Die jeugd van tegenwoordig!

Er is al veel over geschreven en gezegd en dat zal ook nog wel even doorgaan. Nederlandse pubers gingen in navolging van hun leeftijdsgenoten in België en Scandinavië protesteren. Tegen de opwarming van de aarde en vóór meer klimaatmaatregelen door onze regering. Er is dus nog hoop.

Op zijn Hollands ging iedereen er zich mee bemoeien en waren er fanatieke tegen- en voorstanders.  De azijnpissers, vooral veel ouderwets denkende ouderen, vonden het vooral spijbelen en dus belachelijk: die verwende kutblagen gingen toch ook gewoon vliegen en eten bij MacDonalds? En aan de andere kant de linkse Grachtengordel die hun eigen schaamte proberen te verdoezelen door luidkeels te verkondigen dat de jeugd het echt heeft begrepen en zo fantastisch bezig is.

Waar ik sta? Dat is best lastig. Ik ben natuurlijk zo’n hypocriet, die zich zorgen maakt over het milieu en tegelijkertijd 50 keer per jaar in een vliegbus stapt en dus een asociale foodprint achterlaat.  Die bezig is met gezonde voeding op de werkplek en tegelijkertijd kilo’s vlees tegen zijn huig klapt. En die rijdt in een diesel  PC Hooftractor waarvan het enige elektrische onderdeel de automatisch dichtklappende spiegels zijn. Gevalletje links lullen, rechts vullen.

Maar ik werd blij en vrolijk van die naïeve pubers op het Malieveld. Met hun geinige spandoeken en spreuken:  “Dino’s dachten ook dat ze tijd hadden.” “The Titanic wouldn’t happen in 2019.” En “stop met mastuberen, red de ijsberen!” Ik had er nog wel een paar aan toe kunnen voegen, gewoon voor de sfeer. “een warmer klimaat> elke dag zweet in mijn naad”.  “Wakker worden met een klimaatkater> mijn kruis hangt in het water”. Van teveel CO2 , springt spontaan al mijn acné“. Kortom, als jij een ouder bent van een klimaatspijbelaar (mooi woord!)  ben je in mijn ogen geslaagd voor het diploma “Vooral Eigen Mening – Opvoeding”. Hulde!

Ik vind al heel lang dat elke scholier (lagere of middelbare school) tien dagen per jaar samen met zijn ouders mag afwijken van  het monotone en achterhaalde schoolritme. Misschien een weekje minder zomervakantie om het een beetje te compenseren. Trouwens, die 10 dagen kunnen ook dienen om kort ziekteverzuim te verrekenen. Dus als Madelief of Floris elke maand een dagje jeuk heeft aan haar neusvleugels, een prikkelend oogje heeft van de nieuwe goudvis of gewoon verdrietig is na de wissel bij de 22-1 nederlaag met hockey, gaat dat gewoon van die 10 dagen af. Lekker puh! En laat dan demonstreren lekker meetellen. Wel zo eerlijk!

Ik heb het gevoel dat in mijn pubertijd, toen de aarde nog plat was, er harder en fanatieker werd gedemonstreerd. Tegen kernenergie (“totdat de bom valt!”), de kroning van Trix (“geen woning, geen kroning”) en de Piersonrellen in Nijmegen (“Radio Rataplan”). Ik ben die week nauwelijks op school geweest, want had het veel te druk om al die krakers met eieren en stenen te bekogelen. Ik zat toen even in een ballerige periode, met spencertjes en flanellen broeken. Ik heulde met het kakkerige studentcorps Carolus Magnus. Maar na een goede steenworp van een kraker waardoor mijn oor een beetje losser hing, was ik voorgoed genezen. Lesje geleerd.

Dit jeugdige klimaat-protest moeten wij ouderen niet de kop indrukken met zuur gedrag. Het is niet moeilijk om met allerlei flauwe argumenten (“maar je draagt wel een truitje van Primark, dat is kinderarbeid”) hun goede intentie kalt te stellen. Onze generatie heeft er namelijk een zooitje van gemaakt, maar weigert nu hun plicht te doen zodat volgende generaties nog iets langer van de tropische temperaturen kunnen genieten. Hoe zouden we reageren als 1 miljoen kids hadden gedemonstreerd à la Gele Hesjes? Hadden we het dan wel serieus genomen?

Kunnen we misschien de jeugd motiveren om nog een paar heilige huisjes aan te pakken? Bv. over de belastingmoraal voor grote bedrijven in Nederland? Slogan: “Niet mee betaald aan Blauw? We kraken je ballen rauw!” Of over de hoge beloningen voor bankdirecteuren: “Bankbaas = familie van de hyena’s”. En een politieke: “Kutte met Rutte? Liever seks met Lex!”

Kortom, ik ben blij met onze klimaatspijbelaars. Omdat ze uitkomen en opkomen voor hun mening. Ergens voor staan. Tegen de gevestigde orde in gaan. Recalcitrant. Provocerend. Confronterend. En het vooral oneens zijn met de oudere generatie. Zoals het hoort.

Gezocht: positivo’s (m/v)

Zo, de maand van de Blauwe Knoop  zit erop. Het was mijn derde Dry January en het bevalt steeds beter, op een droogje zitten. Twee lastige momentjes overleefd; het apéritief-moment afgelopen zondag aan de rand van het zwembad in Spanje en in een Gambiaans beachbar na vier dagen rimboe, stof en water.

Doordeweeks geen alcohol doen we ook al jaren en dat komt nu goed uit. Ik zit tot over mijn oren in dagelijkse operationele heisa en dat kost  veel energie en nachtrust. Iedereen die ooit met mij gewerkt heeft, weet dat ik weinig geduld  heb en vlekken in mijn nek krijg van detail-geneuk. En precies daar ben ik weer 15 uur per dag mee bezig…. Hiep hoi voor het ondernemerschap.

Ik hoef ook geen omerta, de Maffiaanse geheimhoudingsplicht, meer na te komen voor betalende  opdrachtgevers.  Dus ik zal wat vaker over het wel en wee van De Groene Artisanen berichten, omdat ik daarmee vooral mijn eigen onkunde ten toon spreid.  Zoals afgelopen week, toen ik een tikkie naïef besloot om zelf de vacatures voor een mooie nieuwe locatie in Rotterdam uit te gaan zetten. Ik moest wel, want de afdeling Human Resources & Development staat nog een ietsjepietsje in de kinderschoenen….

Een beetje vluchtig flanste ik donderdagavond een hip tekstje in elkaar, voor vacatures in Rotterdam en Utrecht. Het uploaden op Indeed was zo gepiept, mijn eigen e-mail adres moest maar even dienen voor de reacties en zonder enige verwachting ging ik naar bed. In de grote Nederlandse steden is het al heel lang een probleem om goede mensen te vinden voor ons vak. Vroeg in de ochtend klikte in mijn mail open en proestte bijna een stevige hap yoghurt met granola over mijn scherm. Er waren al 10 reacties binnen en elke 10 minuten kwam er één bij. Vrijdagavond stond de teller al op 142 reacties. De chef Hiring & Selecting van De Groene Artisanen kon zijn borst nat maken.

Gistermiddag ben ik begonnen met de pre-selectie, met het doel iedereen een fatsoenlijke reactie te geven. En eerlijk is eerlijk: het was geweldig! Hilarisch! Soms ook gênant en knullig. Ik ben op zoek naar vrolijke, positieve medewerkers voor catering- en receptiediensten. Dan hoef je geen hoogdravend CV in te leveren, een galmend betoog te houden over je secundaire karakter-eigenschappen of je DISC-profiel toe te lichten. En natuurlijk zijn 60% van de reacties vooral bedoeld om de WW-uitkering te behouden en pro forma te solliciteren. Als je in een verplicht veld je motivatie moet toelichten en je vult er alleen een punt (.) in om het veld te vullen, dan ben je niet heel ambitieus om aan de bak te komen….

Een paar voorbeelden?

  • als ik nie hoef te voeballen, kan ik ook wel op zaterdag werken.
  • mijn beroep is mijn roeping (op het CV 12 banen in 13 jaar in 8 verschillende bedrijfstakken).
  • werkzaamheden: het op de toiletstoel zetten en steunkousen aantrekken
  • jij mij bellen, want ik wil heel graag werken voor jullie. Ik kan alles goed
  • ik ben niet bepaald moeder’s mooiste, dus als u een representatief iemand zoekt….
  • ze is heel sociaal en collegiaal (over haarzelf in de derde persoon spreken)
  • ik ben man die jij zoekt. Goed werken goed verdienen.

Kortom, ik heb een redelijke doorsnee van werkend Nederland voorbij zien komen. En al snel een eerste schifting kunnen maken. Iedereen die niet eens de moeite heeft genomen om vijf woorden bij de motivatie in te vullen, krijgt een korte afwijzing. Diegenen die niet passen qua achtergrond of werk een iets uitgebreidere afwijzing. En de resterende 30 leg ik voor aan mijn collega’s. Daar zitten ook best veel kandidaten met een rafelrandje bij. Daar heb ik altijd een zwak voor gehad en ik hoop dat ze doorgaan naar de finale.

Het wordt voor elk bedrijf de grootste uitdaging voor de aankomende tijd: hoe krijg/houd ik medewerkers die bij mijn bedrijf passen? Er ontstaan enorme tekorten met name aan de ‘onderkant’ van de arbeidsmarkt. En dan gaan medewerkers zelf bepalen waar ze wel of niet willen werken.

En dus wordt het ook hoog tijd voor een enthousiaste medewerker voor de afdeling LOL IN ONS WERK. Geen oude zeiksnor die ongeduldig is en knorrig kan reageren. Maar eerst een drankje….

Te koop: gele hesjes

Pffff. Ik dacht dat ik alles hier al een keertje had besproken. Politiek, sport, reizen, Spanje en ook mijn eigen mannenwereldje. En dan trekken er ineens een paar Franse canards een geel hesje aan. Un peu furieux omdat de diesel wat duurder wordt. En wat er daarna gebeurt? Ongelooflijk.

Ik weet ook wel dat Frankrijk geen leuk land is om te leven. Tenzij je een goed gevulde bankrekening hebt, een appartement in het 6e arrondissement, een chalet in de Franse Alpen en een mooi buitenhuis aan de Côte d’Azur. Maar de middenklasse ploetert om rond te komen en de banlieus van Parijs, Marseille of Lyon zijn gewoon getto’s. Onleefbaar, gevaarlijk en een broeinest voor extremisme. Misschien is Frankrijk wel het Europese land waar de afstand (letterlijk en figuurlijk) tussen rijk en arm het grootst is.

Het is ook een volk dat graag klaagt, ontevreden is, veel staakt en iedereen de schuld geeft. Dus werd het protestje van de eerste Gilets Jaunes al gauw opgepakt door de grote meute. Ontevreden boeren? Geel Hesje. Boze studenten? Geel hesje. Belastingboze burgers? Geel hesje. Hekel aan de politiek? Geel hesje. Enz. enz. Dat gele, vormloze veiligheids-hansopje werd een symbool van onvrede. Prima, loop lekker samen voor lul met je reflecterende strepen.

Maar de explosie van geweld vorig en dit weekend is waanzin. Complete waanzin. Plunderingen, straatgevechten, honderden gewonden, chaos, vandalisme, vernielde kunstschatten. Niet door een debiel groepje van een man of 100, maar grootschalig en zelfs georganiseerd. Social Media heeft weer zijn steentje bijgedragen met opruiende oproepen, met fake news door foute organisaties. Veldslagen werden er gevoerd in de grote steden in Frankrijk en Brussel.

Er is één argument waar ik me al een tijdje kapot aan erger: “Ja maar, ze hebben het er zelf naar gemaakt.” De grootste onzin van deze eeuw. Zoals: “Ja maar, Mark Rutte heeft het er zelf naar gemaakt. Hij luistert niet naar ons.” DAT IS GVD MAAR GOED OOK! Ik ben geen fan van Markje, maar we hebben in ons democratisch systeem via verkiezingen mensen gekozen die samen regeren op basis van een meerderheid. Dus laat je horen als je het er niet mee eens bent, breng gerust een proteststem uit op Baudet of Wilders, klaag je suf à la Française. Dat is je recht. Wees lekker boos.

Maar veel boze mensen gaan over alle acceptabele grenzen heen. Agressief, bedreigend, onbeschoft en ja, ook vaak racistisch. Ik heb dit jaar, voor het eerst, geen Sinterklaasgedicht gepost op mijn blog. Gewoon geen zin in, net als vele anderen. Maar ik heb de woorden AAP en ROT OP NAAR JE EIGEN LAND weer honderden keren voorbij zien komen, als ik inzoomde op de comments van de beruchte sites. Ik moet me dan echt inhouden om niet te reageren, want het is volstrekt kansloos. Je krijgt al snel een strontbak van bedreigingen en scheldkanonnades over je heen.

Op de lokale Nijmeegse zender RN7 was afgelopen week een filmpje te zien van het Gele Hesjes protest in Nijmegen. Ik heb heerlijk gelachen om zoveel domheid. Alle 87 hesjesmensen hadden een andere reden om er te zijn. “Ik ben voor Zwarte Piet”, “ik ben tegen armoede”, “Rutte moet oprotten”, “weg met de banken”. Ik maak me minder zorgen dat het hier net zo escaleert als in Frankrijk.

Ondertussen zit ik wel met 13 gele hesjes in mijn maag, verspreid over 3 auto’s en twee landen. Ik word bij panne nog liever van mijn sokken gereden dan met zo’n hesje te worden gezien. In Spanje zijn ze verplicht, maar probeer ik me er zwaaiend met mijn clubcard van FC Barcelona wel uit te lullen. Wat zou een goed internationaal alternatief zijn, als vervanging van de ‘besmette’ gele hesjes? Een paarse, fluoriscerende boxershort? Een felblauwe Pino-muts op je knar? Zwaaien met een lichtgevende opgeblazen groene condoom? Ik vind alles goed, maar no more yellow vests!

Over naar iets luchtigers. Ik heb gelukkig een beetje afleiding, want ben al het hele weekend aan het kokkerellen. We vieren vandaag kerst in Duitsland, met 11 mensen (m/v) en 6 gangen. Lekker bijtijds, maar iedereen is nu in het land. Mooie gedekte tafel, lekker gerechten, fijn gezelschap. Niks formeels, maar wel een dresscode: GEEN GEEL!

Burn of Bore?

Lastig kiezen deze week. Twee actuele onderwerpen die schreeuwen om een reactie van een simpele amateur-psycholoog, die zijn zondagse column gebruikt om het koppie leeg te maken.

Geen idee of jullie gevolgd hebben welke gedoodverfde winnaar er vandaag in Brazilië als president wordt gekozen. Bolsonaro is de naam en Trump is een laffe pussy vergeleken bij deze potentiele dictator. Een paar citaten? ‘Ik verkracht je niet omdat je te lelijk bent.’( tegen een vrouwelijk congreslid). ‘ze hebben teveel gemarteld en te weinig vermoord’ (over de militaire dictatuur in de jaren ’60 tot ’80). Het 6e land van de wereld kiest een man als Orbán van Hongarije of Sultan Erdogan als hoogste baas. Ik denk dat we gaan schrikken wat er daar staat te gebeuren in Brazilië.

Ik werd meer getriggerd door een artikel met de kop: ‘Burn out? Tja, het heerst’ . En terwijl ik vanuit mijn werk weet dat deze beroepsziekte nr. 1 echt bestaat, appelleerde het ook aan een onderbuikgevoel. Dat het wel heel vaak voorkomt de laatste tijd en misbruikt wordt om je baas onder druk te zitten. Of dat andere omstandigheden, vaak in de privésfeer, de echte oorzaak zijn en deze privé-stress het werken moeilijker maakt. Dan is ziekteverzuim haast onvermijdelijk, maar voor een werkgever ongrijpbaar. En onbetaalbaar, want een gemiddelde burn-out duurt 240 dagen. 8 maanden. En voor kleinere bedrijven is een schadepost van +/- €30.000,= een potentiele ramp. Kun je als werkgever ook een burn-out van krijgen.

Bij mijn interim-klussen ben ik vooral gefocust om teams beter te maken. Vaak zit er een diepere oorzaak achter waarom iets niet functioneert en slechte onderlinge samenwerking is regelmatig de boosdoener. Ik begin bijna altijd met deze tekening, bedoeld voor het management:

Het is geen rocket-science, maar je schrikt in hoeveel bedrijven de waan van de dag overheerst en er dus geen aandacht is voor de basale dingen om gelukkig te zijn op je werk; cruciaal om succesvol te zijn. Onderschat het fenomeen Bore Out (de tegenhanger van Burn Out) ook niet: als je doorlopend onder je potentie werkt of oersaaie repeterende dingen moet doen, is het afbreukrisico bij ‘onderdruk’ net zo groot als bij ‘overdruk’. Collega’s vechten elkaar openlijk de hut uit of maken iemand de pispaal, net zoals vroeger op school. Ik ben door de jaren zeer oplettend geworden in signalen opvangen om te kunnen bijsturen of te benoemen, voordat het te laat is. Want dan valt iemand voor langere tijd uit.

Vroeger was ik zelf een redelijk simpele ‘niet lullen, maar poetsen’ leider. Ik hield niet van zeiken en mijn eigen norm was bepalend. Ik klaagde niet als er iets (privé) tegenzat en stond dus ook niet in de ‘luisterstand’ als medewerkers ergens mee zaten. Het heeft even geduurd voordat bij mij het licht ging branden. In onze Westerse maatschappij en zeker in Nederland is een autoritaire leiderschapsstijl een garantie voor Burn Out of Bore Out. Het kan misschien een tijdje goed gaan en soms zelf nodig, bijvoorbeeld in crisissituaties. Maar als je niet op tijd schakelt en gemeende interesse toont in je medewerkers, worden ze ziek of gaan ze weg. En vooral de besten doen dat als eerste.

In het artikel over Burn Out stonden ook een paar opvallende feiten die hier wel passen. Nederland heeft de minste Burn Out klachten van Europa (Oost-Europa het hoogst>Bore Out?) met gemiddeld 14%. Die klachten hoeven bij goed management overigens niet tot een Burn Out te leiden. Het is maar 2% meer dan tien jaar geleden (valt best mee). En wij hebben in Nederland de minste arbeidsuren per week, maar zijn ontzettend productief.

Waarom lijkt het dan erger geworden? Drie opvallende redenen volgens een hoogleraar psychologie: 1-overprikkeling (constant bereikbaar en online), 2-Er zijn bedrijven die er goed geld mee verdienen. Maar de 3e lijkt me misschien wel de grootste veroorzaker: het Beestje moet een naam hebben, we moeten ergens een label op kunnen plakken. Dus shit op het werk, herrie thuis, zeikcollega’s, klotenbaas? Dan is Burn Out is snel geroepen, terwijl het vaak aan jezelf ligt. En dat is lullig voor de echte gevallen, want die worden ook in twijfel getrokken.

En nu ga ik eens even boven kijken of ik bij Marion een Bore Out kan voorkomen. Tot volgende week!

VIEZE PLANTJES

Ik heb al vaker geklaagd over de gammele infrastructuur in onze wijk. We hebben een haperende, ultra-trage ADSL-verbinding, die er maandelijks een paar dagen uit ligt. Ons leidingwater is het slechtst beoordeeld van heel Spanje en ongeschikt voor consumptie. Ik wacht alweer drie jaar op de beloofde aansluiting op het gasnet, maar ben al gewaarschuwd dat er niet genoeg ‘tweeën’ in het jaar zitten. Een subtiele manier om te zeggen dat ik pas vanaf 2020 meer kans maak. En zeer regelmatig valt de stroom uit, ook als het niet onweert.

Maar dat stroomprobleem is waarschijnlijk wel opgelost. Woensdagmorgen vroeg vielen met groot machtsvertoon 300 agenten en 22 ondersteunende wagens onze wijk binnen, begeleid door een helikopter. Op zoek naar plantjes. Die mooie grote met weelderige toppen, twee/drie keer per jaar te oogsten. Heb ik van horen zeggen.. De landelijke pers dook er snel bovenop en meteen kwam de tam-tam via Whatssapp en Facebook op gang. Ik was in Nederland, mijn zusje Piet was er nog niet, Rosamar lag er vredig bij.

Hun komst was wel te verwachten, want afgezien van alle illegale aftappingen van stroom lag er twee weken geleden ook ineens een dode Roemeen in een verlaten huis vol met hennepplantjes. In onze wijk Residencial Park staan veel lege huizen, als gevolg van de huizencrisis. Een ideale plek om ongemerkt in souterrains, kelders en garages mooie groene plantjes in rijen van tien op te stellen.. Een draadje spannen naar de stroompaal aan de overkant van de straat en klaar is kees. Met de inval is een grote criminele bende opgerold, veel geld en plantjes in beslag genomen en een stuk of 20 man aangehouden. Opgeruimd staat netjes.

Op precies dezelfde dag werd marihuana gelegaliseerd in Canada. Het was een vrolijke bende met lange rijen oude hippies en jonge millennials die snel een paar grammetjes Skunk, Royal Black of Blue Cheese gingen scoren. Keurig gereguleerd gekweekt, in een mooi winkeltje verkocht. Het leek in de verste verte niet op de Nijmeegse Buggy, Kronkel of Lucky Luke. Zou dat de oplossing zijn voor de uit de hand gelopen criminaliteit rondom softdrugs? In alle leegstaande panden van V&D een mooie winkel met perfect gedraaide joints en keurige zakjes White Widow?

Ik was vroeger niet vies van een kruidensigaretje. Het THC gehalte was toen wel een stuk lager dan tegenwoordig. Ik kreeg er geen bad trips van, kon oncontroleerbaar in een lachstuip schieten en kreeg meer fantasieën dan Peter-Jan Rens, de gebroeders Grimm en Kim Holland bij elkaar. Maar op een gegeven moment was de kick weg, kwam er zwaardere cannabis en een langere hersteltijd. Nu ik al een lange tijd niet meer rook, hoort ook een joint tot de categorie ‘been there, done that.’

Ik sluit wel in mineur af, want afgelopen vrijdag overleed Herman Detters, beter bekend als Vieze Herman. Hij was eigenaar van het legendarische Franse Keldertje, de vette bekkenschuur van Nijmegen in de jaren ’70 en ’80. Het was dé plek om na een avondje stappen een stevige laag frituurmeuk in de alcoholvijver te laten dompelen. Zompige paardenbiefstuk, glazige gehaktballen in jus, friet die naar oliebollen smaakt in april. En natuurlijk heerlijke frikandel speciaal, door Herman kunstig opengesneden met zijn lange pinknagel. Een delicatesse!

Herman was zijn tijd ver vooruit. Hij werkte altijd de-escalerend, want ook al sloeg je elkaar voor zijn balie vol op de bek, hij hield het laconiek bij: ‘jongens, niet doen.’ En voordat de knoflook saus door de shoarma-generatie werd geïntroduceerd, dreven de tenen bij hem al weken in de gehaktballenjus. Ook de gehanteerde all-in prijs van 5 vijf gulden, wat je ook at, was vooruitstrevend. Dank Herman, voor al die warme happen, momenten en herinneringen. Die kwallebal Rob Geus van SBS de Smaakpolitie had bij jou nooit een okay-sticker op de kelderdeur geplakt. Maar je was ongewild een icoon.

Een icoon uit een ander tijdperk. Inzuipen bij DuCommerce, doorhalen bij Blue Note, even langs Buggy, door naar de Ambassadeur en afsluiten bij Herman. Het lijkt wel 100 jaar geleden.. Dass war einmal.

Gestintel

Een week vol verbazing. Je denkt op een bepaalde leeftijd niet snel meer verrast te kunnen worden, maar niets is minder waar. Het gebeurt soms recht voor je snufferd, in the face.

Laat ik met een mooi voorbeeld beginnen. Over doorgedraaide ouders. Het voorbeeld werd me door Tirza gister op ons Spaanse bankje verteld. Er zijn ouders die de schoolfotograaf bellen om op de klassenfoto hun Kindgodje te laten retoucheren. Pukkels weg, wenkbrauwen smaller, flaporen strak langs de dakpan, dat werk. Dit is geen grap. Het gebeurt. Er zijn dus mensen met een opvoedkundige taak die hun kroost willen beschermen voor de normale dingen van het leven. Hun Floris heeft de grote neus van zijn Opa, maar moet beschermd worden voor de traumatische ervaring om als speurhond te worden gezien. “Kun je daaronder schuilen?” “Heb je wel een bouwvergunning voor dat afdak?”

Nog een voorbeeld. Pepijn is een vrolijke stuntel op het voetbalveld. Hij is pas acht jaar, maar heeft dit seizoen toch al 4 keer een schitterend eigen doelpunt gemaakt. Pepijntje heeft het naar zijn zin in de F-3, maar Papa Gérard en Mama Dieudonnée niet. Die vinden dat hun Messi niet goed wordt ingeschat door die goedlachse elftalleider Erik. Deze Erik bezorgt de jongens van de F-3 drie keer per week een prachtig teammoment, met ruimte voor plezier én fouten. Maar Papa en Mama doen hun Pepijntje op individuele voetbalbijles, zodat hij volgend seizoen meer kans maakt op de F-1. Want daar hoort hun Fresh Prince of Belair eigenlijk thuis. Dat zeggen ze ook elke week tegen hun eigen Dala Lama; “jij bent beter dan die klungels in jouw team. Jij hoort daar niet.”

Er groeit een generatie op die het lastig gaat krijgen buiten hun ‘gemaakte’ wereld zonder tegenslag. Want buiten is het anders. Je bent beter af als je erop voorbereid bent. Maar we kweken weekdieren, die supersnel van slag zijn. Onzeker worden buiten hun beschermde cocoon. Kijk in de supermarkt hoe sommige ouders met hun kids omgaan. “Erik, niet met de zakken chips gooien.” “Nee, Mireille, niet met je vingers in alle appels prikken. Dat vindt de supermarktmeneer niet leuk..”. “Brian, als je nu stopt met krijsen, mag je dadelijk een snoepje.”

Ik heb niet het recht om een corrigerende opmerking richting de ouders te maken. Het is hun opvoeding. Maar Roderick komt op zijn 28e met een burn-out thuis te zitten omdat zijn leidinggevende een aantal verbeterpunten in het functioneringsgesprek heeft benoemd. En ook heeft aangegeven dat hij wel aan de top van zijn kwaliteiten zit als ICT-specialist. Moeten zijn ouders eigenlijk niet voor de ziektekosten opdraaien? Wat je zaait, zul je oogsten. Meestal.

Het is een lastig bruggetje, maar het brengt me bij de Stint. Drie weken geleden had ik nog nooit van het karretje gehoord, maar intussen beheerst het elke dag de voorpagina’s. Het afschuwelijke ongeval in Oss krijgt een sinistere wending. We zoeken een zondebok, iemand moet schuldig zijn. Zelfbenoemde experts en slappe politici buitelen over elkaar heen om de elektrische bolderkar af te fakkelen. Waar waren die experts de afgelopen vier jaar toen er 3.500 van die dingen met gejuich werden ontvangen? Als de ultieme oplossing, in plaats van in groepen lopend naar school?

Elke week werden er 25.000 ritjes met die schoenendoos gemaakt. 4 miljoen keer in vier jaar. En nu is het vreselijk fout gegaan. En nog 14 keer net goed afgelopen. Is er iemand schuldig? Zijn er niet alleen maar slachtoffers? Zal de fabrikant van de Stint, hard vechtend voor zijn bedrijf, niet ’s nachts badend in het zweet wakker worden? Dat het dus in 0,000025% van alle ritten gruwelijk fout kan gaan?

Waarom accepteren we niet dat niet alles maakbaar is? Dat Floris moet leven met een grote neus. Dat Pietertje een sfeermaker is maar geen spelmaker. Dat Roderick niet hoger op de promotieladder zal komen, omdat hij ‘slechts’ een goedwerkende afdelingsmedewerker is. Ik stel voor dat we voortaan het nieuwe woord ‘gestintel’ gaan gebruiken voor dit soort gedrag. Het zit in de dezelfde hoek als gestuntel, dus past mooi bij elkaar.

Zelfs de dividendbelasting is niet maakbaar en werd dus gestintel. Wat een godsgeschenk dat die chagrijnige aandeelhouders van Unilever chauvinisten zijn. Blijf lekker daar.

Natte scheet

Ik had het me zo voorgenomen. Niet deelnemen aan het asielzoekers-debat. Ik ben van het ruimhartige soort en dus van de spreuk: “als je het beter hebt dan een ander, bouw je een langere tafel in plaats van een hoger hek.” Maar als ergens een duidelijke scheidslijn zichtbaar is in de samenleving, dan is het om het wel of niet toelaten van vreemdelingen.

Die twee Armeense pubers zijn natuurlijk de aanleiding. Ondergedoken, weer opgedoken, klaar voor uitzetting, meewerkende moeder, dan weer niet tegenwerkende moeder, laatste nachtje bij opvanggezin “ineens verdwenen” en voordat ze weer terecht waren, ging Staatssecretaris Mark Harbers alsnog door zijn weke knieën. “Er hadden zich in de laatste uren actuele ontwikkelingen voorgedaan in Armenië die het welzijn van de kinderen in Armenië niet meer konden waarborgen.” Ineens, zomaar, vanuit het niets. Mark is hetzelfde als zijn baas en partijgenoot Mark Rutte: een schijthaas, een draaikont, een natte scheet. Hij komt absoluut in aanmerking voor de Karremans-trofee.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een goede beslissing. Maar die hadden we vorige week, vorige maand of vorig jaar ook kunnen nemen. Terwijl het hele land zich ermee bemoeide, hield Mark 2 zijn poot stijf. Standvastig, zo was het beleid. Geen ruimte voor afwijkingen of coulance. Regels zijn regels, zo heeft ook dit kabinet afgesproken. Zelfs de Christelijke partijen wringen zich in onmogelijke bochten om in zo’n situatie het beleid te verdedigen. Onder het motto: heb je naasten lief, maar nu even niet. Terwijl alle procedures dood liepen en alle rechters tot aan de Raad van State uitzetting toestonden, ging om twee over twaalf Mark 2 om. Kwezel. Hak dan ook meteen de knoop door voor die andere minderjarige asielzoekers die hier al langer dan 4 jaar zijn. Het zijn er ongeveer 1500. Gewoon een generaal pardon, zijn we van het gezeik af.

Maar ik wil eigenlijk nog wel een stapje verder gaan. Afgezien van de Syrische piek in 2015 en 2016 zitten we gemiddeld met een aantal asielaanvragen van rond de 15.000. Veel? Weinig? Het zijn er dus elk jaar maar 1 op de 1000 Nederlanders. Er zitten ook veel foute aanvragers tussen uit met name Marokko, Algerije en Tunisië. Bijna allemaal erop uit om flink misbruik te maken van ons systeem. Misschien kunnen we die meteen op een leeg en stilstaand Ryanair-vliegtuig zetten en terug dumpen in Casablanca, Algiers of Tunis. Er blijven er genoeg over met een verblijfsvergunning of dubbele Nederlandse Nationaliteit die de misdaadcijfers hoog kunnen houden. Moccro-maffia, scootertuig, dat werk.

Maar weet je waar ik helemaal niets van snap? Dat we zo weinig doen met de aanwezige menskracht. Er lopen duizenden Syriërs die zich dood vervelen. Die mogen niet werken, hoe graag ze ook willen . Maar de procedure om een A-status te krijgen kan zomaar drie jaar duren. Die gasten worden gek, hun vingers jeuken. Hoeveel vacatures hebben we wel niet? Vooral in die sectoren waar geen Nederlander meer voor te vinden is. Magazijn-medewerker, heftruckbediende, automonteur, klusjesman in het bejaardentehuis. We krijgen een gigantisch probleem om de alledaagse dingen geregeld te krijgen, maar laten 100.000 man onbenut thuis zitten. Wat zijn wij toch een dom bureaucratisch land. Procedure-neukers.

Ik ben heel lang geleden lid geweest van de JOVD. Jeugdzonde, ik geef het toe. Ik sloeg in drie maanden om van een blowende en oorbel-dragende relschopper naar een enge korpsbal met Lacoste spencertje, flanel broek en mocassins met kwastjes erop. Ik deed volop mee in de Nijmeegse studenten-scene van Carolus Magnus, ondanks mijn MBO-opleiding. “He lullo, heb je nog geneukt?” En daarna nog jaren VVD gestemd, met weinig ruimte voor andermans mening.

Ik kan het me nu niet meer voorstellen. De VVD is een clubje van liegers en bedriegers geworden. Edje Nijpels, die loopt te kwijlen over Linda de Mol. Jos van Rey, de corrupte Limbo-dealmaker. Kwalbert Zijlstra, die zogenaamd Poetin heeft gesproken. En die uitvaart Keizer, met een naheffing van 12 miljoen aan zijn broek. Zou Markje 1 gewoon ook geld van Unilever en Shell krijgen? Anders is die debiele afschaffing van de dividendbelasting toch niet uit te leggen?

Maar gelukkig mogen Howick en Lili blijven. Misschien kunnen we die moeder wel in Armenië laten. Want zij is net zo schuldig als Mark 2 aan deze soap. Het gaat om mensen, niet om cijfers.

Sylvana gaat naar het buitenland!

Zeg eens eerlijk. Wat dacht je toen je de titel zag? ‘Eindelijk! Godzijdank!’ ‘Heerlijk opgetiefd!’ De waarheid is dat ze twee weken naar Ibiza gaat, op vakantie. En dan weer terug naar haar thuisland Nederland. Waar ze lekker onveilig woont, in een leven vol bedreigingen en leugens.

Eigen schuld, dikke bult. Dat lees je vaak. ‘Want die kut moet met haar gore poten van onze Zwarte Piet afblijven, kankerhoer.’ Als je sommige sites volgt en de commentaren leest, schrik je je wezenloos. Het is onvoorstelbaar wat een afwijkende mening, wat je er ook van vindt, teweeg brengt. Al het slechte van de mens komt naar voren. En nee, niemand is racistisch, maar die zwarte aap moet maar oprotten naar haar eigen land en geen uitkering meer krijgen. Dat sommige eencellige dombo’s dat roepen is triest, maar ze worden opgestookt door bewust nepnieuws. Wie heeft er allemaal de petitie op Facebook gezien dat Sylvana bij 1 miljoen gedeelde berichten echt zou vertrekken? De Dagelijkse Standaard, Nederland mijn Vaderland; ze zaaien haat als confetti met Carnaval.

De ellende van fake news is: het werkt! Mensen worden aangesproken op hun onderbuik gevoel en lezen wat ze graag willen horen. En dus is het waar. Het beste bewijs levert Donald Trump. Door het zelf verspreiden van leugens en nepfeiten, aangevuld met Russische Molotovcocktails naar Hillary, aan de macht gekomen en sindsdien meer gelogen dan de waarheid gesproken. Het is best knap dat hij er mee weg komt. Donderdag zei hij tijdens een interview dat UK Premier May niet deugde en dat Boris Johnson een betere premier zou zijn. De volgende dag gewoon glashard ontkennen en tegen CNN zeggen dat het fakenews was. En als POTUS het doet, denken 100 miljoen Amerikanen dat het waar is. Cirkeltje rond!

Ik zie wel een tegenbeweging ontstaan. Er komen vaker factcheckers in beeld om het geroeptoeter te controleren. Kranten, maar ook op internet en Sociale Media wordt het geschreeuw vaker met feiten weerlegd. Een briljant voorbeeld leverde Bored Panda. In Amerika is er een grote lobby om vaccinaties bij kinderen te stoppen. Het is hetzelfde Pro Life kamp dat tegen abortus is. Wat ze roepen is vaak bangmakende lariekoek. Bv. dat je van de inentingen Autisme kunt krijgen. Dat klopt wel in 0,00015% van alle gevallen, maar de kans dat je dood gaat door iemand die NIET gevaccineerd is, is 10x groter. Maar dat laatste wordt er dan niet bij vermeld. Bored Panda gaat bij al die mensen die zogenaamd als experts wat roepen, hun achtergrond checken. En dan blijkt Prof. Dr. Ing. Hoofd Inentingen Arizona University gewoon een muziekleraar uit Chicago te zijn. BAM. In the face!

Wat ik aan fakenews het meest treurige vind? Het is bijna altijd negatieve berichtgeving met weinig humor. Nooit eens vrolijk overdreven het tegendeel roeptoeteren. Bv.: ‘van alle Albanese asielzoekers gaat 80% uit vrije wil na de zomer weer naar huis.’ Of: ‘Meer dan ¾ van al het ontwikkelingsgeld verdienen we met slimme handel terug.’ Allebei niet waar, maar wel leuker gebracht. De Speld is wel een grappige site die vaak dingen helemaal verdraait, waardoor het komisch wordt. Zoals deze week: ‘Satudarah gaat verder als Segwayclub vanwege de negatieve associaties met motoren.’ Haha, briljant. Maar het is meer satire in een vorm van omdenken.

Iedereen weet dat je van lachen en humor vrolijker wordt en minder zwaar op de hand. Het aloude gezegd ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’ is keihard waar. Maar waarom lukt dat zo weinig? Je kunt niet alles weglachen, maar er wat luchtiger tegen aankijken maakt het meestal minder erg. Als iemand een te lange, ingewikkelde indek-mail stuurt aan 20 man met nog eens 50 collega’s in CC is het best leuk om meteen op REPLY ALL te drukken met de tekst: “De gemiddelde wachttijd bedraagt 2 dagen. Er zijn nog 80 wachtenden voor u. Wij hopen op uw begrip.“

Deze week was de redding van die knulletjes en dombo-coach uit die Thaise druipgrot. God, god , wat een aandacht. Fijn hoor dat het goed is afgelopen, bravo! Ik kan niet wachten op de film. Zou het de Westerse fascinatie voor Thaise jongetjes zijn? Of vinden jullie dat geen humor?

FROGER

Vrijheid

Er is de afgelopen week al veel over geschreven, ook door bekende columnisten. Een groepje droeftoeters dreigt de Dodenherdenking op de Dam luidruchtig te verstoren. Omdat ze het hypocriet en eenzijdig vinden, met te weinig aandacht voor onze eigen duistere geschiedenis.

In Nederland kan dat, want we zijn vrij. En dus mag de grootste randdebiel een mening over alles hebben wat je maar kunt bedenken. Over de lengte van de snavel van Pino, over de flauwe opmerking van een zwemmeisje tegen een prinsesje. En dus ook over onze 4 mei Dodenherdenking. In Rusland vieren ze op 23 februari Dag van de Verdedigers van het Vaderland. Maar het lijkt me niet verstandig om dan op het Rode Plein tijdens de Parade tegen Poetin te klagen over de oorlog in Afghanistan. Ook in Turkije knuppelen de loopjongens van Erdogan er vrolijk op los als de Armeniërs willen protesteren tijdens de Dag van de Overwinning op 30 augustus. En misschien moeten we dat ook maar een keertje doen. Het hele groepje van een man of 50 bij elkaar drijven en in het Ijsselmeer kiepen.

Het is pas 73 jaar geleden dat we bezet waren door de Duitsers. Zelf lukte het ons niet, maar er waren buitenlanders bereid het leven te laten om ons onze vrijheid terug te geven. Geen Duitser hadden ze gezien in hun eigen land, maar toch kwamen Amerikanen, Canadezen en Engelsen ons bevrijden. Vijf donkere jaren waren voorbij en het moest nooit meer gebeuren. Het is te schandalig voor woorden dat iemand deze dappere mensen en alle andere slachtoffers niet zou willen herdenken. Dan ben je goed ziek in je bovenkamer en is een permanent verblijf op Antarctica misschien de netste oplossing.

Vrijdagavond was de beklemmende film Dries Riphagen op TV. Deze Amsterdamse penoze-pooier heeft in de 2e WO Joden verraden, hun bezit afgepakt, met de Sicherheit Dienst samengewerkt, veel verzetsmensen verraden en op laten pakken. Het was goed gefilmd en de angst kwam door het scherm mijn huiskamer binnen. In zo’n oorlog worden alle karaktereigenschappen sterk uitvergroot. Dapperheid (actief zijn in het verzet), Empathie (onderduikers onderbrengen) en pragmatisme (onopvallend tegenwerken) zijn dan de mooie kant van de mens. En angst is een logische drijfveer om geen risico’s te nemen, maar leidde vaak tot passief meewerken met de vijand. Collaborateurs werden vaak gedreven door eigen belang en vreemdenhaat. Maar bij types als Dries Riphagen kwamen de meest walgelijke eigenschappen bij elkaar: hebzucht en meedogenloosheid.

Toch leven we in Nederland langzaamaan op het randje van de haalbare vrijheid. Want we kunnen er niet meer mee omgaan. Vorige week kwam naar buiten dat Nederland gezien wordt als het land van de Haat. De Nederlandse moderators van Facebook krijgen dagelijks 8000 meldingen van discriminerende, racistische of haatdragende berichten. Daarmee zijn wij (procentueel gezien) koploper bij Smoelboek. En je hoeft maar even naar de reacties bij bepaalde berichten te kijken en je schrikt je echt lam. Zelfs bij relatief onschuldige posts vliegen de doodsbedreigingen en enge ziektes je om de oren. Ik probeerde hier en daar nog wel eens een tegengeluidje te laten horen, over bv. de Oostervaarderplassen, maar ben dan blij dat ik over de grens kan onderduiken.

Wat moeten we doen om weer normaal voor je mening te durven uitkomen, zonder dat je wordt afgemaakt of aangevallen? Hoe zorgen we ervoor dat Joden in Rotterdam weer met een keppeltje over straat durven te lopen? Moet artikel 6 van onze grondwet (vrijheid van meningsuiting) niet nog meer ondergeschikt gemaakt worden aan artikel 1 (gelijkheid en geen discriminatie)? Kunnen we mensen die zich ernstig misdragen een tijdje buitenspel zetten? Een soort van Tijdelijk Ongeschikt Verklaring , dus niet stemmen, demonstreren of je mening openbaar ventileren?

Maar wie maken we dan scheidsrechter? Het clubje van Mark Rutte in ieder geval niet. Die moet je geen memo’s laten schrijven. Laatste klusje misschien voor Jan Terlouw? Want wie vertrouwen we nog? Wie staat in Nederland boven de partijen? Wie is Nederlands onbetwiste morele leider? Wij zijn het land van 1000 meningen, zoals in het liedje van Fluitsma & van Tijn over 15 miljoen mensen.

Ik geniet van mijn vrijheid en kan mijn stukjes schrijven zonder bang te zijn. Dat heb ik aan dappere mensen te danken. Laten we dat nooit vergeten!

Geen gezeik, iedereen rijk

Jullie hebben woensdag allemaal mogen stemmen, toch? Ik niet, want ben Deutsche Grenzgänger en mag dus terecht geen lokaal Nederlands stembiljet invullen. Als ik wel had mogen stemmen, dan had ik dit misschien op de onvermoeibare 74-jarige Jo Jansen van de partij Voor Nijmegen gedaan: “Jullie sien nog niet van mien af.” Hij is eigenaar van een groot aantal obscure horecazaken waar ik best vaak kwam vroeger. Iemand die je liever te vriend houdt…

In de jaren ’80 waren het vooral de landelijke partijen die ook lokaal de dienst uitmaakten. Koot & De Bie waren eigenlijk de eersten die dat doorbraken met hun typetjes Jacobse & van Es. Deze Haagse vrije jongens, met de slogan ‘Geen Gezeik, Iedereen Rijk’, waren onvervalste voorlopers van het populistische geluid van de laatste jaren. Ze werden zo griezelig populair dat ze halsoverkop, vlak voor de verkiezingen, hun Tegenpartij ‘opbliezen’. Omdat veel mensen het volledig met ze eens waren. In Delft leek dit jaar Lijst 9, Altijd Dichtbij, verdacht veel op de Jacobse en van Es.

Aan lokale politieke partijen kleeft altijd een beetje spruitjeslucht. Het zijn vaak hysterisch betrokken burgers, die uit frustratie met één onderwerp de politiek ingaan. Mooi voorbeeld daarvan is de partij Tot Behoud Huis De Haas in Lansingerland. 1 zeteltje bemachtigd in 2010, maar helaas werd het huis van de familie De Haas in 2011 toch gesloopt. En nu uit rancune nog steeds iedere gemeentevergadering dwarsbomen en tegenwerken. Niveau wethouder Hekkink uit Juinen, ook zo’n legendarisch typetje van Koot & de Bie. Misschien is René uit Uden wel een goede opvolger voor wethouder Hekkink..

Ik snap de motivatie niet om in de politiek te stappen. Neem nou zo’n Hans Smolders in Tilburg, de voormalige chauffeur van Pim Fortuyn. Had mooi op tijd zijn schaapjes op het droge, reed voor de lol of voor zijn ego Pim Fortuyn vrijwillig door het land in die foeilelijke Daimler, stond vooraan toen Volkert zijn idool afknalde en ging zonder angst in de achtervolging waardoor die gek kon worden gearresteerd. Nu, 16 jaar later, is hij de voorman van de grootste fractie in Tilburg, met de prachtige naam Lijst Hans Smolders. Waarom Hans, waarom? Niemand wil meer met je samenwerken in Tilburg omdat je alleen maar vijanden hebt gemaakt. Ga golfen, begin een nieuw bedrijf, open een bordeel in Colombia, maakt niet uit. Geniet van het leven! Leef! Pim komt niet terug.

Maar het bontste maakt Jos van Rey het. Deze bejaarde Roermondse oer-politicus is tot en met de Hoge Raad veroordeeld voor corruptie. Bouwvriendjes bevoordeeld bij aanbestedingen, smeergeld aangenomen, luxe reisjes, dure dinertjes en een appartementje in de zon voor bijna noppes. Het zit een beetje in de familie, want zijn twee jaar oudere broer moet een tijdje brommen voor witwassen van geld van dezelfde vriendjes. Wel op een briljante manier: verstopt in de diepgevroren kiprollades werd het geld naar de Antillen verscheept. Maar Joske doet gewoon weer mee aan de gemeenteraadsverkiezingen in zijn eigen Remunj en bijna 3000 mensen hebben op hem gestemd. Hoe kan dat nou? Die vent is corrupt en veroordeeld? Of heeft hij iedereen € 100 beloofd omdat hij nog ergens een potje heeft gevonden? Blijft een rare provincie, dat Limburg. Mag van mij ook zo aan Vlaanderen worden gekoppeld. Is geen zaken mee te doen, met Limbo’s.

Tijdens het schrijven zit ik ongemerkt toch na te denken wat mijn politieke ambities zouden zijn, als ik in de politiek zou gaan. Best lastig, want Nijmegen wordt niet voor niets Havanna aan de Waal genoemd. Linkser bestaat bijna niet in Nederland. Zou ik er een protestpartij van maken? Bv. DOEN! (Drammen-Ouwehoeren-Eikelen-Nuilen). Of een Positivopartij: LTDIDKDEGFG? (Liever Te Dik In De Kist Dan Een Goed Feestje Gemist). Of toch maar een One-issuepartij: Gratis Joints Vroeg Op Zondag? Met die laatste kom ik in Nijmegen makkelijk aan een zeteltje of vier. Wie wil er bij zijn?

Maar eerlijk is eerlijk, na een maandje of vier zou ik afgestompt zijn. Dat eindeloze gelul, de saaie taaie bestuur notities, de lulkoekbingo aan tenenkrommende woorden: inclusie-amoveren-inregelen-uitnutten. Brrr, krijg al jeuk aan mijn kont. Misschien dat meneer Beusenberg van Sociaal Rechts even kan helpen….