas Galjaard klaagde daarover deze week. Ik heb het maanden geleden al aangekondigd en krijg nu langzaamaan gelijk: We zijn helemaal klaar met Hulp-TV! Dat eeuwige gewroet in het trieste leven van aandachtsgeile geestelijk gehandicapten komt iedereen langzaam de strot uit. Dan loopt die Giraffe van Froger weer ergens mee te grienen met een stel dat te stom is om te poepen en er een grote teringbende van heeft gemaakt. Stap uit de slachtoffer-rol, schop onder je hol en stop met janken!

Maar het mooiste nieuws van de week was een onverwacht steuntje in de rug. Mijn leeftijdgenoten helemaal blij; “50+ mannen zijn woest aantrekkelijk”. Er waren zelfs vriendjes die er stiekem een jaartje bij op telden om erbij te kunnen horen. Die steggelende baby-facers haal je er gelukkig zo tussenuit. Ik liep vrolijk de badkamer in om een douchende Marion het blije nieuws te vertellen. Ze keek me treurig in de ogen, waarna haar blik langzaam afdwaalde richting mijn tenen. Woordenloos draaide ze zich om… Ik weet zelf ook wel dat ik de winterreserves iets te fors heb aangevuld afgelopen zomer, maar het kan zomaar een extreem koude winter worden. Daar is deze mammoetjager tenminste op voorbereid.

Wij mannen van 50+ hebben weinig twijfel over ons lichaam en (h)erkennen de erotiserende werking van onze stevige handvaten. Stappen zonder gêne op een stoere racefiets, waarna het zadel verdwijnt als een hert in een zompig moeras. Schuren met onze 1-pack over de middenstang en verbergen onze grijze vlashaartjes onder een ultramoderne Tom DuMoulin-fietshelm. En het werkt dus! Terwijl onze tegenpool doorlopend dubt over haar lichaam en de tand des tijds als een molensteen om haar nek voelt. Uit 47 zomerjurkjes niet kan kiezen om even naar het dorp te gaan om wat groente van de markt te halen. Ik heb 6 korte broeken in Spanje, maar altijd dezelfde aan. Die ene die mij zo woest aantrekkelijk maakt. Pas als Marion de vlekken op dit vaal stukje textiel zat is, wordt ie gewassen. En dan haal ik hem half vochtig gewoon weer van de waslijn om aan te trekken. Soms ligt er weleens een nieuwe blauwe of mooie rode op de rand van het bed klaar, als we ergens naar toe gaan. Nergens voor nodig.

Camiel is pas 43, heeft matig zaad, losse handjes en komt in aanmerking voor een postnatale abortus. Eigenlijk moet ik medelijden hebben, want ondanks zijn BMI van 23 is hij kansloos over 7 jaar. Maar dan word ik al 60 en zijn de gloriejaren waarschijnlijk voorbij.

image

Nimweegse Boys ZAT-7

De anekdotes volgen elkaar op als een ratelend machinegeweer, de buikspieren zijn verzuurd na de zoveelste lachstuip, de koelkastdeur maakt slijtagegeluiden: het reünie-weekend met mijn oude teamgenoten van Nimweegse Boys ZAT-7 is in volle gang.

Begin jaren 90 heb ik in dit studenten-elftal gespeeld bij de oer-volksclub uit het Nijmeegse Waterkwartier. Er werd op zaterdag gespeeld, omdat vrijdagavond de traditionele mannen stap- en zuipavond was. Zodoende konden we de volgende ochtend wel een paar comateuze knullen uit het studentenhuis aan de Staringstraat in de auto hijsen. Een paar meurende voetbalschoenen werden uit de drekkige gang gevist en in een vale plastic tas van de Gall&Gall gefrummeld.. Meer was niet nodig, want de kleding werd centraal aangeleverd; het was dé methode was om een beetje uniform gekleed op het veld te verschijnen.

Nimweegse Boys had in Gelderland een slechte reputatie. Altijd bonje, altijd gezeik. Dat had de club wel aan zichzelf te danken, want het aantal geweldsdelicten per clublid was gelijk aan het aantal tapkranen in de kantine. Goede regionale voetballers speelden liever voor het wekelijkse envelopje met zwart geld bij de Boys dan bij bv. NEC. Als je na een extreem korte nacht met een onzekere maag het clubhuis binnenstapte, zaten er al een man of 20 aan de Sjoes: fluitjes pils met een bodempje bruin bier. We werden dan standaard verwelkomd met: “ah, daar sien de boekenwurmen”.

Er was geen team diverser dan ZAT-7. Spits Jan-Matthijs: 2 meter, 105 kilo graniet en schoenmaat 48. De verdediger die tegen hem aan botste, stuurde de rest van zijn leven met zijn kin. Spielmacher Marco, die alleen tijdens de rust de middencirkel verliet. Linksback Jeroen, aankomend theoloog met veel zelfreflectie, een zeldzaamheid. Als hij luid over het veld riep: “ik kan er vandaag weer niks van”, werd dat door iedereen hardop bevestigd. Rechtsback Harm, die als enige die hele wedstrijd bleef draven. Als hij tenminste na 3 minuten eerst even had overgegeven, om op gang te komen. Het was een bonte mix van nog studerende lullo’s, beginnende carrièremakers en fulltime werkende doeners.

Vreemde eend in de bijt was onze keeper Gerrie Alofs. Al jaren vleesuitbener bij Honig en door ons gecontracteerd omdat niemand wilde keepen. Gerrie voelde zich als topkeeper miskend. Hij camoufleerde zijn angst door elke aanvaller, met gestrekte benen vooruit, te torpederen. Zijn schoenmaat-IQ maakte communiceren lastig. Elke week probeerde hij van iedereen een knaak te krijgen om de voetbalspullen thuis te wassen. Dat leverde meestal maar 20 ipv 40 gulden op, waarna hij weer werd uitgekafferd door zijn vrouw Linda, een graatmagere tante Sidonia die een hekel aan ons had. Gerrie jatte ook altijd shampoo. Totdat we er een keer visolie in hadden gedaan. Het jaren 80’-haarmatje in zijn nek glom 4 weken later nog.

Voetbalhumor is vaak plat en lomp en werkt alleen voor mannen. De competitie bracht ons vaak naar zompige kleivelden in de Betuwe. Opheusden, Lienden, Kesteren, Valburg. Toen tijdens één van deze wedstrijden de ochtendmist was opgetrokken, ontwaarden wij bij de tegenstander op het middenveld een fragiele Ambonees. Met een ontbrekende linker-onderarm. Bij zijn eerste balaanname riep iemand bij ons keihard “HANDS!” en dat viel verkeerd. Het was meteen aanleiding voor een massale knokpartij. Harm mocht dan na de gestaakte wedstrijd in Nijmegen de papierwinkel afhandelen. En aan de voorzitter, de legendarische Nijmegenaar Hein Graat, uitleggen wat er was gebeurd. Graat; prachtige naam voor een kogelronde visboer van 160 kilo. Het was trouwens een ondankbare taak om van dit groepje ongeregelde outlaws elftalleider te zijn. In de tijd zonder groeps-whatssapps en mobiele telefoons was dat bijna een kansloze missie.

Elke wedstrijd werd in het clubhuis geëvalueerd. Tien gulden lappen, meters bier, schalen met in mootjes gehakte frikadellen met mayo, curry en ketchup. Meestal moest ik daarna snel weg om de avonddienst in Hotel Atlanta of het Casino te werken, tot een uur of 3 ’s morgens. Dan nog even naar de Ambassadeur en op zondag net op tijd wakker voor Studio Sport. Andere tijden. Na een paar jaar waren mijn al gammele enkels totaal versleten. Op mijn hoogtepunt gestopt…

Het is niet moeilijk om 20 columns te vullen met sterke verhalen uit de Boys-tijd. Maar duty calls, we moeten naar FC Barcelona tegen Valencia. Tijd om weer eens te winnen, na twee dramatische weken. Het zal toch niet?…..

image

KMS

Als een rode draad liep deze week het begrip KMS door de actualiteit. Mijn lezers van het 1e uur weten dan dat ik refereer aan een ernstige, hardnekkige aandoening: het Kleine Mannen Syndroom.

Vooropgesteld, niet elke kabouter heeft er last van. Er zijn ook goedaardige varianten, maar ze komen gewoon minder vaak voor. De hele geschiedenis van de mensheid zit vol met beruchte KMS-ers; Caesar, Napoleon, Stalin, Hitler, Pol Pot. Huidige voorbeelden? Poetin(1m69) en Kim Jung-Un , die Noord-Koreaanse massamoordenaar (1m53!). Eng rijtje om tussen te staan. En de symptomen zijn overduidelijk; geldingsdrang, Rücksichtlosheit, compensatiegedrag, onmenselijkheid, zelfoverschatting. Dat laatste is uiteindelijk ons geluk, want in hun onverzadigbare honger naar macht graven ze hun eigen graf. Maar dan is de schade al niet meer te overzien. Zoals bij de FIFA door Zwitser Blatter(1m61). Die wordt nu opgevolgd door een andere berggeit met de veelzeggende naam Gianni Infantilo. Michael van Praag kreeg tranen in zijn ogen. Zeker van de smeltende boter op zijn hoofd.

Als je goed om je heen kijkt in je werkomgeving, herken je ze meteen. Wees dan zo fair om je collega’s te wijzen op de aanwezigheid van een KMS-er. En houd ze daarna altijd in het vizier en vóór je, want met een mes in je rug loop je niet zo vlug. Ook in het verkeer zie je ze veel. Ik gebruik dan een bekend Spaans handgebaar: met gesloten vuist je pinkvinger buigen en strekken. (Haha, iedereen heeft dat nu even geprobeerd) Het betekent zoiets als: doe niet zo stoer, met je pene pequeño (kleine Willy)! Niemand die het hier snapt, maar ik heb dan lol en minder last van ergernis.

Geschokt heb ik deze week gelezen dat Hitler een enorm geheim met zich droeg. Figuurlijk dan, want hij had last van Hypospadie; een extreem kleine micro-penis. Dat draagt zeker niet zwaar.. Op foto’s lijkt zo’n wormpje eerder op een ontstoken talgkliertje. Hoe zou Eva Braun de eerste keer gereageerd hebben? Het leek me bij Adolf niet het juiste moment voor een vette lachbui. Zou ze hem stiekem in haar dagboeken een bijnaam hebben gegeven; grosser Maul mit kleinen Schwanz? Eva Braun was depressief en suïcidaal, want ze had de verkeerde vent gekozen. Als je dan ook geen regelmatige oestrogeen-eruptie krijgt, is een bezoekje aan de Levensbeëindigings-kliniek niet ver weg… Uiteindelijk was deze über-KMS-er haar noodlot en daarna een Berlijnse bunker haar verlossing.

In Nederland valt het wel mee, behalve wat voetbaldwergen die niemand kwaad doen. Marion had ooit een KMS-er als baas die haar het leven zuur maakte. Die is geëindigd als filiaalchef bij de Media Markt in een rood-zwart bloesje. Eigen schuld, dikke bult. Als ie langer haar directeur was gebleven, had-ie de rest van zijn leven met zijn kin gestuurd …. Ook mijn ouders zijn ooit zwaar de dupe geweest van de Judas-streken van een KMS-er. Het heeft 15 jaar geduurd, maar uiteindelijk heb ik hem ergens pootje kunnen lichten. Dat is weer het voordeel van het GOS: het Grote Olifant Syndroom. Ik vergeet zulke acties nooit en vroeg of laat ben je aan de beurt. Krijg je de rekening gepresenteerd voor je KMS-gedrag. Precies zoals in de Spaanse uitdrukking: “Quien mal intenta, pagará la cuenta”: wie slecht bedoelt, betaalt de rekening. Een mooie variant van boontje komt om zijn loontje.

Het grappige is dat het bij vrouwen precies andersom is. Daar vliegen kleine vrouwen met macht zelden uit de bocht. Kijk maar naar Angela Merkel. En je mag toch hopen dat Hillary Clinton het wint van brulaap Trump. Want tussen Donnie en KMS-er Poetin wordt het vast geen vriendschap. Als Trump (met zijn faillissementen hebben Amerikaanse pensioenfondsen miljarden verloren, durft niemand in de US die aanval op hem aan?) president wordt, is de democratie misschien wel failliet. En mag je je afvragen of algemeen stemrecht wel nut heeft? Zoals bij het referendum over het Associatie-verdrag met Oekraïne? Heeft iemand een idee wat er over gaat? Maar we mogen er wel over stemmen….

Een goedaardige KMS-er heeft mijn week opgefleurd. Arsenal-Messi 0-2. En ik voel de ontluikende lente in de lucht. Het heeft zowaar 4 dagen niet geregend. Sommige vogels zijn al hun ochtendconcert aan het oefenen. Het bootjevaar-seizoen komt er weer aan! Joepie!!!

SHORTGUY

Het verval

De ongemakkelijke waarheid. En ik doel niet op het magere, flauwe optreden van Markje Rutten tijdens het Correspondentendiner afgelopen week. Oerchagrijn en azijnpisser Maarten van Rossum is lolliger. Ik was verbaasd over alle positieve reacties na afloop. Alsof ik naar een andere zender had gekeken. Tenenkrommend, zoals Seth Gaaikema in zijn beste (.) jaren.

An inconvenient truth, zoals Al Gore zou zeggen, gaat over iets anders. Over lichamelijk verval. Erger nog, mijn lichamelijk verval….En ik vrees dat het niet meer keert. ‘n Doodlopende één-richtingsweg. Figuurlijk dan, want ik denk dat ik nog wel een jaartje of 20 bezig ben met verder aftakelen. Treurig vooruitzicht voor een eeuwige optimist. Glas dus toch halfleeg. Wat een paar jaar geleden begon met een -0,5 hulpdingetje is uit aan het groeien naar een encyclopedie aan gebreken. Je ziet het nog niet aan de buitenkant. Toch? OK, ik sta schever dan de toren van Pisa, struikel als een kasteelheer over mijn eigen wallen en al het overgewicht is zich symmetrisch rond mijn 1-pack aan het ophopen. Maar het echte composteren vindt binnenin plaats. La Pourriture Noble, de edele rotting, is nuttig om mooie dessertwijn te maken. Niet om je lichaam op peil te houden.

Het echte besef kwam afgelopen zondag in Amsterdam. Na een proefnacht in the Element Hotel en een wandeling over de restanten van de Wallen (ramenverhuur is zooo 2015….) bezochten we Body Worlds. Dat is een fascinerende anatomische tentoonstelling. Je maakt als het ware een reis door geprepareerde menselijke lichamen. Elk levend wezen is natuurlijk een unieke creatie, maar de manier waarop wij zijn afgewerkt is werkelijk briljant. Probeer thuis maar eens 7 meter worst in een warme kruik te proppen. Of een liter tomatensap door een rietje in je gehaktbal te blazen. Succes, ik zie de foto’s graag tegemoet….
Body Worlds is een Experience van uitersten. Fascinerend om te zien hoe psychologische vitamines meteen invloed hebben op je lichamelijke gesteldheid. Met stip op 1> Autonomie: Kunnen doen wat je wilt! Onze hersenen blijken veel behoefte te hebben aan regelmatige inspanning. Wat zegt dat over die Toyboy van Patricia Paay? Ook kristalhelder was in beeld hoe ons lichaam aftakelt. De ziektes, botontkalking, obesitas, verkeerde voedingspatronen, Alzheimer, hartinfarcten. Kortom, met steeds lager hangende schouders daalde ik als een zwaarmoedige chimpansee af naar de uitgang. Om buiten diep naar verse lucht te happen.

Ik kan er natuurlijk alles aan gaan doen om het tij te keren. Elke dag sporten, gezond eten, geen alcohol, vier Sudoku puzzels per dag. Dan word je vast een beetje ouder, maar na zondag is de vraag of ik dat wel wil. Of kan, want Zelfdiscipline staat in mijn alfabet niet voor niets ergens achterin. En ik doe ook oerdomme dingen. Vorig week nog smeerde ik een proefmonstertje crème op mijn snoet. Stond al een jaar te lonken naast de ongebruikte aftershave. Ik kon de minuscuul kleine lettertjes zonder bril niet lezen. Toen het intens begon te prikken en Marion te grinniken om mijn brandende vuurrode kop, toch maar even de verpakking bekeken. “Suitable for all hairstyles” stond erop. Bleek het haarwax te zijn. Ik durf pas sinds woensdag weer naar kantoor.

Ik zal nog een paar fysieke ongemakken noemen. Gewoon, om het ijs te breken. Wellicht een feest van herkenning of juist heerlijke opluchting dat jij nog “clean” bent. Ik kan ’s morgens niet meer in mijn boxershort stappen zonder als een skippybal door de kamer te stuiteren…Ik gebruik anti-klont gel om de resterende lokjes goed te draperen op de kalende klets… Ik moet twee keer per jaar door mijn dochter mijn wintervacht laten verwijderen…. Hollandse kost met veel jus betekent een gif-aanval op het glazuur van de toiletpot… Tijdens het 20uur journaal vallen mijn ogen dicht. En mijn mond open. Laat ik maar ophouden, ik word er zelf depri van. Gelukkig bleek de penopauze tot dusver meer woelige wip dan droge dip te zijn.

Heel soms heb ik nog de neiging om mijn buik in te houden als ik op een Spaans strand loop. Maar de enige die naar mij kijkt is een manke, halfblinde zeemeeuw. Hij loert naar de Magnum in mijn hand en taxeert mijn traagheid. Hij maakt steeds meer kans….

verval

Karma

Het is één van de meest gebruikte woorden van de laatste tijd. Niet helemaal meer volgens de Boeddhistische wijsbegeerte, maar who cares? Het is nu meestal: boontje komt om zijn loontje. En niet meer: wie goed doet, goed ontmoet. Dat we bijna alleen de negatieve uitleg gebruiken, past wel bij onze huidige maatschappij. Iemand die op zijn bek gaat? Heerlijk!

Ik ga daar vandaag vrolijk aan meedoen. Leedvermaak! Onder het mom van: When Karma hits you. Dus een Kwalbert Verlinde (daar is-ie weer) die klaagt over schending van zijn privacy: als zijn (v)echtgenoot Onno frummelt zonder Hoes. Tingelingeling> KARMA! Het zoontje van Triest Roelvink die zijn carrière een impuls wil geven: door zich te laten sabbelen in een jacuzzi door een pubermeisje. Tingelingeling>KARMA! Een krijsend speenvarken die voor een dikke BMW gaat staan: en dan bij het omvallen haar armpje verdraait. Tingelingeling>KARMA! De wethouder van Oostveen die een rotonde weigert aan te leggen: en op diezelfde weg tegen een tractor aanknalt. Tingelingeling>KARMA!

Toegegeven, leedvermaak is een vorm van jaloezie. Een erg Nederlands, net als afgunst. Als je je kop boven het maaiveld steekt, staat half Nederland klaar om te hakken. Als je qua gedrag afwijkt, staan de moraalridders klaar om je belachelijk te maken. En eerlijk is eerlijk, ik doe daar gewoon aan mee. Als Ronaldo zegt dat iedereen jaloers op hem is, omdat hij rijk, knap en goed is, ga ik meteen op zoek naar spotprents. Om die snel op facebook te zetten. Hem voor lul te zetten. Maar het is best wel sneu gedrag. Van hem maar ook van mij. Maar ik kan het niet laten. Mea Culpa. Verkeerde club, komt nooit goed.

De afgelopen 10 dagen heb ik me prima vermaakt in mijn 2e thuisland. 2 wedstrijdjes van de beste club, beetje verbouwen aan mijn huis, volle weekenden met familie en vrienden. En tussendoor paar daagjes alleen. Zelfreflectie. Wat wil ik werktechnisch doen de aankomende 5 jaar? Wat motiveert me nog? Komen er magere jaren na zoveel vette? Ben ik te ver boven de maaistrook uitgekomen? Maar na het storten van nog eens 1000 kilo cement was ik er wel uit. Het zit niet in me, om negatief of neerslachtig te zijn. Nooit om kijken naar wat is geweest. Altijd positieve blik vooruit. Genoeg uitdagingen of teleurstellingen in het verschiet, maar optimisme als antwoord. En dus de betere uitleg van Karma inzetten: Wie goed doet, goed ontmoet.

Ik heb deze week wel een paar Karma-momentjes gehad die ik jullie niet wil onthouden. Na 10x uitleg lukt het Ibrahim toch om de 11e keer veel te vloeibaar cement uit de molen te halen. Geïrriteerd smeet ik deze diarree in de hoek van de houten bekisting. Maar met een prachtige parabool belandde een groot deel van het cement midden in mijn gezicht. KARMA! We hebben samen een half uur in een deuk van het lachen gelegen. Ibrahim is na 10 jaar samen verbouwen wel wat van me gewend…..Ook mijn suggestieve opmerking aan Ibrahim om niet voor het 5e jaar op rij het verlengsnoer met de heggensnaar door te trimmen, is hard gebackfired. Het apparaat is nu door te langdurig gebruik zonder pauze doorgebrand en overleden….

Zal ik nog een paar mooie suggesties doen van typisch When Karma Hits You? Bv. Dat de dochters van die asociale schreeuwerds uit Steenbergen allemaal thuiskomen met een Marokkaan, Syriër of Surinamer? Dat Vitesse vandaag met 3-0 wint van Ajax, zichzelf weer eens tot titelkandidaat uitroept en dan op 22 november thuis verliest met 0-5 van… NEC! En dat Gordon wordt ontslagen door RTL omdat hij veel te jonge vriendjes heeft voor een relnicht van zijn leeftijd? Allemaal KARMA!

En nu ga ik weer in het Spaanse bedje tegen mijn meisje aankruipen. Eens kijken of die positieve uitleg van Karma wat oplevert haha! Was nl. een beetje vroeg wakker en kan niet tennissen met Gerard. Heb een spiertje verrekt in mijn kuit. Alleen daar. Typisch gevalletje van: Wie een kuil graaft…….

Eikelzuiger

Soms komt er een woord voorbij, waarvan je de betekenis totaal verkeerd inschat. Eikelzuiger bijvoorbeeld. Het stond afgelopen week op de voorpagina van de Telegraaf. Niet de meest betrouwbare bron. Ook daarom dacht ik aan iets ergs. Met een lichte knoop in de buik begon ik aan het artikel onder de chocoladeletters.

Het was loos alarm. Geen nieuwe vorm van angst inboezemende gewoontes van Syrische vluchtelingen. Geen perverse variant van Benno L., onze Brabo zwemleraar. Ik zeg onze, omdat hij de afgelopen tijd bij mij om de hoek in Kranenburg heeft gewoond. En nu, nadat het bekend is geworden, weer moet verhuizen. Misschien terecht, maar ook nooit meer de kans om te bewijzen dat hij succesvol behandeld is. Voor altijd een paria, nergens welkom. Ook ik zou hem niet thuis op koffie uitnodigen. Terwijl iedereen een tweede kans verdiend. Behalve Hiddink.

Maar een eikelzuiger blijkt een onschuldig ding, geen mens. Het is een apparaat wat alle boomeikels van de grond opzuigt. Aangeschaft door Safaripark de Beekse Bergen. Omdat de zebra’s, gnoes, gemsbokken en ander Afrikaans gehuppel niet tegen Nederlandse eikels kunnen. Ik ook niet. Edelherten, wild zwijnen en eekhoorns wel. Die zijn gewend aan dat Hollands ge-eikel. Maar de Afrikaanse savannedieren krijgen last van buikloop, maagkramp en reetracerij. En ik heb op safari gezien wat het betekent als een nijlpaard hun kringspiertje open zet. Kijk maar eens naar het You-tube filmpje. https://www.youtube.com/watch?v=aA7iAMTAWHM. Wel eerst ontbijten en je koffie opdrinken. Dan diep ademhalen en op Plee drukken.

Het eerst wat me te binnen schiet is toch: waarom halen we die inheemse beesten hier naar toe? Ze hebben het koud, worden de hele dag aangestaard, kunnen niet vrij rond lopen en krijgen dus slecht te eten. (Zelfde probleem als met asielzoekers. Maar als die klagen, gaan we vol in de aanval.) Zo’n safaripark is toch een soort DDR-overblijfsel uit de jaren ’70. Je reed met je volgeladen Peugeot 404 volgeladen door het park. Maar eigenlijk is het zielig. Een zebra die de Nederlandse herfst mee moet maken. Jaar in, jaar uit. Water genoeg, maar wel ijskoude hoeven. Chronisch verkouden en dan ook nog aan de schijterij van de lokale nootjes. Treurig leven. Zelfde laken een pak met wilde circus dieren. Herinneringen uit vervlogen tijden. Met je Opa en Oma op houten bankjes rondom een zandbak. Trapeze-zwierders en clowns uit Polen en Tjechië. Maar ook tijgers op een krukje, happend naar de zweep van hun SM-baas. Olifanten 10 minuten ronddravend door de arena. Beren die handstand doen en klappen voor het publiek.

Het is niet meer van deze tijd. Daarom gaan die achterhaalde concepten failliet. Jammer voor die eikelzuigende lilliputter van Circus Renz, maar houd op met janken. Geef niet de overheid de schuld. Wilde dieren horen niet meer in het circus. Andere tijden, voortschrijdend inzicht. Net zoals in Catalonië met stierenvechten. Geen traditie, maar dierenleed. Kieivitseieren zoeken ook volstrekt nutteloos. Ben blij dat onze Lex daar niet voor wakker blijft en liever tegen die Latijnse billen aankruipt.

Maar eikelzuiger wordt mijn woord voor 2016. Want er is een bepaald ras Mannetjes die nu een eigen roepnaam heeft gekregen. Een eikelzuiger is een likkende angsthaas die probeert een wit voetje te halen. Bijvoorbeeld die kwallebal van de VVD, Halve Zijlstra. Bang voor de PVV en dus krampachtig bezig om zijn rechtse kiezers te paaien. Met bizarre teksten als: “Ooglidcorrectie niet in het ziekenfonds-pakket van de asielzoekers” . Wat een schijterig, angsthazerig, debiel standpunt. Hij heeft wel zijn excuses aangeboden, maar dat is te laat. Door de mand gevallen, met recht Eikelzuiger nr. 1. Ik heb het hartsgrondig oneens met Wilders en de manier hoe hij onze samenleving polariseert. Maar hij vertegenwoordigt 20% van onze bevolking. Dat is de harde werkelijkheid. Zij hebben een stem en die heet Wilders. Die andere 80% moet ook kunnen kiezen uit mannen. Geen eikelzuigers. Wie er nog meer eikelzuigers zijn? Platini bij Blatter. Blind bij Hiddink. Jean-Marie Huibregts bij Matthijs van Nieuwkerken. Kwalbert Verlinden bij Joop van der Ende. Meer suggesties welkom bij de comments.

Ik denk dat Safaripark de Beekse Bergen de eikelzuiger heeft verzonnen. Als laatste marketingstunt om het tij te keren. Maar daarmee onbedoeld een nieuwe kleur aan de bestaande management-stijlen heeft toegevoegd. Bruin. De kleur van de eikelzuiger.

Honderd Plus

Wees gerust, het is geen toekomstprojectie. Het gaat niet om mijn leeftijd. Laatst wel een keer stiekem “Mijn Echte Leeftijd” gedaan. Zag dat iedereen dat pontificaal op FB zet. Schijnbaar heb ik ergens een gat in mijn levensverwachting geslagen, want ik zat al in het 4e kwart. Misschien mijn motto Praede Diem (Plunder de Dag) iets te stevig uitgevoerd…
Ik heb mijn columnisten-ATV vorige week benut om mijn oude stukjes eens terug te lezen. Veel zuurprumerij. Verbaasd dat er nog zoveel mensen meelezen.. Als ik de aller slechtste columns weglaat, houd ik er nog ruim 100 over. Vooral over reizen, het verkeer, politiek, mannetjesgedrag en enge BN-ers. Het gekke is dat het schrijven van het zondagse stukkie mij oplucht. En ook het enige is, waar ik ijzeren discipline voor op kan brengen. Binnenkort toch maar eens een boekje maken met de 50 minst zure. En een website, waar ze terug te vinden zijn. Jullie zijn voorlopig nog niet van me af.

Op het mannetjes-front waren het weer drukke weken. Bv. de knoeperharde Roetsj van Winterkorn, de topman van de VW-apenrots. Hij was jarenlang het voorbeeld van arrogant macho-gedrag en in die cultuur is cijfertjes-sjoemelen heel normaal. Alles voor de aandelenkoers. En duurzaamheid alleen als sticker op de achterklep. If you can’t make it, fake it! Typisch verkopersgedrag. Of zoals mijn vriendje Bob ooit tegen mij zei, toen hij mijn salestekst las : ‘Als lullen pudding is, ben jij Dr. Oetker.’ Herr Winterkorn kan binnenkort met Blatter gaan klaverjassen. Auf Wienerschnitzel! Ik zag in april deze donkere VW-wolk al hangen. Door de zwarte pluimen leek mijn Touareg steeds meer op een oude kolentrein. Snel naar Polen afgevoerd. Mijn Jeep Grote Indiaan is natuurlijk veel milieuvriendelijker….
.
Ook vreselijk boos geworden op Wynand van de Ven. Deze oetlul was tot voor kort Hoogleraar Ziektekostenverzekeringen. In zijn afscheidsspeech nog twee hufterige ideeën geopperd: 10€ betalen voor elk huisartsenbezoek en 50€ voor elke doorverwijzing naar een specialist. En daarna is hij heel hard weggelopen, de schijthaas. Als een jochie dat belletje trekt en dan 5 straten verder nog blijft rennen. Maar deze Wynand heeft geen woord gerept over de 1,4 miljard€ winst van de ziektekostenverzekeringen in 2014. Waarvan maar 20% gebruikt wordt om de premie omlaag te brengen. Hoogleraar Ziektekostenverzekeringen, tsss. Dan ben ik Hoogleraar APA (Apen-Rots-Analyse). Aan de recalcitrante en tegendraadse Universidad de Coños.

Wedden dat Wynandje een paar mooie commissariaatjes over houdt aan zijn asociale proefballonnetjes? Net zoals Minister Edith Schippers, die het een goed idee vond. Wij hadden vroeger thuis een Cocker Spaniël die Edith heette. Een niet te vertrouwen vals kreng. Liep altijd de andere honden in het park uit te dagen om dan naar huis te sprinten. Daar namen onze twee afgerichte Rottweilers dan het karwei over…. Da’s precies het gedrag van deze minister. Hard keffen en dan angstig schuilen. Tussen de benen van de machtige Ziektekosten-Reuzen.

Gister was het in die Heimat ‘Tag des Deutsche Einheit.’ Dan vieren ze dat ze weer een groot Rijk zijn, sinds de val van de Berlijnse Muur. Deze feestdag betekent ook, naar goed Duits gebruik, dat alle winkels dicht zijn. Vanuit mijn keukenraam zag ik honderden Nederlanders verdwaasd rondjes rijden op de verlaten parkeerplaatsen van de Penny, Aldi, Rewe en DM-markt. Hun hele dagindeling naar de Scheisse. Toen ik leenhond Bikkel uitliet, hoorde ik een Nimweegse troela tegen een stadgenote zeggen: ‘Nou, dan rijè we maor deur noar Kleef.’ Alsof het 10 km verderop geen feestdag is… Zoveel domheid kan mijn hele dag opvrolijken. Het liefst rijd ik er dan achteraan, om te horen welke conclusie ze in Kleve trekken: ‘Godnondejuu, hier ook alles dicht!’

In sombere tijden is humor eigenlijk broodnodig. En werkt lachen gewoon bevrijdend. Ook als je zelf tegen het paaltje op je eigen oprit rijdt. Dat er al 10 jaar staat. Daar kan ik echt om schaterlachen. Tot afgrijzen van mijn glurende Duitse overburen. We weten allemaal dat Duitsers minder gevoel voor humor hebben. Behalve de cabaretier Bernd Schröder. Die begon ooit zijn show in een Bejaardentehuis met de zin: Sind wir Alle da?’’ En na het volmondige ‘JA’ vanuit de zaal antwoordde met : ‘Aber nicht mehr lange!’ Alle bejaarden in een deuk! Zo wil ik ook 100+ worden.