Verslaafd

Het zijn zware tijden. Hollen om op tijd thuis te zijn voor de avondklok, bij bezoek het principe van één erin-één eruit volhouden, wachten tot je een prikkie krijgt, je hoofdhaar als een beschimmelde rieten mand op je knar, winkelbezoek met een stopwatch in je hand.

Het gevaar ligt overal op de loer. Vooral als je gevoelig bent voor verslavingen. Hoe makkelijk is het om door de weeks ’s avonds een flessie wijn weg te tikken omdat er verder toch niets valt te beleven, al helemaal niet op TV. Hoe verleidelijk is het om op sombere momenten toch weer een peuk op te steken en met een diepe zucht rookcirkeltjes in de lucht te lanceren.

Ik heb afgelopen week, midden in Corona-tijd, een jarenlange hardnekkige gewoonte doorbroken. Eentje die nachtrust kostte en continu onrust veroorzaakte. Het is denk ik 4 of 5 jaar geleden dat ik voor het laatst een paar dagen in bed géén Ipad heb gebruikt. Het was een vaste routine; tanden poetsen, rolluik dicht, alle kussens naar de hoek van de slaapkamer sjoelen en dan: de Ipad aan. Meestal was ik dan minimaal een uurtje bezig om alle kranten en nieuwssites, Feesboek, Autoscout, alle Catalaanse sportbladen,  Linkedin etc. te spellen en uit te pluizen. Avond na avond…  

Vorig weekend las ik ergens, voor de zoveelste keer, over de slechte effecten van beeldschermen (telefoon, TV, Ipad) voor het slapen gaan. Het blauwe licht verstoort je ritme en je verhoogt als het ware je alertheid, terwijl je juist langzaam moet gaan ontspannen om goed te kunnen slapen. Ik wist het, maar toch was de lokroep van de Ipad altijd te groot. Ik wil niets missen en alles lezen. Een zwaar verslaafde news-junk.

Gevolg van deze verslaving is ook dat ik al jaren te weinig boeken lees, ooit één van mijn grootste hobby’s. De stapel ‘must reads’ is al verplaatst naar de boekenkast beneden, omdat mijn nachtkastje onder het boekengewicht door de frêle Ikea-pootjes dreigde te zakken. En terwijl Marion veel leest op de E-reader en ook mijn Ipad vol staat met digitale boeken, ben ik nog een ouderwetse lezer. Ik wil een boek voelen, aanraken en koesteren. Voordat ik een nieuw boek ga lezen, laat ik altijd de bladzijdes even door mijn vingers glijden. Dan kunnen we vast aan elkaar wennen.

Mijn eerste boek, na de droogte, was de autobiografie van Marco van Basten: Basta. Het is niet mijn favoriete type boek, maar het was misschien een makkelijke start om het lezen weer te reactiveren. En dat klopte. Marco, onze jeugdheld door zijn goals op het EK van 1988, schrijft eerlijk en openhartig over zijn voetbalcarrière en zijn privéleven. Het leest makkelijk weg, maar is zeker geen literair hoogstandje. Het is eerder een chronologische opsomming van ups-and-downs, met veel teleurstelling over een verrotte enkel. En ook is Marco terecht snoeihard in zijn conclusie dat hij als coach vooral gefaald heeft. Donderdag had ik het boek al uit.

Nu ik deze hobbel genomen heb en mijn Ipad van Personal Assistent is gedegradeerd tot leeshulpje, voel ik ook de druk om mijn andere verslavingen aan te pakken. Zoals mijn doorlopende hunkering naar Limburgse Katjesdrop van Venco. Misschien zit je me nu smalend uit te lachen om zo iets triviaals, maar onderschat het niet: Katjesdrop van Venco is dé ultieme Gutmacher na een dagje operationeel geneuzel. In de auto, bij de Shell aan de A-15 bij Dordrecht gekocht, en dan opgevreten voordat je bij het knooppunt Deil bent.

Misschien speelt leeftijd een rol en worden de vaste gewoontes overheersend. En is het geen verslaving, maar eerder semi-autistische dwang. Want hoe verklaar je mijn gewoonte om elke week minimaal twee keer op auto-websites te zoeken naar dezelfde auto die ik al op de oprit staan? En waarom eet ik 5 keer per week een mini-Magnum na het eten, ook al heb ik mijn chocoladehonger allang gestild? Ik heb niet echt het bijpassende BMI om me dat te permitteren.

En jullie, wat zijn jullie verslavingen? Waar kun je niet zonder? Wat veroorzaakt kortsluiting onder de hersenpan als je het een tijdje niet krijgt of hebt? Durf je het aan om het heel discreet en vertrouwelijk hier te melden? Kom maar op!

Egootjes

Er zijn weken dat ik op zaterdag nog panisch zoek naar een strohalm om mijn column te koppelen. Maar soms struikel ik bijkans over alle aanleidingen. Zo onstuimig was deze week. Trump’s gedrag, de implosie van Forum voor Democratie, de terugkeer van Henk Krol, het overlijden van Pelusa Diego Maradona, de verbijsterende verklaringen van de hoofdrolspelers in de toeslagen-affaire.

Als je even achterover leunt en nadenkt, zie je meteen de rode draad. Het gaat alleen maar om macht en ego’s. En niet toevallig, die combinatie levert vaak enge mensen en gevaarlijk gedrag op. Nog een opvallende overeenkomst; het zijn bijna alleen maar mannen. De enige vrouw die deze week ook in het rijtje hoort is Annabel Nanninga van FvD. Maar die toont eigenlijk ernstig verknipt mannengedrag. Ik zal haar nooit de woordkeuze ‘dobbernegers’ over Afrikaanse bootvluchtelingen in 2017 vergeven. En nu vindt ze partijgenoten te rechts. Ze heeft een hele boterberg op haar hoofd.

Ik hoef er niet omheen te draaien, want jullie kennen mijn aversie tegen populisten. Ik heb het uitgekraaid van plezier toen het onnavolgbare gedrag van Terrie Bidet deze week zijn eigen clubje deed imploderen. Steeds lagere peilingen, een app-groepje jongeren met enge gedachten, een leider met narcistisch gedrag en BOEM!!!! Ondanks het afgekondigde vuurwerk-verbod ontplofte er van binnenuit een Cobra 9 in de Fractie van Demagogen. Het werd een soort dagelijks roulette-spel met alleen inzetten op twee opties: rood (Bidet blijft) of zwart (Bidet verdwijnt). Één ding is duidelijk: de ware aard van sommige FvD-ers is boven komen drijven en zal een versplinterd electoraat opleveren. Opgelost!

Brengt mij bij een andere politieke brokkenpiloot en über-narcist. Henkie Krol. Zijn hele leven een spoor van vernieling en bedrog achterlatend, is hij alleen al in 2020 aan zijn derde politieke avontuur toe. Onder het mom van belangenbehartiging voor ouderen declareert hij zich suf, maakt met iedereen ruzie en begint nu met de LHK, de Lijst Henk Krol. Wat een selfkicker moet je zijn om na al die mislukte vrijages met andere partijen, je eigen naam als wapen in de strijd te gooien. Zijn slogan ‘vooruitstrevend conservatief’ is vast verzonnen door een dementerende bejaarde, want het slaat helemaal nergens op. Het is contradictio in terminus, net zoals een vierkante cirkel. Henk heeft geen echte vrienden die hem adviseren zelf met pensioen te gaan. Preventieve ruiming kan zijn voordelen hebben.

Maar al die politieke nitwitten hebben nog geen 1% van de grootsheid van deze week overleden voetbalgod Maradona. De discussie over de beste voetballer aller tijden duurt voort, met Pele, Cruyff, Ronaldo en Messi als meest genoemden. Maar niemand was groter dan Maradona. Hij maakte in zijn eentje laagvlieger Napoli tweemaal kampioen (1989 en 1990) en Argentinië wereldkampioen in 1986. De beelden uit die tijd, zonder VAR, op slechte velden met moorddadige verdedigers zijn legendarisch en deze week vaak herhaald. Maradona betaalde voor zijn roem met verslavingsproblemen, maffiaconnecties en geflirt met foute leiders als Fidel Castro en Hugo Chavez. Maar op het veld was hij weergaloos en beslissend. Messi vertaalde deze week het gevoel van al zijn landgenoten in rouw: ‘Maradona es eterno’ (eeuwig).

Bijna aan het eind van 2020 gaan we ook afscheid nemen van een paar enge ego’s. Trump zit in de ene laatste fase van kinder-rouwverwerking en begint stampvoetend en twitterend te erkennen dat hij verloren heeft. Dat maakt hem gewoon een loser, toch? Zou hij misschien mede-populist Terrie Bidet kunnen voorbereiden op diens kansloze herstart?  

Maar laten wij na al deze machtsbeluste politieke ego’s ook even stilstaan bij de veroordeling van Jos Brech, kindermoordenaar uit Limburg. Die de 11-jarige Nicky Verstappen in 1998 verkrachtte en vermoordde. Maar nooit, toen en nu, de ballen had om ervoor te zorgen dat de ouders van Nicky hun onmetelijke verlies konden verwerken door duidelijkheid te geven. Elke menselijkheid verdwijnt bij een misdrijf waarbij weerloze kinderen betrokken zijn. Maar je bent echt van het allerlaagste allooi, een amoebe, als je je juridische rechten gebruikt om de pijn van deze ouders voort te laten duren. Jos B. gaat 12 jaar de cel in. En moet daar elke dag achterom kijken. Hopelijk duurt 12 jaar dan heel lang.

Uiteindelijk derven al deze ego-mannetjes het onderspit. Zo houden we hoop. En voor Maradona geldt: Gracias por todo!

Druk

Het einde van dit waanzinnige jaar komt langzaam in beeld. Black Friday is bijna voorbij, Snikkelkaas en zijn Peper&Zout-Pieten struinen verveeld over met zonnepanelen volgestouwde Vinex-daken, de kerstbomen staan al in rijen van 100 klaar bij Intra-Ikea. Maar we zitten nog steeds in de 2e golf, smachtend naar licht in de tunnel.

In de Duitse kolonie van akela Angela, is er half december al een vaccin beschikbaar voor iedereen die het wil. Ik ga meteen de 1e dag in de rij staan. Ben ook niet bang voor bijwerkingen op korte of lange termijn. Misschien lossen sommige van mijn huidige Corona-tijd bijwerkingen wel juist eerder op: vermoeidheid, werkstress, zware schouders, Vitamine D-gebrek door te weinig buitenzon, verminderde sexdrive, irritatie naar complotdenkers, jojo-gewicht, vloekobsessie, kort lontje en afzwaaiers op hole 3, 6 en 8. Ik vergeet er een paar, maar jullie hebben er verder wel beeld bij.

Maar ik maak me ernstig zorgen over 2021. Want wat gaat het worden? Gaan we weer zoveel mogelijk terug naar normaal? Of zijn we blijvend veranderd? Mogen we weer als haringen in de vliegbussen van Ryanair? Gaat Revolution in Lloret weer open en is Pinkpop weer een zekerheidje? Gaan 45.000 mafketels de 4-daagse lopen en barst Nijmegen dan weer een week uit zijn voegen?

Eerlijk gezegd zie ik er tegen op. Ik wil zoveel inhalen dat ik er nu al moe van word. Het terras in Duitsland is nog niet af, de serrevloer moet nog in de lak, mijn Papi-buitenbar in Maçanet staat al twee jaar op het verlanglijstje, alle houten balkonbalken moeten nu echt vervangen worden voordat iemand er een keertje doorheen valt, het gedeelte rond het zwembad kan niet nog een jaar verder met dat hemeltergende kunstgras.

En daarnaast heb ik met compagnon Marcel ook een paar winkeltjes te runnen. Want de zakelijke wereld is blijvend veranderd. Het is bizar om te lezen dat er nu maandelijks een lager dan normaal aantal faillissementen wordt uitgesproken. Omdat minder gezonde bedrijven door de overheidssteun in leven worden gehouden, maar alsnog gaan omvallen als de steunmaatregelen volgend jaar stoppen. Een soort uitstel van executie. Voor andere bedrijven, zoals het onze, misschien juist wel extra kansen. Maar het enige wat zeker is, is dat er niets zeker is. Snel schakelen, flexibel en creatief zijn, scherp zijn op je cash flow; het worden allemaal onderdelen van het nieuwe zaken doen in 2021.

Hebben we trouwens enig idee wat er in 2021 allemaal ingehaald moet worden op sportgebied? Gaan de Olympische Spelen van Tokyo volgend jaar plaatsvinden? Doen we de finale van de Champions League tegelijkertijd met EK Voetbal en de Nations League in drie weken? Gaan we Wimbledon en Roland Garros twee keer doen? Komt Verstappen Zoetemelkje spelen in Zandvoort? Ik zal als een bezetene de aankomende maanden alle Netflix-series moeten afronden, want vanaf juni wordt het 24/7 alleen maar sport op TV. Ik moet Marion nog wel even voorbereiden dat Chateau Kwijland geen tijdslot krijgt aankomende zomer. We hebben de afspraak dat ik tijdens het strijken mag bepalen wat er op TV komt. Dat wordt één blousje per avond….

We smachten ook naar Spanje en verre reizen. Peru en Bolivia is alweer 2 ½  jaar geleden, Cambodja en Maleisië hebben we dit jaar moeten cancellen. Gelukkig al wel van die Blauwe Zwaan het geld teruggekregen en dat was na 9 maanden zeuren een meevaller. Het ziet er naar uit dat Marion aankomende zomer het crisismanagement van LCH inruilt voor het operationele reilen en zeilen van Can Rosamar. Het is een rotbaan, maar iemand moet het doen….Het duurt gelukkig maar een maandje of zes…

Ben ook wel benieuwd wat jullie allemaal van plan zijn in 2021. Staan de skilatten klaar voor Gerlos in de krokusvakantie? Is de aanbetaling gedaan voor de safari-tent op camping Cala Gogó in Playa d’Aro? Is New York geboekt voor een stedentrip? Ga je gevaccineerd alle festivals af in Europa? Ik zag gisteren een foto van een rugby-game in Australië met 52.000 toeschouwers zonder mondkapjes. Hoe dan??????

Ik zou het leuk vinden om te weten wat jullie het meest gemist hebben in 2020. Dus een keertje niet alleen gluren bij de buren, maar ook een comment achterlaten. Het zou mijn zondag opfleuren. Make my day!

Darren England

Adipeus

Ooit heb ik deze website YOGO genoemd: You Only Get Older. Het was toen vooral bedoeld als grappige tegenhanger van YOLO. Maar dat grappige gaat er wel een beetje af, als je steeds vaker wordt geconfronteerd met de grenzen van je fysieke en geestelijke fitheid. Zelfs zonder Corona (al drie keer negatief getest!) kijk ik ’s avonds als een uitgeputte kasteelheer uit over steeds grotere wallen.

Terwijl ik toch met vlag en wimpel door de uitgebreide medische keuring gekomen ben voor een nieuwe levensverzekering. Afgesloten als veiligheidje voor Marion, mocht ik plotseling omvallen. Echt voorbereid kwam ik niet bij de keuringsarts aan, want ik was de afspraak bijna vergeten en had in de haast ook mijn sportkleding voor de fietstest vergeten. En dus zat ik in overhemd, sokken en onderbroek de hele Alpe d’Huez omhoog te rammen. Ik kreeg ook het plasflesje met moeite vol gedruppeld, want ik was na binnenkomst eerst naar de WC gerend omdat mijn blaas op springen stond. Ik kreeg bijna een liesbreuk van het ge-pers in dat Tupperware-potje .

Maar met de uitslag kan ik prima leven, ook al zijn de slijtagesporen zichtbaar in de grafieken. Het cholesterol zat nog net in het groene vakje tegen het oranje aan te prikken, hartslag en bloeddruk waren prima, fitheid iets boven het gemiddelde, bloed- en urinewaardes normaal. Maar de slotregel van de keuringsarts was: Algemene indruk van cliënt: stevige bouw, stevige benen, wel wat overgewicht maar niet adipeus ook gespierd!. HAHAHAHA!!! Adipeus staat voor overtollig buikvet. Als ik naar beneden kijk, trek in een heel andere conclusie, maar ik ben geen arts hè? En het scheelt een beetje in de maandpremie..

Omdat bij een gespierd lichaam ook een dito kapsel hoort, besloot ik de Duitse dorpskapper weer eens te bezoeken. Tot een half jaartje terug deed de Turkse knipper dat voor € 10,= in tien minuten, maar tijden veranderen. De shampoo-beurt was nieuw en verplicht, terwijl mijn mondkapje zoek raakte in de kappersschort. De jonge Syrische kapper sprak moeizaam Engels en misschien dat het daarom verkeerd uitpakte. Bovenop mijn knar is een soort platform ontstaan waar je champignons kunt kweken. Het lijkt nog het meest op een Japans theehuis met gestucte grijzen zijmuren. En dat voor maar liefst € 17,50!

Je hoeft je overigens geen zorgen te maken of dat Hiroshima-kapsel mijn eigenwaarde aantast. De meeste mannen van mijn leeftijd hebben in dat potje een onuitputtelijke laag zitten. Waar we altijd gebruik van kunnen maken, ook al richt de tand des tijds onherstelbare schade aan. We blijven onszelf woest aantrekkelijk vinden, houden even onze buik in als de omgeving daartoe aanleiding geeft en investeren in fake-onderzoeken waaruit blijkt dat vrouwen een bierbuik aantrekkelijk vinden. Met andere woorden: een biervat in plaats van een six-pack. Zelfs onze nieuwe nationale knuffelbeer Gommers meet zich een hipper kapsel aan en gaat volledig los op zijn nieuwe Instragram-account na wat opbeurende woorden van Famke Louise.

Het is niet eens ijdelheid wat ons mannen drijft, maar een ruime mate van zelfvertrouwen. De vraag ‘hoe vind je dat dit mij staat?’ komt niet eens bij ons op. Laat staan een eerlijk antwoord als het nergens op lijkt. Dat is echt relationele Harikiri, die je nog jaren achtervolgt. Wij kijken niet naar knappere mannen, maar juist naar de lelijkere. En werken daarmee onbewust onze twijfels weg. Een kalende haardos wordt dan een mariniers-look en wallen onder de ogen bakens van levensintensiteit. En een dikke bierbuik is zelden adipeus. Eerder amoureus.    

Heb je trouwens die lelijke Natnekken al herkend op onderstaande foto? Toppertjes ook allemaal, he? Niet één kijkt goed uit zijn ogen. Het zijn 10 van de 13 verdachten die van plan waren de gouverneur van Michigan te ontvoeren en om te brengen. Allemaal zijn ze lid van de Proudboys, die zo lekker opgejut worden door Trump. Met opmerkingen als “Free Michigan” en “Stand Back and Stand By”. Amerika is moreel failliet, ongeacht wie de verkiezingen wint. Laten we hopen dat Biden wint, onverwachts overlijdt aan een tongzoen van Poetin en dan running mate Kamala Harris president wordt. Ze heeft als enige aan de Amerikaanse politieke top Balls and Brains.

Het wordt een naar najaar, want de boel gaat weer verder op slot. Ik verlang naar Spaanse zon…

Badmuts

Ik heb een tijdje verstoppertje gespeeld en de harde realiteit vermeden, maar het wordt tijd voor een ‘coming out’: ik  ben kaal aan het worden. Zo, dat is eruit. Point of no return, het ligt vast in de analen van Facebook, er worden  algoritmen op los gelaten. De eerste advertenties staan over 3 minuten  op mijn startpagina: haarproblemen.nl, haartransplant.nu, zonderhaargeen.org.

Het is ook allemaal niet zo schokkend, op mijn 57e. Als ik het kort knip, geen klodders gel erin verwerk, niet te diep buk waar andere mensen bij zijn, ga staan bij presentaties en me verstop achter het PC -scherm, zie je er niks van. Vind je mij misschien wel een jankende 50+-er. Zeker als jezelf op je 20e alleen nog maar een paar vlashaartjes op je knar had. Of op je 35e uit pure armoede de de laatste plukjes heb afgeschoren en afgezworen. Maar voor mij is echt even wennen. En slikken.

Omdat de mannelijke kant  van mijn vaders familie overwegend weelderige rood of roestoranje hoogpolig tapijt bezat, was ik ervan uitgegaan tot mijn 75e vooruit te kunnen met mijn inmiddels aluminium gekleurde dakplaat. Maar ergens heeft er de afgelopen jaren lichamelijk een aardverschuiving plaats gevonden; het groeit veel harder op mijn rug dan op mijn knikker.

Vroeger kon ik mijn dochter Marloes in april vragen om de wintervacht eraf te scheren en kwam ik redelijk glad de Spaanse zomer door. Tegenwoordig moet ik vaker de tondeuse voor mijn rug gebruiken dan voor mijn haardos. Ik heb weleens jaloers naar die pluizenbollen met rughaar gekeken en gedacht dat je er een puike hoofdtoupet van kon  maken. Maar het is meer geschikt als Russische winterpels. Die rare donkere rugkrullen zouden op je hoofd eerder lijken op schaamhaar dan op een zorgvuldig geprepareerde camouflage-pruik.

Stiekem heb ik er vaak over gefantaseerd om de hele plafondbedekking op  mijn hoofd eraf te scheren. Ik las ook vaak fascinerende studies over de woeste aantrekkelijkheid van kale mannen. Dat het een verkapt viriliteits-bewijs was. Nooit bewezen, maar altijd als een pré gebracht. Ik kon mij er niets bij voorstellen, zeker als ik inzoomde in mijn sociale netwerk. Maar sommige dingen moet je misschien ook niet willen weten of vragen….Als ik alles eraf had geschoren, zou ik eruit zien als een paarse bowlingbal met een paar extra gaten voor alle noodzakelijke functies.

Of ik  er wat aan ga laten doen? Natuurlijk niet! Ik wil er niet uitzien als een Dick Advocaat, Frans Bauer of Wesley Sneijder. Iedereen kent je met een monnikenkapsel, diepe Fjorden of een vlasdun donsje op je harde schijf. En daarna lijk je ineens op Michael Jackson in zijn jonge jaren.. Dan word je toch recht in je gezicht uitgelachen op straat? Je vraagt bij het Gemeentehuis een nieuw rijbewijs aan en de dienstdoende ambtenaar zegt proestend dat je je broer niet mag sturen. Lijkt me trouwens ook  pijnlijk, zo’n transplantatie. Ik begrijp dat haartje voor haartje in je hoofd wordt gestanst….Mijn God, je zou haast verlangen naar pikstraf….

Bij het sporten los ik het makkelijk op met een pet op de kanis. Onder geen beding mag die kale klets  aanleiding zijn voor een zonnesteek. Ook bij het bootje varen is dat een absolute must, want de temperaturen lopen zomers in Spanje op tot Sahara-hoogten. Maar niemand kan mij een checklist geven hoe ik in het dagelijks leven de aandacht van mijn kalende knar kan afwenden.

Dus een verzoek aan lotgenoten met een dun laagje nestveren: Heeft het zin om het wekelijks in te smeren met de keutels van de Zambiaanse grasparkiet? Helpt dompelen in een bad van links draaiende Bulgaarse yoghurt echt? Mag je van je echtgenote vragen om de aandacht af en toe ook een meter naar boven te verplaatsen? Je leest het goed. In mijn vertwijfeling en wanhoop heb ik de zoektermen <thin hair, alternative solutions, loss of masculinity> gecombineerd en ben daarna het spoor compleet bijster geraakt.

Om de ernst van de situatie te kunnen inschatten, heb ik een selfie gemaakt vanaf de bovenkant. Graag even niet op dat irritante eendenstaartje linksboven letten. Die opstandigheid moet wel dagelijks onderdrukt worden met wax.

Alle hulp is welkom. Foto’s van lotgenoten ook. Flauwe grappen worden minder gewaardeerd. Ik wil niet als Donald Trump eindigen.

Breakpoint

Wat een mallotenwereld! Trump maakt van Amerika een brandhaard, Femke heeft kapotte inschattings-sensoren, KLM begint volgende week met massaontslagen en Hema-worsten worden misschien gesponsord door onze eigen overheid. De Europese Bank drukt ondertussen even 2,8 miljoen kilo briefjes van € 50,= erbij. Het is Monopoly 2020 en het geld is straks net zo nep.

Kleine dingen geven het leven gelukkig nog kleur. Zoals de noodkreet van de bouwcoördinator van mijn tennisclubje in Berg en Dal. Het clubhuis wordt compleet gerenoveerd en dus moest er veel zelf gesloopt worden om de bouwkosten te drukken. Wie o wie wilde er a.j.b. zaterdag met een spade en gereedschap naar de club komen om te helpen? Omdat ik door Corona nog niet aan mijn twee verplichte vrijwilligersdiensten ben toegekomen, was er eigenlijk geen echt goede reden om te weigeren. En dus trok ik mijn bouwkloffie aan en stond om 8.30 uur paraat.

Tot mijn grote verbazing hadden er 15 mannen dezelfde conclusie getrokken en werd er monter aangevangen met het slopen van gevels, verwijderen van vloeren, afmonteren van schuifpuien en het kaal trekken van de stalen draagconstructie. Na een uurtje voortvarend werk kreeg ik uit het niets een dikke houten draagbalk op mijn voet. Daar valt mee te leven, ware het niet dat slechts aan één kant een paar stevige spijkers zaten en precies 1 van die spijkers door mijn schoen in mijn wreef boordde. Met moeite kregen we de balk weer los van de schoen. Ik voelde me even Jezus die aan het kruis zat genageld. Het voelde niet echt comfortabel…

Na het uittrekken van de schoen verwachtte ik een mini purperen fonteintje, maar tot onze stomme verbazing zat er alleen een diep bloedeloos gat waar een mooie vuurpijl stevig in zou blijven staan. En omdat mijn klusavontuur, onder het zicht van allemaal nieuwe tennisvriendjes, niet zo kon eindigen, sjorde ik mijn bouwschoen Bokitoproof dicht en ging weer verder. Ik hield hinkend als een aangereden hertje toch nog zes uur vol, maar toen was het tijd om de “daar heb je hem weer”-blik van Marion op te gaan zoeken. Een zwik pijnstillers, icepacks en veel witte wijn hebben de zwelling niet tegengehouden. Zondagmorgen tennissen met vriendje Gaico is niet heel realistisch…

Dat is best jammer, want ik heb de lol in tennis helemaal terug. Vooral dankzij amigo Gerard, die in Spanje altijd een thuiswedstrijd speelt. Maar de minder beschikbare vluchten in de winter gevolgd door een Corona-reisverbod hebben dat twee-dagelijks pleziertje ook stilgelegd. Daarom is het heerlijk om weer één of twee keer per week met vriendje Gaico ouderwets te staan rossen op de gravelbanen van ons nieuwe tennisclubje. Oude tijden herleven; baseline groundstrokes, topspinnende forehands, dropshots, slicende backhands. En ook heel veel unforced errors, want we rammen wat af. Meestal is na een uurtje de pijp wel leeg, want de geest is sterker dan het lichaam.

In mijn jeugd op de Goffert lagen er altijd 5 gravelbanen klaar om te tennissen. Dagen heb ik met vriendjes René, Henk en Robbert de meest rare tennis-marathons gehouden met bizarre regels: snoeiharde forehand die via de netband goed stuiterde, was meteen een gewonnen game.  Met serveren leverde een kanonskogel die je tegenstander raakte twee extra punten op. Bal terugslaan met je verkeerde speelarm was direct een punt. Voor lezers die niet tennissen is dit waarschijnlijk allemaal abracadabra , maar insiders die vroeger getennist hebben herkennen het meteen. Ik sloeg gemiddeld een racket of 4 per jaar kapot, de meeste uit frustratie en boosheid. Vroeger…

Ik verwacht, na deze korte wreef-interruptie, weer snel de baan op te kunnen. En wellicht pak ik straks wat extra bardiensten in het gerenoveerde clubhuis. Of beter nog, ik word ook lid van de barcommissie! Dan kan ik snel zorgen voor een mooi dranken-assortiment op een ruim terras, waar 1,5 meter afstand geen probleem gaat opleveren.

Misschien vraag ik Marion wel om me op vrijdagavond op te halen, na zo’n vermoeiende bardienst. Het is tenslotte maar 10 minuten tot ons stulpje in Duitsland. Doet ze met alle liefde, denk ik.

Als ik maar in beweging blijf. Want ik denk dat die spijker terug geveerd is op mijn vetweefsel. Dan heeft een hoog BMI (Bolle Makker Index) toch nog zijn voordeel. Survival of the fattest!

¡Adios y muchas gracias!

Het was een soort cliffhanger, de laatste zin van mijn column vorige week. Stoppen op je hoogtepunt? Welk hoogtepunt dan? Sommige volgers zullen al de conclusie hebben getrokken: Frank trekt de stekker uit zijn wekelijkse gewouwel.

En om maar meteen antwoord te geven: klopt! Dit wordt voorlopig de laatste wekelijkse Vroeg Op Zondag. Na zes jaar en bijna 300 columns ga ik er minimaal zes maanden mee stoppen, met een grote kans dat ik ook daarna niet wekelijks terugkom. Het voelt een beetje als het afscheid van Edwin Evers bij radio 538; je zit er al een tijdje tegen aan te hikken, hebt er toch vaak lol in, maar er ontstaat ook een sluimerende onrust. Bij mij was het niet anders.

Meestal schreef ik op zaterdagavond de hoofdmoot van mijn verhaal, die op zondagochtend werd gefinetuned en upgeload op www.vroegopzondag.nl. Daarna de link koppelen aan Facebook en lekker met de dag beginnen. Pas later op de dag keek ik naar de reacties en deelde ik gul likes uit bij elke comment. Iedereen blij.

Het was meestal een leuke zoektocht naar onderwerpen en vaak lagen die voor het oprapen. Zoals deze week. De klimmers-file op weg naar de top van Mount Everest, het kleutergeleuter in het debat tussen Rutte en Baudet, de non-emigratie van Volkert van der Graaf of de arrogante machtspelletjes van Trump. En dan heb ik het nog niet over het ego van Kwalbert van der Linden.

Maar steeds vaker zat ik zaterdag wanhopig te peinzen waarover ik in godsnaam ging schrijven. Weer over Gordon? Over mijn clubje? Over bejaard Witte Mannen Gedrag? Catalaanse toestanden? Onbegrijpelijk vrouwelijk gedrag? Mijn zakelijke blunders? Het was geen echt writer’s block, maar het kostte meer en meer moeite. Dat lijkt me niet de bedoeling van een hobby.

Maar het ergste is nog dat ik zelf bij het nalezen sommige stukjes gewoon ronduit slecht vond. Ik weet dat het niet elke week raak en lollig kan zijn, want zelfs mijn voorbeeld Youp schrijft niet elke week weergaloos. Maar de kwantiteit (wekelijks een stukkie) ging vaker ten koste van de kwaliteit (humor, raak, scherp). Misschien raken mannen boven de 55 wel verstrikt in hun eigen zelfspot en gaan knorrigheid en zeurderigheid de boventoon voeren.

Ik ben een paar keer benaderd om mijn columns voor een breder publiek in de media te schrijven. Ik kreeg hyperventilatie bij het idee dat de deadline dan alles overheerst en ik vond/vind ook dat ik er niet goed genoeg voor schrijf. Het leuk vinden om zondags even tegen jullie aan te zeiken is echt wat anders dan wekelijks op de achterpagina van de Metro te pronken.

En al die mislukte zakelijke uitstapjes buiten mijn vakgebied betekenen ook: schoenmaker blijf bij je leest. Verkoop broodjes en salades, nog een kopje koffie erbij, maar blijf weg bij de Vegas Towels, Nailhoovers, Milkshakemachines etc. etc. En dus ook geen carrière als schrijver of betaald columnist. Kansloos.

En dus ga ik ermee stoppen. De aankomende tijd plaats ik nog wekelijks een oude column van de afgelopen jaren, die ik zelf leuk vond. Kunnen jullie langzaam afkicken. Mischien laat ik me soms onverwachts nog verleiden om Patty Brard als presentatrice van het Eurovisiesongfestival 2020 in Almelo af te zeiken. En natuurlijk blijf ik de reisverhalen posten, omdat ik ze gebruik om alle reisindrukken van me af te schrijven. Alle columns kun je trouwens terug vinden op mijn website.

Maar voor nu is het klaar. Dank voor jullie morele support, geestige opmerkingen en vaak terechte kritiek. Zondags weer wakker worden zonder verplichting. Ben benieuwd wat Marion ervan gaat vinden…

Ding-a dong!

Hé hé. Eindelijk. Tjonge jonge. Wat een opluchting. En wat een explosie van opgekropte frustraties. We hebben die FUCKING OOSTBLOKKERS eindelijk terug gepakt met hun naai-stemgedrag. Alle ballen op Duncan!

Elk jaar wijd ik wel een column aan het Euronies-stomfestival. Meestal omdat de Nederlandse inzending ons de risée van Europa maakt en ons diplomatiek naar het niveau Noord-Korea brengt.  Dan komen we aankakken met Sieneke (die Nimweegse tokkie), drie relnichtende Tobbers in glitterpakken, wauwelende Waylon of de 3JS, drie Volendamse droeftoeters. Soms zetten we een Pythosaurus in een vogelverschrikkerspak op het podium en noemde haar dan Treintje (of Trijntje). Sjezus, wat stonden we vaak voor lul. En toch dachten we telkens serieus een kans te maken..

Dat laatste is een typisch Nederlandse ziekte: ZELFOVERSCHATTING. We zijn kampioen voordat er gespeeld is. Of vinden onszelf zo goed dat het niet anders dan winnend kan worden afgesloten. Vaak nemen we in een soort arrogantie-modus lui de laatste hordes, om dan op de streep nog ingehaald te worden door een dood gewaande tegenstander. Die wél de mentaliteit heeft tot het uiterste te gaan én desnoods een hartinfarct krijgt om te winnen. Die met het mes tussen de tanden het licht in je ogen dooft. Fuck, toch weer verslagen.

Daarom worden we zelden kampioen. Voorbeelden zat: 3 WK-finales, maar nooit gewonnen. Ajax vorige week eigenlijk ook. Joop Zoetemelk. Tom DuMoulin in de Tour de France. Max Verstappen tot nu toe. Amsterdam als Olympische stad. Soms zijn we dan teleurgesteld, maar best vaak vinden we als tweede eindigen ook prima. Best goed eigenlijk toch? Het is de Hollandse ziekte, want er is niets erger dan tweede worden. Ik ben in sales-trajecten liever 8e dan 2e. Je hebt in beide gevallen niks, maar als 8e kun je nog besluiten om alles voortaan helemaal anders te gaan doen of de conclusie te trekken dat je nooit gelukkig was geworden bij die klant. Als 2e blijf je malen: waar heb ik die paar punten gemist?

En waarom heeft Dun Kan het wel gered? Dat is simpel: bescheidenheid en geen arrogantie. Hij wilde absoluut winnen en had de kwaliteiten, maar stak pas zijn handen in de lucht toen de Swedish Wous Maffia als een verbijsterde zombie in de camera keek. De meeste Nederlanders hadden in shock naar de voting gekeken. We hadden toch al de vakjury gewonnen? De bookmakers wezen ons toch duidelijk als winnaar aan? De rest was toch bagger? Arcade was toch het mooiste nummer ooit?

Kortom, we waren alweer kampioen voordat de laatste stemmetjes waren geteld. Maar deze keer hadden we Dun Kan. Klaargestoomd door Ilse de Lange uit Almelóóó (het licht staat op rood, het licht springt op groen: in Almelóóó is altijd wat te doen). Ik krijg altijd jeukende huidschilfers in mijn boxershort als ik haar zie of hoor, maar ik geef het toe: het heeft schijnbaar Dun Kan geholpen. Misschien is een carrière achter de schermen voor Ilse een goede oplossing, dan hoef ik geen talkpoeder meer te gebruiken.

Onder de bezielende leiding van quizmaster Gerard hebben wij gekeken naar het spektakel. Professionele puntenlijstjes invullend en vakkundig commentaar gevend. In onze eigen scores kwamen Nld., Zweden, Noord-Macedonië en Zwitserland vaak in de top 5. Italië, Australië, Denemarken en IJsland restte slechts vileine hoon. Maar het is wel een generatie-dingetje, want ons jongste jurylid Anne-Roos had voor die landen juist wel een hoge klassering verwacht en lachte hard om ons zurig gezeur over zoveel gepruts.

Dun Kan maakt ons trots en laat ons zien dat je op kwaliteit en zonder arrogantie ver kan komen. Dat zal niet altijd lukken, want volgend jaar sturen we Li’l Kleine om een soort Italië-act te doen en dan worden we in de voorrondes verslagen door een zingende Litouwse Reus verpakt in een condoom, een schreeuwende Albanese dwerg met glazen benen of een loensende kolibri uit Rusland die Vladimir heet. Het duurt minstens 45 jaar voordat we het songfestival weer  winnen.

Maar dan hebben mijn meiden allang het wereldwijde franchise concept Duncan Donuts verkocht  dat ik gisteren ben begonnen. Want je moet wel snel toeslaan als je 1e bent geworden. Meteen cashen. En zo snel mogelijk stoppen. Op je hoogtepunt. Ga ik ook doen. Daarover volgende week meer…

 

Kofferitis

Even geen sport of actualiteit deze week. Na het debacle van Brakkelona dinsdag (volkomen terecht uitgeschakeld door een beter Liverpool) niet eens meer de moeite genomen om naar Ajax te kijken. En de verschrikkelijke aso’s die in een geel hesje onbeschoft het torentje binnenliepen, hebben zichzelf vakkundig buitenspel gezet. Niemand die ze nog maar een beetje serieus neemt. Droeftoeters.

Vandaag ga ik afdalen naar een klein, duister hoekje van het menselijk brein. Daar waar kortsluiting ontstaat tussen logica en bizarre gedachtenkronkels. Waar het menselijk handelen tekenen vertoont van neurotisch, voorgeprogrammeerd gedrag. Waar je je voor schaamt, als het jezelf betreft. En om het ijs te breken, geef ik alvast een persoonlijk voorbeeldje: ik ruik aan mijn sokken, voordat ik ze in de wasmand doe. Om te ruiken of het een zware dag was. Ik had ook gewoon in de spiegel naar mijn wallen kunnen kijken. En toch ruik ik aan mijn sokken…

Gister, op Eindhoven Airport, was het een drukte van belang. De nieuwe systematiek, waar je zelf de koffers moet inchecken aan een onbemande balie, zorgt bij veel mensen voor een oksel klotsend stressmomentje. De instructies zijn niet duidelijk, de rij achter je mort dat het lang duurt en dan gaat ook om de haverklap het systeem in storing. Er liepen talloze service-meisjes van rond de 25 en gezien hun uiterlijk waren ze allemaal dochters van de zaad donerende dokter Karbaat: hetzelfde truttige knotje, dezelfde treurige vleeskleurige panty’s onder de dodelijk saaie blauwe knierok en een verveelde, bijna hautaine blik in de ogen. De storingen werden niet verholpen. En service verlenen door mensen te helpen met inchecken stond schijnbaar niet op pagina 125 van de manual.

Als je dan een pondje teveel in je koffer hebt, krijg je een bonnetje en mag je 30 meter verderop tandenknarsend in de volgende rij gaan staan om de boete te betalen. Ook daar zaten vijf Karbaat-dames, maar slechts twee balies waren open. Wel stond er op een knullig bordje dat er trainingen plaatsvonden om in de toekomst nóg betere service (pagina 266 van de  manual) te kunnen verlenen. Met ingehouden woede sloten we aan bij de volgende rij om door de douane te komen om daarna te rennen naar de gate. Daar stond gelukkig geen rij meer en we ploften net op tijd in de vliegbus naar Girona.

Ik weet dat het inpakken van een koffer voor veel vrouwen een extreem stressvolle gebeurtenis is. Hoeveel truitjes neem ik mee? Welk ondergoed past bij dat zomerrokje? Zal ik een poncho meenemen, just in case? Welke slippers/sneakers/pumps passen er onderin de koffer? Is een badpak ook handig, naast 4 bikini’s? Mag de Hamman-scrub van Rituals mee in de handbagage? Heb ik een strapless BH nodig in Marrakesh? Zijn drie rollen mascara-remover van de Hema wel genoeg voor een weekendtrip? Neem ik naast de krultang ook de ladyshave en de epilator mee? Hebben ze wel granola in Valencia? Hoeveel ondergoed moet er mee voor 5 dagen? Ligt de Jan of de Linda al klaar?

Ik ken die stress niet. Nooit gehad. Er zijn maar drie dingen belangrijk om te kunnen reizen: paspoort, telefoon, geld. Met een paspoort kom je het land uit, op de telefoon staat je ticket en met geld koop je evt. extra ondergoed, Hamman-scrub, mascara-remover en granola. Ik weiger ook pertinent om een week van te voren al mijn spulletjes op de logeerkamer klaar te leggen. Neurotisch perfectionisme. Misschien is het ondankbaar naar je partner, die wel de moeite neemt om niets te willen vergeten. Maar toch is het credo: doe jij lekker jouw ding, maar verwacht niet dat ik er aan mee doe.

Is het de oertijd die heeft bepaald dat vrouwen zich wel druk maken over de reisdetails en de mannen niet? Was het een kwestie van “die mammoet moet dood” tegen:  “help!!! die dode mammoet weegt 1300 kilo, kunnen wij zijn oorsmeer gebruiken als scrub, hoe verdelen we het vlees in 200 porties, wie trekt Mammoet’s jas uit, is zijn teennagel geschikt als vijl, kan ik van zijn borstharen een kek truitje maken?”

Kofferitis, de stress van koffers pakken,  bestaat echt.  En alle goede intenties worden door het andere geslacht besmuikt weggelachen. Omdat de bestemming belangrijk is, niet de weg er naar toe. Het gaat om de finale. Auw.

Doof? Bluf!

Ze werden op een presenteerblaadje aangereikt deze week, mijn onderwerpen. Twee totaal verschillende onderzoeken in de categorie WTF (Wat Triggert Frank) en één bizar levensverhaal.

Het eerste onderzoek ging over de eerste letter van je achternaam en je kansen op een succesvolle carrière. Kort uitgelicht concludeerde dit Amerikaanse onderzoek dat je betere cijfers op school, snellere uitnodigingen voor goede banen en betere promotiekansen krijgt als je Aa (van der) heet in plaats van Zomeren (van). Lekker dan..

Ik vond het altijd wel relaxed op school om te weten dat ik het eerste half uurtje niet aan de beurt was en kon profiteren van de vroege fouten van de  ‘van Beckhovens’, ‘de Frielings’ en ‘de Baasen’. Wel lastig dat die spugende, jurkendragende Dominicaner monnik soms onverwachts achteraan het alfabet begon om zijn grootste vijand wakker te schudden. Ik eindigde dat jaar met een 3 voor Duits…

De logica achter dit onderzoek is dat de aandacht verslapt. Dus bij CV nr. 25 of Toets nr. 31 (want op alfabet gelegd) ben je minder positief of scherp. Ik herkende het meteen, die verslapping. Maar wel precies omgekeerd. Ik word juist luier, aardiger en leg de lat stukken lager. Dus als je Smits, Tielbeke of de Vries heet: gewoon even wat langer wachten en het komt goed. Bij mij dan.

Het tweede onderzoek heeft veel raakvlakken met de achternaam-variant. Het blijkt dat bluffende mensen vaker iets voor elkaar krijgen dan zijn objectieve en bescheiden tegenpool. Vooral rijkeluis jochies hebben er een handje van, waarschijnlijk gekopieerd gedrag van hun bluffende vader. Aardje naar zijn vaartje klinkt dan heel toepasselijk.

Ook hier krijg ik een deja-vu gevoel, al ben ik niet van rijke komaf.  Bang ben ik nooit geweest om hier en daar mijn argumenten wat kracht bij te zetten met je reinste kolder of duimzuigerij. Zonder blikken of blozen. Zeker als het ging om commerciële gevechten met concurrenten. Of zoals vriendje Bob altijd zegt: als lullen pudding is, is Frank dr. Oetker.

Thuis hoef ik dat bluffen niet meer te proberen. Marion kent al mijn trucs en mijn dochters trappen er ook niet (meer) in. Komt ook omdat ik ze geleerd heb altijd voor hun eigen mening op te komen, kritisch te zijn en niet onnodig afhankelijk te worden van anderen. En ze zijn nu op leeftijd dat ze dat allemaal als eerste op hun vader toepassen. Wat je zaait…..

Maar mijn echte held van de week is die 84-jarige Amerikaan die het 60 (!) jaar heeft volgehouden om te doen alsof hij doof was. Omdat hij het gezeur van zijn kersverse vrouw al snel zat was. Wat een held! En wat een opoffering! Het gezin met 2 kinderen ontwikkelde zelfs een eigen gebarentaal. 

Misschien zijn de inmiddels volwassen kids wel over de flos van het bedrog, maar het kan zijn dat ze hun vader volkomen begrijpen en ook gek werden van hun babbelzieke moeder. Opa is in ieder geval niet meer Oostindisch doof en heeft een zware echtscheiding en rechtzaak voor de boeg. Ik ben benieuwd hoe hij zich daar uitbluft. Hopelijk had hij een rijke vader. Zijn achternaam heeft hij in ieder geval niet mee. Wilson…

Een paar jaar geleden moest ik op dringend aanraden van mijn dames naar orenboer Schonenberg. Er waren ernstige twijfels gerezen over de werking van mijn zintuig. Ik reageerde laat of nauwelijks op niet aflatende verbale tsunami, waarmee ik elke dag werd overspoeld. Helaas viel ik gelijk door de mand, want ik was gewoon selectief doof: niets horen als het niet uitkomt. Er was even opluchting dat er niets met mijn flappers aan de hand was, maar het sloeg al gauw om naar pissigheid over mijn apathische houding.

Maar hoe zeg je als man dat je rolluik dicht gaat bij teveel detail-info? Dat de nieuwe contactlensen van de zus van de oom van de buurvrouw van je ex-klasgenoot je echt geen moer kunnen schelen? Ga je er tegen in? Zeg je gewoon: boeiuh! Durf je gewoon opzichtig en verveeld te gapen?

Misschien durfde Wilson dat allemaal niet, 60 jaar geleden. En dan is doof spelen wellicht een betere optie dan bluffen. Toch?