Hiephoi

Ik heb er nooit last van gehad. Tot voor kort. Het is gaan knagen en als een miezerig ettertje achter mijn oogkassen gaan zitten. De ene dag ben ik er ook meer mee bezig dan de andere. Misschien is het goed als aanstaande maandag voorbij is. Het is dan ook nog eens Black Monday. Meest deprimerende dag van het jaar. Tuurlijk….

Ik word 55. En voel me door dat getal voor het eerst van mijn leven oud. Want dan is de 60 wel heel dichtbij aan het komen. Toch? Ik voelde me altijd een jonge hond en keek vaak een tikkie meewarig naar oudere vakgenoten. En nu merk ik, sensitief als nooit tevoren, dat ik zelf zo word aangekeken. Op mijn werk, gister door het Groesbeekse kapperinnetje van 20, bij het stoplicht, in de supermarkt. Nu het Spaanse zomerbruin de vermoeidheid niet meer kan maskeren, is der Untergang zichtbaar geworden. Oude man, wallen, grijs, Michelin-vormen, stijf in de heupen, kromme rug. Kortom, een zombie. Zal ook wel geen toeval zijn, die eerste drie letters van het woord zombie en mijn achternaam…

Vijf jaar geleden stond ik er anders voor. Spetterend groot feest gegeven samen met Sweet Eighteen dochter Anne-Roos. Beetje freewheelen met mijn meisje tussen Spanje en Nederland, prima cateringadvies-klusje bij Noord-Hollandse jagers, gezonde ouders, overlopend van vrije tijd en energie. Ik kluste nog lekker zelf aan mijn stulpjes en ging wel drie keer per week naar de fintnix. Marloes beetje helpen met de studie of het tussenjaar van Anne-Roos in Barcelona stimuleren. Ik kon toen niet bevroeden dat de tand des tijds al een paar jaar later leegtes in mijn omgeving veroorzaakte of dat een terugkeer op de Apenrots een reëel gevaar werd. Het is maar goed dat het (nog) niet mogelijk was om in je persoonlijke toekomst te kijken. Ik was dan depressiever geworden dan Barbie…

En nu? Hoe kom ik uit deze troosteloze circle of life? Wat moet ik gaan doen om niet verder weg te zakken in het eindeloze moeras van grijze voorspelbaarheid? Zelfs Facebook heeft haar voorgestelde berichten aan mij zomaar aangepast tot omroep MAX-niveau. Ik kreeg deze week een promo-video binnen voor een dubbel gewatteerde mannenslip, die druppels opvangt. De Duits sprekende man liep vrolijk rond op een golfbaan in een veel te strakke stretch broek en was overduidelijk links dragend. Hij pochte dat alles immer trocken blieb und keine Tropfen hinter lasst. Arschloch……

Achteraf is dat concert van Metallica in Antwerpen waarschijnlijk een laatste stuiptrekking geweest. Een persoonlijke afscheidstournee na 40 intensieve jaren van Praede Diem. Ik had een paar jaar geleden ook al Carnaval afgezworen, nadat het laatste bezoek aan Oeteldonk was geëindigd met 4 frikandellen en een gemiste laatste trein naar Nijmegen. Het herstel kostte daarna zoveel niet-facturabele dagen dat het eerder op Carna-verval leek. Was ook bang dat ik verward zou worden met Benno L, die Bossche badmeester. Die woont tegenwoordig in Kranenburg…

Welke belevenissen zitten er nog in het vat voor de aankomende vijf jaar? Ik ga in ieder geval nog een paar mooie reizen maken, maar komen er nog nieuwe items op de bijna lege bucketlist? Met mijn petekind Thijs naar een seminar van Richard Branson op Virgin Island? Met mijn drie dames via het Noorderlicht naar New York? Meet and Greet met Kim Yong Un? Vrijwilligerswerk in Jemen? Marathon van Tokyo lopen? Vrede stichten met mijn Duitse oud-buurman Hermannnn?

Ik pieker me suf wat de voordelen kunnen zijn van 55+, maar ik kom niet ver. Ja, ik zal nog wat rustiger gaan reageren naar medeweggebruikers, maar je moet wel op de rechterbaan blijven. Ik zal ook wat minder fanatiek anti—Madrid zijn, maar als je al halverwege het seizoen op 19 punten staat is het ook best zielig. En misschien ga ik wat vaker een maandje geen alcohol doen, want het bevalt prima.

Of zou ik gewoon te weinig zonlicht krijgen? Tekort aan vitamine D? Of Vitamine E(spaña)? Hoe dan ook, doe geen moeite morgen. Laat me met rust. Ben de hele Black Monday onderweg en pas na 23.00 uur thuis. Telefoon op stil, voicemail uit, geen Social Media. Net als Hendrik Groen. Wie? Ja, die…

Geniaal

Iedereen heeft stopwoordjes die hij (te) vaak gebruikt. Soms onbewust, meestal dwangmatig. Het is best irritant. Je wilt ze vermijden, maar ze komen als verbale diarree altijd als eerste uit je mond. Ik gebruik doorlopend het flutwoord ‘geniaal.’ Maar daar wil ik na deze week graag vanaf.

Vroeger, op de Goffertboerderij, verhuurden wij vijf tennisbanen en hadden we een authentieke terreinknecht in dienst. Thijssen was zijn naam, vader van negen kinderen. Drie keer daags werden de gravelbanen geveegd en gesproeid, tussendoor deed hij allerlei hand- en spandiensten voor ons horecabedrijf. Maar na elke vier woorden zei hij ‘Widdewel’ (weet je wel?). Omdat iedereen hem ook Widdewel noemde, dacht ik tot mijn 7e jaar dat het zijn voornaam was. Toen wist ik het wel..

Het is een onlogisch bruggetje, maar ik wil toch even naar het Amerika van Trump toe. Hij heeft het toch al een jaar volgehouden en dat is gezien de chaos best knap. Ik weet dat er Trump-fans onder mijn lezers zijn die het allemaal fake-news en een samenzwering van de oude politiek vinden. Maar ik heb een wat simpeler oordeel: Trump is een levensgevaarlijke gek met een kort lontje. Een verwend rijkeluiskindje dat niet tegen zijn verlies kan. Of is het een spel, een provocatie?

Een paar maanden geleden stuurde Trump zijn gevaarlijke vriendje en campagnestrateeg Steve Bannon weg. Niet het type dat je graag kwaad maakt, met zo’n schietgrage achterban en zijn ultrarechtse internet-platform Breitbart. Steve heeft meegewerkt aan het boek Fire and Fury dat deze week is uitgekomen. Ik heb grote delen van het boek al kunnen lezen en ben echt compleet verbijsterd. Als ook maar 10% waar is wat er geschreven staat, dan is het nog ongelooflijk. House of Cards en Homeland zijn saaie verhalen vergeleken bij de explosieve werkelijkheid in the White House.

Trump heeft niet eens de moeite genomen om de Amerikaanse grondwet helemaal te lezen en is gestopt bij het 4e amendement. Hij leest geen memo’s, is slecht geïnformeerd, luistert niet, haalt continu zijn eigen oude koeien uit de sloot, is grillig, onberekenbaar en niemand heeft grip op hem. Maar het meest bizarre: hij wilde helemaal geen president worden. Deed alleen een rondje mee om zijn eigen merk Trump sterker te maken. Loosing was winning. Het zou zijn zakenimperium alleen maar sterker maken, daar ging het om. Hij had zelfs zijn barbiepop Melania beloofd dat hij nooit POTUS zou worden. Niemand in zijn campagneteam hield rekening met een overwinning. Ze hebben allemaal tijdens de verkiezingsavond verbijsterd naar de uitslagen zitten kijken. Als verblinde konijnen starend naar de TV-schermen, doodsbang voor de winst.

Donnie had deze week een volstrekt belachelijke tweet over zijn grotere atoom-knop dan die van Kim Yong Un. Je vraagt je af of er niemand is die dergelijke gevaarlijke tweets kan voorkomen. Als president wilde hij de boekverkoop Fire and Fury verbieden, ongehoord in een Westerse democratie. Maar zijn tweets van gisteren spannen de kroon. Omdat er steeds vaker openlijk getwijfeld wordt aan de mentale stabiliteit van Trump, stuurde hij zelf even een geruststellend berichtje. Kijk maar naar de foto bij deze column: Mr President vindt zichzelf “a very stable genius.” Het past perfect in het beeld. Een volmaakt zelfingenomen statement van de machtigste man op deze planeet. Maar het woordje geniaal moet nu wel uit mijn vocabulaire. Ik gebruik het nooit voor mezelf, maar moet er nu wel vanaf. Het is een besmet woord geworden.

En nu? Geen idee, ik kan niet inschatten of The Russian Affair hem nog noodlottig wordt. Ben bang dat hij dat ook overleeft. Hij pronkt ook met andermans veren door de opverende Amerikaanse economie volledig op zijn eigen conto te schrijven. We moeten er maar aan wennen dat we nog een paar rare jaren tegemoet gaan in de wereldpolitiek. Hij zal nog wel een keertje een potje ver plassen met Poetin gaan houden (‘my dick is much longer than his teeny weeny winkler’), Pakistan schofferen (‘all women there have a moustache’) of Prins Harry feliciteren.(‘married a hot chick with great boobs’)

Maar er knaagt iets in mijn hoofd. Is alles wel wat het is? Het is toch gewoon te bizar voor woorden. Zit er nog wat achter? Iets geniaals? Shit. Sorry, laatste keer.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Het begin is goed. Ik ben 2018 wakker geworden in mijn Barcelona, na een topnacht met veel vrienden. Met een forse slok Cava en de traditionele 12 druiven afscheid genomen van 2017. Ik zal zeker niet de enige zijn, maar het was niet mijn meest favoriete jaar.

Zelfs een geboren optimist ontkomt soms niet aan een gezonde dosis zelfreflectie. Als ik terugkijk op 2017 is duidelijk dat 90% van de tegenvallende omstandigheden door mijzelf is veroorzaakt. Alleen het overlijden van mijn moeder in maart, drie maanden na het verlies van mijn vader, was even verdrietig als onbeheersbaar. Wij weten allemaal dat de Circle of Life betekent dat we eens afscheid moeten nemen van onze ouders. Maar het moment waarop dat gebeurt ligt zelden binnen onze eigen reikwijdte. Niet alles is maakbaar.

Na het afscheid brak voor iedereen een moeilijke tijd aan. Wat rest zijn namelijk louter herinneringen. Zeker de maand december is zwaar. Feestdagen blijken dan gemisdagen en sommige verjaardagen zijn ineens leegtedagen. Toch zijn we erin geslaagd elkaar te ondersteunen als het moet en zijn wij ook als brussen (drie zussen en één broer) erin geslaagd dicht bij elkaar te blijven. Het deed mij persoonlijk erg goed dat de ode aan mijn moeder mijn best gelezen column van 2017 is geworden. Dat had ze prachtig gevonden.

Wat ik een jaar geleden wel had kunnen voorkomen, is mijn tijdelijke verblijf op de apenrots. Was het trots, bewijsdrang of naïviteit? In volle overtuiging heb ik zes jaar geleden besloten dat ik geen zware directiefuncties meer wilde vervullen, na de zoveelste uitputtingsslag met verschillende aandeelhouders. In die zes jaar heb ik leuke dingen gedaan, genoeg verdiend om comfortabel te leven, tijd gehad voor mijn netwerk en voor mensen die het nodig hadden. Elke week bevatte minstens één LALA-dag: Lanterfanten-Aanklooien-Luieren-Avondeten koken. Aangevuld met een ijzeren ritme om elke twee weken minstens een dag of vier in Spanje te zitten.

Dat alles heb ik opgegeven voor een teruggekeerde ‘bad habit’, de RARA-dagen: Rennen-Autorijden-Regeren-Apenrotsen. En eerlijk is eerlijk, in mijn mid fifties kost dat veel meer energie dan pakweg vijftien jaar geleden. Regelmatig stond ik afgepeigerd op een parkeerplaats langs de snelweg op weg naar huis, moeite om mijn ogen open te houden. Vaker dan één keer per maand heb ik niet gefitnest, ondanks mijn jaarkaart. Zijn ze dol op, dit soort leden. Veel te weinig getennist met vriendje Gerard, nauwelijks gegolfd. Wel lekker veel gegeten, dat wel. In plaats van vijf kilo eraf in 2017 dus vijf erbij… Ook mijn rug heeft de aanslag niet overleefd. Alle chiropractie- en fysiotherapie-tegoeden zijn op.

Murphy’s law betekent natuurlijk ook dat er precies in zo’n jaar een zakelijke kans voorbij komt die ik niet wil laten lopen. En dus samen met een paar vriendjes begonnen met een “nieuw” cateringbedrijf: De Groene Artisanen. Ik was wel weer even vergeten dat startups ontzettend veel bloed, zweet en tranen kostten. En dat het niet iets is, wat je er even bij doet. Vroeger niet, nu niet. Maar de aankomende jaren ga ik een groot gedeelte van mijn beschikbare 4 dagen per week besteden aan het leuker en gezonder maken van een bedrijfslunch. En daar kreeg ik vast weer nieuwe energie van!

De weinige keren dat ik deze zomer een weekend bij Marion in Spanje doorbracht, was ik niet bepaald een vrolijke Frans. Gekluisterd aan laptop en e-mail, afwezig in woord en gebaar. Dat is best lullig ten opzichte van je partner, die zich verheugt dat je er een paar dagen bent… Het tripje naar Thailand en Marion’s tijdige noodsignaal heeft ons naar het eind van het jaar geloodst. Nu wordt het tijd om in 2018 ons vertrouwde ritme terug te vinden. Betere balans in alles. Hoe moeilijk kan het zijn?

Dus het lijstje Goede Voornemens 2018 is best ambitieus. Mijn tijdelijke apenrots functie weer inruilen voor een adviseurschap, gezonder leven (zodat mijn navel niet meer op een eindeloze rioolbuis lijkt..), een mooie verre reis maken (Peru/Bolivia, here we come!!), veel en vaak naar Spanje, LALA-dag herintroduceren, tijd voor vrienden en lief zijn voor mijn meisje.

Maar ik ben nu eenmaal een optimist. Het glas zit altijd halfvol in plaats van halfleeg. Behalve in Dry January. Dat wordt de eerste hobbel. Gewoon mijn hoofd erbij houden.

Foutje, bedankt!

Zo, het werkjaar zit erop. De feestdagen brengen we lavend door in Spanje met een bonte optocht aan vrienden en familie. Met Dry January in het vooruitzicht ook het moment om nog even stevig door te halen tijdens Oud en Nieuw in Barcelona. Zin in!

De slogan ‘Foutje, bedankt!’ was begin jaren ’90 bekend als reclame van Reaal Verzekeringen met in de hoofdrol Rijk de Gooijer. Er werd de draak gestoken met opzichtige verzekeringsfraude. Ik ben altijd verbaasd dat zo’n aanpak schijnbaar leidt tot meer klandizie. Ook Centraal Beheer maakte met ‘Even Apeldoorn bellen’ een knipoog naar enorme schadeclaims. Terwijl fraude en schade juist leidt tot hogere premies. Beetje vergelijkbaar met een piloot die lachend naast een gecrashed vliegtuig staat.

Ik ben goed verzekerd. Voor zo’n beetje alles. Misschien wel teveel, want ik hoor overal dat de helft onzin is. Maar de aangeprate angst overheerst. Als mijn Duitse dakpannen door de lucht vliegen bovenop de mooie BMW 525-tihS van Nachbar Hermann, ben ik graag gedekt. Omdat die zeikstraal geen enkel krasje op zijn penisverlenger accepteert. Enkele jaren geleden besloot Anne-Roos om met mijn bovenmaatse Duitse tank half over een Toyota Starslet heen te rijden. Die leek daarna het meest op een opengekarteld tonijnblikje. Mein VauWee kwam er beter van af, zeker toen bleek dat KFZ Vollkasko gewoon All-Risk betekent.

Ik rijd al meer dan 700.000 km schade-vrij, maar loop nog steeds risico op een APP-ongeluk. Dit Woord van het jaar 2017 geeft een hardnekkige verslaving weer van zichzelf overschattende mannelijke automobilisten (meestal corpulent en rond de 50). Sinds kort heb ik de APP-geluidjes en meldingen uitstaan, maar dat is nog steeds een beetje lafjes. Het is eigenlijk volstrekt onaanvaardbaar om in 2018 nog append achter het stuur te zitten. Je doet dan niet onder voor een dronken Poolse bloembollenplukker. IK zal en moet ermee stoppen. Misschien helpt het als de verzekering niet meer dekt bij een APP-ongeluk.

De mens is een rare diersoort. Die niet leert van zijn fouten. Zelfs een ezel loopt na twee keer om het steentje heen. Een kat springt echt maar één keer in een vijver achter een vis aan. Daarna nooit meer. Een leeuw die een mislukte aanval op een krokodil heeft overleefd, heeft daarna geen enkele behoefte meer aan krokodillenleren schoenen. En de mens? Die rookt, ondanks alles. Het is de tabaksindustrie in Indonesië gelukt om 70% van de mannen aan het roken te krijgen. 70%! De mens eet zwaar gemodificeerd voedsel, met aantoonbare kankerverwekkende ingrediënten. En het mag, want de lobbyisten van de grote producenten zijn zo machtig dat alles gemanipuleerd kan worden. Of wetgeving wordt eindeloos vertraagd, zodat er nog eerst even extra geld verdiend kan worden.

Door de introductie van geld 3000 jaar geleden hebben wij als diersoort de verkeerde afslag genomen. Welke debiel is er mee begonnen? Het schijnen de Chinezen te zijn geweest, maar Trump vindt dat waarschijnlijk fake news. Voor Donnie is geld juist de enige graadmeter voor succes. Vandaar zijn asociale belastingplan. Miljoenen mensen slechter af, maar alleen 0,2% superrijken van de Amerikaanse bevolking profiteren maximaal. ‘Greed is good’, zou Gordon Ghekko zeggen. Het is niet toevallig dat in de landen met de grootste inkomensnivellering (Scandinavië) de gelukkigste mensen wonen. Dus Amerika staat nu nog wel 14e, maar over een paar jaar ergens in de achterhoede. Het wordt ook tijd om minder naar het Westen te kijken. We leren er niks meer.

Heb ik zelf nog wat te melden in de categorie ‘Foutje, Bedankt’? Ja, genoeg om 20 columns mee te vullen. Ik stoot me niet vaak tweemaal aan dezelfde steen, maar stuit steeds op nieuwe stenen. Overal. Komt ook omdat mijn oogkleppen het zicht regelmatig belemmeren. Ik zie dan wel mijn tenen, maar niet de horizon. Dan lig je zo op je snuffer, als je weer te hard loopt. Zakelijk gezien was mijn verwoede poging om de Nailhoover ( een revolutionair, -state of the art-, stofafzuigapparaatje voor nagelstudio’s) in de wereldmarkt te zetten, natuurlijk gedoemd te mislukken. Ik kwam er pas een mooie Porsche Cayenne te laat achter dat niemand op het ding zat te wachten..

En dus: schoenmaker blijf bij je leest. Dus blijf ik voorlopig nog maar een beetje cateren. Minste kans op ‘Foutje, bedankt.’

Trouwen

Sorry, weer te laat. Goede reden overigens, maar daar heb je niet veel aan als je ochtend-stoelgang wordt tegengehouden. Ik zag zojuist een appje hoelang het nog ging duren….

Soms schrijf ik mijn stukjes op zaterdagavond, maar meestal pas zondagmorgens. Ik heb dan wel de hoofdlijnen in gedachten, maar schrijf graag uit de losse pols. Het voordeel van deze hobby is dat niemand me er toe kan verplichten. Ik ken genoeg vrienden die de column consequent overslaan, omdat ze het ruk vinden. Snap ik, no hard feelings. Voor mij is het een soort van therapie: ik ruim elke zondagmorgen mijn bovenkamer op en kan dan met een schone lei de nieuwe week in.

Dat is deze week extra hard nodig. Als een uitgebluste kalkoen strompel ik naar de kerst. Wel goed vetgemest, dat wel. Het kerstdiner dat ik gisteravond kookte voor mijn familie was ook bepaald niet lowcal. Gelukkig houden we allemaal van smikkelen. De 6-gangen werden door alle 13 (zussen, schoonmoeders, dochters, schoonzoon, neven en nichten) vakkundig vermorzeld. Ook de eerste kerst zonder mijn moeder, ze was voelbaar niet aanwezig.

Mijn geluksmomentje deze week kwam uit een onverwachte hoek. Bij gebrek aan Champions League voetbal en strijkwas, mocht Marion woensdagavond de TV-programma’s bepalen en daar was ze maar wat blij mee. Anders had ik echt niet, mailend op de bank, meegekeken naar die dooie doos Chantal Janzen. Quasi vrolijk en zwaar fakend blijft zij overal slapen. Bij mij zou ze niet verder dan het tuinhuisje komen, want dat nepgedrag zit zwaar in mijn irritatie-zone.

Het is waarschijnlijk een succesvol format, want heel Bekend Nederland heeft ze al afgewerkt. Anders kom je niet bij Kwalbert Verlinde en Henk Woestbroek uit. Die Kwalbert woonde overigens in het zelfde flatje als Minnie Mouse Vanessa. Ik denk dat Duckface de inrichting bij vriendje Kwalbert heeft gedaan, want zelden zo’n afstotelijke protsbende bij elkaar gezien. Out of Africa, 3-Hoog in Amsterdam.

Daarna kwam de apotheose. Eindelijk zou bekend worden met wie relnicht Gordon zou gaan trouwen. De afgelopen zeven weken heb ik thuis keihard de veto-kaart getrokken. Ik wil niet meegeteld worden bij de kijkcijfers. Al is het maar één stem, Gordon Ghekko moet van de buis. Ik was dolblij toen hij aankondigde nooit meer zingend op te treden, maar heb te vroeg gejuicht. Al zijn beschikbare tijd stopt hij nu in het verder afbreken van traditionele TV. Ik denk dat Netflix zijn salaris betaald, want zij krijgen 10.000 abonnées per week erbij als deze griezel op de buis is.

En na die eindeloze serie tenenkrommende uitzendingen met chloorbek Joling was er nu een nieuw format. Op TV op zoek naar een echtgenoot. Je zou verwachten dat iedere weldenkende man daar niet aan mee wenst te doen. En dat klopte. De kandidaten waren treurige gelukszoekers, aandachtsgeile golddiggers of mislukte muurbloempjes. En niemand had een goede platonische vriend of wijze broer. Want die hadden namelijk voorkomen dat je je aanmeldde voor deze fakeshow. Ik ben oprecht verbaasd dat het legaal is om mensen zo voor lul te zetten op TV. De stichting Correlatie zou een rechtstreekse doorverwijzing moeten krijgen. Voor al die sukkels en troela’s, die meedoen aan ‘Mijn man is een klusser’ of ‘Dubbeltje op zijn kant’.

Op het moment suprême besloot Griezel Gordon dat hij niet ging trouwen. Dat wist ik al 8 weken geleden, maar zijn 70 ingevlogen kennissen schijnbaar niet. Zouden die allemaal een gratis safari-reisje hebben gekregen, in ruil voor zwijgplicht? De gladde Italiaan en de kneuzige knul met dochter werden bedankt voor het meedoen in de ‘Alleen op de Wereld-show’. Ik lag in een deuk, want merkte als snel op Social Media dat het nieuws insloeg als een bom. In Kenia werden 60 mensen vermoord door Boko Haram en in NL ging het over het trucje van een vervelende nicht.

De volgende avond zat Gordon ongegeneerd bij Humberto iedereen af te fakkelen die zijn integriteit in twijfel trok. Het was een oprecht eerlijk en sociaal vernieuwend programma geweest, volgens hem. Een doorbraak voor de gay-community en een lans voor het homohuwelijk.

Ik weet het zeker. Gordon heeft geen vrienden die hem eerlijk de waarheid zeggen. Hij is eigenlijk best zielig. Willen jullie mij bijtijds corrigeren als ik ook maar 4% van zijn gedrag vertoon? Graag!

Snieklaas

Sorry. Ietsepietsje te laat. Ik was gister na mijn gastoptreden als Sinterklaas laat thuis. Het slaappilletje deed daarna iets te goed zijn werk. De Sint is blij dat hij weer naar Spanje kan.

Omdat ik dit jaar twee optredens had, ging ik een paar weken geleden op zoek naar een huurpak. Maar de speurtocht op Marktplaats leverde een onverwachte meevaller op. Voor hetzelfde geld kon ik een tweedehands pak kopen, in het mooie Betuwse Winssen. Snel een bod uitgebracht van 60€ en na een kort onderhandelingsrondje kon ik voor een tientje meer het pak, inclusief mijter en staf, op komen halen.

Na enig zoeken kwam ik bij een slecht onderhouden boerderijtje aan, waar de voortuin volgepakt stond met groen uitgeslagen kabouters. De deur werd opengedaan door het kleine broertje van kabouter Plop, wat perfect paste in het beeld van de voortuin. Ik liep achter hem aan naar een soort van woonkeuken. Daar zat mevrouw Plop (perfecte naam voor een vormloos vrouwtje met Kort Pittig Kapsel) voorover hangend aan de keukentafel op haar laptop naar Marktplaats te staren. Ze hadden nog meer rommel in de verkoop.

Via een smal tussengangetje kwamen we in een soort van grote bijkeuken, die onbeschrijfelijk vol stond, lag en hing met alles wat je in een mensenleven verzamelt als je nooit iets weggooit. In een flits ging het door mijn hoofd dat de leegverkoop misschien gedwongen was omdat ze naar een piepklein zorgaanleunwoninkje moesten vertrekken. Plop toverde achter uit een kast zonder deur het pak tevoorschijn en ging daarna in allerlei dozen op zoek naar de mijter, handschoenen en het witte onderkleed. Hij wist de weg in het labyrint en vrij snel stonden we weer naast zijn theelepelvrouwtje in de keuken. Na het korte beleefde afscheidsgesprekje en de betaling stond ik buiten met mijn nieuwe aanwinst.

Thuis lag Marion in een deuk toen ik het voor het eerst aantrok. Het versleten pak was bijna net zo oud als Snieklaas zelf en stonk enorm. Qua uitstraling leek ik het meest op Hans Teeuwen in de hilarische scene bij Debiteuren-Crediteuren van Jiskefet. We hebben snel de pruik en baard in een emmer met chloor gezet, want het kriebelen leek te komen door de aanwezigheid van klein kruipend ongedierte… De mijter werd groter gemaakt, de mantel buiten gehangen, het onderkleed en handschoenen belandde voor het eerst in hun bestaan in de wasmachine. Maar ik was dolblij met mijn aanwinst.

Afgelopen maandag had ik mijn eerste optreden bij collega-directeuren tijdens een twee-daagse hei-sessie. In de kookstudio waar we ’s avonds een mooi diner probeerde te realiseren, wandelde na het voorgerecht een shabby Sint naar binnen, die meteen om een fles witte wijn vroeg en die ik in één teug achterover klapte. Ik had de chefkok van de studio gevraagd om een lege fles half met water te vullen en die op verzoek aan te geven. De meeste collega’s zagen met angst en beven hun moment met de Sint tegemoet en ze kwamen niet bedrogen uit. Ik heb me heerlijk uitgeleefd en had gedichten gemaakt die ik zonder Sint-pak niet zou durven te zeggen. Het was dikke pret.

En gisteren was dan tijdens het jaarlijkse kadootjes- en surprise familiefeest met de familie Kuiper het voorlopig laatste optreden. Volkomen onverwacht kwam ik als Sint binnen. Alleen Marion zat in het complot. Omdat deze avond in de loop der jaren langzaamaan is uitgegroeid naar een afzeikparade, kon ik ook hier heerlijk los. Wetende dat ik genoeg aanleiding heb gegeven in 2017 om zelf ook aangepakt te worden. Soms is aanvallen de beste verdediging. Gelukkig maar, mijn gewicht en te harde werken kwamen erg vaak aan bod.

Maar na 2 optredens en 25 gedichten gaat de Sint binnenkort uitgeput terug naar Spanje. Het griepje dat hij opliep twee weken geleden in de eindeloze guurheid van november, is nog steeds niet weg en maakt langer functioneren lastig. Er is ook geen lol meer aan. Het is schier onmogelijk om overal op tijd te verschijnen als je de halve dag vaststaat in een file.

Dus als iemand volgend jaar wil optreden als Snikkelkaas; ik heb een prachtig pak. Als nieuw. Voor 25€ te huur. Zonder beestjes, ruikend naar Robijn lavendel. Ik hoor het wel!

Can Prat, het huis van de buren

Totaal gesloopt ben ik vrijdag in Spanje aangekomen. Een stevige griep, gecombineerd met eindeloze autoritten en veel te veel werk, hebben het laatste restje energie uit mijn lichaam geperst. De batterij raakt leeg.

De landing in Girona duurde een half uur langer vanwege de sneeuwbuien. Ondertussen klapten mijn oren uit elkaar door de combinatie van cabinedruk en verstopte oorbuisjes. Na een snelle pizza-lunch in het dorp ben ik meteen doorgereden naar Gualba, in de bergen van Montseny, voor mijn eerste Spaanse begrafenis ooit. Adriana Comas Blanch, beter bekend als Tetina, is op 89e jarige leeftijd overleden. En weer is in 2017 een bijzonder iemand heengegaan.

In de jaren ’70 hebben mijn Spaanse ‘ouders’ Ria en José Can Berenguer, een 300 jaar oude boerderij, gepacht in het Montseny-gebergte, 50 km boven Barcelona. Mijn hele jeugd hebben wij daar vakanties door gebracht. Er was geen stroom, leidingwater of telefoon, maar wel veel natuur, gezelligheid en drank. En elke dag kwamen we wel een keer bij de buren, Tetina en Pepe. Zij woonden in Can Prat, 3 kilometer verderop. Het waren aristocraten, met veel grondbezit en familiekapitaal. Ze hadden ondanks alles een sobere levensstijl en Pepe werkte als professor aan de Universiteit van Barcelona. Het is in Nederland niet voor te stellen, maar hun grondgebied in de bergen was meer dan 1000 hectare en besloeg twee bergen, talloze waterbronnen en eindeloze bossen.

Elke zomer was er in Gualba het Festa Major, het dorpse zomerfeest. Op het grote plein werd twee avonden een traditioneel dansfeest met orkest georganiseerd, waar we met la Familia Can Prat glorieus acte de présence gaven. Op mijn 18e verscheen ik er met een knipperend vlinderstrikje.. De vrouwen van de drogisterij en de bakker kregen onderling ruzie welke dochter van 14 met mij mocht dansen. Laat in de nacht probeerden we dan beneveld de berg weer op te komen, een slingerende onverharde route langs ravijnen en rotsblokken. Mijn in elkaar geknutselde Alfasud 1.5tii eindigde een keer met afgebroken schokdempers tegen een rotswandje, waarna ik er 2 uur overdeed om in het pikdonker zwalkend de berg op te lopen.

Ook met mijn meiden hebben wij veel zomervakanties in deze bergen doorgebracht. Elke dag was er wel een wandelingetje naar Can Prat. Om eieren te halen, de geiten te gaan bezoeken of een biertje te drinken met Pepe en Tetina. Dat eindigde meestal met zelf gebrouwen ratafía, een kruidendistellaat waar je amandelen kramp van krijgen. Ooit zaten mijn vader en Pepe heftig met elkaar te discussiëren, waarbij Pepe in vurig Catalaans oreerde en mijn vader halsstarrig Gronings bleef praten. Ratafía doet dat met je.

Toen Pepe een paar jaar geleden overleed, hoopten hun kinderen Adriana en Carlos dat ze hun moeder Tetina konden overhalen om bij hen in Barcelona te komen wonen, waar nog wat familiebezit voor handen was. Het was kansloos. Tetina wilde alleen nog voor de boodschappen en de zondagse kerkdienst de berg verlaten. Haar huis, de bijgebouwen en de verpachte boerderij waren het begin en zouden ook haar eindbestemming worden. In alles deed ze me denken aan de personages uit de boeken van Isabel Allende: Malena, het Huis met de Geesten. Altijd was je welkom, moest je wat mee-eten en vooral ratafía wegslobberen. Soms doet het woord markant iemand nog tekort.

De afscheidsdienst, in het kerkje van Gualba uit het jaar 1099, was sober en streng katholiek. De piepjonge priester was door zijn gewaad en baard een spitting image van Jezus. Achter het altaar was een adembenemend mooie fresco op de kale kerkmuren te zien, die zo uit het Museo Nacional de Catalunya leek te zijn verdwenen. Na de mis gingen we allemaal naar de begraafplaats, waar de kist ter plekke in de vrijgemaakte nis werd geduwd en meteen met cement werd dicht gemetseld. Nog een korte omhelzing en de ceremonie was voorbij. Ieder ging weer zijn eigen weg. Voor Nederlandse begrippen een kort en sober afscheid van 60 minuten. In Spanje is binnen 48 uur na overlijden alles achter de rug. Er is geen tijd voor frivoliteiten.

Maar het verdriet is er voor Adriana en Carlos niet minder om. Onze generatie neemt afscheid van zijn ouders. Vorig jaar op deze dag waren allebei mijn ouders er nog. 2017, het mag voorbij.

Blue Monday

Het heeft ook Nederland bereikt. Na Valentine’s day, het jaarlijkse geklungel van verliefde kneuzen, is nu ook Black Friday over de Grote Plas gewaaid. Je hoeft maar even op You Tube te zoeken, en je ziet filmpjes die de ondergang van de mensheid glashelder in beeld brengen.

Jullie weten dat ik een pesthekel aan winkelen heb. Ik maak ook geen onderscheid tussen nuttig winkelen of fun shoppen, het is allebei ruk. Sinds Marion’s favoriete supermarkt is verbouwd, loop ik regelmatig stampvoetend als een verdwaalde neushoorn door dat doolhof. Ik kan niets meer vinden op de meest logische plek. Vroeger loodste Marion’s perfecte boodschappenlijst mij snel langs de aanbiedingen, maar tegenwoordig lijken mijn looplijnen op die van een dronken struisvogel. Een paar weken geleden ben ik halverwege gestopt en heb daarna een half uur met klotsende oksels in de auto zitten hyperventileren. Het zeikjochie dat om de plakplaatjes vroeg, was toen al huilend naar huis gerend.

Vrijdagmiddag, in de auto onderweg naar het gave nieuwe appartement van Anne-Roos en Philippe in Arnhem, vroeg ik me af welke debiel er dan juist op zo’n dag gaat shoppen. Je weet toch dat de prijzen eerst kunstmatig omhoog worden gepusht om daarna een magere 20 of 30% Black Friday-korting te kunnen geven? Vrouwenlogica (“de 2e was halve prijs…”) en Hebzucht (“nu heb ik het jurkje ook in het zwart..”) zijn een godsgeschenk voor doortrapte marketeers bij Zara, H&M en Primark. Maar zelfs mijn eigen nageslacht is besmet met het onuitroeibare koopvirus. We gingen een hapje Koreaans eten bij Danawa en troffen daar dochter Marloes aan, omringd door 7 tassen…

Naast Black Friday bestaat er ook zoiets als Blue Monday. Dat is meestal de 3e maandag van de maand januari en wordt beschouwd als de meest deprimerende dag van het jaar. Alle goede voornemens voor het nieuwe jaar zijn dan al mislukt, het weer is flut, de dagen zijn kort en de zomervakantie is nog heel ver weg. Voor mij is elke shopdag een echte Blue Monday. Binnenkort moet ik voor mijn jaarlijkse kledingkast-aanvulling mee naar Olav. Na al die jaren voelt hij haarfijn aan wanneer mijn balkje vol en het shoppen klaar is. Het zorgt wel bij Men Only voor een goede Omzet Per Uur, want langer duurt het meestal niet.

Zou er ook zoiets bestaan als Red Tuesday? De dag met de langste files? De novemberdinsdagen maken een goede kans, want het verkeer is de laatste weken om knettergek van te worden. Het zou best helpen als de ANWB vooraf Code Rood afgeeft en dat er dan een rijverbod wordt ingesteld voor rechts inhalende strookwisselaars, nerveuze neuroten die onnodig in het midden blijven rijden en bejaarde eikels die precies op Red Tuesday ’s morgens met de auto hun kleinkind gaan bezoeken. BLIJF G.V.D. THUIS tot 11.00 uur!

Er bestaat al een Witte Donderdag, maar ik betwijfel of iemand nog weet waar dat over gaat. Moest zelf ook even googelen. Het was de dag van Jezus’ laatste warme hap voordat hij verraden werd door Judas. Laten we elk kwartaal een Witte Donderdag in het leven roepen. Als symbolische dag voor al die gluiperige collega’s, die achter je rug om aan je stoelpoten zagen of constant lopen te klikken naar de baas. Het is heel eenvoudig: tijdens de lunch, met al je collega’s om je heen, pak je je glas melk op en geef je dat aan de Judas-collega die hem het meest verdient. Met de mooie woorden erbij: “neem jij maar lekker mijn Witte Motor.” Wedden dat het minder wordt?

Ik heb nog geen duidelijke kleur en thema in gedachten voor een woensdag. Misschien kunnen jullie mij een handje helpen. Zwart, blauw, rood en wit is al vergeven. Nijmegen heeft al wel een variant, Roze Woensdag, het jaarlijkse LBGT-feestje tijdens de Vierdaagse. Ik heb hoge verwachtingen van jullie bijdrages, die ik graag bij de comments zie.

Ik zie net dat Blue Monday in 2018 op maandag 15 januari valt. Lekker dan. Ben ik jarig en val ik aan de verkeerde kant van de vijftig. Heb er nooit zo’n last van gehad, maar dit keer wordt het wel een depri-dagje, zeker omdat het Dry January wordt. Gelukkig zit ik in Spanje. In de uitverkoop….

Girona

Het heeft jullie allemaal goed gedaan he? De manier waarop ik vorige week zwaar in de boot ben genomen. Het werd nota bene één van de meest gelezen columns van dit jaar. Leedvermaak doet het altijd goed in ons grijze kikkerlandje. Fijn..

Over een uurtje ga ik een potje tennissen met grapjas Gerard. Natuurlijk ben ik nog niet begonnen met mijn wraakacties. Al zijn psychische sensoren staan op scherp. En zijn arsenaal aan alarminstallaties ook, denk ik. Ik heb wel een paar briljante tips gekregen. Ook uit Gerard’s entourage. Dank daarvoor.

Na een voor ons eindeloze afwezigheid van 4 hele weken stapten wij gisteren van de vliegtuigtrap af op Girona Airport, pardoes de felle zon en warme lucht in. Om meteen naar Girona te rijden, voor een handjevol boodschappen en afspraken. Girona is een beetje het Haarlem van Catalunya. Grote broer Barcelona slokt alle aandacht op, maar Girona is verfijnder, authentieker en overzichtelijker. En daarnaast ook de rijkste stad van Spanje, waardoor het winkelaanbod breed en divers is. De meeste toeristen slaan deze stad over, maar het is echt de moeite waard. De eerste wijntjes op het zonovergoten centrale plein van Girona (dat al decennia het Plein van de Onafhankelijkheid heet) maakte ons na een vermoeiende week een beetje rozig, maar ook blij en gelukkig.

Marion moest snel door naar de kapper. Ik kreeg het dringende verzoek daar pas veel later naar binnen te lopen. Haar Catalaanse kapster Helena was de vorige keer vurig met mij in discussie gegaan en knipte ondertussen vrolijk verder, zodat één kant van Marion’s haar een paar centimeter korter eindigde. In de categorie Vrouwen Met Een Pittig Kort Kapsel. Toen ik me vanmiddag meldde, was de (vrouwelijke) burgemeester van Girona, Martha Madrenas, net vertrokken met een door Helena fris geknipt en geföhnt kopje. Ze is een goede vriendin van Carles Puigdemont, de ‘gevluchte’ Catalaanse president, die (vóór Marta) zelf 6 jaar burgemeester van Girona was.

Op 7 december vindt er een pro-Catalaanse demonstratie in Brussel plaats. Daar zit angsthaas Puigdemont af te wachten of hij en 4 andere ministers door België uitgezet gaan worden naar Spanje, waar hij meteen achter de tralies zal verdwijnen. Het is haast niet voor te stellen in Nederland, maar in Spanje kan het gewoon. De Spaanse premier Rajoy zou eigenlijk achter slot en grendel moeten zitten voor zijn rol in een zware corruptiezaak, maar doet net of zijn neus bloedt. In heel veel opzichten is Spanje nog een bananenrepubliek qua machtsverhoudingen, bestuur en wetgeving. Kapster Helena vroeg of ik vanuit Nederland met bussen naar Brussel kon komen om zoveel mogelijk steun te komen geven voor de Catalaanse onafhankelijkheid. Toen ik zei dat ik geen separatista was, viel het stil in het kapperszaakje….

Na een fantastische buitenlunch zijn we huiswaarts gereden. Rosamar stond er nog, er hing geen bordje aan het hek…. De aankomende dagen gaan we de opgelopen culinaire achterstand inhalen. Het grappigste is vandaag de Kliekjesdag bij de Belgen in Romanya de la Selva. Ons favoriete restaurant gaat ’s winters vijf maanden dicht en wij schuiven samen met onze mede-smulpapen Gerard en Lenny aan om de overgebleven gerechtjes van de menukaart op te peuzelen. It’s a dirty job, but somebody got to do it.. Maandag wordt het samen met vriendje Robert laven bij restaurant Granja Elena in Barcelona, een verborgen parel. Bah.

Ik heb het geluk dat ik in horecaomstandigheden ben geboren en opgegroeid. Eten en drinken heeft van jongs af aan altijd een belangrijke rol gespeeld. Tot mijn 30e stond kwantiteit onbetwist bovenaan: als het maar veel en vaak was. De laatste vijftien jaar gaat het vooral om de kwaliteit: als het maar oprecht en puur is. We hebben steeds vaker de neiging om door de weeks gezond en mager te eten en ons met name in de Spaanse weekenden te verwennen. Dat kan hier in Spanje echt voor de helft van een Nederlandse restaurantrekening. Mooi, want dat is dubbel genieten!

Ik weet zeker dat ik dit één van de slechtst gelezen blogs van dit jaar gaat worden. Niet grappig, saai en taai onderwerp, non-info. En toch heb je het gelezen tot hier haha. Daar heb ik dan leedvermaak over. Staan we weer quitte. Tot volgende week.

House for sale

Mijn dochters zijn er gek op, dat MTV-programma Pranked. Mensen worden goed in de maling genomen, verwonden zichzelf met een bizarre actie of worden zwaar aan het schrikken gebracht. Het zal je maar gebeuren…

Afgelopen dinsdag zat ik in een strategische apenrots-sessie met 100 man. Beetje bizarre locatie, want de rouwkapel werd ’s middags commercieel benut als conferentie-locatie. Alle denkbare grappen werden gemaakt (“ben benieuwd van wie we nu weer afscheid gaan nemen..” / “dadelijk komt onze eigen Jezus aanvliegen”), maar je moest voorzichtig zijn, want het galmde nogal.

Vlak voordat de Belgische wervelwind Leo Bormans zijn inspirerende visie op Geluk ging toelichten (voor de liefhebbers: http://www.theworldbookofhappiness.com/) kwam er nog een appje binnen. Van amigo Gerard: “is het echt waar? Waarom?”. Daarbij een foto van mijn Spaanse huis met op het hek een levensgroot TE KOOP-bord van een makelaar uit Blanes. In de volgende 60 seconden kreeg ik een hartverzakking, een zenuwaanval, uitval naar de linker kant, zweetdruppels op mijn kop, klamme handen en moordneigingen. Marion appte ook nog, geschrokken: “Wat nu?”

Het kopen en registreren van een huis in Spanje is geen eenvoudig klusje. Omdat de nieuwe eigenaar alle schulden van het huis overneemt, is het zaak alles vooraf goed te regelen. Wij hebben zelf in 2005 Rosamar gekocht van een malafide kabouter en zijn onverzorgde heks. Beetje gedeald, donker gekleurd geld gebruikt en tijdens het ondertekenen van de koopacte bij de notaris alles nog on hold gezet omdat het uittreksel van het kadaster niet klopte. Het was tricky.

Toen ik een week later wilde beginnen met verbouwen, bleek ik afgesloten van water en elektra. Kabouter Calvete had het voorgeschoten geld niet gebruikt om de laatste rekeningen te betalen. Ik ben naar zijn ijzersmederij gereden en kreeg hem net te pakken voordat hij via de achterdeur probeerde te ontsnappen. Terwijl ik hem een halve meter van de grond tegen de muur hield, heb ik hem verteld dat ik óf de volgende dag mijn geld had óf dat ik zijn kinderen wel een keer van school ging ophalen. Keurig betaalde hij de volgende dag en ik heb hem nooit meer gezien. Beter..

De afgelopen jaren hebben wij andere problemen, omdat ons huisnummer wordt verwisseld met een huis verderop in de straat. Dat huis is na de crisis onteigend, verlaten, gekraakt en regelmatig komen deurwaarders bij ons beslag leggen. Ik heb al een keer bij de lokale rechter de openbare verkoop tegen gehouden. Dit alles ging door mijn hoofd tijdens de Geluk-sessie bij die blije Belg. Ik had Gerard nog geappt om het bord er meteen af te halen, maar hij meldde dat het niet gelukt was omdat er net politie aan kwam.

Tijdens de pauze belde ik de makelaar in Blanes, die zeer verbaasd was dat een Nederlander zo’n arsenaal aan Spaanse scheldwoorden beheerste. Hij vroeg mij een fotootje te appen, want wist nergens van, kende de straat niet etc. Ik riep nog iets in de trend “amigo de Rajoy”…. En appte het fotootje van Gerard. Binnen 1 minuut had ik antwoord: “de foto klopt niet, het is een oud bord, kun je niet even gaan kijken?” Toen ik antwoordde dat amigo Gerard dat al had gedaan en het bord er niet af kreeg, appte hij : “het bord is gefotoshopt, je wordt in de maling genomen.”… En ineens ging bij mij het licht aan: ik was geprankt. Door mijn (ex-)vriendje Gerard….

Omdat ik er de laatste tijd weinig ben, verveelt Gerard zich een beetje en dat is ook een beetje mijn schuld. Dus werd het volgens hem tijd om eens wat vrolijks te doen. Beetje huisvlijt achter de PC en vriendje Frank hapt in een Betuwse kapel naar adem. Eerlijk is eerlijk: geniaal. Ik ben er vol ingestonken. Wat een f.cking briljante grap.

Maar Gerard komt de aankomende 12 maanden ogen en oren tekort. Overvliegende drones boven zijn Can Pastera, 50 roze flamingo’s in zijn zwembad, 20 zigeuner-caravans op het achter-terrein, gerechtelijke bevelen van boze makelaars i.v.m. inbreuk op huisstijl, dagelijks bedelende Gambianen aan zijn poort, troosteloos varen zonder matroos, een kudde wilde zwijnen op zijn gazon, een dagelijks voorbij komende gierwagen.

Niets is onmogelijk, want het spel is op de wagen: it gît aon!