Jolly Good!

Voor een superkorte trip ben ik in London beland. Daar was ik best wel een tijdje niet geweest, terwijl in ons foodvak London de trendsetter voor Europa is. Maar met mijn Zuid-Europese voorkeur kijk eerder naar beneden dan opzij.

Het was 22 jaar geleden toen we met mijn eerste leasebak, een echte Ford Monedo 1.6 op LPG, met een catamaran-achtige veerboot vanaf Calais het Kanaal overstaken. De tunnel was net gegraven en klaar, maar nog schreeuwend duur. In Calais werd je nog niet besprongen door radeloze asielzoekers die dachten dat the UK het Walhalla was. Links rijden kostte weinig moeite, zeker na twee jaar Down Under. Het was een mooi weekendtripje met vrienden, in een samenstelling die aan twee kanten is veranderd.

De terugreis met de catamaran was dramatisch. Door een kolkende zee met hevige windstoten en regenvlagen werd er noodgedwongen uitgeweken naar Boulogne, zuidelijk van Calais. Een boot vol kotsende mensen en auto’s met blikschade door het schudden in het ruim. Ik kwam zelf redelijk ongeschonden van boord, omdat mijn maag alleen tegensputtert na 23 bier, 5 Bacardi Cola en 3 broodjes Shoarma. Maar op de één of andere manier is London toen fors gedaald op de bezoekladder.

Nu ben ik gistermorgen in Eindhoven om 8.00 uur met vriendje Gaico in een vliegbus van Ryanair gestapt om 50 minuten en 35€ later op London Stansted te landen. Geheel volgens Ryanair-traditie ligt ook dit “London-vliegveld” ruim een uur van London af. Met een bus het laatste uurtje naar de stad getuft, want de treinrails waren in onderhoud. Snel onze spullen in het hotel gedumpt om daarna gehaast bij een hippe lunchtent een goddelijk lekker biertje te bestellen. Mijn eerste druppels alcohol na Dry January smaakten heerlijk en maakten meteen roezig. Één van de weinige voordelen van ouder worden is bij mij een afnemende alcoholbehoefte en tegelijkertijd een zwaardere impact bij bovenmatig innemen. Voorzichtigheid was geboden, anders zou ik de hoofdact van het weekend missen.

Gaico en ik zijn namelijk in London voor een potje voetbal. Gewoon, omdat het kan. De keus viel maanden geleden op Arsenal tegen Everton, omdat daar Ronald Koeman trainde. Maar het Europese trainersgilde is gewaarschuwd als wij vaker dit soort wedstrijden bezoeken; meestal is de trainer ontslagen voordat wij er zijn. Zo ook Koeman, die onze nieuwe bondscoach gaat worden. De wandeling rond het imposante Emirates-stadion was very impressive. Overal herinneringen aan hun oude helden, standbeelden van de grootste iconen (Bergkamp!) en een alles verslindende clubliefde bij de supporters.

Tien jaar geleden is het oude Highbury stadion vervangen door het hypermoderne Emirates stadion. Maar de rest is in deze volkswijk onveranderd gebleven. Oude, verpauperde huizen met een metrostation ertussen gepropt en een aftandse kroeg die uren voor de wedstrijd al stampensvol zit. In ras tempo gleden de pints Fosters en Carling ook bij ons naar binnen, terwijl we verbaasd naar het totaal versleten bloemetjestapijt op de grond staarden. Het bewoog een beetje zompig onder onze voeten… Maar hygiene was geen prioriteit in deze volkspub; de urinoirs zaten puur voor de richting vast aan de muur, want de spatresten en miljoenen bacterien vlogen kris kras door de ruimte.

Het luxe stadion van Arsenal staat in schril contrast met de wijk en de supporters. Arsenal is een volksclub, in 1886 opgericht voor de medewerkers van de wapenfabriek Arsenal en voetbal was en is hun enige uitlaatklep. Overal om ons heen mensen die al 30-40 jaar een seizoenskaart hebben, ook al kost die een maandsalaris. Het potje voetbal was snel gespeeld; Arsenal walste over Everton heen en binnen 30 minuten was het 3-0. Het werd uiteindelijk 5-1 en Arsenal deed gelukkig zijn bijnaam (Boring Arsenal) geen eer aan. Het was tijd voor een aftermatch biertje, samen met al die proud supporters.

Vandaag laat Gaico mij nog even wat toeristische highligts zien, want de volgende keer kan wel weer 20 jaar duren. London is een boeiende, typisch Engelse metropool. Het miezerde gisteren de hele dag door, de prijzen zijn astronomisch hoog en ik heb de laatste jaren nergens zoveel zwervers en bedelaars gezien in Europa. Ik weet niet of dit de eerste effecten van de Brexit zijn, maar ik vond het schokkend anno 2018 in een rijk Westers land.

Samen mijmeren we alvast over de volgende voetbalbestemming. Athene voor AEK tegen Panathinaikos? Rode Ster Belgrado tegen Partizan Belgrado? The old firm tussen Celtic en Glasgow in Schotland? Genoeg keuze, maar suggesties zijn meer dan welkom!

“Hallo Allemaal, wat fijn dat je er bent!”

Nu ik tot de Leeftijd der Wijzen ben toegetreden, moet ik me er misschien iets meer naar gaan gedragen. Tikkie meer filosofisch in plaats van kort door de bocht. Wat meer overpeinzend in plaats van snel oordelend, stimulerend in plaats van affakkelend. Wordt nog een hele klus..

Afgelopen week keek ik samen met Marion naar een herhaling van ‘de Luizenmoeder’. Holy moly, wat heb ik gelachen, het is zo herkenbaar. Ik heb zelf een tijdje als een paria op het Lagere School Plein van mijn meiden gestaan en ben uiteindelijk toch als voorzitter van de Medezeggenschapsraad geëindigd. De vergaderingen waren tenenkrommend saai, waarbij sommige ouders op micro-nivo probeerden hun zin door te drijven of het functioneren van leerkrachten te ondermijnen. Soms ging het dan een half uur over het verkeerde merk krijtjes dat vlekken op het blousje van Merel had veroorzaakt…

Al met al was het zeer leerzaam en heb ik daardoor mijn opdrachtgevers in onderwijscatering beter kunnen begrijpen. Maar ook gemerkt dat opvoeden van kinderen op 1000 verschillende manieren kan. Ook ik had de neiging om dat vanuit mijn eigen perspectief te bekijken en dan snel een oordeel klaar te hebben. En dat perspectief wordt mede bepaald door je eigen opvoeding en zo is het cirkeltje rond. What comes around, goes around.

In hun laatste levensfase heb ik regelmatig met mijn ouders gesproken over mijn eigen opvoeding of althans hun poging daartoe. Het was een mix van veel vrijheid en soms een krampachtige poging tot grip. Vier kinderen, twee uiteenlopende denkwijzen en een druk horecabedrijf zijn lastige parameters. Van sommige dingen hadden ze afzonderlijk van elkaar spijt, maar de vraag is of dat terecht is. De meeste ouders voeden op naar eer en geweten. Het is dan achteraf makkelijk oordelen, maar opvoeden in de jaren 70 is toch anders dan in het nieuwe Millennium. Het belangrijkste is dat wij alle vier de kans hebben gekregen onze eigen keuzes te maken, hoe verschillend dan ook.

Het blijft wel een heikel onderwerp of iedereen de vrijheid moet hebben om nageslacht te produceren. Dat je lekker oefent kun je niemand onthouden, maar de gevolgen kunnen desastreus zijn. Ik heb de afgelopen weken met ingehouden woede en verbijstering de lugubere details gelezen over het Amerikaanse gezin Turpin. Dertien kinderen jarenlang gevangen gehouden, gemarteld (maanden vastgebonden aan bed), ondervoed (in hun bijzijn zaten de ouders wel zelf te smikkelen). Er blijft bij mij wel iets continu knagen. Waarom deed de school niks, terwijl de kinderen naar huis werden gestuurd omdat ze stonken? Waarom deed de huisarts niets, terwijl sommige kinderen abnormaal klein en ondervoed waren? En waar waren de buren, de familie, de sociale instanties?

Je kunt mensen niet het recht ontnemen om kinderen te krijgen, ook al maken ze er een potje van. Dat is extra zuur voor mensen die het heel graag willen, maar waar het medisch niet lukt. Dat gemis gaat nooit weg. En als je toch de knoop doorhakt en gaat voor adoptie, kom je in een hel van jaren terecht waarbij je aan de Goden bent overgeleverd. Of beter gezegd: je wordt financieel uitgekleed door incompetente en onzorgvuldige instanties die achteloos over jouw ultieme wens beslissen. En je kunt er niets tegen doen, want één tegenwoord en je ligt eruit. Terwijl Barbie, housend met haar kinderen, op TV een tampon uit haar grot laat vallen. En nog een pilletje neemt…

Maar je kunt ook te ver gaan in het beschermen van je kind. Er een verwend kasplantje van maken. Een typisch PHDH-kind: Pijntje Hier Pijntje Daar. Vrijdag is er een voorstel gepresenteerd om kleine kinderen die sporten in een ander elftal dan hun eigen leeftijdsgenootjes te plaatsen. Meer bij hun biologische leeftijdgenootjes. Dan voelen ze zich prettiger…. ZIJN WE NOU HELEMAAL VAN DE POT GERUKT? Dan zit je als slimme smurf van 14 dus bij Dombo-reuzen van 10! Nee, daar word je blij van! De beste voetballers zijn bijna altijd kleine mannetjes geweest. Gedreven doorzetters die nooit opgaven. Wie? Pele. Cruijf. Maradona. En de beste: Messi….1.69m!

Dus als je nog de kans hebt: geef ze een beetje weerstand mee. Zeg eens gewoon nee. Zo ziet de wereld er namelijk uit anno 2018. Ik ben er te laat mee haha!

Klussen

Zo, Blue Monday overleefd. En nu weer gewoon met montere blik en positivisme vooruit kijken. Er is zakelijk genoeg te doen en privé komen er ook veel leuke dingen aan. Het was dit Duitse weekend dus vooral zaak om de klussenlijst bij te werken. Stilzitten is geen optie voor mij.

Mijn vader was niet bepaald een handige doe-het-zelfer. Was ook niet nodig, want er liep op de Goffert een heel scala aan handige kerels rond, die de boel draaiende hielden. En Opa van Zomeren had mijn vader niet bepaald gestimuleerd om dingen zelf te doen. Zijn gevloek tijdens het klussen was vaak in Arnhem te horen. Hij pakte wel alles aan en was vooral sterk om de uitgekiende indeling van een nieuwe caravan er compleet uit te slopen. Dan maakt hij er zelf een mobiele keuken met loodzware apparatuur in. Het waren echte foodtrucks avant la garde. Ze werden naar het Gofferstadion gesleept, waarbij de oude Kevers bijna bezweken onder het gewicht.

Toch heb ik ongemerkt wel mooie klus-eigenschappen van mijn Opa overgenomen: ‘het moet kunnen’. ‘Niet geschoten, altijd mis’. ‘Dooie dingen zijn geen baas.’ Toen van der Stad, de legendarische bouwhandel aan het Hertogplein in Nijmegen, voor het eerst zwenkwieltjes in het assortiment had, heeft Opa volgens mij meteen de hele jaarvoorraad opgekocht. Werkelijk alles in huis kon je met een goede schop naar de andere kant van de kamer lanceren. De meeste meubeltjes waren bekleed met goedkoop nepleer, vastgetimmerd met honderden bolvormige klinknagels. Het leek in de verste verte niet op Chesterfield, maar was wel zijn eigen huismerk.

Mijn klus-carrière is pas begonnen in 1999, met de aankoop van onze Deutsche Stube. Financieel nog niet hersteld van het zware Partycatering-debacle, was doe het zelven de enige optie om van een oud en primitief huis een fijn huis te maken. De bedrading was nog van stof, er zaten kolossale steenkachels in die op nachtstroom werkten, alle waterleidingen lekten en de garage rook nog naar het laatst levende varken. Zelfs de kookketel voor het varkensvoer zat nog half vol… Samen met Nol, onze Groesbeekse aannemer, vriend Hans en heel veel hulp hebben we twee jaar lang elke vrijdag en zaterdag gebuffeld. De zondag viel al snel af, omdat buurman Hermannnn al op de tweede kluszondag schreeuwend in de tuin stond: “SONNTAG RUHETAG!!!”

Niet gespeend van enige technische kennis heb ik alles aangepakt. De linkste klus was wel met een pneumatische hamer het betonnen dak van de garage slopen. Waarschijnlijk had Hitler in 1938, het bouwjaar van ons huis, nog wat gewapend bunker-beton over. De eerste bewoners hadden daarom een 30 cm dikke laag gebruikt, waarop een Duitse tank gemakkelijk kon parkeren. Met donderend geraas stortte het dak uiteindelijk omlaag, onderweg een ander muurtje meenemend. Bosnië leek ineens heel dichtbij. Maanden later hadden we toch een prachtige serre. Ik heb al het bouwpuin gebruikt om het terras op te hogen. Als er over een paar honderd jaar archeologisch onderzoek wordt gedaan, zal er met verbazing gekeken worden naar de pleepotten, badkuipen, vensterbanken en grinttegels. Maar opgeruimd staat netjes.

Dit weekend heb ik voor de 4e en laatste keer de houten vloer geschuurd, gebeitst en gelakt. Een vervelend, maar ondertussen wel routinematig klusje. Marion was voor de zekerheid naar de sauna gegaan, ervan uitgaand dat ik wel een paar keer een “Opa van Zomeren”-aanval zou krijgen. Maar zelfs tot mijn eigen verbazing geen onvertogen woord, geen ontsnapt vloekje, geen gescheurde stembanden. En waar ik vroeger vooral snel klaar wilde zijn, heb ik geconcentreerd en precies gewerkt. Ik wijt dat toch aan het 55+-effect. Jammer dat het zo lang heeft geduurd…

Beun de Haas is er nu wel even klaar mee. Volgend weekend lekker naar Girona met misschien een paar skidaagjes erbij, daarna potje voetbal Arsenal tegen Everton in London en het derde weekend eindelijk weer eens naar Bart en Isa in Malaga… Daar ga ik de Caminito del Rey, een wandeltocht langs steile kliffen en diepe afgronden, proberen. Grote kans dat ik net als vroeger volledig flip en halverwege vloekend en tierend rechtsomkeer maak.

Als jij wat klushulp kan gebruiken, doe geen moeite. Marion beheert de agenda en de kluslijstjes. Telkens, als ik bijna klaar ben, volgt er een update. Die stok achter de deur heb ik nodig….

Hiephoi

Ik heb er nooit last van gehad. Tot voor kort. Het is gaan knagen en als een miezerig ettertje achter mijn oogkassen gaan zitten. De ene dag ben ik er ook meer mee bezig dan de andere. Misschien is het goed als aanstaande maandag voorbij is. Het is dan ook nog eens Black Monday. Meest deprimerende dag van het jaar. Tuurlijk….

Ik word 55. En voel me door dat getal voor het eerst van mijn leven oud. Want dan is de 60 wel heel dichtbij aan het komen. Toch? Ik voelde me altijd een jonge hond en keek vaak een tikkie meewarig naar oudere vakgenoten. En nu merk ik, sensitief als nooit tevoren, dat ik zelf zo word aangekeken. Op mijn werk, gister door het Groesbeekse kapperinnetje van 20, bij het stoplicht, in de supermarkt. Nu het Spaanse zomerbruin de vermoeidheid niet meer kan maskeren, is der Untergang zichtbaar geworden. Oude man, wallen, grijs, Michelin-vormen, stijf in de heupen, kromme rug. Kortom, een zombie. Zal ook wel geen toeval zijn, die eerste drie letters van het woord zombie en mijn achternaam…

Vijf jaar geleden stond ik er anders voor. Spetterend groot feest gegeven samen met Sweet Eighteen dochter Anne-Roos. Beetje freewheelen met mijn meisje tussen Spanje en Nederland, prima cateringadvies-klusje bij Noord-Hollandse jagers, gezonde ouders, overlopend van vrije tijd en energie. Ik kluste nog lekker zelf aan mijn stulpjes en ging wel drie keer per week naar de fintnix. Marloes beetje helpen met de studie of het tussenjaar van Anne-Roos in Barcelona stimuleren. Ik kon toen niet bevroeden dat de tand des tijds al een paar jaar later leegtes in mijn omgeving veroorzaakte of dat een terugkeer op de Apenrots een reëel gevaar werd. Het is maar goed dat het (nog) niet mogelijk was om in je persoonlijke toekomst te kijken. Ik was dan depressiever geworden dan Barbie…

En nu? Hoe kom ik uit deze troosteloze circle of life? Wat moet ik gaan doen om niet verder weg te zakken in het eindeloze moeras van grijze voorspelbaarheid? Zelfs Facebook heeft haar voorgestelde berichten aan mij zomaar aangepast tot omroep MAX-niveau. Ik kreeg deze week een promo-video binnen voor een dubbel gewatteerde mannenslip, die druppels opvangt. De Duits sprekende man liep vrolijk rond op een golfbaan in een veel te strakke stretch broek en was overduidelijk links dragend. Hij pochte dat alles immer trocken blieb und keine Tropfen hinter lasst. Arschloch……

Achteraf is dat concert van Metallica in Antwerpen waarschijnlijk een laatste stuiptrekking geweest. Een persoonlijke afscheidstournee na 40 intensieve jaren van Praede Diem. Ik had een paar jaar geleden ook al Carnaval afgezworen, nadat het laatste bezoek aan Oeteldonk was geëindigd met 4 frikandellen en een gemiste laatste trein naar Nijmegen. Het herstel kostte daarna zoveel niet-facturabele dagen dat het eerder op Carna-verval leek. Was ook bang dat ik verward zou worden met Benno L, die Bossche badmeester. Die woont tegenwoordig in Kranenburg…

Welke belevenissen zitten er nog in het vat voor de aankomende vijf jaar? Ik ga in ieder geval nog een paar mooie reizen maken, maar komen er nog nieuwe items op de bijna lege bucketlist? Met mijn petekind Thijs naar een seminar van Richard Branson op Virgin Island? Met mijn drie dames via het Noorderlicht naar New York? Meet and Greet met Kim Yong Un? Vrijwilligerswerk in Jemen? Marathon van Tokyo lopen? Vrede stichten met mijn Duitse oud-buurman Hermannnn?

Ik pieker me suf wat de voordelen kunnen zijn van 55+, maar ik kom niet ver. Ja, ik zal nog wat rustiger gaan reageren naar medeweggebruikers, maar je moet wel op de rechterbaan blijven. Ik zal ook wat minder fanatiek anti—Madrid zijn, maar als je al halverwege het seizoen op 19 punten staat is het ook best zielig. En misschien ga ik wat vaker een maandje geen alcohol doen, want het bevalt prima.

Of zou ik gewoon te weinig zonlicht krijgen? Tekort aan vitamine D? Of Vitamine E(spaña)? Hoe dan ook, doe geen moeite morgen. Laat me met rust. Ben de hele Black Monday onderweg en pas na 23.00 uur thuis. Telefoon op stil, voicemail uit, geen Social Media. Net als Hendrik Groen. Wie? Ja, die…

Geniaal

Iedereen heeft stopwoordjes die hij (te) vaak gebruikt. Soms onbewust, meestal dwangmatig. Het is best irritant. Je wilt ze vermijden, maar ze komen als verbale diarree altijd als eerste uit je mond. Ik gebruik doorlopend het flutwoord ‘geniaal.’ Maar daar wil ik na deze week graag vanaf.

Vroeger, op de Goffertboerderij, verhuurden wij vijf tennisbanen en hadden we een authentieke terreinknecht in dienst. Thijssen was zijn naam, vader van negen kinderen. Drie keer daags werden de gravelbanen geveegd en gesproeid, tussendoor deed hij allerlei hand- en spandiensten voor ons horecabedrijf. Maar na elke vier woorden zei hij ‘Widdewel’ (weet je wel?). Omdat iedereen hem ook Widdewel noemde, dacht ik tot mijn 7e jaar dat het zijn voornaam was. Toen wist ik het wel..

Het is een onlogisch bruggetje, maar ik wil toch even naar het Amerika van Trump toe. Hij heeft het toch al een jaar volgehouden en dat is gezien de chaos best knap. Ik weet dat er Trump-fans onder mijn lezers zijn die het allemaal fake-news en een samenzwering van de oude politiek vinden. Maar ik heb een wat simpeler oordeel: Trump is een levensgevaarlijke gek met een kort lontje. Een verwend rijkeluiskindje dat niet tegen zijn verlies kan. Of is het een spel, een provocatie?

Een paar maanden geleden stuurde Trump zijn gevaarlijke vriendje en campagnestrateeg Steve Bannon weg. Niet het type dat je graag kwaad maakt, met zo’n schietgrage achterban en zijn ultrarechtse internet-platform Breitbart. Steve heeft meegewerkt aan het boek Fire and Fury dat deze week is uitgekomen. Ik heb grote delen van het boek al kunnen lezen en ben echt compleet verbijsterd. Als ook maar 10% waar is wat er geschreven staat, dan is het nog ongelooflijk. House of Cards en Homeland zijn saaie verhalen vergeleken bij de explosieve werkelijkheid in the White House.

Trump heeft niet eens de moeite genomen om de Amerikaanse grondwet helemaal te lezen en is gestopt bij het 4e amendement. Hij leest geen memo’s, is slecht geïnformeerd, luistert niet, haalt continu zijn eigen oude koeien uit de sloot, is grillig, onberekenbaar en niemand heeft grip op hem. Maar het meest bizarre: hij wilde helemaal geen president worden. Deed alleen een rondje mee om zijn eigen merk Trump sterker te maken. Loosing was winning. Het zou zijn zakenimperium alleen maar sterker maken, daar ging het om. Hij had zelfs zijn barbiepop Melania beloofd dat hij nooit POTUS zou worden. Niemand in zijn campagneteam hield rekening met een overwinning. Ze hebben allemaal tijdens de verkiezingsavond verbijsterd naar de uitslagen zitten kijken. Als verblinde konijnen starend naar de TV-schermen, doodsbang voor de winst.

Donnie had deze week een volstrekt belachelijke tweet over zijn grotere atoom-knop dan die van Kim Yong Un. Je vraagt je af of er niemand is die dergelijke gevaarlijke tweets kan voorkomen. Als president wilde hij de boekverkoop Fire and Fury verbieden, ongehoord in een Westerse democratie. Maar zijn tweets van gisteren spannen de kroon. Omdat er steeds vaker openlijk getwijfeld wordt aan de mentale stabiliteit van Trump, stuurde hij zelf even een geruststellend berichtje. Kijk maar naar de foto bij deze column: Mr President vindt zichzelf “a very stable genius.” Het past perfect in het beeld. Een volmaakt zelfingenomen statement van de machtigste man op deze planeet. Maar het woordje geniaal moet nu wel uit mijn vocabulaire. Ik gebruik het nooit voor mezelf, maar moet er nu wel vanaf. Het is een besmet woord geworden.

En nu? Geen idee, ik kan niet inschatten of The Russian Affair hem nog noodlottig wordt. Ben bang dat hij dat ook overleeft. Hij pronkt ook met andermans veren door de opverende Amerikaanse economie volledig op zijn eigen conto te schrijven. We moeten er maar aan wennen dat we nog een paar rare jaren tegemoet gaan in de wereldpolitiek. Hij zal nog wel een keertje een potje ver plassen met Poetin gaan houden (‘my dick is much longer than his teeny weeny winkler’), Pakistan schofferen (‘all women there have a moustache’) of Prins Harry feliciteren.(‘married a hot chick with great boobs’)

Maar er knaagt iets in mijn hoofd. Is alles wel wat het is? Het is toch gewoon te bizar voor woorden. Zit er nog wat achter? Iets geniaals? Shit. Sorry, laatste keer.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Het begin is goed. Ik ben 2018 wakker geworden in mijn Barcelona, na een topnacht met veel vrienden. Met een forse slok Cava en de traditionele 12 druiven afscheid genomen van 2017. Ik zal zeker niet de enige zijn, maar het was niet mijn meest favoriete jaar.

Zelfs een geboren optimist ontkomt soms niet aan een gezonde dosis zelfreflectie. Als ik terugkijk op 2017 is duidelijk dat 90% van de tegenvallende omstandigheden door mijzelf is veroorzaakt. Alleen het overlijden van mijn moeder in maart, drie maanden na het verlies van mijn vader, was even verdrietig als onbeheersbaar. Wij weten allemaal dat de Circle of Life betekent dat we eens afscheid moeten nemen van onze ouders. Maar het moment waarop dat gebeurt ligt zelden binnen onze eigen reikwijdte. Niet alles is maakbaar.

Na het afscheid brak voor iedereen een moeilijke tijd aan. Wat rest zijn namelijk louter herinneringen. Zeker de maand december is zwaar. Feestdagen blijken dan gemisdagen en sommige verjaardagen zijn ineens leegtedagen. Toch zijn we erin geslaagd elkaar te ondersteunen als het moet en zijn wij ook als brussen (drie zussen en één broer) erin geslaagd dicht bij elkaar te blijven. Het deed mij persoonlijk erg goed dat de ode aan mijn moeder mijn best gelezen column van 2017 is geworden. Dat had ze prachtig gevonden.

Wat ik een jaar geleden wel had kunnen voorkomen, is mijn tijdelijke verblijf op de apenrots. Was het trots, bewijsdrang of naïviteit? In volle overtuiging heb ik zes jaar geleden besloten dat ik geen zware directiefuncties meer wilde vervullen, na de zoveelste uitputtingsslag met verschillende aandeelhouders. In die zes jaar heb ik leuke dingen gedaan, genoeg verdiend om comfortabel te leven, tijd gehad voor mijn netwerk en voor mensen die het nodig hadden. Elke week bevatte minstens één LALA-dag: Lanterfanten-Aanklooien-Luieren-Avondeten koken. Aangevuld met een ijzeren ritme om elke twee weken minstens een dag of vier in Spanje te zitten.

Dat alles heb ik opgegeven voor een teruggekeerde ‘bad habit’, de RARA-dagen: Rennen-Autorijden-Regeren-Apenrotsen. En eerlijk is eerlijk, in mijn mid fifties kost dat veel meer energie dan pakweg vijftien jaar geleden. Regelmatig stond ik afgepeigerd op een parkeerplaats langs de snelweg op weg naar huis, moeite om mijn ogen open te houden. Vaker dan één keer per maand heb ik niet gefitnest, ondanks mijn jaarkaart. Zijn ze dol op, dit soort leden. Veel te weinig getennist met vriendje Gerard, nauwelijks gegolfd. Wel lekker veel gegeten, dat wel. In plaats van vijf kilo eraf in 2017 dus vijf erbij… Ook mijn rug heeft de aanslag niet overleefd. Alle chiropractie- en fysiotherapie-tegoeden zijn op.

Murphy’s law betekent natuurlijk ook dat er precies in zo’n jaar een zakelijke kans voorbij komt die ik niet wil laten lopen. En dus samen met een paar vriendjes begonnen met een “nieuw” cateringbedrijf: De Groene Artisanen. Ik was wel weer even vergeten dat startups ontzettend veel bloed, zweet en tranen kostten. En dat het niet iets is, wat je er even bij doet. Vroeger niet, nu niet. Maar de aankomende jaren ga ik een groot gedeelte van mijn beschikbare 4 dagen per week besteden aan het leuker en gezonder maken van een bedrijfslunch. En daar kreeg ik vast weer nieuwe energie van!

De weinige keren dat ik deze zomer een weekend bij Marion in Spanje doorbracht, was ik niet bepaald een vrolijke Frans. Gekluisterd aan laptop en e-mail, afwezig in woord en gebaar. Dat is best lullig ten opzichte van je partner, die zich verheugt dat je er een paar dagen bent… Het tripje naar Thailand en Marion’s tijdige noodsignaal heeft ons naar het eind van het jaar geloodst. Nu wordt het tijd om in 2018 ons vertrouwde ritme terug te vinden. Betere balans in alles. Hoe moeilijk kan het zijn?

Dus het lijstje Goede Voornemens 2018 is best ambitieus. Mijn tijdelijke apenrots functie weer inruilen voor een adviseurschap, gezonder leven (zodat mijn navel niet meer op een eindeloze rioolbuis lijkt..), een mooie verre reis maken (Peru/Bolivia, here we come!!), veel en vaak naar Spanje, LALA-dag herintroduceren, tijd voor vrienden en lief zijn voor mijn meisje.

Maar ik ben nu eenmaal een optimist. Het glas zit altijd halfvol in plaats van halfleeg. Behalve in Dry January. Dat wordt de eerste hobbel. Gewoon mijn hoofd erbij houden.

Foutje, bedankt!

Zo, het werkjaar zit erop. De feestdagen brengen we lavend door in Spanje met een bonte optocht aan vrienden en familie. Met Dry January in het vooruitzicht ook het moment om nog even stevig door te halen tijdens Oud en Nieuw in Barcelona. Zin in!

De slogan ‘Foutje, bedankt!’ was begin jaren ’90 bekend als reclame van Reaal Verzekeringen met in de hoofdrol Rijk de Gooijer. Er werd de draak gestoken met opzichtige verzekeringsfraude. Ik ben altijd verbaasd dat zo’n aanpak schijnbaar leidt tot meer klandizie. Ook Centraal Beheer maakte met ‘Even Apeldoorn bellen’ een knipoog naar enorme schadeclaims. Terwijl fraude en schade juist leidt tot hogere premies. Beetje vergelijkbaar met een piloot die lachend naast een gecrashed vliegtuig staat.

Ik ben goed verzekerd. Voor zo’n beetje alles. Misschien wel teveel, want ik hoor overal dat de helft onzin is. Maar de aangeprate angst overheerst. Als mijn Duitse dakpannen door de lucht vliegen bovenop de mooie BMW 525-tihS van Nachbar Hermann, ben ik graag gedekt. Omdat die zeikstraal geen enkel krasje op zijn penisverlenger accepteert. Enkele jaren geleden besloot Anne-Roos om met mijn bovenmaatse Duitse tank half over een Toyota Starslet heen te rijden. Die leek daarna het meest op een opengekarteld tonijnblikje. Mein VauWee kwam er beter van af, zeker toen bleek dat KFZ Vollkasko gewoon All-Risk betekent.

Ik rijd al meer dan 700.000 km schade-vrij, maar loop nog steeds risico op een APP-ongeluk. Dit Woord van het jaar 2017 geeft een hardnekkige verslaving weer van zichzelf overschattende mannelijke automobilisten (meestal corpulent en rond de 50). Sinds kort heb ik de APP-geluidjes en meldingen uitstaan, maar dat is nog steeds een beetje lafjes. Het is eigenlijk volstrekt onaanvaardbaar om in 2018 nog append achter het stuur te zitten. Je doet dan niet onder voor een dronken Poolse bloembollenplukker. IK zal en moet ermee stoppen. Misschien helpt het als de verzekering niet meer dekt bij een APP-ongeluk.

De mens is een rare diersoort. Die niet leert van zijn fouten. Zelfs een ezel loopt na twee keer om het steentje heen. Een kat springt echt maar één keer in een vijver achter een vis aan. Daarna nooit meer. Een leeuw die een mislukte aanval op een krokodil heeft overleefd, heeft daarna geen enkele behoefte meer aan krokodillenleren schoenen. En de mens? Die rookt, ondanks alles. Het is de tabaksindustrie in Indonesië gelukt om 70% van de mannen aan het roken te krijgen. 70%! De mens eet zwaar gemodificeerd voedsel, met aantoonbare kankerverwekkende ingrediënten. En het mag, want de lobbyisten van de grote producenten zijn zo machtig dat alles gemanipuleerd kan worden. Of wetgeving wordt eindeloos vertraagd, zodat er nog eerst even extra geld verdiend kan worden.

Door de introductie van geld 3000 jaar geleden hebben wij als diersoort de verkeerde afslag genomen. Welke debiel is er mee begonnen? Het schijnen de Chinezen te zijn geweest, maar Trump vindt dat waarschijnlijk fake news. Voor Donnie is geld juist de enige graadmeter voor succes. Vandaar zijn asociale belastingplan. Miljoenen mensen slechter af, maar alleen 0,2% superrijken van de Amerikaanse bevolking profiteren maximaal. ‘Greed is good’, zou Gordon Ghekko zeggen. Het is niet toevallig dat in de landen met de grootste inkomensnivellering (Scandinavië) de gelukkigste mensen wonen. Dus Amerika staat nu nog wel 14e, maar over een paar jaar ergens in de achterhoede. Het wordt ook tijd om minder naar het Westen te kijken. We leren er niks meer.

Heb ik zelf nog wat te melden in de categorie ‘Foutje, Bedankt’? Ja, genoeg om 20 columns mee te vullen. Ik stoot me niet vaak tweemaal aan dezelfde steen, maar stuit steeds op nieuwe stenen. Overal. Komt ook omdat mijn oogkleppen het zicht regelmatig belemmeren. Ik zie dan wel mijn tenen, maar niet de horizon. Dan lig je zo op je snuffer, als je weer te hard loopt. Zakelijk gezien was mijn verwoede poging om de Nailhoover ( een revolutionair, -state of the art-, stofafzuigapparaatje voor nagelstudio’s) in de wereldmarkt te zetten, natuurlijk gedoemd te mislukken. Ik kwam er pas een mooie Porsche Cayenne te laat achter dat niemand op het ding zat te wachten..

En dus: schoenmaker blijf bij je leest. Dus blijf ik voorlopig nog maar een beetje cateren. Minste kans op ‘Foutje, bedankt.’

Trouwen

Sorry, weer te laat. Goede reden overigens, maar daar heb je niet veel aan als je ochtend-stoelgang wordt tegengehouden. Ik zag zojuist een appje hoelang het nog ging duren….

Soms schrijf ik mijn stukjes op zaterdagavond, maar meestal pas zondagmorgens. Ik heb dan wel de hoofdlijnen in gedachten, maar schrijf graag uit de losse pols. Het voordeel van deze hobby is dat niemand me er toe kan verplichten. Ik ken genoeg vrienden die de column consequent overslaan, omdat ze het ruk vinden. Snap ik, no hard feelings. Voor mij is het een soort van therapie: ik ruim elke zondagmorgen mijn bovenkamer op en kan dan met een schone lei de nieuwe week in.

Dat is deze week extra hard nodig. Als een uitgebluste kalkoen strompel ik naar de kerst. Wel goed vetgemest, dat wel. Het kerstdiner dat ik gisteravond kookte voor mijn familie was ook bepaald niet lowcal. Gelukkig houden we allemaal van smikkelen. De 6-gangen werden door alle 13 (zussen, schoonmoeders, dochters, schoonzoon, neven en nichten) vakkundig vermorzeld. Ook de eerste kerst zonder mijn moeder, ze was voelbaar niet aanwezig.

Mijn geluksmomentje deze week kwam uit een onverwachte hoek. Bij gebrek aan Champions League voetbal en strijkwas, mocht Marion woensdagavond de TV-programma’s bepalen en daar was ze maar wat blij mee. Anders had ik echt niet, mailend op de bank, meegekeken naar die dooie doos Chantal Janzen. Quasi vrolijk en zwaar fakend blijft zij overal slapen. Bij mij zou ze niet verder dan het tuinhuisje komen, want dat nepgedrag zit zwaar in mijn irritatie-zone.

Het is waarschijnlijk een succesvol format, want heel Bekend Nederland heeft ze al afgewerkt. Anders kom je niet bij Kwalbert Verlinde en Henk Woestbroek uit. Die Kwalbert woonde overigens in het zelfde flatje als Minnie Mouse Vanessa. Ik denk dat Duckface de inrichting bij vriendje Kwalbert heeft gedaan, want zelden zo’n afstotelijke protsbende bij elkaar gezien. Out of Africa, 3-Hoog in Amsterdam.

Daarna kwam de apotheose. Eindelijk zou bekend worden met wie relnicht Gordon zou gaan trouwen. De afgelopen zeven weken heb ik thuis keihard de veto-kaart getrokken. Ik wil niet meegeteld worden bij de kijkcijfers. Al is het maar één stem, Gordon Ghekko moet van de buis. Ik was dolblij toen hij aankondigde nooit meer zingend op te treden, maar heb te vroeg gejuicht. Al zijn beschikbare tijd stopt hij nu in het verder afbreken van traditionele TV. Ik denk dat Netflix zijn salaris betaald, want zij krijgen 10.000 abonnées per week erbij als deze griezel op de buis is.

En na die eindeloze serie tenenkrommende uitzendingen met chloorbek Joling was er nu een nieuw format. Op TV op zoek naar een echtgenoot. Je zou verwachten dat iedere weldenkende man daar niet aan mee wenst te doen. En dat klopte. De kandidaten waren treurige gelukszoekers, aandachtsgeile golddiggers of mislukte muurbloempjes. En niemand had een goede platonische vriend of wijze broer. Want die hadden namelijk voorkomen dat je je aanmeldde voor deze fakeshow. Ik ben oprecht verbaasd dat het legaal is om mensen zo voor lul te zetten op TV. De stichting Correlatie zou een rechtstreekse doorverwijzing moeten krijgen. Voor al die sukkels en troela’s, die meedoen aan ‘Mijn man is een klusser’ of ‘Dubbeltje op zijn kant’.

Op het moment suprême besloot Griezel Gordon dat hij niet ging trouwen. Dat wist ik al 8 weken geleden, maar zijn 70 ingevlogen kennissen schijnbaar niet. Zouden die allemaal een gratis safari-reisje hebben gekregen, in ruil voor zwijgplicht? De gladde Italiaan en de kneuzige knul met dochter werden bedankt voor het meedoen in de ‘Alleen op de Wereld-show’. Ik lag in een deuk, want merkte als snel op Social Media dat het nieuws insloeg als een bom. In Kenia werden 60 mensen vermoord door Boko Haram en in NL ging het over het trucje van een vervelende nicht.

De volgende avond zat Gordon ongegeneerd bij Humberto iedereen af te fakkelen die zijn integriteit in twijfel trok. Het was een oprecht eerlijk en sociaal vernieuwend programma geweest, volgens hem. Een doorbraak voor de gay-community en een lans voor het homohuwelijk.

Ik weet het zeker. Gordon heeft geen vrienden die hem eerlijk de waarheid zeggen. Hij is eigenlijk best zielig. Willen jullie mij bijtijds corrigeren als ik ook maar 4% van zijn gedrag vertoon? Graag!

Snieklaas

Sorry. Ietsepietsje te laat. Ik was gister na mijn gastoptreden als Sinterklaas laat thuis. Het slaappilletje deed daarna iets te goed zijn werk. De Sint is blij dat hij weer naar Spanje kan.

Omdat ik dit jaar twee optredens had, ging ik een paar weken geleden op zoek naar een huurpak. Maar de speurtocht op Marktplaats leverde een onverwachte meevaller op. Voor hetzelfde geld kon ik een tweedehands pak kopen, in het mooie Betuwse Winssen. Snel een bod uitgebracht van 60€ en na een kort onderhandelingsrondje kon ik voor een tientje meer het pak, inclusief mijter en staf, op komen halen.

Na enig zoeken kwam ik bij een slecht onderhouden boerderijtje aan, waar de voortuin volgepakt stond met groen uitgeslagen kabouters. De deur werd opengedaan door het kleine broertje van kabouter Plop, wat perfect paste in het beeld van de voortuin. Ik liep achter hem aan naar een soort van woonkeuken. Daar zat mevrouw Plop (perfecte naam voor een vormloos vrouwtje met Kort Pittig Kapsel) voorover hangend aan de keukentafel op haar laptop naar Marktplaats te staren. Ze hadden nog meer rommel in de verkoop.

Via een smal tussengangetje kwamen we in een soort van grote bijkeuken, die onbeschrijfelijk vol stond, lag en hing met alles wat je in een mensenleven verzamelt als je nooit iets weggooit. In een flits ging het door mijn hoofd dat de leegverkoop misschien gedwongen was omdat ze naar een piepklein zorgaanleunwoninkje moesten vertrekken. Plop toverde achter uit een kast zonder deur het pak tevoorschijn en ging daarna in allerlei dozen op zoek naar de mijter, handschoenen en het witte onderkleed. Hij wist de weg in het labyrint en vrij snel stonden we weer naast zijn theelepelvrouwtje in de keuken. Na het korte beleefde afscheidsgesprekje en de betaling stond ik buiten met mijn nieuwe aanwinst.

Thuis lag Marion in een deuk toen ik het voor het eerst aantrok. Het versleten pak was bijna net zo oud als Snieklaas zelf en stonk enorm. Qua uitstraling leek ik het meest op Hans Teeuwen in de hilarische scene bij Debiteuren-Crediteuren van Jiskefet. We hebben snel de pruik en baard in een emmer met chloor gezet, want het kriebelen leek te komen door de aanwezigheid van klein kruipend ongedierte… De mijter werd groter gemaakt, de mantel buiten gehangen, het onderkleed en handschoenen belandde voor het eerst in hun bestaan in de wasmachine. Maar ik was dolblij met mijn aanwinst.

Afgelopen maandag had ik mijn eerste optreden bij collega-directeuren tijdens een twee-daagse hei-sessie. In de kookstudio waar we ’s avonds een mooi diner probeerde te realiseren, wandelde na het voorgerecht een shabby Sint naar binnen, die meteen om een fles witte wijn vroeg en die ik in één teug achterover klapte. Ik had de chefkok van de studio gevraagd om een lege fles half met water te vullen en die op verzoek aan te geven. De meeste collega’s zagen met angst en beven hun moment met de Sint tegemoet en ze kwamen niet bedrogen uit. Ik heb me heerlijk uitgeleefd en had gedichten gemaakt die ik zonder Sint-pak niet zou durven te zeggen. Het was dikke pret.

En gisteren was dan tijdens het jaarlijkse kadootjes- en surprise familiefeest met de familie Kuiper het voorlopig laatste optreden. Volkomen onverwacht kwam ik als Sint binnen. Alleen Marion zat in het complot. Omdat deze avond in de loop der jaren langzaamaan is uitgegroeid naar een afzeikparade, kon ik ook hier heerlijk los. Wetende dat ik genoeg aanleiding heb gegeven in 2017 om zelf ook aangepakt te worden. Soms is aanvallen de beste verdediging. Gelukkig maar, mijn gewicht en te harde werken kwamen erg vaak aan bod.

Maar na 2 optredens en 25 gedichten gaat de Sint binnenkort uitgeput terug naar Spanje. Het griepje dat hij opliep twee weken geleden in de eindeloze guurheid van november, is nog steeds niet weg en maakt langer functioneren lastig. Er is ook geen lol meer aan. Het is schier onmogelijk om overal op tijd te verschijnen als je de halve dag vaststaat in een file.

Dus als iemand volgend jaar wil optreden als Snikkelkaas; ik heb een prachtig pak. Als nieuw. Voor 25€ te huur. Zonder beestjes, ruikend naar Robijn lavendel. Ik hoor het wel!

Can Prat, het huis van de buren

Totaal gesloopt ben ik vrijdag in Spanje aangekomen. Een stevige griep, gecombineerd met eindeloze autoritten en veel te veel werk, hebben het laatste restje energie uit mijn lichaam geperst. De batterij raakt leeg.

De landing in Girona duurde een half uur langer vanwege de sneeuwbuien. Ondertussen klapten mijn oren uit elkaar door de combinatie van cabinedruk en verstopte oorbuisjes. Na een snelle pizza-lunch in het dorp ben ik meteen doorgereden naar Gualba, in de bergen van Montseny, voor mijn eerste Spaanse begrafenis ooit. Adriana Comas Blanch, beter bekend als Tetina, is op 89e jarige leeftijd overleden. En weer is in 2017 een bijzonder iemand heengegaan.

In de jaren ’70 hebben mijn Spaanse ‘ouders’ Ria en José Can Berenguer, een 300 jaar oude boerderij, gepacht in het Montseny-gebergte, 50 km boven Barcelona. Mijn hele jeugd hebben wij daar vakanties door gebracht. Er was geen stroom, leidingwater of telefoon, maar wel veel natuur, gezelligheid en drank. En elke dag kwamen we wel een keer bij de buren, Tetina en Pepe. Zij woonden in Can Prat, 3 kilometer verderop. Het waren aristocraten, met veel grondbezit en familiekapitaal. Ze hadden ondanks alles een sobere levensstijl en Pepe werkte als professor aan de Universiteit van Barcelona. Het is in Nederland niet voor te stellen, maar hun grondgebied in de bergen was meer dan 1000 hectare en besloeg twee bergen, talloze waterbronnen en eindeloze bossen.

Elke zomer was er in Gualba het Festa Major, het dorpse zomerfeest. Op het grote plein werd twee avonden een traditioneel dansfeest met orkest georganiseerd, waar we met la Familia Can Prat glorieus acte de présence gaven. Op mijn 18e verscheen ik er met een knipperend vlinderstrikje.. De vrouwen van de drogisterij en de bakker kregen onderling ruzie welke dochter van 14 met mij mocht dansen. Laat in de nacht probeerden we dan beneveld de berg weer op te komen, een slingerende onverharde route langs ravijnen en rotsblokken. Mijn in elkaar geknutselde Alfasud 1.5tii eindigde een keer met afgebroken schokdempers tegen een rotswandje, waarna ik er 2 uur overdeed om in het pikdonker zwalkend de berg op te lopen.

Ook met mijn meiden hebben wij veel zomervakanties in deze bergen doorgebracht. Elke dag was er wel een wandelingetje naar Can Prat. Om eieren te halen, de geiten te gaan bezoeken of een biertje te drinken met Pepe en Tetina. Dat eindigde meestal met zelf gebrouwen ratafía, een kruidendistellaat waar je amandelen kramp van krijgen. Ooit zaten mijn vader en Pepe heftig met elkaar te discussiëren, waarbij Pepe in vurig Catalaans oreerde en mijn vader halsstarrig Gronings bleef praten. Ratafía doet dat met je.

Toen Pepe een paar jaar geleden overleed, hoopten hun kinderen Adriana en Carlos dat ze hun moeder Tetina konden overhalen om bij hen in Barcelona te komen wonen, waar nog wat familiebezit voor handen was. Het was kansloos. Tetina wilde alleen nog voor de boodschappen en de zondagse kerkdienst de berg verlaten. Haar huis, de bijgebouwen en de verpachte boerderij waren het begin en zouden ook haar eindbestemming worden. In alles deed ze me denken aan de personages uit de boeken van Isabel Allende: Malena, het Huis met de Geesten. Altijd was je welkom, moest je wat mee-eten en vooral ratafía wegslobberen. Soms doet het woord markant iemand nog tekort.

De afscheidsdienst, in het kerkje van Gualba uit het jaar 1099, was sober en streng katholiek. De piepjonge priester was door zijn gewaad en baard een spitting image van Jezus. Achter het altaar was een adembenemend mooie fresco op de kale kerkmuren te zien, die zo uit het Museo Nacional de Catalunya leek te zijn verdwenen. Na de mis gingen we allemaal naar de begraafplaats, waar de kist ter plekke in de vrijgemaakte nis werd geduwd en meteen met cement werd dicht gemetseld. Nog een korte omhelzing en de ceremonie was voorbij. Ieder ging weer zijn eigen weg. Voor Nederlandse begrippen een kort en sober afscheid van 60 minuten. In Spanje is binnen 48 uur na overlijden alles achter de rug. Er is geen tijd voor frivoliteiten.

Maar het verdriet is er voor Adriana en Carlos niet minder om. Onze generatie neemt afscheid van zijn ouders. Vorig jaar op deze dag waren allebei mijn ouders er nog. 2017, het mag voorbij.