Back to the future

Hij heeft me toch aan het denken gezet, die Ratelband. Aanvankelijk lachte ik zijn rechterlijk verzoek om twintig jaar jonger te worden verklaard hooghartig weg. Weer zo’n domme actie van een sneue BN-er. Maar in de loop van de week sloeg de twijfel toch toe. Stel nou dat..?

Het is niet zo dat ik het erg vind om ouder te worden. Niet voor niets is mijn columnisten-hobby ontstaan uit de slogan: YOGO: You Only Get Older. Als nuchtere tegenhanger van YOLO. Het is namelijk één van de weinige zekerheden in het leven, ouder worden. Hoe dat gaat gebeuren is vooraf niet in te schatten, maar de klok zal onverstoord doortikken. Het is net een zorgpremie: je weet nog niet hoeveel hij volgend jaar omhoog gaat, maar stijgen zal die.

Ratelband, de opper-narcist van Nederland, wil afdwingen dat hij 20 jaar jonger wordt verklaard. Als je je geslacht en naam wettelijk kan veranderen, waarom dan niet je leeftijd? Best origineel bedacht, toch? Nu hij voor de 8e keer vader wordt op 69-jarige leeftijd, wil hij liever de klok terugdraaien. Back to the future. Ook bij DWDD mocht koekenbakker Emile deze week zijn podium opeisen, vergezeld door de slimme advocaat Jan-Hein Kuijpers, bekend als strafpleiter van Holleeder en dus wel gewend aan mafketels.

Als ik er 20 jaar van af mag halen, kom ik net voor de zwaarste periode van mijn leven uit. Faillissement, jong vaderschap, scheiding, dubbele baan; ik heb daarvoor en daarna nooit meer zoveel afgezien. Achteraf gezien heeft het me gelouterd en veel levenservaring gebracht, maar het nog een keertje over doen trekt me niet echt. En om de afgelopen 20 jaar in zijn geheel over te doen, hoeft ook niet. Been there, done that. Ik ben nogal van de nieuwe uitdagingen en de onontdekte kanten van het leven.

Hoe serieus kom ik over als er nu ineens 35 in mijn paspoort staat? Welk gedrag hoort daar dan bij? Moet ik weer naar Hök-avonden van bands als Normaal? Bovenop de Apenrots als de Opper-baviaan op mijn borst rammen? Alleen maar uit zijn op succes en het winnen van deals? Moet ik Marion weer het hof gaan maken? En die 20 kilo er weer aan vreten en zuipen? Godallemachtig, wat een hels karwei. Bob Hope zei het ooit treffend: “Middle age is when your age starts to show around your middle.”

Er is eigenlijk maar één reden waarom ik liever geen blanke, corpulente man van 55 wil zijn: we hebben zo’n slecht imago. We zijn boos op iedereen, onbeschoft en bedreigend op Social Media, behoorlijk denigrerend naar minderheden, grijpen ze vaak bij hun poessie, luisteren nooit naar een andere mening, hebben overal commentaar op, zijn egoïstisch en heb NUL zelfreflectie. NUL? Eerder min twintig!

Vorige week waagde Saskia Noort het in haar column om een ironische link te leggen tussen de nieuwe talkshow van de simpele rechtse provocateur Robert Jensen en zijn doelgroep: de boze witte man. Wat er daarna gebeurt, is de realiteit van vandaag de dag. “Laat jij je maar lekker door een neger nemen, linkse grachtenkut”. “Jouw dochter loopt straks in een boerka.” Het was voor Saskia het moment om Twitter vaarwel te zeggen, want dat is dankzij Trump steeds meer de spreekplaats van de Angry White Man geworden. 71% van het extremistische geweld in the US komt door rechts extremisme. Bijna allemaal blanke mannen met rassenhaat als drijfveer.

Ratelband’s wens lost niets op. Hij lijkt nu wel een beetje op leadsinger James Hetfield van Metallica, maar hij zal niet ineens op Tinder de hottie van de maand worden. Je voelt je als vrouw toch een beetje bescheten als je op je eerste date erachter komt dat die leeftijd gekocht is bij een rechter, toch? Je geboortejaar blijft 1949 of wordt dat dan aangepast naar 1969? Economisch gezien is het wel interessant. Dan werkt iedereen namelijk 20 jaar langer en geniet nauwelijks van AOW en pensioen. Op je 87e mag je dan stoppen met werken en twee jaar later val je naast je rollator dood neer.

Kortom, laat mij er maar gewoon 55 zijn. Mijn geest doet af en toe nog een onvoorspelbaar puberaal dingetje dat de omgeving scherp houdt. Zolang het duurt…

PS: superdank voor alle snelle bijdragen voor “Ibi-Hadja 2019”. Heel erg blij mee!

Hiephoi

Ik heb er nooit last van gehad. Tot voor kort. Het is gaan knagen en als een miezerig ettertje achter mijn oogkassen gaan zitten. De ene dag ben ik er ook meer mee bezig dan de andere. Misschien is het goed als aanstaande maandag voorbij is. Het is dan ook nog eens Black Monday. Meest deprimerende dag van het jaar. Tuurlijk….

Ik word 55. En voel me door dat getal voor het eerst van mijn leven oud. Want dan is de 60 wel heel dichtbij aan het komen. Toch? Ik voelde me altijd een jonge hond en keek vaak een tikkie meewarig naar oudere vakgenoten. En nu merk ik, sensitief als nooit tevoren, dat ik zelf zo word aangekeken. Op mijn werk, gister door het Groesbeekse kapperinnetje van 20, bij het stoplicht, in de supermarkt. Nu het Spaanse zomerbruin de vermoeidheid niet meer kan maskeren, is der Untergang zichtbaar geworden. Oude man, wallen, grijs, Michelin-vormen, stijf in de heupen, kromme rug. Kortom, een zombie. Zal ook wel geen toeval zijn, die eerste drie letters van het woord zombie en mijn achternaam…

Vijf jaar geleden stond ik er anders voor. Spetterend groot feest gegeven samen met Sweet Eighteen dochter Anne-Roos. Beetje freewheelen met mijn meisje tussen Spanje en Nederland, prima cateringadvies-klusje bij Noord-Hollandse jagers, gezonde ouders, overlopend van vrije tijd en energie. Ik kluste nog lekker zelf aan mijn stulpjes en ging wel drie keer per week naar de fintnix. Marloes beetje helpen met de studie of het tussenjaar van Anne-Roos in Barcelona stimuleren. Ik kon toen niet bevroeden dat de tand des tijds al een paar jaar later leegtes in mijn omgeving veroorzaakte of dat een terugkeer op de Apenrots een reëel gevaar werd. Het is maar goed dat het (nog) niet mogelijk was om in je persoonlijke toekomst te kijken. Ik was dan depressiever geworden dan Barbie…

En nu? Hoe kom ik uit deze troosteloze circle of life? Wat moet ik gaan doen om niet verder weg te zakken in het eindeloze moeras van grijze voorspelbaarheid? Zelfs Facebook heeft haar voorgestelde berichten aan mij zomaar aangepast tot omroep MAX-niveau. Ik kreeg deze week een promo-video binnen voor een dubbel gewatteerde mannenslip, die druppels opvangt. De Duits sprekende man liep vrolijk rond op een golfbaan in een veel te strakke stretch broek en was overduidelijk links dragend. Hij pochte dat alles immer trocken blieb und keine Tropfen hinter lasst. Arschloch……

Achteraf is dat concert van Metallica in Antwerpen waarschijnlijk een laatste stuiptrekking geweest. Een persoonlijke afscheidstournee na 40 intensieve jaren van Praede Diem. Ik had een paar jaar geleden ook al Carnaval afgezworen, nadat het laatste bezoek aan Oeteldonk was geëindigd met 4 frikandellen en een gemiste laatste trein naar Nijmegen. Het herstel kostte daarna zoveel niet-facturabele dagen dat het eerder op Carna-verval leek. Was ook bang dat ik verward zou worden met Benno L, die Bossche badmeester. Die woont tegenwoordig in Kranenburg…

Welke belevenissen zitten er nog in het vat voor de aankomende vijf jaar? Ik ga in ieder geval nog een paar mooie reizen maken, maar komen er nog nieuwe items op de bijna lege bucketlist? Met mijn petekind Thijs naar een seminar van Richard Branson op Virgin Island? Met mijn drie dames via het Noorderlicht naar New York? Meet and Greet met Kim Yong Un? Vrijwilligerswerk in Jemen? Marathon van Tokyo lopen? Vrede stichten met mijn Duitse oud-buurman Hermannnn?

Ik pieker me suf wat de voordelen kunnen zijn van 55+, maar ik kom niet ver. Ja, ik zal nog wat rustiger gaan reageren naar medeweggebruikers, maar je moet wel op de rechterbaan blijven. Ik zal ook wat minder fanatiek anti—Madrid zijn, maar als je al halverwege het seizoen op 19 punten staat is het ook best zielig. En misschien ga ik wat vaker een maandje geen alcohol doen, want het bevalt prima.

Of zou ik gewoon te weinig zonlicht krijgen? Tekort aan vitamine D? Of Vitamine E(spaña)? Hoe dan ook, doe geen moeite morgen. Laat me met rust. Ben de hele Black Monday onderweg en pas na 23.00 uur thuis. Telefoon op stil, voicemail uit, geen Social Media. Net als Hendrik Groen. Wie? Ja, die…

Geniaal

Iedereen heeft stopwoordjes die hij (te) vaak gebruikt. Soms onbewust, meestal dwangmatig. Het is best irritant. Je wilt ze vermijden, maar ze komen als verbale diarree altijd als eerste uit je mond. Ik gebruik doorlopend het flutwoord ‘geniaal.’ Maar daar wil ik na deze week graag vanaf.

Vroeger, op de Goffertboerderij, verhuurden wij vijf tennisbanen en hadden we een authentieke terreinknecht in dienst. Thijssen was zijn naam, vader van negen kinderen. Drie keer daags werden de gravelbanen geveegd en gesproeid, tussendoor deed hij allerlei hand- en spandiensten voor ons horecabedrijf. Maar na elke vier woorden zei hij ‘Widdewel’ (weet je wel?). Omdat iedereen hem ook Widdewel noemde, dacht ik tot mijn 7e jaar dat het zijn voornaam was. Toen wist ik het wel..

Het is een onlogisch bruggetje, maar ik wil toch even naar het Amerika van Trump toe. Hij heeft het toch al een jaar volgehouden en dat is gezien de chaos best knap. Ik weet dat er Trump-fans onder mijn lezers zijn die het allemaal fake-news en een samenzwering van de oude politiek vinden. Maar ik heb een wat simpeler oordeel: Trump is een levensgevaarlijke gek met een kort lontje. Een verwend rijkeluiskindje dat niet tegen zijn verlies kan. Of is het een spel, een provocatie?

Een paar maanden geleden stuurde Trump zijn gevaarlijke vriendje en campagnestrateeg Steve Bannon weg. Niet het type dat je graag kwaad maakt, met zo’n schietgrage achterban en zijn ultrarechtse internet-platform Breitbart. Steve heeft meegewerkt aan het boek Fire and Fury dat deze week is uitgekomen. Ik heb grote delen van het boek al kunnen lezen en ben echt compleet verbijsterd. Als ook maar 10% waar is wat er geschreven staat, dan is het nog ongelooflijk. House of Cards en Homeland zijn saaie verhalen vergeleken bij de explosieve werkelijkheid in the White House.

Trump heeft niet eens de moeite genomen om de Amerikaanse grondwet helemaal te lezen en is gestopt bij het 4e amendement. Hij leest geen memo’s, is slecht geïnformeerd, luistert niet, haalt continu zijn eigen oude koeien uit de sloot, is grillig, onberekenbaar en niemand heeft grip op hem. Maar het meest bizarre: hij wilde helemaal geen president worden. Deed alleen een rondje mee om zijn eigen merk Trump sterker te maken. Loosing was winning. Het zou zijn zakenimperium alleen maar sterker maken, daar ging het om. Hij had zelfs zijn barbiepop Melania beloofd dat hij nooit POTUS zou worden. Niemand in zijn campagneteam hield rekening met een overwinning. Ze hebben allemaal tijdens de verkiezingsavond verbijsterd naar de uitslagen zitten kijken. Als verblinde konijnen starend naar de TV-schermen, doodsbang voor de winst.

Donnie had deze week een volstrekt belachelijke tweet over zijn grotere atoom-knop dan die van Kim Yong Un. Je vraagt je af of er niemand is die dergelijke gevaarlijke tweets kan voorkomen. Als president wilde hij de boekverkoop Fire and Fury verbieden, ongehoord in een Westerse democratie. Maar zijn tweets van gisteren spannen de kroon. Omdat er steeds vaker openlijk getwijfeld wordt aan de mentale stabiliteit van Trump, stuurde hij zelf even een geruststellend berichtje. Kijk maar naar de foto bij deze column: Mr President vindt zichzelf “a very stable genius.” Het past perfect in het beeld. Een volmaakt zelfingenomen statement van de machtigste man op deze planeet. Maar het woordje geniaal moet nu wel uit mijn vocabulaire. Ik gebruik het nooit voor mezelf, maar moet er nu wel vanaf. Het is een besmet woord geworden.

En nu? Geen idee, ik kan niet inschatten of The Russian Affair hem nog noodlottig wordt. Ben bang dat hij dat ook overleeft. Hij pronkt ook met andermans veren door de opverende Amerikaanse economie volledig op zijn eigen conto te schrijven. We moeten er maar aan wennen dat we nog een paar rare jaren tegemoet gaan in de wereldpolitiek. Hij zal nog wel een keertje een potje ver plassen met Poetin gaan houden (‘my dick is much longer than his teeny weeny winkler’), Pakistan schofferen (‘all women there have a moustache’) of Prins Harry feliciteren.(‘married a hot chick with great boobs’)

Maar er knaagt iets in mijn hoofd. Is alles wel wat het is? Het is toch gewoon te bizar voor woorden. Zit er nog wat achter? Iets geniaals? Shit. Sorry, laatste keer.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Het begin is goed. Ik ben 2018 wakker geworden in mijn Barcelona, na een topnacht met veel vrienden. Met een forse slok Cava en de traditionele 12 druiven afscheid genomen van 2017. Ik zal zeker niet de enige zijn, maar het was niet mijn meest favoriete jaar.

Zelfs een geboren optimist ontkomt soms niet aan een gezonde dosis zelfreflectie. Als ik terugkijk op 2017 is duidelijk dat 90% van de tegenvallende omstandigheden door mijzelf is veroorzaakt. Alleen het overlijden van mijn moeder in maart, drie maanden na het verlies van mijn vader, was even verdrietig als onbeheersbaar. Wij weten allemaal dat de Circle of Life betekent dat we eens afscheid moeten nemen van onze ouders. Maar het moment waarop dat gebeurt ligt zelden binnen onze eigen reikwijdte. Niet alles is maakbaar.

Na het afscheid brak voor iedereen een moeilijke tijd aan. Wat rest zijn namelijk louter herinneringen. Zeker de maand december is zwaar. Feestdagen blijken dan gemisdagen en sommige verjaardagen zijn ineens leegtedagen. Toch zijn we erin geslaagd elkaar te ondersteunen als het moet en zijn wij ook als brussen (drie zussen en één broer) erin geslaagd dicht bij elkaar te blijven. Het deed mij persoonlijk erg goed dat de ode aan mijn moeder mijn best gelezen column van 2017 is geworden. Dat had ze prachtig gevonden.

Wat ik een jaar geleden wel had kunnen voorkomen, is mijn tijdelijke verblijf op de apenrots. Was het trots, bewijsdrang of naïviteit? In volle overtuiging heb ik zes jaar geleden besloten dat ik geen zware directiefuncties meer wilde vervullen, na de zoveelste uitputtingsslag met verschillende aandeelhouders. In die zes jaar heb ik leuke dingen gedaan, genoeg verdiend om comfortabel te leven, tijd gehad voor mijn netwerk en voor mensen die het nodig hadden. Elke week bevatte minstens één LALA-dag: Lanterfanten-Aanklooien-Luieren-Avondeten koken. Aangevuld met een ijzeren ritme om elke twee weken minstens een dag of vier in Spanje te zitten.

Dat alles heb ik opgegeven voor een teruggekeerde ‘bad habit’, de RARA-dagen: Rennen-Autorijden-Regeren-Apenrotsen. En eerlijk is eerlijk, in mijn mid fifties kost dat veel meer energie dan pakweg vijftien jaar geleden. Regelmatig stond ik afgepeigerd op een parkeerplaats langs de snelweg op weg naar huis, moeite om mijn ogen open te houden. Vaker dan één keer per maand heb ik niet gefitnest, ondanks mijn jaarkaart. Zijn ze dol op, dit soort leden. Veel te weinig getennist met vriendje Gerard, nauwelijks gegolfd. Wel lekker veel gegeten, dat wel. In plaats van vijf kilo eraf in 2017 dus vijf erbij… Ook mijn rug heeft de aanslag niet overleefd. Alle chiropractie- en fysiotherapie-tegoeden zijn op.

Murphy’s law betekent natuurlijk ook dat er precies in zo’n jaar een zakelijke kans voorbij komt die ik niet wil laten lopen. En dus samen met een paar vriendjes begonnen met een “nieuw” cateringbedrijf: De Groene Artisanen. Ik was wel weer even vergeten dat startups ontzettend veel bloed, zweet en tranen kostten. En dat het niet iets is, wat je er even bij doet. Vroeger niet, nu niet. Maar de aankomende jaren ga ik een groot gedeelte van mijn beschikbare 4 dagen per week besteden aan het leuker en gezonder maken van een bedrijfslunch. En daar kreeg ik vast weer nieuwe energie van!

De weinige keren dat ik deze zomer een weekend bij Marion in Spanje doorbracht, was ik niet bepaald een vrolijke Frans. Gekluisterd aan laptop en e-mail, afwezig in woord en gebaar. Dat is best lullig ten opzichte van je partner, die zich verheugt dat je er een paar dagen bent… Het tripje naar Thailand en Marion’s tijdige noodsignaal heeft ons naar het eind van het jaar geloodst. Nu wordt het tijd om in 2018 ons vertrouwde ritme terug te vinden. Betere balans in alles. Hoe moeilijk kan het zijn?

Dus het lijstje Goede Voornemens 2018 is best ambitieus. Mijn tijdelijke apenrots functie weer inruilen voor een adviseurschap, gezonder leven (zodat mijn navel niet meer op een eindeloze rioolbuis lijkt..), een mooie verre reis maken (Peru/Bolivia, here we come!!), veel en vaak naar Spanje, LALA-dag herintroduceren, tijd voor vrienden en lief zijn voor mijn meisje.

Maar ik ben nu eenmaal een optimist. Het glas zit altijd halfvol in plaats van halfleeg. Behalve in Dry January. Dat wordt de eerste hobbel. Gewoon mijn hoofd erbij houden.

Foutje, bedankt!

Zo, het werkjaar zit erop. De feestdagen brengen we lavend door in Spanje met een bonte optocht aan vrienden en familie. Met Dry January in het vooruitzicht ook het moment om nog even stevig door te halen tijdens Oud en Nieuw in Barcelona. Zin in!

De slogan ‘Foutje, bedankt!’ was begin jaren ’90 bekend als reclame van Reaal Verzekeringen met in de hoofdrol Rijk de Gooijer. Er werd de draak gestoken met opzichtige verzekeringsfraude. Ik ben altijd verbaasd dat zo’n aanpak schijnbaar leidt tot meer klandizie. Ook Centraal Beheer maakte met ‘Even Apeldoorn bellen’ een knipoog naar enorme schadeclaims. Terwijl fraude en schade juist leidt tot hogere premies. Beetje vergelijkbaar met een piloot die lachend naast een gecrashed vliegtuig staat.

Ik ben goed verzekerd. Voor zo’n beetje alles. Misschien wel teveel, want ik hoor overal dat de helft onzin is. Maar de aangeprate angst overheerst. Als mijn Duitse dakpannen door de lucht vliegen bovenop de mooie BMW 525-tihS van Nachbar Hermann, ben ik graag gedekt. Omdat die zeikstraal geen enkel krasje op zijn penisverlenger accepteert. Enkele jaren geleden besloot Anne-Roos om met mijn bovenmaatse Duitse tank half over een Toyota Starslet heen te rijden. Die leek daarna het meest op een opengekarteld tonijnblikje. Mein VauWee kwam er beter van af, zeker toen bleek dat KFZ Vollkasko gewoon All-Risk betekent.

Ik rijd al meer dan 700.000 km schade-vrij, maar loop nog steeds risico op een APP-ongeluk. Dit Woord van het jaar 2017 geeft een hardnekkige verslaving weer van zichzelf overschattende mannelijke automobilisten (meestal corpulent en rond de 50). Sinds kort heb ik de APP-geluidjes en meldingen uitstaan, maar dat is nog steeds een beetje lafjes. Het is eigenlijk volstrekt onaanvaardbaar om in 2018 nog append achter het stuur te zitten. Je doet dan niet onder voor een dronken Poolse bloembollenplukker. IK zal en moet ermee stoppen. Misschien helpt het als de verzekering niet meer dekt bij een APP-ongeluk.

De mens is een rare diersoort. Die niet leert van zijn fouten. Zelfs een ezel loopt na twee keer om het steentje heen. Een kat springt echt maar één keer in een vijver achter een vis aan. Daarna nooit meer. Een leeuw die een mislukte aanval op een krokodil heeft overleefd, heeft daarna geen enkele behoefte meer aan krokodillenleren schoenen. En de mens? Die rookt, ondanks alles. Het is de tabaksindustrie in Indonesië gelukt om 70% van de mannen aan het roken te krijgen. 70%! De mens eet zwaar gemodificeerd voedsel, met aantoonbare kankerverwekkende ingrediënten. En het mag, want de lobbyisten van de grote producenten zijn zo machtig dat alles gemanipuleerd kan worden. Of wetgeving wordt eindeloos vertraagd, zodat er nog eerst even extra geld verdiend kan worden.

Door de introductie van geld 3000 jaar geleden hebben wij als diersoort de verkeerde afslag genomen. Welke debiel is er mee begonnen? Het schijnen de Chinezen te zijn geweest, maar Trump vindt dat waarschijnlijk fake news. Voor Donnie is geld juist de enige graadmeter voor succes. Vandaar zijn asociale belastingplan. Miljoenen mensen slechter af, maar alleen 0,2% superrijken van de Amerikaanse bevolking profiteren maximaal. ‘Greed is good’, zou Gordon Ghekko zeggen. Het is niet toevallig dat in de landen met de grootste inkomensnivellering (Scandinavië) de gelukkigste mensen wonen. Dus Amerika staat nu nog wel 14e, maar over een paar jaar ergens in de achterhoede. Het wordt ook tijd om minder naar het Westen te kijken. We leren er niks meer.

Heb ik zelf nog wat te melden in de categorie ‘Foutje, Bedankt’? Ja, genoeg om 20 columns mee te vullen. Ik stoot me niet vaak tweemaal aan dezelfde steen, maar stuit steeds op nieuwe stenen. Overal. Komt ook omdat mijn oogkleppen het zicht regelmatig belemmeren. Ik zie dan wel mijn tenen, maar niet de horizon. Dan lig je zo op je snuffer, als je weer te hard loopt. Zakelijk gezien was mijn verwoede poging om de Nailhoover ( een revolutionair, -state of the art-, stofafzuigapparaatje voor nagelstudio’s) in de wereldmarkt te zetten, natuurlijk gedoemd te mislukken. Ik kwam er pas een mooie Porsche Cayenne te laat achter dat niemand op het ding zat te wachten..

En dus: schoenmaker blijf bij je leest. Dus blijf ik voorlopig nog maar een beetje cateren. Minste kans op ‘Foutje, bedankt.’

Hard metaal

Soms doe je dingen waarvan je niet weet wat je als vijftiger bezielt. Ik had maanden geleden impulsief ja gezegd tegen vriendje Harm om mee te gaan naar een concert van de Amerikaanse metalband Metallica in Antwerpen. Even iets anders als Earth, Wind & Fire of Feest-DJ Ruud.

Vrijdagmiddag reden Harm en ik in het bezit van twee VIP-tickets naar Antwerpen. Toen de reservering maanden daarvoor per mail binnenkwam, vroeg Marion hoeveel tickets het voor dat bedrag waren. Het eerlijk antwoord (1..) deed haar verzuchten dat je daarvoor 4 retourtjes Girona kon kopen. Ze was al stomverbaasd dat ik naar een heavy-metal concert wilde gaan, ondanks dat ze niet snel van slag is door mijn onvoorspelbare gedrag. Ze schaart het in de categorie LATE-LIFE CRISIS..

We sliepen in het hotel van vriendje Jan-Willem, die als General Manager van het Ramada Plaza Hotel werkt. Even bijgepraat, een snel biertje en op naar het Sportpaleis. De taxi maakte een rondje van 20 minuten en eindigde € 20,= later weer voor de deur van het hotel. De Ring stond zoals altijd helemaal vast. Tramlijn 6 was al stampvol met rockers, maar we pasten er nog bij. Ik kreeg een eerste indruk van the Metallica Crowd; 30-60 jaar oud, veel zwarte kleding met stickers, reusachtige tattoos en meer haar in de nek dan bovenop het bolleke. Maar deze rockfans gaan met elkaar om als één grote familie; vriendelijk, nooit agressief, gul, hoffelijk naar dames en stoer. Het spreekwoordelijke Ruwe Bolster, Blanke Pit is voor deze groep uitgevonden. Superrelaxed allemaal.

Het VIP-arrangement bestond uit een buffet, een paar drankjes, poster en T-shirt in een aparte backstage-room, vol met Metallica-relikwieën. We lieten de kans lopen om in de Innercircle te gaan staan, voordat de zaal opengesteld zou worden voor de rest. We wilden liever dicht bij de bar en de toilet staan. Om 19.00 uur stonden we klaar voor de warming-up act. Ik heb me kapot gelachen; een zooitje ongeregeld ging headbangend knoeperhard als een gek tekeer. Ik deed de oordempers van Harm in om geen blijvende zoem in mijn hoofd over te houden. De zaal liep langzaam en rustig vol, terwijl de black metal fans helemaal los gingen. Ik was er klaar voor!

In de wachtminuten tot Metallica werd de stemming opgewondener, zoefde er al hier en daar wat bier door de lucht en kwamen Harm en ik strategisch dicht bij het podium, wat mooi middenin de zaal stond. De ontlading bij opkomst van de band was echt ongelooflijk. Een diep gebrul steeg op, oergevoelens kwamen los, om me heen stonden stoere kerels als een dartelend hertje te huppelen van blijdschap. En daar tussen stond ik, onwennig en bleu..

De band Metallica is opgericht in 1981 en is dus al 35 jaar aan het rammen. Goede generatie trouwens, want ook the Rolling Stones, U2, ACDC en nog een paar andere oldies treden nog steeds op. En hoe! In een twee uur durend non-stop spektakel ging het hele Sportpaleis uit zijn dak. Oude hits, nieuwe hits, het hele repertoire werd door een uitzinnige menigte meegeschreeuwd. Er werd gecrowdsurfd, bier vloog door de lucht. Ik ben nu nog verbaasd hoeveel energie de mannen op het podium lieten zien. De meeste bandleden hebben net als Harm en ik bouwjaar ’63. Maar drummer Lars Ulrich is werkelijk een onuitputtelijke gek, die zijn publiek briljant bespeelt. Het was gewoon top!

Lang geleden ging ik één keer per jaar ergens in Oost-Nederland naar een hökers-feessie van Normaal. Dat ging er altijd wild aan toe. Je kocht twee bladen bier, deelde er één aan je maten uit en gooide je het volle tweede blad zo ver mogelijk door de lucht. Verborgen in je spijkerbroek zat een tweede T-shirt. Die was hard nodig, want bij het rausen vlak voor het podium werd elk T-shirt ( M/V) aan flarden gescheurd. Door een tekort aan mannen-toiletten werd vaak het tentdoek een stukje opgetild zodat je er makkelijk onderdoor naar buiten kon pissen. En meteen weer twee bladen bier halen. Maar Bennie Joling kwam nooit in de buurt van James Hetfield, leadsinger van Metallica.

Na een paar sluitbiertjes op de markt in Antwerpen, een heerlijk broodje döner Kebab en een kort nachtje knarren zat het erop en keerden we terug naar Nijmegen. Er kan weer iets van de bucket-list. Metallica Live. Om nooit te vergeten..

Pourriture Noble

In mijn hongerige zoektocht naar inspiratie kwam ik deze week overal items tegen die gingen over ouder worden. Teksten over middelbare leeftijd, verlaagde energiespiegels, ouderdomskwalen en leeftijdsverwachtingen. Raar, want ik denk er meestal niet over na en sta bij Marion ook niet te boek als een hypersensitieve echtgenoot.

Vooral het onderzoek over de effecten van roken kwam hard binnen. Dertien jaar minder te leven als je verstokte roker bent en ook 5 jaar eraf als je recreatief rookt. Ik ben blij dat mijn meiden er een grondige pesthekel aan hebben, want daardoor ga ik maar zelden in de fout. Het blijft raar dat het überhaupt nog te koop is in Nederland. Volgende generaties zullen roken niet meer mee gaan maken, alleen in zogenaamde rookreservaten bij olieraffinaderijen als Pernis. Daar kun je dan met je kids educatief langsrijden in je VW 2050 Clean Air om die suïcidale zombies te bekijken: “Kijk Vlinder, auto’s reden toen op diesel en sommige mensen roken nog steeds vergif.”

Op donderdag 14 september was pagina 7 van de Gelderlander hilarisch. In dikke chocoladeletters stond er: MANNEN ÉN VROUWEN: GA ECHT AAN DE SLAG MET DE CLITORIS. Ik zat proestend van het lachen boven mijn bakkie yoghurt met granola. Nationale kreunbeer Goedele Liekens legde paginabreed in geuren en kleuren uit wat eraan schortte. En zonder teveel in details te treden: mannen van middelbare leeftijd kwamen er het beste vanaf. Meer geduld, meer aandacht, minder egoïstisch. Ik heb Marion ooit beloofd hier geen intieme details prijs te geven. Maar ik ga dadelijk, voor ze wakker wordt en dit stukje leest, even voor de bonuspunten….

Het is natuurlijk de harde waarheid dat bij mij de pourriture noble (edele rotting) al lang en breed is begonnen. Ik kan ’s avonds niet eens meer uit mijn auto stappen na weer een dag van 500 km. Het maandelijks bezoek aan mijn chiropractor Jeff geeft steeds korter soelaas. Met afgrijzen besnuffelde ik deze week de nieuwe apparatuur in de fitness-studio (pasje werkte nog na zes maanden!). Ik werd gewoon bang en moest ineens aan de Middeleeuwse martelpraktijken van Witte de Wit denken. De hypermoderne traploop-machine leek het meest op een killing muizenreuzenrad. Van schrik ben ik na 15 minuutjes maar in de sauna gedoken. Voor de zekerheid de deur op een kiertje gezet. Ik had echt het idee dat ze van corpulente vijftigers af wilden. Terwijl die juist het meest betalen en het minst komen.

Maar als het lichamelijke verval onherroepelijk is geworden, ga ik me vol concentreren op geestelijke weerbaarheid. Humor in combinatie met een scherpe tong als wapen tegen de tand des tijds. Zelfspot en ontluisterende eerlijkheid gaan op deze plek een prominentere rol krijgen. Als ik met mijn fysieke verschijning op het strand of in de disco geen potten meer breek, dan maar de lachers op mijn hand proberen te krijgen. Tuurlijk is het gênant om te zeggen dat ik het fijn vind dat de nieuwe boxershorts van H&M een dubbel laagje badstof aan de voorkant hebben, maar ik houd het dan in ieder geval droog. En jij misschien niet, van het lachen. Gevalletje win-win, toch?

Ik vergeet bijna elke werkdag dat ik voorbeeldgedrag moet vertonen, op basis van mijn senioriteit. Maar als een collega in een oersaai donker pak binnen komt wandelen, kan ik het niet laten om te vragen of het een mooie afscheidsdienst was. En als de opper-baviaan onverwachts onze volle afdeling oploopt, zeg ik zonder gene: “met een zoetje alsjeblieft.” En begin dan hard te lachen om mijn eigen flauwe grap.

Ik heb wel een handig ezelsbruggetje van vriendje Robert geleerd om mijn geestelijke leeftijd te berekenen: delen door twee en dan zes erbij optellen. In mijn geval dus 33. Toen was mijn dochter Anne-Roos net geboren, fietste ik naar mijn werk, voetbalde ik nog bij Nijmeegse Boys zaterdag 2 en lag gemiddeld om 2 uur ’s morgens in het kribje. Qua gewicht kan ik bijna hetzelfde rekensommetje maken. Het blijft nogal plakken de laatste jaren…

Ik hoop nog heel lang onvolwassen dingen te doen. Foute concerten bezoeken, te lang stappen, te serieuze mensen uit hun concentratie halen, puberale dingen roepen naar de verkeerde mensen. Als remedie tegen het ouder worden. En nu ga ik Marion wakker maken. Daaag!

Dagboek van een gestresste 50-er

Het kwam goed uit. Vroeg op Zondag werd voor een keer Laat op Zondag. Terwijl Marion de week doorbrengt in Spanje met ups en downs, heb ik 5 dagen op de apenrots gestoeid. Het contrast kan niet groter.

Maandag: spannende dag. Hopelijk krijgen we vanmiddag goed nieuws van Marion’s specialist. Het cirkelt de hele dag als een drone boven ons. Ik worstel me de dag door, met in de ochtend micro-management op een locatie en daarna tekenen van jaarstukken bij accountant. Het is weer niet gelukt, ik moet winstbelasting betalen. Voelt toch als verlies, in mijn ongoing-battle met de Fiskut. Vandaag zou ook Pleun bellen, om te beginnen met een nieuwe afvalrace. Zo geen zin an, hoop dat ze mijn nummer kwijt is. Geen telefoon van de specialist. Weer iemand met een EQ van 13.

Dinsdag: eerst naar de chiro Jeffrey. Een ielige Italiaan, met als opdracht 105 kilo botten soepel te krijgen. Heb altijd medelijden, als ik de eerste ben. Trekken aan een dood paard, alle energie uit Jef’s lichaam. Daarna naar de apenrots, hele dag meet and greet. Helaas is Dr. EQ13 een dagje afwezig, dus weer geen terugkoppeling. ’s Avonds naar vriendje Roy&family. Lekker bijlullen en lachen, even de stress vergeten. Penaldo speelt Atletico van de mat. Boeiuh!

Woensdag: Pffff, eindelijk contact met dr. EQ13. Goed nieuws; geen achtergebleven ellende, nog een MRI-tje eind mei en verder jaarlijkse controle. Unheimisch om op afstand ‘samen’ opgelucht te zijn. Dit weekend maar eens uitdiepen. Op de apenrots same shit, different day. Maar wel vriendje Michel erbij gehaald. Mooie teamversterking; gas erop en gaan! Snel naar Breda voor Bilaatje en dan als een speer Marloes ophalen om thuis samen happie te eten. Ze studeert zich suf, maar heeft het zwaar. Pleun is vast mijn nummer kwijt, haha!

Donderdag: Another day at the monkey-races. Ik loop zwaar achter met verwerken van de 50-60 mails per dag, 38 review data-sheets, 25 niet beantwoorde vergaderverzoeken etc. etc. Ik weet weer waarom ik het niet meer wilde doen. In de middag snel Bilaatje in Den Bosch en daarna bij vriendje JW kijken naar zijn nieuwe locatie van Coffeelab. Prachtige zaak, tot in de puntjes uitgevoerd top-concept, super locatie. Ik ben eigenlijk stinkend jaloers op de passie van dit soort mannen. Ben zelf gewoon teveel generalist en Bokito. Hapjes en drankje bij ‘Wijn van Stijn’ in den Bosch; aanrader!

Vrijdag: half Nederland heeft vrij. Ik rij in een uurtje naar kantoor. Wat een weelde in een week van 1500 trage km’s. Marion geeft via mijn Outlook–agenda alle benodigde items voor Spanje door. Slim, ik vergeet meestal de helft. Lekker dagje om dingen weg te werken op kantoor, afsluiten met Bilaatje in Bronovo Scheveningen. Op terugweg even Marloes huggen, hagelslag en beschuit kopen bij de Super de Witt (heerlijk, 5 maanden lang geen boodschappenlijstje!!!). Total loss naar bed, voor de zekerheid geen GinTonic. Ben bang dat ik te moe ben om ’s nachts naar de plee te lopen.

Zaterdag: Nieuw record van Heimat naar Eindhoven airport: 48 minuten! Gaico en Petra al daar en hebben zin in lekker weekend Spanje. Na landen, ontbijt op de vuist, een hele vette smakkerd voor mijn meissie op naar de Stad der Wonderen. Lunchen bij Escribá, 23 graden en heerlijke Cava. Daarna GiTo en sigaartje bij chez Coco, waar Harm en maat aanhaken voor wandeltocht naar Camp Nou. Prima potje, circusartiest Neymar op dreef, maar Madrid laat zich niet meer gek maken. Na afloop nog uitgebreid taparen en om 00.00 uur in Rosamar-mandje. Op Curacao wordt het autootje van Anne-Roos lomp opengebroken. En de bumper meegenomen bij gebrek aan betere buit…

Zondag: de dag beginnen met potje tennissen met vriendje Gerard is geen straf. We hebben allebei het tennissen nodig om fit en soepel te blijven, maar ik ben er te weinig. Eigen schuld, stramme bult. I.p.v. douchen duik in het nieuwe zwembad. Best fris nog.. Op naar Sant Feliu, lunch bij Villa Mas met de mooiste Bourgogne-wijnkaart van Spanje. Thuisgekomen nog een kort siëstaatje van anderhalf uur en dit stukkie afmaken. Om 21.00 uur gaan de luiken van mijn huis en lichaam dicht. De week is om.

Ergens moet ik dit ritme doorbreken. Misschien heeft Pleun toch nog mijn nummer. Eigenlijk beter. Toch?

Taakstraf

De hele week heb ik al een snap-chat gevoel. Ik zie en hoor allerlei dingen die geschikt zijn voor een vermelding in dit epistel. Maar ze zijn in 5 seconden weer verdwenen en vervangen door een iets nog actuelers. De wereld anno 2016…

Laat ik maar gewoon beginnen bij Camieletje Eurlings. Komt al jarenlang regelmatig hier voorbij. Deze gladpratende Limbo is opgelucht. Hij krijgt een taakstrafje in plaats van brommen. Zijn mooie vriendin half verrot geslagen, maar niet blijvend verminkt…
Hoe kun je dan opgelucht zijn? Ik snap helemaal niets van mannen die hun vrouw slaan. Andersom wel, maar dat is heel persoonlijk en meestal terecht. Ik heb wel een paar taakstrafjes in gedachten voor minkukel Camiel. Bv. 100 uur bardienst draaien in het clubhuis van No Surrender, die mafia-motorclub. Krijgt hij zomaar een facelift zonder verdoving. Ook een leuke taakstraf: in het buitenverblijf van Bokito een goed gesprek onder 4 ogen over zinloos geweld. Zonder bananen, maar wel in een gele Speedo.

Misschien is Camiel wel gewoon gefrustreerd. Dat ook de kwaliteit van zijn sperma net zo ondermaats is als van de Westerse Man. 20 miljoen zaadcellen minder dan 20 jaar geleden. Per milliliter! Ik heb het persbericht over het leuter-congres op Erasmus MC vier keer nagelezen. Een beetje potente vent schiet dus per ejaculatie de hele wereldbevolking uit zijn yoghurt buks. Godzijdank halen er maar een paar de eindstreep. Wel steeds vaker met twee kopjes erop of een gebroken staart. Wedden dat Camiel zo’n losse flodder was? Onder de gordel roerloos, daarboven mepgrage handjes. Na zijn taakstraf maken we Camiel burgermeester van Roermond. Dan kunnen we daarna dat bolwerk van corrupte en foute Limbo’s aan België kado doen. Als goedmakertje voor al die Belgenmoppen. Waarom doet een dronken Belg bij de alcoholcontrole zijn bril af? Twee glazen minder.

Misschien wil RTL wel een nieuwe serie maken over gevallen BN-ers. Naast Camiel hebben we dan in ieder geval afleveringen met waspoeder-distributeur Frank Masmeijer, Tjakka Koning Emile Ratelband, Brammetje ‘Horlepiep’ Moskovitsch en ook Imca ‘Viva Espana’ Marina. Het format bestaat al bij NPO2 onder de naam Icarus, maar dat maakt RTL niet uit. Beter slecht gejat dan goed verzonnen. Kijk maar naar dat genante plagiaat ‘Ja, ik wil een taart!’ De kijkcijfers van RTL zijn dramatisch gedaald en de TV-baas Galjaard klaagde daarover deze week. Ik heb het maanden geleden al aangekondigd en krijg nu langzaamaan gelijk: We zijn helemaal klaar met Hulp-TV! Dat eeuwige gewroet in het trieste leven van aandachtsgeile geestelijk gehandicapten komt iedereen langzaam de strot uit. Dan loopt die Giraffe van Froger weer ergens mee te grienen met een stel dat te stom is om te poepen en er een grote teringbende van heeft gemaakt. Stap uit de slachtoffer-rol, schop onder je hol en stop met janken!

Maar het mooiste nieuws van de week was een onverwacht steuntje in de rug. Mijn leeftijdgenoten helemaal blij; “50+ mannen zijn woest aantrekkelijk”. Er waren zelfs vriendjes die er stiekem een jaartje bij op telden om erbij te kunnen horen. Die steggelende baby-facers haal je er gelukkig zo tussenuit. Ik liep vrolijk de badkamer in om een douchende Marion het blije nieuws te vertellen. Ze keek me treurig in de ogen, waarna haar blik langzaam afdwaalde richting mijn tenen. Woordenloos draaide ze zich om… Ik weet zelf ook wel dat ik de winterreserves iets te fors heb aangevuld afgelopen zomer, maar het kan zomaar een extreem koude winter worden. Daar is deze mammoetjager tenminste op voorbereid.

Wij mannen van 50+ hebben weinig twijfel over ons lichaam en (h)erkennen de erotiserende werking van onze stevige handvaten. Stappen zonder gêne op een stoere racefiets, waarna het zadel verdwijnt als een hert in een zompig moeras. Schuren met onze 1-pack over de middenstang en verbergen onze grijze vlashaartjes onder een ultramoderne Tom DuMoulin-fietshelm. En het werkt dus! Terwijl onze tegenpool doorlopend dubt over haar lichaam en de tand des tijds als een molensteen om haar nek voelt. Uit 47 zomerjurkjes niet kan kiezen om even naar het dorp te gaan om wat groente van de markt te halen. Ik heb 6 korte broeken in Spanje, maar altijd dezelfde aan. Die ene die mij zo woest aantrekkelijk maakt. Pas als Marion de vlekken op dit vaal stukje textiel zat is, wordt ie gewassen. En dan haal ik hem half vochtig gewoon weer van de waslijn om aan te trekken. Soms ligt er weleens een nieuwe blauwe of mooie rode op de rand van het bed klaar, als we ergens naar toe gaan. Nergens voor nodig.

Camiel is pas 43, heeft matig zaad, losse handjes en komt in aanmerking voor een postnatale abortus. Eigenlijk moet ik medelijden hebben, want ondanks zijn BMI van 23 is hij kansloos over 7 jaar. Maar dan word ik al 60 en zijn de gloriejaren waarschijnlijk voorbij.

image

Nimweegse Boys ZAT-7

De anekdotes volgen elkaar op als een ratelend machinegeweer, de buikspieren zijn verzuurd na de zoveelste lachstuip, de koelkastdeur maakt slijtagegeluiden: het reünie-weekend met mijn oude teamgenoten van Nimweegse Boys ZAT-7 is in volle gang.

Begin jaren 90 heb ik in dit studenten-elftal gespeeld bij de oer-volksclub uit het Nijmeegse Waterkwartier. Er werd op zaterdag gespeeld, omdat vrijdagavond de traditionele mannen stap- en zuipavond was. Zodoende konden we de volgende ochtend wel een paar comateuze knullen uit het studentenhuis aan de Staringstraat in de auto hijsen. Een paar meurende voetbalschoenen werden uit de drekkige gang gevist en in een vale plastic tas van de Gall&Gall gefrummeld.. Meer was niet nodig, want de kleding werd centraal aangeleverd; het was dé methode was om een beetje uniform gekleed op het veld te verschijnen.

Nimweegse Boys had in Gelderland een slechte reputatie. Altijd bonje, altijd gezeik. Dat had de club wel aan zichzelf te danken, want het aantal geweldsdelicten per clublid was gelijk aan het aantal tapkranen in de kantine. Goede regionale voetballers speelden liever voor het wekelijkse envelopje met zwart geld bij de Boys dan bij bv. NEC. Als je na een extreem korte nacht met een onzekere maag het clubhuis binnenstapte, zaten er al een man of 20 aan de Sjoes: fluitjes pils met een bodempje bruin bier. We werden dan standaard verwelkomd met: “ah, daar sien de boekenwurmen”.

Er was geen team diverser dan ZAT-7. Spits Jan-Matthijs: 2 meter, 105 kilo graniet en schoenmaat 48. De verdediger die tegen hem aan botste, stuurde de rest van zijn leven met zijn kin. Spielmacher Marco, die alleen tijdens de rust de middencirkel verliet. Linksback Jeroen, aankomend theoloog met veel zelfreflectie, een zeldzaamheid. Als hij luid over het veld riep: “ik kan er vandaag weer niks van”, werd dat door iedereen hardop bevestigd. Rechtsback Harm, die als enige die hele wedstrijd bleef draven. Als hij tenminste na 3 minuten eerst even had overgegeven, om op gang te komen. Het was een bonte mix van nog studerende lullo’s, beginnende carrièremakers en fulltime werkende doeners.

Vreemde eend in de bijt was onze keeper Gerrie Alofs. Al jaren vleesuitbener bij Honig en door ons gecontracteerd omdat niemand wilde keepen. Gerrie voelde zich als topkeeper miskend. Hij camoufleerde zijn angst door elke aanvaller, met gestrekte benen vooruit, te torpederen. Zijn schoenmaat-IQ maakte communiceren lastig. Elke week probeerde hij van iedereen een knaak te krijgen om de voetbalspullen thuis te wassen. Dat leverde meestal maar 20 ipv 40 gulden op, waarna hij weer werd uitgekafferd door zijn vrouw Linda, een graatmagere tante Sidonia die een hekel aan ons had. Gerrie jatte ook altijd shampoo. Totdat we er een keer visolie in hadden gedaan. Het jaren 80’-haarmatje in zijn nek glom 4 weken later nog.

Voetbalhumor is vaak plat en lomp en werkt alleen voor mannen. De competitie bracht ons vaak naar zompige kleivelden in de Betuwe. Opheusden, Lienden, Kesteren, Valburg. Toen tijdens één van deze wedstrijden de ochtendmist was opgetrokken, ontwaarden wij bij de tegenstander op het middenveld een fragiele Ambonees. Met een ontbrekende linker-onderarm. Bij zijn eerste balaanname riep iemand bij ons keihard “HANDS!” en dat viel verkeerd. Het was meteen aanleiding voor een massale knokpartij. Harm mocht dan na de gestaakte wedstrijd in Nijmegen de papierwinkel afhandelen. En aan de voorzitter, de legendarische Nijmegenaar Hein Graat, uitleggen wat er was gebeurd. Graat; prachtige naam voor een kogelronde visboer van 160 kilo. Het was trouwens een ondankbare taak om van dit groepje ongeregelde outlaws elftalleider te zijn. In de tijd zonder groeps-whatssapps en mobiele telefoons was dat bijna een kansloze missie.

Elke wedstrijd werd in het clubhuis geëvalueerd. Tien gulden lappen, meters bier, schalen met in mootjes gehakte frikadellen met mayo, curry en ketchup. Meestal moest ik daarna snel weg om de avonddienst in Hotel Atlanta of het Casino te werken, tot een uur of 3 ’s morgens. Dan nog even naar de Ambassadeur en op zondag net op tijd wakker voor Studio Sport. Andere tijden. Na een paar jaar waren mijn al gammele enkels totaal versleten. Op mijn hoogtepunt gestopt…

Het is niet moeilijk om 20 columns te vullen met sterke verhalen uit de Boys-tijd. Maar duty calls, we moeten naar FC Barcelona tegen Valencia. Tijd om weer eens te winnen, na twee dramatische weken. Het zal toch niet?…..

image