Papier hier

Nee, ik ben niet in de Efteling geweest. Can Rosamar komt wel aardig in de buurt deze zomer, met vergelijkbare bezoekersaantallen. Het gaat vandaag weer eens over doorgeslagen papiertijgers. Dan weet je het vast..

Nu ik de wereld van mantel-, thuis- en pleegzorg wordt ingetrokken, ondervind ik weer hoe ziek ons systeem is geworden. Debiele regels die hardnekkig door mierenneukerige ambtenaartjes in stand worden gehouden. Procedures die aan elke menselijke maat voorbij gaan. Ik heb er een paar maanden geleden al eens een column aan gewijd ( www.vroegopzondag/?p=323), maar zal vandaag wat onthutsende voorbeelden geven.

Stel, je hebt een famielid die baat heeft bij een soort van spuugbakje. Die worden gemaakt van gerecycled karton, hebben een intens treurige grijs-bruine kleur en kosten inkoop ongeveer 8,3 cent per stuk. Als je alle formulieren hebt ingevuld die je via de huisarts-thuiszorg-Medipoint worden aangereikt, kom je in een betaalmenu. Eerst tikken, dan ontvangen. Je wilt een voorraadje voor een maand of 2, dus een stuk of 60 is voorlopig genoeg. Maar je kunt alleen kiezen uit: 1)een setje van 25 stuks voor €18,95 (inkoop €2,00) of 2)een doos van 300 voor €48,95 (inkoop €25,00). Een paar dagen later hebben we dus een forse verhuisdoos opgehaald, met 300 stuks. Waarvan er dus bijna 200 in de papierbak gaan eindigen.

Maar de aanvraag voor een invalide-parkeerkaart heeft afgelopen week alles overtroffen. In de categorie Doel Voorbij 2016. Je gaat naar het Gemeentehuis en mag eerst 156,= tikken om je aanvraag in behandeling te laten nemen. Die krijg je pas terug als je vergunning wordt goedgekeurd. Ik vind dat maf. Vervolgens gaat je aanvraag naar een adviesburo die door de Gemeente wordt ingehuurd om dit te regelen. Raar, want het kan toch niet heel moeilijk zijn. Er is een uitgebreid Medisch Dossier, lijkt me voldoende. Dit buro, Treve Advies, heeft een hoofdkantoor in Huis ter Heide. Ook een ronkende website, die pronkt met tevreden opdrachtgevers. Ook een kerstboom aan BV’s, allemaal gericht op advisering in de gezondszorg. Het woord klant of patient komt nergens voor. Dat is totaal onbelangrijk voor ze, lijkt het.

Een week of 2 later worden we via het regionale Treve kantoor uitgenodigd om door een ingehuurde tijdelijke arts te worden gekeurd. Op de mooiste locatie van Nijmegen, de lommerijke bossen rondom de Sionsweg, komt de inhuur-trut tevoorschijn. Een spervuur aan indringende vragen volgt, waarbij haar gebrekkige Nederlands én matige medische kennis genant overkomt. Maar ze komt tot een positieve conclusie; de bestuurders-invalidenkaart wordt goedgekeurd. Dan mag je alleen als je zelf rijdt op een invalideplaats parkeren, that’s it. Ongeveer een week later komt de bevestiging per brief met daarin 1 verbijsterende zin: “Herbeoordeling over 5 jaar is gelet op het ziektebeeld medisch gezien niet noodzakelijk.” BAM. Zwart op Wit. Welke mongool zet dat nou in een brief naar een terminaal zieke patient? Ook al is het zo. Dan ben je toch totaal wereldvreemd?

Met deze ‘fijne’ brief onder de arm, toog ik naar de Gemeente Nijmegen, waar ik volgens de brief de vergunning kon ophalen. Dus afzetten, parkeerplaats vinden en naar het loket lopen. Daar blokkeert een chagrijnige trol de doorgang. Zij:”Heeft u een afspraak? Ik:”Nee, maar dat staat ook niet in de brief. Zij: “Ja maar meneer, bij de Gemeente Nijmegen moet alles via een afspraak. Ik: “Maar kan het nu even tussendoor? Zij:”Nee, meneer, zo werkt het hier niet, u kunt bij dat loket een afspraak maken.” Ik heb me met moeite ingehouden. Haar niet op de neus geslagen. Gunde het haar niet ter plekke een afspraak te maken. Tuurlijk doet ze haar werk. Doet de Turkse ambassade in Nederland ook.

Bij het digitaal maken vd afspraak kwam ik er nog achter dat ik pasfoto, legitimatiebewijs van aanvrager én ophalen, de aso-brief van de Treve-zorgmaffia én het betalingsbewijs van die €156,= mee moet nemen. Vooral dat laatste is belachelijk. We hebben betaald, anders wordt de aanvraag net in behandeling genomen. Toch? En weet je hoe lastig het is voor oudere mensen om een betaltingsbewijs te printen vanuit internetbankieren. Zonder meteen al je transacties sinds 1996 uit te draaien???

Maandagmorgen ga ik met al die paperassen naar de Gemeente Nijmegen. Afspraak is om 10.30 uur. Als er om 11.00 sprake is van een terreurdreiging regio Nijmegen, schrik dan niet. Ik ben het. Heb dan het invalide-loket in de hens gestoken. Heb een trol in de houdgreep. Moet na een trieste week toch ergens mijn agressie kwijt….

image

Fear

Uitgerust. Fris in het hoofd. Een heel weekend alleen thuis in Duitsland. Ook tijd om buiten mijn eigen mini-kosmos te koekeloeren. En tja, dan kom je toch gauw uit bij de Brexit. Zelfs voor een overtuigde Eurofiel is de uitkomst stof tot nadenken.

Eerlijk is eerlijk, ik had het niet verwacht. De laatste blik woensdagavond op de Ipad wees op een Remain. Om 6.30 uur zag Europa er anders uit en had de beurs van Tokyo al een tikkie gekregen. En zoals het de laatste jaren altijd en overal gebeurt: iedereen nam meteen zijn positie in. Wilders riep meteen dat het tijd werd voor een NL-referendum, Rutten vond het een historische fout. En dumbo Donald Trump maakte de zoveelste blunder door te twitteren dat heel Schotland stond te juichen. Terwijl die juist duidelijk hadden gestemd vóór Remain. Net als Noord-Ierland trouwens. Kan ook weleens het einde van het ‘Verenigd Koninkrijk’ worden…

Volkomen verbaasd was ik over de reactie van Boris Johnson, oud-burgemeester van London en hét gezicht van Leave. Hij wilde vooral geen haast maken. Het scheiden mocht rustig 5 tot 7 jaar duren. Letterlijk zei hij: “we can’t turn our back on Europe, we are part of it.” Dus je roept hard dat je zo snel mogelijk uit elkaar wil, maar daarna wil je zo lang mogelijk samen onder één dak blijven wonen? Politici….

De vraag is: wat nu? Wat zegt dit? Ook hier in Nederland, want de gevoelens zijn hier ongeveer hetzelfde. De EU zit in een grote crisis. Misschien wel mislukt, ondanks de economische voordelen waar vooral ook NL met haar exportbelang van heeft geprofiteerd. Het is een oude, besluiteloze papieren tijger zonder tanden geworden. Dat negatieve sentiment zit diep. Iedereen roept dat er teveel EU-regels zijn.

Maar kan iemand uit zijn hoofd vijf van die onzinnige regels noemen? Ik niet, zonder te googelen. Ook heeft iedereen het over de enorme bureaucratie en de overheadkosten voor parlement en personeel. Het is ook veel geld, 8 miljard €. Maar het is 6% van de begroting. Zoals gemiddeld bij elk bedrijf. Er gebeuren ook goede dingen, zoals het afschaffen van roamingkosten voor mobiele telefoons volgend jaar. Scheelt mij straks 100€ per maand. Maar toch is de EU zoals Bonnie St. Claire; het maakt niet uit hoeveel Spa Rood je drinkt, iedereen denkt dat je elke dag lazarus bent. En dan verliezen feiten het van gevoel.

Geert Mak, schrijver van het schitterende reisboek In Europa, noemde de Brexit gisteren in de Gelderlander een wake-up call, ons politieke 9/11. En dat klopt als een bus. Het pappen en nathouden van onze politici heeft alleen maar onduidelijkheid geschapen. Het chronische gebrek aan overtuigend leiderschap breekt ons op.

Ik denk dat één menselijke eigenschap Europa op dit moment beheerst: Fear. Angst voor een onzekere toekomst, angst voor buitenlanders, angst voor het kwijtraken van onze waardes. De wereld verandert zo snel, dat veel mensen het tempo niet kunnen bijhouden. Oude industrieën verdwijnen. De armste gebieden in Engeland hebben gestemd voor Brexit, omdat daar de werkeloosheid het grootst is. Die mensen willen graag werken, maar we kunnen toch onmogelijk die kolenmijnen weer opengooien? Ons klimaat is al helemaal verrot door vervuiling en foute voedselproductie. Maar als je de hele dag niets te doen hebt, dan is het zoeken naar zondebokken dichtbij. Of het nu de “ongrijpbare” EU is, de politici of toch vooral de buitenlanders.

In tijden van angst en onzekerheid kruipen we het liefst in een kleine wereld met alleen vertrouwden. Gordijnen dicht, deuren op slot. De buren zijn nog OK, de andere kant van de straat is al gevaarlijk. Laat staan Europa, vreemdelingen of andere culturen. Het is de angst die regeert en bepaalt. Maar angst is de spreekwoordelijke slechtste raadgever. Overal tegenaan schoppen zonder zelf wat op te lossen of iets positiefs bij te dragen levert alleen maar een gespleten maatschappij op. De NeeNee’s tegen de Jaja’s.

Dus laten we iets gaan oplossen en opbouwen. Niet vanuit angst, maar vanuit moed. Ieder op zijn eigen manier. Onze kinderen hebben het recht te kunnen leven in een vrije en tolerante wereld. Net zoals mijn generatie de afgelopen 50 jaar.

image

Bob de Douwer

Lastige week voor mijn hobby. Onderwerpen te over, maar niet interessant genoeg om er een Single Topic van te maken. En ook een beetje halfgas geleefd, onder een dik wolkendek met onophoudelijke regen. Typisch Nederlands kaasstolpenweer, maar nu wat zuidelijker.

Traditiegetrouw moet ik natuurlijk even azijnpissen over het Songfestival. Douwe Bob, ik had er nog nooit van gehoord. Echt niet. Fossielenreactie misschien, maar kan op geen enkel deuntje van het knulletje komen. Rare naam ook, Douwe Bob. Krijg het idee dat zijn moeder zoiets ooit tegen zijn vader Bob riep, toen die treuzelde met afschieten. Of is Douwe de voornaam en Bob de achternaam? Het schijnt voor vrouwen en songfestivalmannen wel een hottie te zijn, die Douwe. Of Bob. Ik zie alleen maar een foeilelijke nektattoo, type Gregory van der Wiel. Heeft hij pas sinds kort, die begonia-ketting. Wijze les van een oude man; ga nooit naar een tattoo-tent met je neus volgesnoven. Dan maak je onherstelbare fouten. Zoals Bob. Of Douwe. Dan kun je ook nauwelijks je ogen open houden. Zoals gisteravond.

We zijn dus gisteren 10e of 11e geworden en ik merk iets van teleurstelling in NL. Wat ik vond van het optreden van Bob de Douwer? Die 10 seconden stilte. Wat een verademing, wat een trouvaille. Het had alleen veel langer mogen duren. Hij was toen op zijn best, alles klopte. Ervoor en erna had hij een mindere fase. Wel verrassend dat Oekraine met een bedplasnummer heeft gewonnen. Ik had echt gedacht dat Poetin er genoeg geld voor over had. Wie zou al die televotes betaald hebben? Donald Trump?

Het blijft fascinerend en tegelijk onthutsend om te zien welk nieuws in de schijnwerpers komt. Een roze fietstochtje door Gelderland, een puber die bij een andere skelterclub gaat snorren, Frank de Boer die een jaartje gaat uithuilen, het onverwachte zomerweer. Struisvogelnieuws. Kop diep in het zand en niet verder nadenken. Over bv. het bizarre verloop van de Amerikaanse pre-elections. Waar je met een Cavia-toupet en Bokito-gedrag toch de grootste kanshebber wordt. Of over 3000 agenten op vertrouwelijke functies die nog steeds niet gescreend zijn. Terwijl eerder al bleek dat 10% niet integer genoeg was voor hun werk.

Maar het schokkendste nieuws is nauwelijk opgepakt. Omdat we het niet willen horen. Een unconvenient truth, zou Al Gore zeggen. De Betuwe-route is één groot fiasco. De laatste jaren leggen we 50 miljoen € toe op de exploitatie. Er gaan maar honderd boemeltjes per dag over het stukkie van 150 km. Da’s maar de helft van wat er ooit werd geroepen. Door allerlei doelredenerende politici, zoals Neelie Smit-Kroes, Hanna Maij-Wegen, Tineke Netelenbosch. Terwijl de bouwkosten opliepen tot 4,7 miljard€ , een dikke 2,5 miljard meer dan begroot.

Als je de bouwkosten en het exploitatieverlies bij elkaar optelt, kost elke trein die over het lijntje tuft, de belastingbetaler 7.500€. Per jaar lappen we dus 200 miljoen€ bij. Iedereen die er verstand van had, heeft dit voorspeld. En onderbouwd doorgerekend. Maar het politieke pluche wilde niet luisteren. En zoals altijd met dergelijke projecten: incompetente mensen kloten met andermans geld. Want dat is altijd de essentie van dit soort stoer gedrag: de veroorzaker betaalt niet de prijs, want het is nooit eigen geld.

Maar waar het deze week echt om draaide was de ontknoping van de Spaanse Liga. Mijn cluppie had in de maand maart een riante voorsprong in een tot dan toe perfect seizoen verspeeld. En van de 10 potjes in Camp Nou die ik dit jaar zag, deden de nederlagen tegen Real Madrid en Valencia het meeste pijn. Maar door de laatste 5 wedstrijden allemaal ruim te winnen (doelsaldo 24-0), weer kampioen, voor de 6e keer in 8 jaar. Er kan er maar 1 de beste zijn, ook als Messi de helft van het seizoen loopt te slaapwandelen. En Luis Suarez, El Pistolero/Urugol, is topscorer met 40 doelpunten. BAM!

Toen ik vanochtend nog (slaap)dronken wakker werd, voelde het meteen alsof ik schuurpapier had ingeslikt. Gelukzalig gevoel. Mag ik de hele dag mijn keel vochtig houden. En dan vanavond terugvliegen. Dinsdag weer langs de Betuwelijn oprijden. Zin in…..

Blanke Banken

Geachte ir. W. Draijer,

U kent mij niet, maar ik zou u graag willen tutoyeren en uw voornaam willen gebruiken. Dat schrijft wat makkelijker, zo op zondag. Ik moet even mijn gal spuwen en kom dan snel bij de baas uit.

Wiebe (best een aparte voornaam…); je hebt werktuigbouwkunde gestudeerd in Delft. Grappig, ik heb daar een tijdje de catering gedaan en op jouw faculteit zag ik alleen maar Beta-nerds. Knap om dan hoogste baas bij de grootste bank te worden. Heb je dus meer aan IQ dan aan EQ. Zegt ook wat over de banken-business, maar daar kom ik later op terug.

Je bent CEO bij de Rabobank, waar ik een aantal rekeningen heb. En de rest van mijn familie ook, want zo ging dat vroeger. In 1975 opende mijn vader een Zilvervloot rekening voor mij bij het filiaal op de Groenestraat in Nijmegen. Daar was Mijnheer van Kempen de Grote Meneer. Met zo’n grote zwarte hoornen bril waar zelfs Lee Towers jaloers op is. In een tijd dat een bankier nog aanzien en respect had. Hij legde een hand op mijn hoofd en wenste mij vaderlijk een lang leven bij zijn bank toe. Ik was toen te bleu om te zeggen dat ik liever geen lichamelijk contact had met een man van in de 50. Pas later ben ik verbaal wat assertiever geworden. Nu ik zelf in de vijftig ben beland, loop ik met mijn handen op de rug door de disco’s van Lloret of Barcelona. Doodsbang dat ik iemand aanraak…

40 lange jaren heb ik keurig alle geldzaken via uw burelen laten plaatsvinden. Af en toe een hypotheekje erbij en dan weer eraf, soms wat hogere bedragen transfereren. Dan werden de aasgieren van Private Banking ineens wakker en wilde vrienden worden. Ik haalde dan meteen alles weg, want dat gênante paaigedrag hoort in de Apenheul thuis. Zelfs tijdens de bankencrisis bleef ik jullie trouw. Ik heb later, tijdens de Libor-affaire, wel even getwijfeld.. Een boete van 774 miljoen met 2 miljoen klanten betekent dat ik zo’n 375,= moest bijlappen om het Libido-probleempje op te lossen. Maar ach, de koers werd vanzelf weer hard…

Maar vorige week is er iets geknakt. Ben ik aan het nadenken hoe ik bij jullie cluppie weg kan. De aanleiding? Om je kapot te schamen, zo onnozel. Ik belde een adreswijziging door. Kon als enige bij jouw geldhuis niet per mail. Kreeg een vriendelijk KMS (Knulletje Met Stropdas) aan de telefoon. Uitgelegd dat ik alweer een tijdje bij Angela woonde. Hadden jullie niet eens in de gaten. Het addertje kwam pas aan het eind. Omdat ik over de grens ging, mocht ik niet meer rood staan: mijn kredietfaciliteiten werden opgezegd. Ik vroeg KMS eerst of hij een foutje maakte. Misschien even wilde overleggen. Voor het idee. Maar KMS was heel stellig: “we hebben er slechte ervaringen mee”, “zijn vaak teleurgesteld”. Toen ik hem vroeg of dat ook door mij kwam, bleef hij onbewogen en zei hij alleen de nieuwe interne regels te volgen. Mijn vertaling: elke emigrant is een gevaar voor de Rigoureuze Arrogante Blanke Overdrijvers-Bank.

Ik heb nog wat creatieve oplossingen aangedragen: “we doen net of ik niet gebeld heb” en ook “och nee, ik heb me vergist, het is toch een Nederlands adres”. Eheu, tant pis, schade, que pena, bad luck, mala sort. KMS bleek zeer plichtsgetrouw, al vond hij het jammer dat ik dreigde met opstappen. Weet je wat het is, Wiebe? Dat rood staan kan me gestolen worden. Zeker omdat jullie er een schandalige 11,6% effectief op jaarbasis voor rekenen. Ik gebruik het ook zelden, maar vergeet in mijn voor(t)durende luiheid weleens op tijd aan te vullen. Het gaat mij om het totale gebrek aan klant-relatie. De doorgeslagen digitalisering, die niet inzichtelijk maakt dat ik al 40 jaar een betrouwbare klant ben. Wiebe, ik heb uitgerekend dat jij op het Hoofdkantoor in Utrecht ongeveer 12 tredes hoger in de organisatie staat dan KMS. Je hebt waarschijnlijk geen flauw benul wat er onder in de pyramide gebeurt. Ik ben in de bovenste 4 lagen van jouw winkel ook geen enkele niet-autochtone naam tegengekomen.

Mijn stelling is: jouw bank wordt de volgende V&D. Elke binding met de doelgroep verloren, geen oog voor veranderend consumentengedrag. En als er iemand mij alsnog gaat bellen om iets aan passen; doe geen moeite. Laf correctie-gedrag. Pas je beleid aan. Denk in mensen!

image

Trumpetgeschal

Maart 2017. Het onvoorstelbare is gebeurd. Donald Trump heeft de verkiezingen gewonnen. De uitslag was eigenlijk too close to call, maar na de hertelling van alweer Florida wist Hillary genoeg. De hele wereld staat op zijn kop en houdt zijn adem in.

In oktober leek alles nog in kannen en kruiken voor Hillary. Vanaf Supertuesday in maart 2016 bleef ze onbedreigd aan de leiding en had de laatste maanden ook een ruime voorsprong op Trump. Die maakte alleen maar ruzie met zijn partijgenoten. Maar deze straatvechter wist wel hoe je een mediacampagne moest voeren. Voor een paar miljoen $ kocht hij de campagneleidster van Clinton om. Haar story, live op TV, werd het meest bekeken programma ooit in de US. En ook het gênantste. Smeuïg deed zij uit de doeken hoe zij en Hillary elke avond een trucje met sigaren deden. Gewoon om te relaxen. Het begrip ‘een sigaar uit eigen doos’ kreeg ineens een hele nieuwe lading…

In hysterische woede begingen Hillary en haar team toen een historische fout. Ze gooiden een film online, die ook alle records overtrof. Het was een oude porno-western met in de hoofdrol een nog jonge, lenige Melania, de vrouw van Donald. In de film wordt haar cowboy (met identieke cavia-toupet) vermoord en daarna nemen 3 op Bandidos lijkende Mexicanen Melania onder handen in de lokale kroeg. Het eentonige inwendige onderzoek duurt ruim een uur, maar onvermoeibaar kraait ze het uit van plezier. The rest is history: alle stemgerechtigde Latino’s switchten massaal naar Trump. Want zo zijn mannen. Altijd vol respect kijkend naar het Alfa-mannetje met het mooiste vrouwtje. Ongeacht zijn botte, racistische en denigrerende gedrag. En stiekem hopend nog een glimpje of filmpje van Melania op te vangen.

Ondertussen verandert The White House langzaam in The Golden House. De karakteristieke witte pilaren zijn al met bladgoud bedekt, alle kranen vervangen door gouden druppelaars en de nieuwe hoogpolige vloerdekking is gelardeerd met kilometers gouddraad. Airforce 1, het presidentiele vliegtuig, wordt alleen nog gebruikt voor vluchtjes naar Guantánamo Bay. Wekelijks worden 150 veroordeelde illegalen daar gedropt en vrijgelaten. Cuba weet zich inmiddels geen raad meer met de rondzwervende criminelen en heeft de hulp van de VN ingeroepen. Deze tandeloze tijger belooft een stemming in de Veiligheidsraad. Het vetorecht van de US blokkeert alles.

Ook de Koude Oorlog is weer tot leven gekomen. Poetin, een heimelijke bewonderaar van Trump, had een prachtig cadeau gestuurd bij de inhuldiging: een imposante halsketting, gemaakt van 100 gouden Kalasjnikov kogels. Met in de punt van elke kogel een enorme, schitterende steen. Toen er aan Donald, tijdens zijn eerste persconferentie, gevraagd werd of hij blij was met het cadeau, was zijn antwoord: “No. It’s fake, like the rest of Russia. The gold in the bullits is only 18 carats and the fucking stones are Swaroski zirkonias.” Heel Amerika lachte, zoals de aanhang van Wilders na diens ‘minder, minder’ opmerking. Maar Poetin, internationaal voor schut gezet, was des duivels. Dezelfde dag nog blokkeerde hij de Bering-Straat, tussen Siberië en Alaska. Daar liggen nu honderden Amerikaanse olietankers voor anker, die geen kant meer op kunnen. De olieprijs schiet omhoog.

‘Every Nation gets the government it deserves.’ Deze beroemde spreuk van Joseph de Maistre is ook na 200 jaar nog steeds van toepassing. Gekozen door het volk, zoals het gaat in een democratie. Wij hebben 8 jaar Balkenellende (2002-2010) en 6 jaar Markje Rutten (2010-2016) achter de rug. En deze lange periode van leiderloosheid wordt sinds kort voortgezet met Alexander Pechtold als premier. Met een onmogelijke coalitie, om de PVV buiten de deur te houden. Net zoals in het voetbal tellen wij internationaal al lang niet meer mee. Zwalkers met knikkende knieën. Zelfs Slovenië heeft meer in de pap te brokkelen in Europa. Haar beroemdste burger? Melanija Knavs! Trad vroeger op in obscure westernfilms. Heet tegenwoordig Melania Trump. In het bezit van een Green Card. Net verhuisd. Houdt van goud en van (rijk) oud.

De vraag is of we met Hillary beter af zijn.. Wel leuk om die maffe Bill weer rond te zien struinen, maar het wordt toch een soort van kliekjesdag. 4 jaar Bush sr.- 8 jaar Clinton -8 jaar Bush jr. – even Obama tussendoor en dan weer 8 jaar Clinton? Eentonig, net zoals de meeste westerns.

trump

Broekhoest

Normaliter doe ik geen verzoeknummers, maar door de hartenkreet van Lenny en het aandringen van mijn moeder ben ik overstag gegaan. En inderdaad, de misstanden in de ouderenzorg zijn onthutsend en choquerend. We krijgen er allemaal, vroeg of laat, mee te maken. Ik griezel al bij de gedachte dat ik twee dagen met dezelfde boxershort moet doen, laat staan met dezelfde luier….

Om ook maar meteen 1 ding duidelijk te maken: ik vind elke link tussen de komst van asielzoekers en slechte ouderenzorg kul. Kletskoek. Domme, populistische stemmingmakerij. Ons asielbeleid kost €850 miljoen t.o.v. €95 miljard aan zorg. Minder dan 1%. Einde discussie. Afgesproken? En hetzelfde geldt voor dat gezeur over salarissen van bestuurders in de zorg. Als je een tent runt van €900 miljoen ( bv. het Radboud UMC) moet je gewoon de beste mannen of vrouwen aan de top hebben. Dat verdient zich echt terug. Maar wel iemand met duidelijke targets en geen bonussen. Niet goed genoeg? Dan wegwezen.

Ons zorgsysteem hebben wij al tientallen jaren geleden naar de Filistijnen geholpen. Toen Bosnië nog Joegoslavië was en Syrië een oase van rust en cultuur. Dat noemden we toen gewoon marktwerking. Exit ziekenfonds en entrée voor CZ, VGZ, Achmea en al die andere papierneukers. Zij zijn het die bepalen wat gezond is, wat het mag kosten, welke medicijnen je krijgt en welke formulieren erbij moeten worden ingevuld. In 2014 hadden ze €8,5 miljard als buffer en €1,4 miljard winst. En dan gaat de jaarpremie in 2015 met 114€ omHOOG! Zodat wij met 17 miljoen verzekerden weer 2 miljard kunnen toevoegen aan de reserves. Dan hoor je eigenlijk bij bitch Ketsenberg in Opgelicht thuis.

Van de jaarwinst van de zorgverzekeraars kun je 1,5 miljoen bejaarden een jaar lang 3 luiers per dag aantrekken. En dan heb ik nog niet onderhandeld met Kruitvat over Tena-korting! Je kunt ze ook elke dag een uurtje meer tijd geven voor verzorging. Zodat ze niet meer tot 11.00 uur in bed hoeven te ruften. Ook zinvol; eten op maat. In plaats van 7 dagen per week snotgare groentes en muffe aardappelpurée wegkauwen. Hoe kan het toch dat een “beschaafd” land zo respectloos met zijn ouderen omgaat?

Het grootste probleem in de gezondheid? Regels, regels en nog eens regels. Elk aspirientje, elk minuutje aandacht, elk rolletje verband moet verantwoord worden. Elke kwartiertje een formuliertje. Ik ken van dichtbij gepassioneerde, gedreven, harde werkers die krankjorum worden van de bureaucratie en de ondoordringbare managementlaag. Ze komen niet aan zorgen toe, omdat ze alles moeten vastleggen. Alle lust om je werk goed te doen, vergaat. Niet de patiënt is het belangrijkst, maar verantwoording afleggen aan ( daar zijn ze weer) de zorgverzekeraars. Er is totaal geen menselijke maat, het gaat alleen om regels. Bij sommige thuisverpleegde patiënten staan de pakken Tena-luiers metershoog in de gang, omdat er daar wel elke week 100 worden afgegeven. Terwijl ze soms al weer op het potje kunnen. Maar het lukt bijna nooit deze automatische bestelling te annuleren. Laat staan op te laten halen en ergens anders heen brengen. Dat doen de thuiszorgers dan maar zelf…..

Stel: 5% minder bureaucratie (best weinig) en 80% minder winst voor zorgverzekeraars. Dan kunnen de 35.000 (!) zorgmedewerkers die in 2015 ontslagen zijn, weer aan de bak. Om zorg te geven. En kunnen ALLE 1,4 miljoen zorgmedewerkers 250€ per maand erbij krijgen voor hun fantastische werk. En dan hebben we nog genoeg geld voor poepluiers. Als ze dan toch broekhoest krijgen.

Als ik aan de beurt ben voor ouderenzorg, dan regel ik het zelf wel. Samen met nog een paar mensen. Gewoon thuis. 12 uur per dag. En ’s nachts een alarm-knop. Lieve Poolse Matroeska en schattige Syrische Aysha zorgen om en om voor ons vieren. Ze halen ons om 9.00 uur uit bed en geven ons 38 soorten medicijnen. ’s Middags gaan we met zijn allen lunchen bij Can Segura in San Feliu en op de terugweg lig ik al te dommelen in mijn rolstoel. Daarna lekker luieren, om 20.00 uur nog wat tapas en om 21.00 uur worden we met Ipad, afstandbediening en een schone luier in bed gerold.

Hoe het tegen die tijd in Nederland gaat? Vul zelf maar in, maar ik wacht het niet af. Een volle luier was vroeger al geen hobby van me…

luiers

Hé Sint

He Sint, alweer vertrokken?
Cadeaus en Candy uitgedeeld?
Met je pietermannen gespeeld?
En nu weer achter de Spaanse rokken?

Hadden wij niet een afspraak staan?
Je zou toch een jaartje overslaan?
In Syrië de kindjes gaan opvrolijken
Fijne kindervrind; je hebt ze laten stikken

Ze vluchten naar ons toe
Meestal via jouw geboorteland
Daarna met een bootje naar Corfu
Uitgeput neerploffen op zo’n klotenstrand

We hebben er nu 40.000, ongeveer
over het hele kikkerland verspreid
en weer maakte Markje geen beleid
de tegenstanders als debielen tekeer

Had jij die stoomboot niet kunnen gebruiken?
360 dagen ligt die sloep met gesloten luiken
Was misschien wat veiliger geweest
En nuttiger dan zo’n overdreven kinderfeest

Jij bent toch bisschop, dienaar van God?
En je komt toch ergens uit die buurt?
Ga eens praten daar, met dat uitschot
Voordat IS weer een paar maffen stuurt

We worden angstig en zijn ook bang
Het komt nu in onze achtertuin
Daar willen we liever geen puin
We hebben genoeg aan zo’n tentenopvang

Oeganda, Istanbul, Tunesie of Beiroet
De waarheid is dat het ons niet veel doet
Als het ver weg is, huilen we een dagje mee
Maar na Parijs raken we ineens aan de diarree

En oh zo druk met de kleur van jouw Pieten
We kunnen bijna niet meer van het feest genieten
Roetstrepen, regenboog of hartstikke wit
Heb niet het idee dat een kind daarmee zit

Sint, wil je ons helpen in deze tijd?
Hoe doorbreken we deze spiraal?
Het wordt tijd voor meer jolijt
Anders wordt ons negativisme fataal

Het motto wordt Praede Diem; Plunder de Dag
En dat kan alleen met veel lol en gelach
Tuurlijk, er is gevaar en veel gezeik
Maar eerlijk is eerlijk, wat zijn we rijk!

Om te leven in vrijheid en niet onderdrukt
Dat is ons alweer 70 jaar gelukt
Koester wat je hebt en kijk om je heen
Help waar je kunt en je bent nooit alleen

Dus S’klaas, volgend jaar pas weer welkom
Als je helpt om ons positiever te laten zijn
Minder egoïstisch en vooral minder chagrijn
En oh ja, breng eerst wat rust in je eigen bisdom.

sint

Touché

Alsof de duivel ermee speelt. Of zou het geen toeval zijn? Elke keer als ik een vrolijk stukje voor zondag voorbereid, gebeurt er iets naars. Privé of in de grote boze buitenwereld. In januari schreef ik nog Je suis Franc naar aanleiding van de aanslag op Charlie Hebdo. Nu is Parijs weer het toneel van nutteloze haat. Welke geloof kan het doden van onschuldigen toelaten?

Parijs, de stad van de liefde, is hier al vaak ter sprake gekomen. Het hoort een beetje bij onze opvoeding om met je kinderen of geliefde een weekend naar Paris te gaan. Om te flaneren, te bewonderen of jezelf culinair te verwennen. Achter een grote schaal Fruits de Mer met een heerlijk frisse Muscadet. Op de trappen van de Notre Dame met een te duur betaalde take away Starbucks. Afdalend van Montmartre tot Place Pigalle, slalommend tussen de Oosteuropese balletje-balletje maffia. En ook na 10 keer vol bewondering kijken naar de grootsheid van de Eiffeltoren. Encroyable.

Maar Parijs heeft ook een kant die we niet vaak zien. En dat is geen mooie kant. De banlieus (de buitenwijken) zijn bijna getto’s. Een No-Go area zijn voor blanken. Als je met de trein naar Parijs gaat, kom je aan de noordkant door Roissy, Saint-Denis en iets verderop door Aulnay-sous-Bois. Daar uitstappen is geen goed begin van je amoureuze weekendje. Laatst is daar nog een hele delegatie van 10 naïeve Nederlandse ambtenaren overvallen. In 2005 braken er grote rellen uit in deze banlieus en gingen duizenden auto’s in de hens. Meteen werden er toen allerlei fantastische beloftes door politici gemaakt. Om de leefomstandigheden en kansen voor jongeren te verbeteren. Tant pis, daar is natuurlijk helemaal niets van waargemaakt. En de reden is simpel: er is geen land in West-Europa waar blank en gekleurd zo ver van elkaar afstaat en leeft. Het doet me denken aan Johannesburg: townships zoals Soweto en ver daarvandaan luxe villa-wijken zoals Sandton.

Als je in een Franse banlieu wordt geboren, maak je zelden kans om eruit te ontsnappen. Kijk maar naar de films Les Intouchables en vooral Samba. Het is er een kweekvijver van onrust, criminaliteit en haat. En voor groeperingen als IS een koud kunstje om er verse rekruten te vinden. Teleurgesteld, kwaad en gehersenspoeld in staat om zelfmoordacties te plegen. En ons allemaal totaal geschokt en verlamd op aarde achterlaten, terwijl zij onderweg zijn naar het Paradijs en de 42 maagden. Het is te voorspellen wat er nu gaat gebeuren. De Franse premier Valls laat er al geen gras over groeien: “Wij zullen IS aanvallen, in Frankrijk, maar ook in Syrië en Irak.” En Aboutaleb vindt het ook tijd om “die 40 tot 50.000 mensen van IS weg te vagen.” Ik moet dan toch denken aan George Bush, na 9-11: “we are going to hunt them down.” Dat is nu 13 jaar later aardig gelukt in Afghanistan en Irak. NOT.

Ik denk dat hard terugslaan geen zin heeft. Alles over één kam scheren ook niet. Elke asielzoeker wordt aankomende week een potentiele terrorist, let maar op. Uit respect voor de slachtoffers houdt Wilders zich nog een paar dagen koest, maar dan gaat hij los. Iedereen oprotten naar zijn eigen land. Over 2 weken staat hij op 50 zetels. Maar bijna alle Parijse terroristen komen uit Frankrijk zelf. Het zijn mensen die aan onze samenleving zouden moeten deelnemen, maar ervan af zijn gekeerd. We zijn ze onderweg kwijt geraakt. Als ik verdwaald ben, zet ik Google Maps aan. Zit ik zo weer op het rechte pad. Kunnen knappe koppen ons niet helpen aan een soort van Google Social Maps? Zodat verdwaalde afvallers ook weer op de juiste route terecht komen? ‘Grenzen dicht! Hek erom!’ Hoe dan? Zoals Israël doet met de Palestijnse gebieden? Dat is onmogelijk en schijnveilig. Over inhumaan maar niet te spreken.

Ik had jullie vandaag graag verteld over hard lachen om de mopjes van de baas. Dat blijkt namelijk goed voor je carrière. Ben benieuwd bij welke bedrijven. Ga ik meteen vragen of ik daar toch een tijdje op de Apenrots mag zitten. Het lachen gaat wel een beetje over. Hoe heet een Moslim die zijn gebit onderhoudt? Floslim…. Laat ik maar stoppen.

parijs

Papa-dag

Het was een inkoppertje voor open doel. Zelfs Depay had deze kans niet gemist. PvdA-hotemoot Martijn van Dam pleitte een maand geleden voor een 4-daagse werkweek. En dan 1 dag voor andere belangrijke zaken. Hulde. Maar nu hij is benoemd tot staatssecretaris laat hij zijn eigen Papa-dag schieten. Terwijl hij juist een statement had kunnen maken: ‘Vrijdag zijn toch alle ambtenaren met ATV en dus blijf ik ook thuis.’ Maar meteen gezwicht. Daar hebben ze in Spanje een mooi woord voor: Molusco! Weekdier.

Ik snap ook niet wat een weekdier op zo’n belangrijke post gaat doen. Na de TU Eindhoven en een paar jaartjes bij die gloeilampen-fabriek (als ICT-er…) is hij op zijn 25e in de 2e kamer gekomen. Moties ingediend, vraagjes gesteld, Bel-Me-Niet register mede-ontwikkeld, dat soort nutteloos gefreubel. En zichzelf waarschijnlijk heel goed geprofileerd, want BAM: staatssecretaris. Van Economische Zaken. Iedereen feliciteerde hem. Goede keus, gedreven politicus. Hallooooo???? Moet je er niet een beetje verstand van hebben? Weet hij wie econoom Piketty is? Wat het causale verband is tussen Russische gasleveringen aan China en tegenvallende groeicijfers in de EU? Zou mij verbazen. Maar hij bezet wel een cruciale post. De lobbyisten van grote bedrijven liggen al in een deuk. Starbucks haalt opgelucht adem.

Terwijl de wereld steeds ingewikkelder wordt, laten wij amateurs zonder dossierkennis de beslissingen nemen. Geen topper uit het bedrijfsleven die nog in de politiek stapt. Als je de slopende jaren op de Apenrots hebt overleefd, is het bijna masochistisch om nog in de politiek te gaan. En daarom maken mensen met een politieke agenda de dienst uit in ons land. Bv. zo’n Mansveld. Schat van een mens. Lekker pittig kort kapsel. Dikke BMW van de zaak. Maar nog nooit een trein van binnen gezien. Stevie Wonder in een Formule 1 –auto. Een nu mag Sharon Dijkstra het doen. Die past niet eens in een trein! Ik voorspel veel bladeren op de rails, een NS-botsinkje bij Schiphol en weg is ze.

Misschien moeten we eens nadenken over ons democratisch systeem. Is het huidige niet een soort van failliet? Durven onze politici uit angst voor stemverlies niet meer te zeggen wat ze werkelijk denken? Dus maken ze opmerkingen over de ontoelaatbaarheid van borstvergrotingen bij asielzoekers. Alsof die na alle ellende bezig zijn met cupmaat 75d of 80c. Bizar. Ik denk dat de meerderheid nog steeds vindt dat we nu moeten helpen. En ook moeten nadenken over het gevolg. Maar de discussie wordt steeds harder en guurder. Elke nuance dreigt eruit te gaan. De emotie wint, feiten en statistieken zijn kansloos. En een lange termijn visie, met doordachte aannames en een goede balans tussen menselijkheid en wenselijkheid, verdwijnt steeds verder naar de horizon. Vervelende tijd. Maar met onze huidige volksvertegenwoordigers gaat het niet lukken. Nivo Jo Jansen uit Nimwegen. Kijk maar naar het filmpje.

Toch maar weer even naar die Papa-dag. Wat een kneuterig fenomeen. Zijn die andere 6 dagen dan Mama-dagen? Hoeven Papa’s dan niks te doen? Je hebt samen één of meerdere terroristjes en je verdeelt toch de taken? Ik vind een betekenisloos woord. Soms hoor ik het op mijn werk voorbij komen: “had jij gisteren Papa-dag?” Het antwoord: “ja, ik paste op mijn dochter Loes.” Dan kun je mij wegdragen van het lachen. Oppassen op je eigen kind, haha! Wat zou de vergoeding zijn? Gelukkig slaan ze mij altijd over. Ik werk zo onregelmatig dat er voor de meeste collega’s geen touw aan vast te knopen wanneer en waarom ik er ben. Dat moet vooral zo blijven, dat ongrijpbare. Ik bepaal namelijk graag zelf wanneer ik werk. En ook hoe en wanneer ik die andere belangrijke dingen doe. Zoals mijn dochters helpen met studie en keuzes. Of gewoon mee naar de voetbal training. Maar nog vaker heb ik een LALA-dag: Lummelen-Aanklooien-Lapzwansen-Avondeten maken. Hoe zo’n dag eruit ziet? Ik krijg een kop koffie op bed van jaloerse Marion die naar de Apenrots gaat, lees de digikrant, ga fintniksen, rommel een beetje in huis, werk wat prive-mail bij, lees veel en ga op het laatste moment in de pannen roeren om Marion blij te maken bij thuiskomst.

Als ik het teruglees, krijg ik er meteen weer zin en kijk ik in mijn agenda. Vrijdag 13-11 pas weer een LALA-dag. Pfff, duurt lang.

Gelukzoekers

Misschien had je je verheugd op een vrolijk stukje vanavond. Over mijn Duitse overburen, het gedrag van sommige automobilisten als ze een te grote Duitse auto zien, het hilarische afscheid van Jack van Gelder of over het belabberde voetballen onder leiding van Blinde Vink. Dan kun je beter nu afhaken.

De hele week suist het vluchtelingendrama door mijn hoofd. Miljoenen mensen op de vlucht. En Nederland, de nr. 2 qua welvaart in Europa, zoekt rationele harde argumenten om de deur zo dicht mogelijk te houden. En laat, in verhouding met ons aantal inwoners, het laagste percentage vluchtelingen toe. Zijn we bang? Eigen volk eerst? Not in my backyard? Niet ons probleem?
Via Manon kreeg ik een onderstaand bericht binnen. Daar moeten jullie het mee doen vandaag. Volgende week zal ik proberen weer iets vrolijks te schrijven. Over Ibrahim, die ik na 4 maanden weer ophaal op vliegveld Barcelona. Ook zo’n gelukszoeker. Die mijn leven heeft verrijkt.

Ik ben een gastgezin voor een vluchteling

Ontroerende brief van een moeder die al jaren met vluchtelingen werkt!
Aan alle gastgezinnen,
Ik wil zeggen hoe fantastisch ik het vind dat jullie klaar staan voor de vluchteling in nood. Het raakt me dat jullie en masse opstaan om een statement te maken voor de vluchteling. Het triggert me wat een foto en een oproep op Facebook met ons doet. Ik ben dankbaar en blij om zoveel positieve reacties. Tegelijk is daar steeds dat vervelende stemmetje: als we het ook allemaal maar gaan DOEN…
Vergeef me mijn pessimisme. Ik wil zo graag geloven dat we allemaal echt een vluchteling gaan ‘adopteren’! Waarom? Omdat het VERSCHIL maakt. Echt waar. Jouw komst in hun leven maakt HET VERSCHIL!
Daarom mijn verhaal. Om je het hart onder de riem te steken. Om je aan te moedigen zodra de foto’s op ons netvlies weer wat vervagen en de media onze aandacht weer voor andere zaken opslokt, juist DAN in actie te komen. Want de vluchteling blijft en heeft jou hard nodig.
Ik zie haar nog liggen. Languit op haar bed. Gezicht diep in haar kussen begraven. Opgetrokken schouders, samengebalde vuisten. Een hoopje ellende en verdriet. Ze was nog maar twee maanden in Nederland samen met haar man en dochter. Maar haar zoontje van zes was er niet meer. Verdronken op zee tijdens de vlucht…
Mij was gevraagd haar op te willen zoeken, ze kon het goed gebruiken…
O God, hoe zou ik dat kunnen? Met lood in mijn schoenen liep ik door de steriele gangen van het AZC. Ze was voor mij haar bed uitgekomen. Daar bracht ze haar dagen door. Een prachtvrouw van midden twintig, maar met onzegbaar veel verdriet in haar ogen. Mijn hart brak bij het zien van deze vrouw die net als ik ook kinderen had gebaard, aan haar borst had gehad, maar die nu verder moest leven met een gapend gat in haar hart. Haar zoontje nog maar zo recent verloren. Haar pijn raakte mij diep.
Wat moet je zeggen? Behalve het feit dat ze nog maar twee woorden Nederlands begreep viel er niets te zeggen. Onze communicatie bestond alleen maar uit het vasthouden van elkaars handen en onze tranen vermengden zich met elkaar. Ik weet niet meer hoe lang we zo samen hebben gezeten. Maar één ding weet ik zeker: Ik had op dat moment niet MEER hoeven doen.Het was genoeg. En zo simpel: ik hoefde er alleen maar te zijn! Alleen maar delen in haar verdriet. Haar laten weten: jouw verdriet wordt gezien, gehoord en raakt me!
Dit is het recept wat een vluchteling nodig heeft. En die mag jij gaan brengen, op jouw manier en met de gaven die jij gekregen hebt.
Het betekent niet dat je pas productief bent wanneer je een traan laat, begrijp me goed. Jij mag het op jouw manier doen. Maar het feit dat je nu hebt aangegeven iets te willen doen laat al zien dat je om de vluchteling geeft. Het enige wat je nu nog maar hoeft te doen is aan de vluchteling TE LATEN WETEN dat je om hem/haar geeft!
De Heer zegene je!
Ps. Zes jaar na het verlies van hun zoontje en broertje is er weer HOOP gekomen in dit gezin! Ze hebben een dochtertje en zusje gekregen.

vluchten