Bye Bye 2016!

Zo, die is voorbij. Ik ben geen omkijker, maar als ik nadenk over 2016 komen er weinig goede herinneringen bij mij naar boven. Ik ga toch kijken waar ik positieve handvatten kan vinden voor 2017. Best lastig.

Meestal zijn mijn blogs een redelijke afspiegeling van mijn state of mind. Ik heb ze net nog even vluchtig gescand. Ik ben zichtbaar pessimistisch als het over de politiek en onze maatschappij gaat. Al dat geschop en geschreeuw zonder feiten maakt me moedeloos. Geen wonder dat Brexit, Boze Witte Man en Nepnieuws tot dé woorden van 2016 zijn benoemd. Dat zegt toch genoeg. Allemaal woorden met een negatieve lading. Dat is wat we aan het worden zijn: een samenleving van ontevredenen. Klagen over te veel asielzoekers, oneerlijke politici, extremistische moslims, te laag pensioen, te hoge bijdrage ziektekosten, de EU, Oekraïne-verdrag, verkeersboetes etc. etc.

Maar hebben we echt zoveel te klagen? Kijk nog eens naar het lijstje hieronder. Waarom praten we onszelf dan ontevredenheid aan? Waarom kijken we niet vaker naar de feiten? Naar de glasheldere werkelijkheid? Dat zeker wij in Nederland ongelooflijk in onze handen mogen knijpen. Dat 99% geen armoede kent. Niet hoeft te vluchten voor geweld. Gewoon ’s avonds zijn hond kan uitlaten. Alle kinderen naar school kunnen. Je vrij kunt kiezen uit 36 politieke partijen. Altijd medische zorg voor handen is. De schappen van alle winkels altijd vol liggen.

Er zijn wel groepen die minder goed af zijn in Nederland. Bv mensen die lang in de bijstand zitten, met vaak dure zorg. En er zijn beroepen (zorg, politie) die best wel mager betaald worden. En natuurlijk is de AOW geen vetpot als je ernaast geen pensioen hebt opgebouwd. Maar is dat de schuld of taak van de overheid? Daar zit misschien wel de angel: zelfkritiek. “Wat heb ik er zelf aan gedaan?” Wie het hardst klaagt over de onveilige samenleving is vaak zelf de grootste aso. Op straat, tijdens demonstraties (Culemborg) of op internet. Vooral daar verliezen mensen de controle. Roepen of schrijven de vreselijkste dingen, onder het mom van vrijheid van meningsuiting.

Misschien zit er wel een grens aan onze verbale vrijheid . Omdat we er niet meer weten hoe er mee om te gaan. Daarbij aangespoord door populisten. Die zetten onze Trias Politica onder druk: politici (de wettenmakers) die onze rechters (de wettencontroleurs) belachelijk maken. Waardoor ook de politie (wettenuitvoerders) zijn werk niet kan doen door gebrek aan respect. In Rusland geeft Putín alvast een voorproefje hoe dat kan eindigen; één superministerie met daarin politie, veiligheidsdiensten en rechters onder directe leiding van de president. Dan is de Goelag Archipel niet meer ver weg. Ik ben ook erg bezorgd hoe Trump straks echt met Putín omgaat als het even anders loopt.

Het blijft onvoorstelbaar dat de Amerikaanse verkiezingen zijn gemanipuleerd door Rusland. En dat ook in West-Europa (inclusief Nederland) dezelfde middelen worden ingezet om onze maatschappij te ontwrichten. Hoe kan het dat wij niet in rep en roer zijn? Onze democratie wordt aangevallen! En wij maken ons wel druk over Zwarte Piet, maar ondergaan lijdzaam dat onze vrijheid wordt afgepakt?

Er is ook nog goed nieuws. Zeeman heeft de blauwe damesstring (art.nr 16599) teruggeroepen naar de winkel. Er zat teveel blauwe verfstof in. Ik ben niet verbaasd, want ik had al blauwe loopsporen op de kerstmarkt gezien. Dit non-nieuws haalde afgelopen week wel de voorpagina van de Telegraaf, maar de al gestarte beïnvloeding van ons verkiezingsjaar niet…

Wij zijn in rap tempo van een evenwichtig tolerant land aan het veranderen in een egoïstische schreeuw-samenleving. Waarin de waarheid of de feiten er niet toe doen. De hamvraag is wanneer we wakker worden uit deze nare droom. En weer gaan beseffen dat wij de lucky ones zijn die in een vrij en rijk Westers land zijn geboren. Ik denk dat het nog even duurt. Pas als het populistische alternatief niets meer blijkt dan een lege huls, gaan we realiseren wat we kwijt zijn geraakt.

Als je bent wakker geworden met een houten knar, heeft deze column niet geholpen. Toch wens ik je een mooi 2017. Er staat ons dit jaar heel wat te wachten, dus laten we er maar met een positieve mindset aan beginnen. Kan wel eens van pas komen…

lijstje

img_1456

Now what?

Als je zit te wachten op een vrolijk stukkie, klik dan maar weg. Geen klein kosmische prietepraat deze week. Sinds woensdagochtend probeer ik mijn hoofd weer rustig te krijgen, maar zelfs Spaanse Ibuprofen 1000mg helpt niet. Trump is de volgende president van de grootste democratie van de wereld…

De eerste dagen na de uitslag stonden voornamelijk in het teken van ongeloof en verbijstering. What went wrong? Alles was toch in kannen en kruiken? De verstandige, rationele keuze was toch Hillie Clinton? De peilingen wezen toch allemaal die kant op? De media toonde toch overduidelijke statistieken? Alle celebrities kozen toch ook massaal voor Clinton? Hoe kunnen we zo fout zitten?

Het meest eerlijke antwoord? Arrogantie. Hautain gedrag. Gebrek aan inlevingsvermogen. En voor de duidelijkheid; ik liep voorop. Dreef de spot met Trump en lachte om zijn domme hilliebillies. Keek ook neer op dat trailer trash dat America weer Great ging maken. Had geen greintje sympathie voor oerconservatieve white folks die openlijk uitkwamen voor hun boosheid. En bamm! Arrogantie afgestraft. In ieder geval één zekerheid in deze wereld die overeind blijft.

Amerika heeft duidelijk gekozen. Alle achteraf-analyses kloppen, maar doen er niet meer toe. Veel Democraten(black-latino-jong-hoogopgeleid) zijn niet gaan stemmen omdat ze dachten dat het wel goed kwam. Veel White Republicans juist wel omdat ze gehoord wilden worden en een pesthekel aan het establishment(met kille Hillie voorop) hebben. En wat wij achteraf ook vinden van het Amerikaanse kiesstelsel met eigenlijk maar 2 opties: zo is het al 150 jaar. Nu niet gaan janken. Trump is de terechte democratische winnaar. En alle demonisering van Trump heeft averechts gewerkt. Conclusie 1: gevoel vs ratio 1-0.

Ik heb tientallen artikelen gelezen de afgelopen dagen om een betere mening te kunnen vormen. Afgestapt van mijn reguliere bronnen. Wat verklaart deze Amerikaanse gamechanger? Waar en waarom broeide dit? Het antwoord is veel logischer en onthutsender dan ik dacht. Voor 50-60 miljoen witte Amerikanen zijn de afgelopen 30 jaar desastreus verlopen. Bye bye American Dream. Van een rijke middenklasse met goede banen afgezakt naar een arme, vaak werkeloze onderkant. Door globalisering(productie naar lagelonenlanden), oude onrendabele industrieën(denk aan Detroit) en bankencrisissen terecht gekomen in een neerwaartse spiraal. Genegeerd, niet serieus genomen. De afgelopen decennia zijn miljoenen witte Amerikanen verslaafd geraakt aan(Mexicaanse) heroïne en crystal meth. Omdat ze alle hoop zijn kwijt geraakt op een beter leven. Conclusie 2: verlies vs hoop 1-0.

En dan ligt er een gevaarlijke historische context op de loer. Al eeuwenlang in alle werelddelen van toepassing: er moet een zondebok worden gezocht. Een gezamenlijke vijand, die verantwoordelijk is voor deze vernedering. De boosdoener die de bestaande cultuur, tradities en waarden aanvalt en verkwanselt. En dat zijn meestal de anderen. De immigranten, de minderheden, de vluchtelingen, de profiteurs. Er worden schuldigen gezocht, die ook nog voorrang krijgen van de gevestigde orde. Waardoor zij (‘die er het meeste recht op hebben..’) worden achtergesteld. Het is ook het gevoel van machteloosheid, het verliezen van (traditioneel witte) macht. Conclusie 3: wij vs zij 1-0

Dit is in Europa overal al jaren aan de gang. De zichtbaarheid van immigratie, vluchtelingen en familiehereniging is jarenlang onderschat, maar wel gevoeld. Bijna alle Europese landen hebben ervaring met populistische partijen, die de angst van hun achterban gebruiken. In Frankrijk is de oude LePen al vanaf eind jaren 80 bezig om immigratie als het grootste gevaar neer te zetten. Oostenrijk (Haider) , Nederland (Fortuin) en Engeland (Farage) waren voorlopers. Maar het zit nu overal. En het gaat niet weg. Omdat we niet echt luisteren naar de angsten. Ze dood redeneren. Met arrogantie. Conclusie 4 : angst vs arrogantie 1-0.

En dus? We kunnen de multi-culti samenleving begraven. Het bleek een dun laagje nepgoud, die er nu makkelijk wordt afgekrabd. Er zijn grote bevolkingsgroepen die vinden dat ze niet gehoord worden. Zij stemmen op mannen als Wilders en dat is hun goed recht. Wij moeten leren ermee om te gaan, te luisteren, te begrijpen en serieus te nemen. Dat zal met vallen en opstaan gaan, want het staat bv. ver van mijn eigen waarden af. Maar dat maakt mijn waarden niet automatisch beter. Conclusie 5 : begrijpen vs veroordelen 1-0

Jaren geleden riep ik dat ik zou emigreren als Wilders premier zou worden. Dat heb ik maar vast gedaan, want de kans wordt steeds groter. Gelukkig kan dat in Nederland bijna niet zonder een coalitie te vormen. Dat is prima, want met de-islamisering los je niet alle problemen op. Ik trek wel één duidelijke grens: discriminatie (openlijk of verborgen) en xenofobie blijven altijd onacceptabel. Ik heb de laatste tijd gemerkt dat je verrot wordt gescholden als je zelf op een nette manier voor je mening uitkomt. Laten we niet in die valkuil stappen. Achter het geschreeuw zit angst. Voor mij misschien onbegrijpelijk, maar voor de ander echt. Het wordt tijd om uit te zoeken hoe we die weg kunnen krijgen. Want samenleving bestaat eigenlijk uit twee woorden.

unnamed

Deze Spaanse cartoon vat alles samen:
Hillary : “Hoe is het mogelijk dat het volk de voorkeur heeft gegeven aan Trump boven mij?”
Hillibilly : “nou kijk, het komt omdat wij een beetje ontevreden zijn over….”
Hillary: “en wie heeft jou wat gevraagd?” Hillibilly: “dat is juist het probleem”

Lullo’s

Vorige week lukte het niet meer, maar nu ontkom ik er niet aan. Alle vakgenoten zijn mij al voorgegaan en heel Nederland heeft een ongezouten mening over het fenomeen corpsleven gevormd. Raar, het zijn al decennia lang dezelfde rituelen.

Ik heb rond mijn 18e een tijdje rondgehangen en gezopen in het Nimweegs studentenwereldje. Het dispuut Carolus Magnus (in de volksmond Carolus Ballus) hield een dubieuze reputatie hoog. Ik had net mijn hooligan-outfit (puntlaarzen, lange leren jas, stekelhaar en veel puisten) ingeruild voor een LaCoste spencer, grijze flanel broek en mocassins. Beetje drastische make-over, maar ik was nog wat zoekende… Ineens verkeerde ik in ‘betere’ kringen. Jongens met dubbele voor- en achternamen die hockeyden, jaagden en teerden op familiegeld.

We gingen altijd eerst indrinken bij de Anita Bar. Rooie Anita had met haar liggende beroep genoeg gespaard om staand achter de bar haar nieuwe clientèle uit te kafferen. We kochten dan met een man of 15 een fust bier dat achter in het bruine hol uit onze eigen tap werd weggetikt. Twee uurtjes later verplaatsen we ons naar het dispuut huis op de Bijleveldsingel. Onderweg vielen nog weleens een verdwaalde punker lastig, maar meestal kwamen we ongeschonden aan. Ik was eigenlijk een ‘scholier’, want ik zat twee nivo’s lager op het MBO. Toch werd ik geaccepteerd vanwege mijn drankvermogen, vechtlust en verbale diarree.

Het afpilsen gebeurde in El Sombrero, beter bekend als de Hoed. De eerste bar links na binnenkomst was de Occasion-bar, waar oude vrouwen van begin 30 smachtend loerden naar een jonge hengst. De meters bier vlogen door de tent en onze zuipoutfit raakte compleet doorweekt. Er werd binnen zoveel gerookt dat je de andere kant van de dansvloer niet kon zien. Mijn corpstijd eindigde plots hier. Door de lange wachtrij voor de plee op de 1e verdieping was ik een keer genoodzaakt om over de balustrade naar beneden te balken, bovenop de overvolle dansvloer. Binnen 3 minuten werd ik door de uitsmijter Cobus de tent uit gerost, waarna een paar gedupeerden buiten nog een paar corrigerende tikken uitdeelden. Ik kreeg een entreeverbod van een jaar en met het geheugen van varkensfokker Cobus was niks mis. Hij herkende me elke week in de wachtrij buiten. De lol was er snel af, de flanelbroek werd een Levi’s en mijn leverwaardes verdwenen uit de dangerzone.

En nu hebben de lullo’s van het Grunningse dispuut Vindicat dus een sneu lijstje gemaakt. Een soort ANWB-classificatie systeem voor hun dispuut-hertjes. Die heb je in alle soorten en maten; natte tosti’s, kapstokhertjes (staan de hele avond in de kroeg te wachten totdat ze worden opgepikt), campusmatrassen. Ik heb de lijst even gedownload, maar was niet echt geschokt. Het zijn dezelfde blufwoorden als 35 jaar geleden. En vooral zielig, want ik denk dat de kneuzen die de Banga-lijst hebben samengesteld, erg gefrustreerd zijn, veel te kort komen en continu handkarren!

Tuurlijk is het hufterig voor de Almanak-meisjes. Vooral omdat je daarna ongewenst geconfronteerd wordt met allerlei internet-freaks die je bestoken met vulgaire voorstellen. En hoewel ik geen enkel respect heb voor deze corpsballen, moet ik toch wat kwijt aan de hertjes. Waarom, in godsnaam waarom, ga je met dit soort mongolen om? Waarom ben je lid geworden van het vrouwelijke dispuut? Waarom laat je je flensen door die straalbezopen gasten? Waarom wil je er bij horen? We weten toch allemaal dat vernederen en afzeiken onlosmakelijk aan het corpsleven zit gekoppeld?

Ik moet lachen om alle verkrampte reacties. De universiteiten hebben boter op hun hoofd want de meeste disputen worden stevig gesponsord door hun schooltjes. En om die schreeuwende politici liggen ik helemaal in een deuk. 75% is zelf lid geweest en teert al jaren op zijn dispuuts-netwerk voor bijbaantjes en commissariaten. Altijd zo geweest. Het is een bepaald type bestuurder die zich via zijn jaarclub en oude maten omhoog werkt. Het zijn zelden ondernemers, tenzij het familiebedrijf moet worden voortgezet. Dan gaat het overigens vaak fout.

Ik denk dat het ontgroenen zijn langste tijd gehad heeft. En terecht, want het zijn vaak barbaarse praktijken. Het zoveelste voorbeeld van vasthouden aan tradities, terwijl de tijdsgeest om aanpassing vraagt. Er is er nog één, waarvan de wind binnenkort hard door de bomen gaat waaien. Verder zeg ik niks….

Treiterblogger

Ik was even onder gedoken. Doodsbang mijn gezicht ergens te vertonen. Vorig weekend elke dag in een ander restaurant gegeten, om niet op te vallen. Mijn grootste Ray-Ban opgezet, onzichtbaar achter grote bellen Rioja. Angstvallig alle snapchats, FB-tags en Instagram-pics vermeden.

Tuurlijk was ik teleurgesteld dat mijn cluppie thuis van het FC Veendam van Spanje had verloren. Maar het was een soort blessing in disguise. Afgestraft voor hun arrogante gedrag. Eventjes 8 B-spelers opstellen omdat je een drukke maand met veel potjes krijgt. Maar Alaves schrok niet van een vol Camp Nou en stapte als winnaar van het veld. David had Goliath verslagen. Prima les.

De echte reden voor mijn ‘duik’-gedrag? Een telefoontje van Jan Slagter. De baas van Omroep Max. Of ik in de studio wilde komen? Als 50+ equivalent van al die puber-vloggers. Hij noemde mij de bekendste treiterblogger van NL. Of ik in een lulprogramma wilde uitleggen waarom ik dat doe. Hij had al mijn tegenstanders uitgenodigd: Kwalbert Verlinde, Markje Rutten, Geert Wilders, Triest Roelvink. Ik voelde een volksgericht aankomen. Met pek en veren over de Ernemse Korenmarkt, in een boxershort van N.E.C. In mijn Duitse hoerensloep op de A-4 klem tussen de Haagse hooligans. Dan gooien ze vast geen knuffels vanaf het viaduct. Ik vroeg Jan nog of zijn 30 jaar jongere vriendin Lilian Marijnissen het interview niet mondeling wilde doen. Was ze nog nogal goed in, had ik van horen zeggen. ‘Zie je wel, dat bedoel ik nou’, zei een withete Jan. ‘ik ga je kapot maken, let maar op.’ Toen wist ik genoeg. Als de bejaardenclub van NL je ook al op de korrel heeft, is Antartica nog niet ver genoeg. En Duitsland, met zijn verleden, al helemaal niet veilig. Dus was het even stil.

Aanvankelijk was ik boos. Vond dat ik ook heel vaak positieve, onschuldige blogs maakte. Totdat ik die lieve knul Rick Nieman uit zag vallen tegen mijn mattie vlogger Boef. Rickie maakt al 15 jaar als een soort Jomanda vluchtige, flauwe journaals en gaat nu ineens stoer zitten doen. Zulke jongens had je ook in de brugklas. Pas als iedereen er wat van had gezegd, durfde zo’n kwezel ook iets te roepen. Ik heb ergens een keer gelezen dat bij dit soort meelopers één teelbal nooit goed is ingedaald, na de geboorte. En dat daarom het hormoon testeron ook maar voor 50% aanwezig is. Verbaast me niks.

Ik had eigenlijk wel moeten gaan, naar die Slachter-show. Om tegen Markje te zeggen dat hij niet in zo’n show moet gaan zitten met zijn holmaatje Kwalbert. Zich met landsbelangen bezig moet houden. En niet zo pronken met een betere economische situatie. Eigen risico in zorg in 5 jaar tijd bijna verdubbeld. 15% van de mensen stelt daarom zorg uit. Niet in Libië, nee, in Nederland. Had ook graag aan Geertje gevraagd of hij nog iets positiefs bij te dragen heeft. Iets wat realistisch en verbindend is. Zou Geertje op de lagere school gepest zijn door een donkere limbo-hollebolle Gijs? Stond Rickie Nieman toen stiekem in een hoekje te lachen?

Ik heb wel een leuk ideetje voor mijn eerste treitervlog. Met mijn eifoon langs alle grote kantoren van de Blauwe Enveloppen Brigade. In de hal bij einde werkdag, zo rond 13.45 uur, vertellen dat de vertrekregeling niet doorgaat. “1 april, kikker in je bil!”. In plaats van 5000 man hebben zich 7800 dooie dienders aangemeld om vrijwillig te stoppen. Dat snap ik wel, want je durft nooit op een verjaardag te zeggen waar je werkt en zeker niet als ik er ben. Krijgen per man gemiddeld 100.000,= mee, of te wel 2 jaarsalarissen. Best leuk betaald om blauwe enveloppen te likken. Ze willen reorganiseren en meer dingen digitaal gaan doen. Zal eens tijd worden. Ik zit al weer zes maanden op mijn teruggave te wachten. Had hem keurig op tijd digitaal ingeleverd, maar kreeg later toch een postpakket met 148 pagina’s toegestuurd om handmatig in te vullen. Ik woon nl. in Duitsland en dan kunnen ze het niet leuk maar ook niet makkelijker maken.

Eigenlijk is het zinloos om ons druk te maken over deze gasten. Nu zijn het vloggertjes, vroeger voetbalhooligans en daarvoor nog nozems. Gewoon kalm blijven en straffen als ze wat fout doen. Heeft bij mij ook gewerkt. Vroeger.

1-belas

Papier hier

Nee, ik ben niet in de Efteling geweest. Can Rosamar komt wel aardig in de buurt deze zomer, met vergelijkbare bezoekersaantallen. Het gaat vandaag weer eens over doorgeslagen papiertijgers. Dan weet je het vast..

Nu ik de wereld van mantel-, thuis- en pleegzorg wordt ingetrokken, ondervind ik weer hoe ziek ons systeem is geworden. Debiele regels die hardnekkig door mierenneukerige ambtenaartjes in stand worden gehouden. Procedures die aan elke menselijke maat voorbij gaan. Ik heb er een paar maanden geleden al eens een column aan gewijd ( www.vroegopzondag/?p=323), maar zal vandaag wat onthutsende voorbeelden geven.

Stel, je hebt een famielid die baat heeft bij een soort van spuugbakje. Die worden gemaakt van gerecycled karton, hebben een intens treurige grijs-bruine kleur en kosten inkoop ongeveer 8,3 cent per stuk. Als je alle formulieren hebt ingevuld die je via de huisarts-thuiszorg-Medipoint worden aangereikt, kom je in een betaalmenu. Eerst tikken, dan ontvangen. Je wilt een voorraadje voor een maand of 2, dus een stuk of 60 is voorlopig genoeg. Maar je kunt alleen kiezen uit: 1)een setje van 25 stuks voor €18,95 (inkoop €2,00) of 2)een doos van 300 voor €48,95 (inkoop €25,00). Een paar dagen later hebben we dus een forse verhuisdoos opgehaald, met 300 stuks. Waarvan er dus bijna 200 in de papierbak gaan eindigen.

Maar de aanvraag voor een invalide-parkeerkaart heeft afgelopen week alles overtroffen. In de categorie Doel Voorbij 2016. Je gaat naar het Gemeentehuis en mag eerst 156,= tikken om je aanvraag in behandeling te laten nemen. Die krijg je pas terug als je vergunning wordt goedgekeurd. Ik vind dat maf. Vervolgens gaat je aanvraag naar een adviesburo die door de Gemeente wordt ingehuurd om dit te regelen. Raar, want het kan toch niet heel moeilijk zijn. Er is een uitgebreid Medisch Dossier, lijkt me voldoende. Dit buro, Treve Advies, heeft een hoofdkantoor in Huis ter Heide. Ook een ronkende website, die pronkt met tevreden opdrachtgevers. Ook een kerstboom aan BV’s, allemaal gericht op advisering in de gezondszorg. Het woord klant of patient komt nergens voor. Dat is totaal onbelangrijk voor ze, lijkt het.

Een week of 2 later worden we via het regionale Treve kantoor uitgenodigd om door een ingehuurde tijdelijke arts te worden gekeurd. Op de mooiste locatie van Nijmegen, de lommerijke bossen rondom de Sionsweg, komt de inhuur-trut tevoorschijn. Een spervuur aan indringende vragen volgt, waarbij haar gebrekkige Nederlands én matige medische kennis genant overkomt. Maar ze komt tot een positieve conclusie; de bestuurders-invalidenkaart wordt goedgekeurd. Dan mag je alleen als je zelf rijdt op een invalideplaats parkeren, that’s it. Ongeveer een week later komt de bevestiging per brief met daarin 1 verbijsterende zin: “Herbeoordeling over 5 jaar is gelet op het ziektebeeld medisch gezien niet noodzakelijk.” BAM. Zwart op Wit. Welke mongool zet dat nou in een brief naar een terminaal zieke patient? Ook al is het zo. Dan ben je toch totaal wereldvreemd?

Met deze ‘fijne’ brief onder de arm, toog ik naar de Gemeente Nijmegen, waar ik volgens de brief de vergunning kon ophalen. Dus afzetten, parkeerplaats vinden en naar het loket lopen. Daar blokkeert een chagrijnige trol de doorgang. Zij:”Heeft u een afspraak? Ik:”Nee, maar dat staat ook niet in de brief. Zij: “Ja maar meneer, bij de Gemeente Nijmegen moet alles via een afspraak. Ik: “Maar kan het nu even tussendoor? Zij:”Nee, meneer, zo werkt het hier niet, u kunt bij dat loket een afspraak maken.” Ik heb me met moeite ingehouden. Haar niet op de neus geslagen. Gunde het haar niet ter plekke een afspraak te maken. Tuurlijk doet ze haar werk. Doet de Turkse ambassade in Nederland ook.

Bij het digitaal maken vd afspraak kwam ik er nog achter dat ik pasfoto, legitimatiebewijs van aanvrager én ophalen, de aso-brief van de Treve-zorgmaffia én het betalingsbewijs van die €156,= mee moet nemen. Vooral dat laatste is belachelijk. We hebben betaald, anders wordt de aanvraag net in behandeling genomen. Toch? En weet je hoe lastig het is voor oudere mensen om een betaltingsbewijs te printen vanuit internetbankieren. Zonder meteen al je transacties sinds 1996 uit te draaien???

Maandagmorgen ga ik met al die paperassen naar de Gemeente Nijmegen. Afspraak is om 10.30 uur. Als er om 11.00 sprake is van een terreurdreiging regio Nijmegen, schrik dan niet. Ik ben het. Heb dan het invalide-loket in de hens gestoken. Heb een trol in de houdgreep. Moet na een trieste week toch ergens mijn agressie kwijt….

image

Fear

Uitgerust. Fris in het hoofd. Een heel weekend alleen thuis in Duitsland. Ook tijd om buiten mijn eigen mini-kosmos te koekeloeren. En tja, dan kom je toch gauw uit bij de Brexit. Zelfs voor een overtuigde Eurofiel is de uitkomst stof tot nadenken.

Eerlijk is eerlijk, ik had het niet verwacht. De laatste blik woensdagavond op de Ipad wees op een Remain. Om 6.30 uur zag Europa er anders uit en had de beurs van Tokyo al een tikkie gekregen. En zoals het de laatste jaren altijd en overal gebeurt: iedereen nam meteen zijn positie in. Wilders riep meteen dat het tijd werd voor een NL-referendum, Rutten vond het een historische fout. En dumbo Donald Trump maakte de zoveelste blunder door te twitteren dat heel Schotland stond te juichen. Terwijl die juist duidelijk hadden gestemd vóór Remain. Net als Noord-Ierland trouwens. Kan ook weleens het einde van het ‘Verenigd Koninkrijk’ worden…

Volkomen verbaasd was ik over de reactie van Boris Johnson, oud-burgemeester van London en hét gezicht van Leave. Hij wilde vooral geen haast maken. Het scheiden mocht rustig 5 tot 7 jaar duren. Letterlijk zei hij: “we can’t turn our back on Europe, we are part of it.” Dus je roept hard dat je zo snel mogelijk uit elkaar wil, maar daarna wil je zo lang mogelijk samen onder één dak blijven wonen? Politici….

De vraag is: wat nu? Wat zegt dit? Ook hier in Nederland, want de gevoelens zijn hier ongeveer hetzelfde. De EU zit in een grote crisis. Misschien wel mislukt, ondanks de economische voordelen waar vooral ook NL met haar exportbelang van heeft geprofiteerd. Het is een oude, besluiteloze papieren tijger zonder tanden geworden. Dat negatieve sentiment zit diep. Iedereen roept dat er teveel EU-regels zijn.

Maar kan iemand uit zijn hoofd vijf van die onzinnige regels noemen? Ik niet, zonder te googelen. Ook heeft iedereen het over de enorme bureaucratie en de overheadkosten voor parlement en personeel. Het is ook veel geld, 8 miljard €. Maar het is 6% van de begroting. Zoals gemiddeld bij elk bedrijf. Er gebeuren ook goede dingen, zoals het afschaffen van roamingkosten voor mobiele telefoons volgend jaar. Scheelt mij straks 100€ per maand. Maar toch is de EU zoals Bonnie St. Claire; het maakt niet uit hoeveel Spa Rood je drinkt, iedereen denkt dat je elke dag lazarus bent. En dan verliezen feiten het van gevoel.

Geert Mak, schrijver van het schitterende reisboek In Europa, noemde de Brexit gisteren in de Gelderlander een wake-up call, ons politieke 9/11. En dat klopt als een bus. Het pappen en nathouden van onze politici heeft alleen maar onduidelijkheid geschapen. Het chronische gebrek aan overtuigend leiderschap breekt ons op.

Ik denk dat één menselijke eigenschap Europa op dit moment beheerst: Fear. Angst voor een onzekere toekomst, angst voor buitenlanders, angst voor het kwijtraken van onze waardes. De wereld verandert zo snel, dat veel mensen het tempo niet kunnen bijhouden. Oude industrieën verdwijnen. De armste gebieden in Engeland hebben gestemd voor Brexit, omdat daar de werkeloosheid het grootst is. Die mensen willen graag werken, maar we kunnen toch onmogelijk die kolenmijnen weer opengooien? Ons klimaat is al helemaal verrot door vervuiling en foute voedselproductie. Maar als je de hele dag niets te doen hebt, dan is het zoeken naar zondebokken dichtbij. Of het nu de “ongrijpbare” EU is, de politici of toch vooral de buitenlanders.

In tijden van angst en onzekerheid kruipen we het liefst in een kleine wereld met alleen vertrouwden. Gordijnen dicht, deuren op slot. De buren zijn nog OK, de andere kant van de straat is al gevaarlijk. Laat staan Europa, vreemdelingen of andere culturen. Het is de angst die regeert en bepaalt. Maar angst is de spreekwoordelijke slechtste raadgever. Overal tegenaan schoppen zonder zelf wat op te lossen of iets positiefs bij te dragen levert alleen maar een gespleten maatschappij op. De NeeNee’s tegen de Jaja’s.

Dus laten we iets gaan oplossen en opbouwen. Niet vanuit angst, maar vanuit moed. Ieder op zijn eigen manier. Onze kinderen hebben het recht te kunnen leven in een vrije en tolerante wereld. Net zoals mijn generatie de afgelopen 50 jaar.

image

Bob de Douwer

Lastige week voor mijn hobby. Onderwerpen te over, maar niet interessant genoeg om er een Single Topic van te maken. En ook een beetje halfgas geleefd, onder een dik wolkendek met onophoudelijke regen. Typisch Nederlands kaasstolpenweer, maar nu wat zuidelijker.

Traditiegetrouw moet ik natuurlijk even azijnpissen over het Songfestival. Douwe Bob, ik had er nog nooit van gehoord. Echt niet. Fossielenreactie misschien, maar kan op geen enkel deuntje van het knulletje komen. Rare naam ook, Douwe Bob. Krijg het idee dat zijn moeder zoiets ooit tegen zijn vader Bob riep, toen die treuzelde met afschieten. Of is Douwe de voornaam en Bob de achternaam? Het schijnt voor vrouwen en songfestivalmannen wel een hottie te zijn, die Douwe. Of Bob. Ik zie alleen maar een foeilelijke nektattoo, type Gregory van der Wiel. Heeft hij pas sinds kort, die begonia-ketting. Wijze les van een oude man; ga nooit naar een tattoo-tent met je neus volgesnoven. Dan maak je onherstelbare fouten. Zoals Bob. Of Douwe. Dan kun je ook nauwelijks je ogen open houden. Zoals gisteravond.

We zijn dus gisteren 10e of 11e geworden en ik merk iets van teleurstelling in NL. Wat ik vond van het optreden van Bob de Douwer? Die 10 seconden stilte. Wat een verademing, wat een trouvaille. Het had alleen veel langer mogen duren. Hij was toen op zijn best, alles klopte. Ervoor en erna had hij een mindere fase. Wel verrassend dat Oekraine met een bedplasnummer heeft gewonnen. Ik had echt gedacht dat Poetin er genoeg geld voor over had. Wie zou al die televotes betaald hebben? Donald Trump?

Het blijft fascinerend en tegelijk onthutsend om te zien welk nieuws in de schijnwerpers komt. Een roze fietstochtje door Gelderland, een puber die bij een andere skelterclub gaat snorren, Frank de Boer die een jaartje gaat uithuilen, het onverwachte zomerweer. Struisvogelnieuws. Kop diep in het zand en niet verder nadenken. Over bv. het bizarre verloop van de Amerikaanse pre-elections. Waar je met een Cavia-toupet en Bokito-gedrag toch de grootste kanshebber wordt. Of over 3000 agenten op vertrouwelijke functies die nog steeds niet gescreend zijn. Terwijl eerder al bleek dat 10% niet integer genoeg was voor hun werk.

Maar het schokkendste nieuws is nauwelijk opgepakt. Omdat we het niet willen horen. Een unconvenient truth, zou Al Gore zeggen. De Betuwe-route is één groot fiasco. De laatste jaren leggen we 50 miljoen € toe op de exploitatie. Er gaan maar honderd boemeltjes per dag over het stukkie van 150 km. Da’s maar de helft van wat er ooit werd geroepen. Door allerlei doelredenerende politici, zoals Neelie Smit-Kroes, Hanna Maij-Wegen, Tineke Netelenbosch. Terwijl de bouwkosten opliepen tot 4,7 miljard€ , een dikke 2,5 miljard meer dan begroot.

Als je de bouwkosten en het exploitatieverlies bij elkaar optelt, kost elke trein die over het lijntje tuft, de belastingbetaler 7.500€. Per jaar lappen we dus 200 miljoen€ bij. Iedereen die er verstand van had, heeft dit voorspeld. En onderbouwd doorgerekend. Maar het politieke pluche wilde niet luisteren. En zoals altijd met dergelijke projecten: incompetente mensen kloten met andermans geld. Want dat is altijd de essentie van dit soort stoer gedrag: de veroorzaker betaalt niet de prijs, want het is nooit eigen geld.

Maar waar het deze week echt om draaide was de ontknoping van de Spaanse Liga. Mijn cluppie had in de maand maart een riante voorsprong in een tot dan toe perfect seizoen verspeeld. En van de 10 potjes in Camp Nou die ik dit jaar zag, deden de nederlagen tegen Real Madrid en Valencia het meeste pijn. Maar door de laatste 5 wedstrijden allemaal ruim te winnen (doelsaldo 24-0), weer kampioen, voor de 6e keer in 8 jaar. Er kan er maar 1 de beste zijn, ook als Messi de helft van het seizoen loopt te slaapwandelen. En Luis Suarez, El Pistolero/Urugol, is topscorer met 40 doelpunten. BAM!

Toen ik vanochtend nog (slaap)dronken wakker werd, voelde het meteen alsof ik schuurpapier had ingeslikt. Gelukzalig gevoel. Mag ik de hele dag mijn keel vochtig houden. En dan vanavond terugvliegen. Dinsdag weer langs de Betuwelijn oprijden. Zin in…..

Blanke Banken

Geachte ir. W. Draijer,

U kent mij niet, maar ik zou u graag willen tutoyeren en uw voornaam willen gebruiken. Dat schrijft wat makkelijker, zo op zondag. Ik moet even mijn gal spuwen en kom dan snel bij de baas uit.

Wiebe (best een aparte voornaam…); je hebt werktuigbouwkunde gestudeerd in Delft. Grappig, ik heb daar een tijdje de catering gedaan en op jouw faculteit zag ik alleen maar Beta-nerds. Knap om dan hoogste baas bij de grootste bank te worden. Heb je dus meer aan IQ dan aan EQ. Zegt ook wat over de banken-business, maar daar kom ik later op terug.

Je bent CEO bij de Rabobank, waar ik een aantal rekeningen heb. En de rest van mijn familie ook, want zo ging dat vroeger. In 1975 opende mijn vader een Zilvervloot rekening voor mij bij het filiaal op de Groenestraat in Nijmegen. Daar was Mijnheer van Kempen de Grote Meneer. Met zo’n grote zwarte hoornen bril waar zelfs Lee Towers jaloers op is. In een tijd dat een bankier nog aanzien en respect had. Hij legde een hand op mijn hoofd en wenste mij vaderlijk een lang leven bij zijn bank toe. Ik was toen te bleu om te zeggen dat ik liever geen lichamelijk contact had met een man van in de 50. Pas later ben ik verbaal wat assertiever geworden. Nu ik zelf in de vijftig ben beland, loop ik met mijn handen op de rug door de disco’s van Lloret of Barcelona. Doodsbang dat ik iemand aanraak…

40 lange jaren heb ik keurig alle geldzaken via uw burelen laten plaatsvinden. Af en toe een hypotheekje erbij en dan weer eraf, soms wat hogere bedragen transfereren. Dan werden de aasgieren van Private Banking ineens wakker en wilde vrienden worden. Ik haalde dan meteen alles weg, want dat gênante paaigedrag hoort in de Apenheul thuis. Zelfs tijdens de bankencrisis bleef ik jullie trouw. Ik heb later, tijdens de Libor-affaire, wel even getwijfeld.. Een boete van 774 miljoen met 2 miljoen klanten betekent dat ik zo’n 375,= moest bijlappen om het Libido-probleempje op te lossen. Maar ach, de koers werd vanzelf weer hard…

Maar vorige week is er iets geknakt. Ben ik aan het nadenken hoe ik bij jullie cluppie weg kan. De aanleiding? Om je kapot te schamen, zo onnozel. Ik belde een adreswijziging door. Kon als enige bij jouw geldhuis niet per mail. Kreeg een vriendelijk KMS (Knulletje Met Stropdas) aan de telefoon. Uitgelegd dat ik alweer een tijdje bij Angela woonde. Hadden jullie niet eens in de gaten. Het addertje kwam pas aan het eind. Omdat ik over de grens ging, mocht ik niet meer rood staan: mijn kredietfaciliteiten werden opgezegd. Ik vroeg KMS eerst of hij een foutje maakte. Misschien even wilde overleggen. Voor het idee. Maar KMS was heel stellig: “we hebben er slechte ervaringen mee”, “zijn vaak teleurgesteld”. Toen ik hem vroeg of dat ook door mij kwam, bleef hij onbewogen en zei hij alleen de nieuwe interne regels te volgen. Mijn vertaling: elke emigrant is een gevaar voor de Rigoureuze Arrogante Blanke Overdrijvers-Bank.

Ik heb nog wat creatieve oplossingen aangedragen: “we doen net of ik niet gebeld heb” en ook “och nee, ik heb me vergist, het is toch een Nederlands adres”. Eheu, tant pis, schade, que pena, bad luck, mala sort. KMS bleek zeer plichtsgetrouw, al vond hij het jammer dat ik dreigde met opstappen. Weet je wat het is, Wiebe? Dat rood staan kan me gestolen worden. Zeker omdat jullie er een schandalige 11,6% effectief op jaarbasis voor rekenen. Ik gebruik het ook zelden, maar vergeet in mijn voor(t)durende luiheid weleens op tijd aan te vullen. Het gaat mij om het totale gebrek aan klant-relatie. De doorgeslagen digitalisering, die niet inzichtelijk maakt dat ik al 40 jaar een betrouwbare klant ben. Wiebe, ik heb uitgerekend dat jij op het Hoofdkantoor in Utrecht ongeveer 12 tredes hoger in de organisatie staat dan KMS. Je hebt waarschijnlijk geen flauw benul wat er onder in de pyramide gebeurt. Ik ben in de bovenste 4 lagen van jouw winkel ook geen enkele niet-autochtone naam tegengekomen.

Mijn stelling is: jouw bank wordt de volgende V&D. Elke binding met de doelgroep verloren, geen oog voor veranderend consumentengedrag. En als er iemand mij alsnog gaat bellen om iets aan passen; doe geen moeite. Laf correctie-gedrag. Pas je beleid aan. Denk in mensen!

image

Trumpetgeschal

Maart 2017. Het onvoorstelbare is gebeurd. Donald Trump heeft de verkiezingen gewonnen. De uitslag was eigenlijk too close to call, maar na de hertelling van alweer Florida wist Hillary genoeg. De hele wereld staat op zijn kop en houdt zijn adem in.

In oktober leek alles nog in kannen en kruiken voor Hillary. Vanaf Supertuesday in maart 2016 bleef ze onbedreigd aan de leiding en had de laatste maanden ook een ruime voorsprong op Trump. Die maakte alleen maar ruzie met zijn partijgenoten. Maar deze straatvechter wist wel hoe je een mediacampagne moest voeren. Voor een paar miljoen $ kocht hij de campagneleidster van Clinton om. Haar story, live op TV, werd het meest bekeken programma ooit in de US. En ook het gênantste. Smeuïg deed zij uit de doeken hoe zij en Hillary elke avond een trucje met sigaren deden. Gewoon om te relaxen. Het begrip ‘een sigaar uit eigen doos’ kreeg ineens een hele nieuwe lading…

In hysterische woede begingen Hillary en haar team toen een historische fout. Ze gooiden een film online, die ook alle records overtrof. Het was een oude porno-western met in de hoofdrol een nog jonge, lenige Melania, de vrouw van Donald. In de film wordt haar cowboy (met identieke cavia-toupet) vermoord en daarna nemen 3 op Bandidos lijkende Mexicanen Melania onder handen in de lokale kroeg. Het eentonige inwendige onderzoek duurt ruim een uur, maar onvermoeibaar kraait ze het uit van plezier. The rest is history: alle stemgerechtigde Latino’s switchten massaal naar Trump. Want zo zijn mannen. Altijd vol respect kijkend naar het Alfa-mannetje met het mooiste vrouwtje. Ongeacht zijn botte, racistische en denigrerende gedrag. En stiekem hopend nog een glimpje of filmpje van Melania op te vangen.

Ondertussen verandert The White House langzaam in The Golden House. De karakteristieke witte pilaren zijn al met bladgoud bedekt, alle kranen vervangen door gouden druppelaars en de nieuwe hoogpolige vloerdekking is gelardeerd met kilometers gouddraad. Airforce 1, het presidentiele vliegtuig, wordt alleen nog gebruikt voor vluchtjes naar Guantánamo Bay. Wekelijks worden 150 veroordeelde illegalen daar gedropt en vrijgelaten. Cuba weet zich inmiddels geen raad meer met de rondzwervende criminelen en heeft de hulp van de VN ingeroepen. Deze tandeloze tijger belooft een stemming in de Veiligheidsraad. Het vetorecht van de US blokkeert alles.

Ook de Koude Oorlog is weer tot leven gekomen. Poetin, een heimelijke bewonderaar van Trump, had een prachtig cadeau gestuurd bij de inhuldiging: een imposante halsketting, gemaakt van 100 gouden Kalasjnikov kogels. Met in de punt van elke kogel een enorme, schitterende steen. Toen er aan Donald, tijdens zijn eerste persconferentie, gevraagd werd of hij blij was met het cadeau, was zijn antwoord: “No. It’s fake, like the rest of Russia. The gold in the bullits is only 18 carats and the fucking stones are Swaroski zirkonias.” Heel Amerika lachte, zoals de aanhang van Wilders na diens ‘minder, minder’ opmerking. Maar Poetin, internationaal voor schut gezet, was des duivels. Dezelfde dag nog blokkeerde hij de Bering-Straat, tussen Siberië en Alaska. Daar liggen nu honderden Amerikaanse olietankers voor anker, die geen kant meer op kunnen. De olieprijs schiet omhoog.

‘Every Nation gets the government it deserves.’ Deze beroemde spreuk van Joseph de Maistre is ook na 200 jaar nog steeds van toepassing. Gekozen door het volk, zoals het gaat in een democratie. Wij hebben 8 jaar Balkenellende (2002-2010) en 6 jaar Markje Rutten (2010-2016) achter de rug. En deze lange periode van leiderloosheid wordt sinds kort voortgezet met Alexander Pechtold als premier. Met een onmogelijke coalitie, om de PVV buiten de deur te houden. Net zoals in het voetbal tellen wij internationaal al lang niet meer mee. Zwalkers met knikkende knieën. Zelfs Slovenië heeft meer in de pap te brokkelen in Europa. Haar beroemdste burger? Melanija Knavs! Trad vroeger op in obscure westernfilms. Heet tegenwoordig Melania Trump. In het bezit van een Green Card. Net verhuisd. Houdt van goud en van (rijk) oud.

De vraag is of we met Hillary beter af zijn.. Wel leuk om die maffe Bill weer rond te zien struinen, maar het wordt toch een soort van kliekjesdag. 4 jaar Bush sr.- 8 jaar Clinton -8 jaar Bush jr. – even Obama tussendoor en dan weer 8 jaar Clinton? Eentonig, net zoals de meeste westerns.

trump

Broekhoest

Normaliter doe ik geen verzoeknummers, maar door de hartenkreet van Lenny en het aandringen van mijn moeder ben ik overstag gegaan. En inderdaad, de misstanden in de ouderenzorg zijn onthutsend en choquerend. We krijgen er allemaal, vroeg of laat, mee te maken. Ik griezel al bij de gedachte dat ik twee dagen met dezelfde boxershort moet doen, laat staan met dezelfde luier….

Om ook maar meteen 1 ding duidelijk te maken: ik vind elke link tussen de komst van asielzoekers en slechte ouderenzorg kul. Kletskoek. Domme, populistische stemmingmakerij. Ons asielbeleid kost €850 miljoen t.o.v. €95 miljard aan zorg. Minder dan 1%. Einde discussie. Afgesproken? En hetzelfde geldt voor dat gezeur over salarissen van bestuurders in de zorg. Als je een tent runt van €900 miljoen ( bv. het Radboud UMC) moet je gewoon de beste mannen of vrouwen aan de top hebben. Dat verdient zich echt terug. Maar wel iemand met duidelijke targets en geen bonussen. Niet goed genoeg? Dan wegwezen.

Ons zorgsysteem hebben wij al tientallen jaren geleden naar de Filistijnen geholpen. Toen Bosnië nog Joegoslavië was en Syrië een oase van rust en cultuur. Dat noemden we toen gewoon marktwerking. Exit ziekenfonds en entrée voor CZ, VGZ, Achmea en al die andere papierneukers. Zij zijn het die bepalen wat gezond is, wat het mag kosten, welke medicijnen je krijgt en welke formulieren erbij moeten worden ingevuld. In 2014 hadden ze €8,5 miljard als buffer en €1,4 miljard winst. En dan gaat de jaarpremie in 2015 met 114€ omHOOG! Zodat wij met 17 miljoen verzekerden weer 2 miljard kunnen toevoegen aan de reserves. Dan hoor je eigenlijk bij bitch Ketsenberg in Opgelicht thuis.

Van de jaarwinst van de zorgverzekeraars kun je 1,5 miljoen bejaarden een jaar lang 3 luiers per dag aantrekken. En dan heb ik nog niet onderhandeld met Kruitvat over Tena-korting! Je kunt ze ook elke dag een uurtje meer tijd geven voor verzorging. Zodat ze niet meer tot 11.00 uur in bed hoeven te ruften. Ook zinvol; eten op maat. In plaats van 7 dagen per week snotgare groentes en muffe aardappelpurée wegkauwen. Hoe kan het toch dat een “beschaafd” land zo respectloos met zijn ouderen omgaat?

Het grootste probleem in de gezondheid? Regels, regels en nog eens regels. Elk aspirientje, elk minuutje aandacht, elk rolletje verband moet verantwoord worden. Elke kwartiertje een formuliertje. Ik ken van dichtbij gepassioneerde, gedreven, harde werkers die krankjorum worden van de bureaucratie en de ondoordringbare managementlaag. Ze komen niet aan zorgen toe, omdat ze alles moeten vastleggen. Alle lust om je werk goed te doen, vergaat. Niet de patiënt is het belangrijkst, maar verantwoording afleggen aan ( daar zijn ze weer) de zorgverzekeraars. Er is totaal geen menselijke maat, het gaat alleen om regels. Bij sommige thuisverpleegde patiënten staan de pakken Tena-luiers metershoog in de gang, omdat er daar wel elke week 100 worden afgegeven. Terwijl ze soms al weer op het potje kunnen. Maar het lukt bijna nooit deze automatische bestelling te annuleren. Laat staan op te laten halen en ergens anders heen brengen. Dat doen de thuiszorgers dan maar zelf…..

Stel: 5% minder bureaucratie (best weinig) en 80% minder winst voor zorgverzekeraars. Dan kunnen de 35.000 (!) zorgmedewerkers die in 2015 ontslagen zijn, weer aan de bak. Om zorg te geven. En kunnen ALLE 1,4 miljoen zorgmedewerkers 250€ per maand erbij krijgen voor hun fantastische werk. En dan hebben we nog genoeg geld voor poepluiers. Als ze dan toch broekhoest krijgen.

Als ik aan de beurt ben voor ouderenzorg, dan regel ik het zelf wel. Samen met nog een paar mensen. Gewoon thuis. 12 uur per dag. En ’s nachts een alarm-knop. Lieve Poolse Matroeska en schattige Syrische Aysha zorgen om en om voor ons vieren. Ze halen ons om 9.00 uur uit bed en geven ons 38 soorten medicijnen. ’s Middags gaan we met zijn allen lunchen bij Can Segura in San Feliu en op de terugweg lig ik al te dommelen in mijn rolstoel. Daarna lekker luieren, om 20.00 uur nog wat tapas en om 21.00 uur worden we met Ipad, afstandbediening en een schone luier in bed gerold.

Hoe het tegen die tijd in Nederland gaat? Vul zelf maar in, maar ik wacht het niet af. Een volle luier was vroeger al geen hobby van me…

luiers