TV diarree

Grote delen van een werkweek breng ik ‘s avonds alleen door. Ik draai rond een uur of 8 de oprit op, meestal na een uitgebreide Whatsapp-videocall met mijn verspaanste wederhelft.

Mijn trouwe blauwe Touareg mag dan uithijgen. We hebben nu precies 12 maanden en 63.000 km een relatie. Stroef en  wispelturig gestart, maar ondertussen robuust en betrouwbaar. Één keer per week mag ie in Duitsland even laten zien dat 200 een mooi getal is. Want die suffe 100 km/u in Nederland vindt ie kneuzerig. Hij voelt zich vaak gekooid als een rollade in een netje.

Als ik nog puf heb, wok ik een maaltijd in elkaar. Vaker gaat er een eerder bereid prutje in de magnetron op standje 3, 15 minuten, 850Kw. Ook die grote gele M kan 1 x per 2 weken op mij rekenen voor een Drive-in bezoek. Dan ben ik nog te moe om de knop van de magnetron in te drukken. Soms heb ik op één van onze locaties ’s middags al warm gegeten en is een noodle-soepje al genoeg. Alhoewel ik best een leuk potje kan koken, vind ik er in mijn eentje geen bal aan.

Ik vind het heerlijk als ik ’s avonds niet meer te hoeven praten. Mijn bakje “leuk” is dan op, volgens Marion. Ik probeer nog een glimp van het NOS-journaal op te vangen en kijk ondertussen op mijn Ipad in de TV gids of er nog iets leuks komt. Dat is eigenlijk volslagen zinloos, want de diarree die wij in Nederland over 10 zenders verdelen, kun je nog niet met 100.000 volwassen luiers opvangen.

Die hysterische Martin Kwijland is altijd ergens te zien. Ik vind die dochter eigenlijk nog erger. Van dat zangerige, aanstellerige, verveelde einde van elke zin gaat toch je libido naar de kloten? Ik weet dat iedere uitzending een gerepeteerd toneelstukje is, maar dan is één of twee seizoenen toch genoeg? Net zoals ooit de real life soaps van de Tokkies, Barbie, Tiny&Lau, Andy&Melissa. Even is het leuk en dan denken ze ineens dat ze onmisbaar zijn en echt wat kunnen. Vreselijk toch?  

Er zijn wel meer programma’s waar ik chronische jeuk in de schaamstreek van krijg. Zoals ‘Help, mijn man is een klusser’. Stel, je hebt zo’n vent die niks afmaakt. Dat je moet douchen in een omgekeerde glascontainer met kippengaas als afvoerputje. Dat je het eten moet koken in de afgedankte betonmolen met een soldeerbout als warmtebron. Dat je je tangaslip moet wassen in de lekkende regenton. Dan heb je twee keuzes: je blijft (want je vindt het niet erg) of je gaat weg (want de maat is vol). Maar je gaat niet in het openbaar op TV lopen janken en je man af fakkelen. Dan kom je in aanmerking voor de Patty Brard-award.

En nu komt Linda de Mol, het vrouwelijke testbeeld van Nederland, weer met een nieuw programma. Waarin je voor een paar euri op TV letterlijk een blind date krijgt. Je krijgt de ander pas te zien als je eigenlijk al verloren hebt. En dan heb je 30 seconden de tijd om te bepalen of het de liefde van je leven wordt. Welke mafklapper verzint zo’n format? Linda staat je zoetsappig en zweef-tevend de afgrond in te kletsen. En dan zeg je, overdonderd door de entourage in de studio, ja. Om 5 jaar later gebeld te worden voor dat andere programma van Linda’s broer: Help, mijn man is een klusser.

Is het dan alleen maar kommer en kwel op TV? Nee, er zijn pareltjes die mij kunnen bekoren. Zoals de afgelopen weken Chansons, waarin Rob Kemps van de Snollebollekes en Matthijs van Nieuwkerk, slenterend door Parijs, een ode brengen aan de Franse chansons en haar beroemde zangers. De onuitputtelijke detail kennis van Rob Kemps en de subtiele liefde van Matthijs voor o.a. Charles Aznavour leverde ontroerend mooie beelden op. Ook het programma boederij van Dorst levert mooie TV op. Wat een authentiek mens (m/v/o) is die Raven toch.

Eergisteren won de documentaire Kinderen van Ruinerswold de Gouden Televizier-Ring 2021. Dat is een mooie beloning voor een stel veerkrachtige kinderen die jarenlang geterroriseerd door een godsdienstwaanzinnige vader. Ik zag de emotionele speech van de kinderen en maakte een diepe buiging. Vorige jaren won Martin Kwijlant. Een groter contrast is niet denkbaar.

Adios Zaffie, versie 4.0

Al jaren verkondig ik in deze column dat onze trouwe Spaanse hoerensloep bedankt wordt voor haar trouwe diensten. Maar elke keer rechtte deze oude Iron Lady haar rug en legde zich niet neer bij haar eenzijdig aangekondigde pensioen. Ik ken politici die sneller van het podium verdwijnen…

In 2010 kochten we Zaffie bij een lokale Gironese garage. We waren gevallen voor haar ruimte met 7 stoelen, een hele vooruitgang na de Rode Tank Renault Megane met omlaag zakkende elektrische ramen.. Zaffie kreeg als bijnaam De Grijze Bus en er is geen equivalent in de autowereld dat een auto meer recht doet. Ze verzaakte nooit (al pufte ze af en toe een beetje blauwe rook), accepteerde elke passant als volwaardig chauffeur, lag niet wakker van een deukje meer of minder en kon ook prima leven dat er soms 400 kilo cement van achteren werd binnen gedrongen om dan, half door haar hoeven zakkend, naar Rosamar te moeten kreunen.

Een paar jaar geleden, in de nadagen van haar Spaanse leven, kreeg ze nog een fikse aanvaring met een Barcelonese stadsbus. Haar baas dacht, een tikkie overmoedig met 600 kilo aan Nederlandse relaties aan boord, dat die rode bus wel zou uitwijken. Maar vanaf haar rechter-voorlamp tot aan haar achterklep werd Zaffie stevig gepenetreerd door de bruut. Om geen onnodige discussie uit te lokken, haasje repte haar baas zich weg om de volgende dag met een schuursponsje haar flanken te ontdoen van de rode busverf. De buitenste verflaag verdween en halfnaakt stond ze op de oprit in haar ondergoed…

Een paar jaar eerder had ik haar ook onbewust toegetakeld met een onbezonnen actie. Als herinnering aan mijn moeder kocht ik een Spaanse rozenstruik die ternauwernood in haar derriere paste. Bij het uitladen trok ik de struik in één vloeiende beweging naar buiten, maar de vinnige uitsteeksels hadden zich vastgeklampt in het plafond. Droevig hingen de repen stof als wapperende jaloezieën in de auto. De garage schatte de schade een dikke € 400,= om een nieuwe hemel in Zaffie te hangen. Ik koos er echter voor om van binnenuit alles met klinknagels weer vast te zetten en creëerde onbewust een kèk Chesterfield patroontje in het dak. Het was wel jammer dat sommige klinknagels aan de buitenkant van het dak een omgekeerde deuk vormden..

Maar nu, na 11 jaar trouwe dienst en op 18-jarige leeftijd gaat ze naar Gambia. Een longterm promise aan Ibrahim wordt werkelijkheid. Vrijdagmorgen had ik een rendez-vous met Alage Jula. Bij een afgelegen benzinestation in Blanes kwam een markante oude Gambiaan aanrijden in een oude Polo. Alage is al 40 jaar in Spanje, heeft hier 8 kinderen (en 4 in Gambia) en rochelt al 30 jaar voor alle Gambianen het transport. Auto’s, koelkasten, kleding, apparatuur; alles wat wij niet meer willen, gaat in een giga-container, waar elke centimeter wordt benut.

Met Marion in ons kielzog reden we naar Palamos om op een verlaten bedrijventerrein Zaffie achter te laten. De dag ervoor had ik haar in Macanet met Ibrahim’s vrienden volgestouwd met matrassen, TV’s, kisten, gereedschap, apparatuur, dozen en zelfs een TÜV geprüft kinderstoeltje. Daarna tuften we gedrieën terug naar Pineda de Mar om de auto af te melden bij de Spaanse RDW. En zoals altijd in Spanje ontbrak er weer een papiertje. Dat is niet iets om je heel druk over te maken, zeker niet als je Alage als ritselaar bij je hebt. Morgen is het bewijs van inschrijving in de Gemeente Macanet via Ibrahim in het bezit van hustler Alage en is Zaffie officieel statenloos.

Ibrahim heeft al een complete make-over ingepland als Zaffie in de haven van Banjul aankomt. Ze krijgt nieuwe stoelbekleding (is overal gescheurd), een nieuw binnen-plafond, een werkende stereo, de elektronica wordt gefixd, zodat je weer zien kunt hoe hard je rijdt en hoeveel Diesel je nog hebt. De deuken van de stadsbus worden eruit gehaald en ze krijgt een hele nieuwe verflaag. Geen idee welke kleur, maar zou niet verbaasd zijn als K3-paars de hoofdkleur wordt…

En dan gaat Zaffie haar 3e leven in, dat zeker nog 30 jaar gaat duren. Ze wordt de mooiste meid van Ibrahim’s dorp Dampha Kunda. Ik hoop haar snel weer daar te zien!

Rare snuiters

Het was een teleurstellende week met zwaar nieuws. Onder aanvoering van zuipschuit Remkes gaan dezelfde partijen die zichzelf de afgelopen jaren een brevet van onvermogen hebben gegeven, toch kijken of ze er niet 4 jaartjes bij kunnen plakken. Zouden we de term voltooid leven misschien ook iets breder kunnen toepassen, bijvoorbeeld bij aan het pluche plakkende politici?

Op de weg is het een puinhoop. Welk minkukel verzint het om in de drukste automaand van het jaar achterstallig onderhoud aan de A-12 richting Den Haag te gaan uitvoeren? 17 Corona-maanden de tijd gehad en nu iedereen weer in de toet-toet stapt, leggen we het land plat. 2 filerecords in één week. Ik hoorde een hotemoot van Rijkswaterstaat  op radio1 uitleggen waarom het niet anders kon, maar hij moest er zelf van stotteren. Zelden zulke slechte excuses gehoord. Flapdrol. Heeft zeker een gratis OV-kaart.

Maar verscholen achter deze muur van onkunde waren er deze week ook een paar hilarische voorvallen, die mijn humeur uit de diepvries trokken. Zo was er in Turkije een grootscheepse zoektocht naar een verdwenen dronken man. Urenlang werd er in bossen met man en macht gezocht. Gevreesd werd voor zijn leven, omdat het ’s nachts nogal afkoelt in de regio. Ook Mutlu hielp mee en riep constant hard de naam van de gezochte man. Totdat hij in de gaten kreeg dat hij zijn eigen naam stond te schreeuwen. Hij was daarna vooral bang om de reactie van zijn vrouw. Wat een held en wat een heerlijke dronken tor!

Mutlu heeft een bloedbroeder die in Litouwen woont. Die was een tijdje van de alcohol af en dat beviel niet zo goed. Daarom begin hij uit verveling metalen dingetjes in te slikken. Schroeven, spijkers, boutjes, dat werk. Er is meer dan een kilo ijzer operatief uit de maag van deze ijzervreter verwijderd. Ik kan me vergissen, maar denk toch dat een flesje vodka op zijn tijd beter is voor je maagwand dan een partijtje spijkers van 10 cm.

Oktober is ook de maand die wordt gebruikt om rokers proberen te laten stoppen. Er doen dan BN-ers aan mee om stoptober te promoten. Vrijdagmorgen liet de 71-jarige Patricia Paay weten dat ze al jaren stiekem rookte, maar er nu toch graag definitief mee wilde kappen. Het radio-interview ontaardde een beetje, want er werd haar gevraagd wat ze vond van het idee om maandverband en tampons gratis te laten verspreiden. De hele studio viel 10 seconden stil, toen ze zei:  “dat mogen ze dan ook met de Tena-ladies doen.” En daarna moest ze zelf het hardst van allemaal lachen. Zelfspot, daar word je een beter mens van.

Er kwamen ook een paar Corona-critici in het nauw deze week. Koekwouzen is eigenlijk een passender woord voor de Lange Fransen, Brian Roys en Douwe Bobs van deze wereld. Lange Frans, de opperwap van het eerste uur met onnavolgbare complottheorieën, was toch maar even gaan beunen in een feesttent waar de QR codes werden gecontroleerd bij binnenkomst. Al zijn #ikdoenietmeermee-fans gingen uit hun plaat en beschuldigen hun Fransie van hypocriet gedrag. Zijn reactie: “mensen moeten niet zo zeuren, er moet gewoon brood op de plank komen.”

Maar Brian Roy, ooit de stilistische linksbuiten van Ajax en het Nederlands Elftal, spant de kroon. Hij is deze week veroordeeld voor een tweet waarin hij zei dat Mark Rutte een ‘headshot’ ging krijgen. Omdat ‘Mark medeverantwoordelijk is voor de kinderhandel en het meewerken aan het terugdringen van de wereldbevolking naar 5 miljoen (..) mensen’. Best pittig statement, maar met een taakstrafje van 80 uur en voorwaardelijk celstraf kwam hij er goed van af. Hij had niet de moeite genomen om bij de rechter te verschijnen en ook geen advocaat gestuurd. Na afloop twitterde Brian: “Mark kan die hele taakstraf in ze naat douwe.” Het is misschien triest, maar ik lag helemaal in een deuk: wat een mafklapper.

Vooral dronkenmans-stommiteiten draag ik een warm hart toe. Ik ben weleens in een andere stad wakker geworden omdat ik met mijn dronken kop in de toevallig niet afgesloten achterbak van de verkeerde  auto in slaap ben gevallen. Shit happens. Vertel mij eens: wat is jouw meest domme actie ooit als gevolg van alcohol? Ik zal discreet zijn en het niet doorvertellen. Echt!

Elena, Mona en Sarah

Zo, na alle ‘grote’ verhalen van de afgelopen weken, wordt het vandaag tijd voor de normale, kleine dingen. Leuke en grappige voorvallen, Monatoetjes die ontslagen worden, het neusschotje van Dreetje Hazes en zijn barbiepop, dat werk. Klein bier heet dat.

We beginnen met een vreemd bericht. Op woensdag 15 september jl. is op tragische wijze de 7-jarige Elena overleden in Emmen. Wie? Elena, een vrouwtjes neushoorn in het Noorder Dierenpark Emmen, dat tegenwoordig met een fancy woord Wildlands Emmen heet. Ze woonde er al een tijdje samen met haar zus, relaxed tussen de impala’s en giraffen. Maar zonder mannetjes geen nageslacht, dus werd macho Limpopo (what’s in a name..) gehaald om de meisjes zwanger te maken. Geen idee hoe dat werkt in de dierenwereld, maar ik ken weinig succesvolle, gedeelde relaties tussen twee zussen en één man in onze wereld…. Ik moet meteen aan vuurspuwende vulkanen denken.

Na een paar weekjes gesnuffel achter tralies mocht het triootje dan eindelijk naar buiten. Limpopo stond al jaren droog, dus had snode plannen om ze allebei te nemen. Strak van de testeron rende hij eerst achter Elena aan, maar na een vermoeiend achtervolgingskwartiertje had ie nog niks te pakken. Elena was total loss, gleed uit en kwam op haar zij in een ondiepe poel terecht waar een muis nog uit klautert. Terwijl Limpopo op de rand stond te kijken of dit het nu was, verdronk Elena. De met een shovel toegesnelde Wildlands-verzorgers kwamen te laat om de 2000 kilo uit het plasje water te halen..

Waarom zijn hier over geen kamervragen gesteld? Wat heeft demissionair minister Schouten van Landbouw gedaan om dit te voorkomen? Is Limpopo wel vooraf onderzocht in het Pieter Baan Centrum? En wat is de rol van die staatssecretaris van Economische Zaken die nu ontslagen is: Mona Keizer, bijnaam de Giraffe uit Volendam? Die van de blunders met de energierekening, de enge uitvoering van de Corona noodhulp, het wegduiken rondom het akkefietje met Omzigt. Het kan toch niet zo zijn dat ze nu ontslagen is omdat ze als enige in het kneuzenclubje van Rutte durft te zeggen wat een puinhoop alle maatregelen zijn? Heeft zij als moeder van 5 kinderen Limpopo iets beloofd wat ze (weer) niet waar kan maken? Ik zeg: parlementaire enquête!

Maar hoe moet het nu verder in het wilde land? Vindt het zusje van Elena dat Limpopo toch een lekkere hunk is en een 2e kans verdient? Laten ze dan eerst al het water weglopen van die nep-savanne? Is Limpopo’s libido niet blijvend beschadigd? Is het niet beter dat hij eerst gaat droog oefenen op een opgezette koe? Hoe groot is eigenlijk de pielemuis van een 2000 kilo wegende neushoorn? Kunnen we niet beter kunstmatig Elena’s zusje insemineren om risico’s te beperken? Kan Mona daar misschien bij helpen als ze toch even niets om/in handen heeft?

Van een falende mannetjes neushoorn naar Dreetje Hazes jr. is natuurlijk maar een ieniemienie bruggetje. Als iemand nog dacht dat zijn gedrag de afgelopen jaren niet werd veroorzaakt door extreem gesnuif, dan raad ik ook diegene een intake sessie bij het Pieter Baan Centrum aan. Er is geen knul in Nederland die zo onnatuurlijk is opgegroeid als deze kwibus. Je moeder is op haar 15e door je vader ontmaagd, toen ze aan het ‘oppassen’ was. Je vader, een weergaloze volkszanger, is in je hele jeugd nooit één dag nuchter geweest. Gemiddeld 30 blikjes Hinniken per dag weggetikt.

Je meest traumatische levenservaring, de dood van je vader, is toen (en alle jaren daarna) uitgemolken als een credit card zonder limiet. Ik heb vooral medelijden. Want de zoon van Dreetje jr. komt misschien wel in dezelfde neerwaartse spiraal terecht, omdat hij geen normaal vaderbeeld krijgt. What comes around, goes around. Wat doet het met je als kind als je vader elke paar maanden met een nieuwe vlam komt aanzetten, waar hij ook volop mee in de social media verschijnt. Ik ken die Sarah van Zoellippen niet, maar het lijkt me ook geen blijvertje. Misschien heeft ze nog een zus…

Dit weekend krijgen we weer een beetje vrijheid terug. Laten we weer gaan genieten van de dingen die kunnen en mogen. Make love, not war. Wees geen Limpopo.

Capri Lemon

De leukste dingen in het leven zijn de onverwachtste. Zeker in combinatie met nieuwe gezichten op een onbekende plek. Nadat ik vorige week op zondag in alle vroegte Barcelona verliet om naar Napels te vliegen, had ik nog een paar uur tijd voor mezelf. Aan de zwembadrand van een prachtig hotel op een heuvel boven het centrum keek ik uit over de stad en de baai. Ik was er klaar voor.

Compagnon Marcel en ik waren uitgenodigd door onze foodsupplier Hocras, samen met 10 andere horeca-tijgers en het kernteam van Hocras onder aanvoering van Capitano Hans van der Eijk. Dat klonk vooraf niet bepaald als een straf. We werden begeleid door lokale gids Iris, die de lastige taak had om al die eigenzinnige karakters op de juiste tijd in beweging te krijgen. Na een dagje kende ze haar pappenheimers goed genoeg en volgde wij gedwee haar logische aanwijzingen op. Laat los……

De eerste avond brachten we door in het oude gedeelte van Napels, de Spaanse wijk. De rauwheid en puurheid is daar voelbaar, terwijl je door de smalle steegjes banjert en overal in de keuken kijkt. Napels is ook de stad van voetballer Maradona, omdat hij bijna in zijn eentje deze sleeping giant in 1987 kampioen maakte van Italië. Alle opgekropte woede naar het rijke Noorden (Turijn, Milaan) explodeerde en een volksheld was geboren. Op hét Maradona-plein van de Spaanse wijk dronken we blauwe Maradona-Aperol, dat het tandvlees deed terug kruipen naar de keelholte. De gefrituurde pizza en vissnacks, de wijnproeverij met talloze antipasta, het Late Night Dinner; we kwamen niets tekort!

Vooraf had ik me enorm verheugd op het bezoek aan Pompeï. Het overtrof alle verwachtingen. Tuurlijk was het druk en toeristisch, maar we spreken over een stad uit de oudheid die binnen 18 uur bedolven werd onder een 8 meter dikke laag stof, steen en lava. Het is onvoorstelbaar groot en weer tot ‘leven’ gebracht, want er woonden destijds wel 20.000 mensen. Nog zo’n eyeopener: die vuurspuwende heks Vesuvius staat 10 kilometer verderop. Het is niet eens zo raar dat iedereen zich in Pompeï veilig voelde, ook al rommelde het kreng vaker.

Volgende stop was Capri, waar we per boot heen sjeesde, wederom onder het genot van een hapje en een drankje. Capri is een prachtig betoverend eiland, maar ook verworden tot een Tourist Trap voor de rijkere reiziger. Alles is erop gericht om je veel geld uit te laten geven, met maffe taxi’s en superdure boutiques. Het hotel was prachtig, de hilarische pizza-maakavond met live muziek zorgde voor kramp in de lachspieren, de boottocht rond het eiland was superrelaxed.

Maar het absolute hoogtepunt van deze trip was de lunch bij een Agriturismo bovenop de heuvel. We werden erheen gebracht met een mini dikke lippenbusje die knap manoeuvreerde tussen leistenen muurtjes, citroen- en olijfbomen. De drie chefs Sidney, Mick en Tony (samen goed voor meerdere Michelin-sterren) hadden van de aangeleverde ingrediënten een weergaloze lunch gemaakt. De anti-pasta ging over in primi en secondi en we eindigden met zoete toet en veel lokale likeuren. Het voelde aan als La Grande Abbufatta, de beroemde schranspartij in de film van Marco Ferreri uit 1973. Maar wij hebben het wel overleefd, na 4-5 uur tafelen.  

Ondertussen was het liedje “ik kan zwemmen in Bacardi lemon” het lijflied van ons reisgezelschap geworden. Geen idee waar en hoe het is ontstaan, maar zelfs na thuiskomst deze week toetert het nog onophoudelijk in onze oren. Ik heb het zelf maar verbasterd tot Capri Lemon om de smaak van lokale limoncello vast te houden.

Op de terugweg naar het vliegveld reden we lange tijd in en om de stad Napels. En dan zie je toch wat armoede, werkeloosheid (>50%!) en de permanente aanwezigheid van de maffia doet met een stad. Veel bouwwerken zijn spuuglelijk, de infrastructuur is hopeloos verouderd, het geld is er gewoon niet. Het deed me in veel opzichten aan Palermo denken. Wel in een groter jasje, want al met al heeft Napels 3 miljoen inwoners, buitenwijken meegeteld. Een fascinerende stad!

Dus als je nog een keer het echte Napels wilt ontdekken: contact Iris (https://www.localinnaples.com/). En als je nog twijfelt wie je groothandel moet worden, bel Hocras. Misschien zien we elkaar dan wel over 2 jaar in Bangkok. Toch, Hans?

En aan alle reisgenoten: MILLI GRAZIE!!! A PRESTO!!

Calle Julio 8

Op het moment dat de meesten van jullie het vroege ochtendtoiletbezoek gebruiken om mijn stukkie te lezen, hang ik weer in de lucht. Dit keer onderweg van Barcelona naar Napels, maar daarover later meer. Napels wordt luchthaven nr. 5 in anderhalve week. Je kunt maar ergens druk mee zijn…

Langzaamaan beginnen we de zomer in Rosamar los te laten. Ik ben drukker met het in orde maken van de camera’s en het alarm dan met het vertroetelen van mijn zwembad. Vrijdag hebben we nog uitbundig en groots de verjaardag van Lenny gevierd, als slotakkoord van het bezoek-seizoen. Gistermorgen togen we naar Barcelona om onze rol als mantelzorgers serieus te nemen.

Vriend Robert was voorzien van een nieuwe heup in het Dynastie ziekenhuis Teknon en wilde graag door zuster Klivia van Beckhoven thuis privé-zorg ontvangen. Ruimhartig stond ik Marion af voor dit nobele doel, om de rest van de dag gebombardeerd te worden met kiekjes vanaf het strand, het lunchrestaurant, de loungebar en de pizzeria. Er staat telkens wel ergens een kruk in beeld, maar ik heb toch sterk het idee dat de “nieuwe” heup er al een maand of 6 geleden in is gebeiteld. Dat verklaart misschien ook de golftas in Marion’s auto in plaats van een stethoscoop.

Het was voor mij weer eens tijd om tante Ria te verblijden met een dagje quality-time. Eerst de gebruikelijke klusjes afgewerkt en bij gekletst, daarna een uitgebreid aperitief met amuses. Om de dag een beetje te breken, maakten we een tochtje langs voor mij onbekende plekken. Dichtbij de Sagrada Familia ligt Hospital Sant Pau, een schitterend staaltje architectuur uit de typische Catalaanse Modernisme tijd van begin 1900. De tijd van Gaudí, Domenech en ook wel Picasso. Het oude gedeelte is nu een museum en absoluut een bezoek waard, zeker als je alle andere highlights al een keer gezien hebt in De Stad der Wonderen.

Daarna togen we naar het huis waar ik mijn eerste levensmaanden heb doorgebracht. In het labyrint van de Guinardó, een oude wijk aan de bovenkant van de stad tegen de rondweg Ronda de Dalt aan, was het door alle kronkelende éénrichtings-straten een ware zoektocht. Maar ineens stonden we voor Calle Julio nr. 8. Alle herinneringen kwamen bij Ria weer naar boven en elk raam vertelde en ander verhaal. Mijn eerste portretfoto is daar op het dakterras gemaakt, met de Sagrada Familia als décor. Het was een mooi tripje langs Memory Lane.

Op de terugweg stuitten we op de jaarlijkse Diada, de dag waarop de Catalanen groots vieren dat ze op 11 september 1714 vernietigd zijn door het leger van de Spaanse koning, natuurlijk met de hulp van die gluiperige Fransen. Ik ken maar één volk die de pijnlijkste nederlaag uit haar historie viert als een nationale feestdag. Ik vrees dat de vurige wens van de betogers “Lluitem y Guanyarem (we strijden en zullen winnen) op hetzelfde uit gaat lopen. Want de 600.000  (!)fanatieke betogers vandaag weten ook dat 300 jaar dialoog met Madrid nog weinig heeft opgeleverd.

Eind oktober verhuizen we ons Spaanse huishouden naar Malaga/Torremolinos voor de wintermaanden. We komen er al vaak en graag, hebben er een leuke schare Andalusische vrienden en hebben nu voor een maandje of drie/vier een leuk appartementje gehuurd. Ik ga mijn vlieggedrag aanpassen naar Malaga Airport. En voor diegene die nu denken: “leuk logeeradresje, wanneer kunnen we langs komen?” hebben we ontluisterend nieuws; we hebben juist gekozen voor 1 slaapkamer. Op de slaapbank in de huiskamer passen alleen onze dochters. Maar laat je niet ontmoedigen;  Malaga is een top 3 weekendtrip plaats in Spanje, die het verdient om te bezoeken. We spreken graag af voor een middag borrelen met tapa’s.  

Maar nu eerst naar Napoli en Capri, ook geen straf. Samen met compagnon Marcel ben ik uitgenodigd om een culinaire verwentrip van 4 dagen te maken met onze groothandel Hocras. Wie goed doet, goed ontmoet zullen we maar zeggen. It’s a dirty job, but somebody has to do it. De hotels zijn oogverblindend, het tourprogramma gaaf en ik mag toch verwachten dat we met zo’n vakgenoot als gastheer niet op een sprietje bleekselderij gaan knagen. Volgende week zal ik voor een deugdelijke feedback zorgen hahaha!

Rondjes rijden

Grappig. Onverwacht denderde mijn column vorige week de meest gelezen top 10 binnen. Terwijl ik zwoegend, te midden van lallende vrienden, er uren op heb zitten te kauwen. Meestal ben ik met een stief uurtje wel klaar, zoals waarschijnlijk vandaag. Sterker nog, ik denk dat de meeste van jullie snel gaan afhaken en ik sluit zelfs doodsbedreigingen niet uit.

De titel verraadt het al, we gaan het over de Formule 1 hebben. En om maar met de deur in huis te vallen; ik heb helemaal niks met dit opgefokte gedoe van geldverspilling, milieuschade en testeron-gebeuk. Half Nederland werd hysterisch toen de Britse modeclown Hamiltoen onze Jumbo-jongen Mad Max een schouderduwtje gaf. Gebeurt in elke sport, zeker als er PK’s bij komen kijken. Vakanties naar Engeland werden geannuleerd, Mercedes-leaseauto’s werden ingeleverd, the Beatles werden geboycot. Wat waren we boos!

Één van mijn beste vrienden (ik noem geen namen, maar hij is kaal, woont op een golfbaan in Spanje, drinkt graag Gin en krijgt morgen een nieuwe heup omdat hij de oude dansend op ons terras vorige week heeft versleten…) is zojuist wakker geworden in zijn Red Bull shirt en ijsbeert nu, 8 uur voor de race, al zenuwachtig rond voor zijn 199-inch TV-scherm. Jaren geleden nodigde hij me uit om mee te gaan naar de F-1 van Catalunya, waar hij twee mooie Paddock-kaarten voor had gescoord. Ik vond lunchen met Marion ’s middags net een tikkie leuker en ging niet mee. Max won toen zijn eerste race…

Ik vind het aandoenlijk en lief hoe mannen er volledig in op kunnen gaan. Zij weten nog beter de exacte maat van de rechteruitlaat van een F1-bolide dan bij benadering de cupmaat van hun partner. Rondetijden, bandenwissels, driver-statistieken, tussenstanden in het puntenklassement, de onnavolgbare wartaal van Olav Mol, de analyses van al die Nederlandse loosers van vroeger; alles is belangrijk. Terwijl het alleen maar gaat over wie het meeste poen erin steekt. Ik ben misschien een tikkie te zwaar voor zo’n  kuipje, maar ik zou met mijn roekeloze rijstijl én de sponsoring van De Groene Artisanen zo voorin mee tuffen.

Vorig weekend miezerde het een beetje in België. Het was niets vergeleken bij het noodweer en de overstromingen van juli. Maar na twee rondjes achter de trekker van de wedstrijdleiding zwaaide een hotemoot met een vlaggetje en kon de Miss-poes onder de paraplu vandaan om champagne te spuiten. Punten verdelen, premies opstrijken en de 20 vrachtwagens en 1000 man personeel konden door naar de volgende raceplaats. Als er in Australië geracet wordt, zijn er 7 Boeings en  40 zeecontainers nodig om de reservespiegels en gevarendriehoeken die kant op te krijgen. Hoe dan in 2021????

Er wordt al heel lang beweerd dat de Formule 1 veel innovaties oplevert voor de gewone burgerauto’s. Een grotere fabel is haast niet voor te stellen, tenzij je Mark Rutte heet. De meeste verbeteringen komen juist van onderaf en vaak door autofabrikanten die niet meedoen aan deze poppenkast. Volvo had al kooiconstructies ontwikkeld toen Nikki Lauda nog met zijn oren kon klapperen. Saab hadden al kreukelzones toen Jam Lammers, de spreekpop van dit circus, nog op een BMX-fietsje door Zandvoort sjeesde.

En dan die Brillo-prins Bernard jr. Ik snap alle ophef en agressiviteit naar hem toe niet. Deze rijke knul heeft veel geleerd van zijn Opa en weet dat je als lid van het Koningshuis overal mee wegkomt. Dat is toch niks nieuws? Wij houden dat marionetten-legertje toch al veel te lang in het zadel? Het is net zo’n Russische Matroesjka-poppenset; je kunt de buitenste (de grootste) wel weggooien, maar daarna is de volgende de grootste. Maar Bernard heeft wel stalen ballen en lef. Against all odds doorgegaan en het voor elkaar gekregen. Petje af. Dus nu lekker plezier maken in Zandvoort, maar dan ook gewoon weer naar festivals. Of is dat teveel gevraagd voor de laatste drie ministers die nog over zijn: Eerlijk zijn?

Ik hoop voor iedereen dat Max vandaag wint. En wereldkampioen wordt. En dan, als een true Champion, op zijn hoogtepunt stopt. Dan kunnen wij als sportland alle aandacht gaan geven aan Sifan Hassan, onze olympische kampioene. Gewoon met de benen 2x goud en 1x brons gelopen. En mag Max, als belastingontduiker, vanuit Monaco er commentaar bij geven. Run Sifan, Run!

Good friends, good times

Even een weekend bijkomen van de Artisanen-hectiek. Geen betere plaats om dat te doen in ons huis in Spanje, met onze goede vrienden Robert, Angelique en Karin.

Het dagritme is simpel; relaxed wakker worden door een duikje in het zwembad, koffie en langzaam een ontbijtje, voorbereiden op de lunch met een aperitiefje, in de auto naar een strandplaatsje voor een uitgebreide lunch en daarna uitbuiken/siësta op het strand. Aansluitend nog even chillen bij een hippe strandtent en thuis afsluiten met een gin-tonic. En vooral heel veel lol.

Het voordeel van 50+ is dat je je niet meer constant bezig hoeft te zijn met je kids. De perikelen zijn er soms nog wel (kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen), maar ze leven hun eigen leven en je inbreng blijft nu beperkt tot advies en moral support.

Gisteravond hadden we buitendisco op ons eigen terras. Dansen als pubers op muziek uit de jaren ’80. Met dank aan Spotify voor hun onuitputtelijke bron van inspiratie. George Michael, Commodores, André Hazes, Verdammt ich liebe dich, Bee Gees, Papa was a Rolling Stone, Frankie goes to Hollywood, Gloria Gaynor, Tavares, ABBA. De ruim geschonken Gin Tonics maakte ons los in de heupen. We waanden ons weer in Club Blouche, Juicy Lucy, Lord Nelson, E-3 in Geldern, Blue Note. God wat hebben we tot in de kleine uurtjes ongeremd gelachen en keihard genoten..

The morning after is op onze leeftijd wel een dingetje. Mijn ochtendpotje tennis begint dadelijk om 07.30 uur met vriendje Gerard. Sommige tennisballen lijken dan nog doordrenkt met Tanqueray Sevilla, maar dan zonder tonic. Mijn linker ooglid probeert via mijn wang terug te klimmen naar zijn thuisbasis, de binnenkant van mijn mond voelt aan als de Atacama woestijn in Chili en mijn fragiele rechter achillespees heeft het zwaar na het gespring op de beat van the Business van Tiësto.

Maar het was het allemaal waard. Het is een groot goed om zoveel lol te hebben met mensen waar je van houdt. Sommige vriendschappen lopen al vanaf de jeugd. Anderen zijn pas later op de trein gesprongen. Want dat is wel een toepasselijke metafoor; vriendschappen zijn treinreizen. Jeugdvrienden zaten er al in vanaf het eerste perron. Vaak stappen ze uit na de schooltijd, omdat levens niet meer parallel lopen. Dan zijn er ook anderen weer ingestapt, die een stukje rails meepakken.

En elk stukje gezamenlijk reis is een verrijking van je leven, hoe kort het soms ook duurt. We hebben de neiging om te treuren om een afgebroken vriendschap. Terwijl je eigenlijk elkaar moet bedanken voor de mooie tijd en de herinneringen daarna moet koesteren. Ook moet je niet bang zijn om de knoop door te hakken om met een vriendschap te stoppen als het niets meer brengt. Natuurlijk hoeft het niet altijd in balans te zijn. Maar als je het met tegenzin in leven houdt en er negatieve energie van krijgt; sluit het af en herinner de mooie momenten. Dan heeft het toch je leven verrijkt, zonder dat de reis uit de rails is gevlogen.

Het is niet raar om op Linkedin 1000 contacts te hebben of op Facebook 200+ vrienden. We zijn er erg druk mee om dat in de lucht te houden. Terwijl het bijna onmogelijk is om meer dan 25 vriendschappen goed te onderhouden.

Dus koester je vriendschappen. Soms zitten ze verscholen in de achterkamer van je prioriteiten. Het kan gebeuren dat vrienden een tijdje geen contact hebben. Maar een goede vriendschap gaat om kwaliteit en echtheid. En niet om kwantiteit en oppervlakkigheid. Als het moment daar is, pakken echte vrienden de draad op waar ze waren gebleven. In de ratrace van het dagelijks leven maak ik soms te weinig tijd vrij om dicht bij mijn vrienden te blijven. Als ik dat in de gaten krijg, ga ik schuiven in prioriteiten. Gelukkig zijn de meeste van mijn vriendschappen tegen onregelmatigheid bestand.   

Het zou mooi zijn als jullie vandaag even nadenken wie je van je vrienden al een tijdje niet gezien of gesproken hebt. Bel ze op of spreek af. Goede vriendschappen zijn onbaatzuchtig en maken een beter mens van jezelf. Geniet ervan. Zoals wij dat gisteren hebben gedaan!

Back to business

Maandagmorgen ben ik weer hard geland in de Nederlandse werkelijkheid. Bye bye zon en doei zwembad op 26 graden, hallo stortbuien en 14 graden. Voordat ik bij de auto was op de parkeerplaats van vliegveld Weeze was ik al kletsnat. Dochter Marloes en vriendinnetje Evie kwamen met hetzelfde vliegtuig naar Spanje, waarmee ik op de terugweg de kou opzocht. Want ik mocht weer werken!

Met De Groene Artisanen zijn we de afgelopen maanden in een stroomversnelling geraakt die alle verwachtingen overtreft. Zes nieuwe locaties al erbij voor de zomer en nog zeker vijf/zes de komende maanden. Deze eerste week na mijn vakantie heb ik vier afspraken gehad met potentiële nieuwe opdrachtgevers, die mij tijdens mijn vakantie gebeld hebben of ik z.s.m. langs kon komen om kennis te maken en een voorstel te doen. Ik heb dit in 30 jaar catering nog nooit zo extreem meegemaakt. Je gooit her en der wat kleine visjes uit en er hangen ineens joekels van snoeken aan je haak. Er zitten opdrachtgevers bij waar ik vorig jaar alleen maar van kon dromen. Hoe dan?

M.u.v. de zwaar getroffen branches (events, theater, horeca) is de economie alweer op volle kracht aan het draaien en zijn de verwachtingen dat we in 2021 met een groei van 3% gaan eindigen. Eerlijk is eerlijk, ik had dat nog lang niet verwacht. Er zijn nu al meer vacatures dan werklozen en daar zit voor veel bedrijven en ook voor De Groene Artisanen de grootste uitdaging. Hoe vind je nog mensen die je groei mogelijk maken? Woensdag was ik in Hoek van Holland bij een interessante klant, pal naast de ferries naar Engeland. Maar ik heb geen flauw idee hoe ik dat daar operationeel rond moet krijgen, zeker bij onverwachte ziekte etc. Als de aarde plat zou zijn, zou je precies daar ervan af kukelen.

Wij gaan ervoor kiezen om juiste oudere mensen (55+) enthousiast te maken om voor ons te werken. Het heeft geen zin om jonge, hippe mensen proberen te zoeken, want die kunnen overal terecht en zijn ook snel jobhoppend weer verdwenen. Maar ouderen met een gastvrije, positieve mindset zijn vaak blij om (weer) aan de bak te kunnen. Kortgeleden namen we in Utrecht een dame aan van 61 jaar. Haar CV was eigenlijk te belabberd; vol met fouten, te kort en alleen cafetaria ervaring. Maar haar enthousiasme en blijheid om de geboden kans maken alles goed. Aan ons de taak om de fysieke werkzaamheden goed te managen. Maar wat was ze vrijdag trots op haar eerste zelfgemaakte rode bieten wraps met humus. Toch wat anders dan bruin fruit uit de frituur.

Toch blijft er een donkere wolk boven de wereld hangen. Komt er nog een 5e golf? Werken alle vaccinaties nog wel na zes maanden? Wat als er een hyperbesmettelijke Gamma-variant komt? Laten we de teugels niet te vroeg vieren? Kun je mensen uitsluiten van dingen als ze niet gevaccineerd willen worden? Mag de vrijheid voor de één om te kiezen om niet te vaccineren, ten koste gaan van het recht van de ander om zorgeloos te leven?  Duivelse dilemma’s.

En dan Afghanistan. Eind jaren 80 leed Rusland daar na een oorlog van 10 jaar een zware nederlaag tegen de Taliban. Waarom? Omdat de Amerikanen veel wapens aan de Taliban gaven om het ‘rode gevaar’ tegen te gaan. Na 11 september 2001 (Twin Towers) moest en zou de VS wraak nemen. Tegen El Qaida en … hun vriendjes de Taliban. 20 jaar later hebben we niks bereikt en gaan we met de staart tussen de benen weg. Misschien willen de meeste Afghanen wel liever de Taliban dan een corrupte regering met steun van het Westen.   

En Nederland? Die weten al sinds juni dat het volledig mis zou gaan. Maar we moesten eerst nog een plannetje schrijven. En erover lullen. En de ministeries elkaar de zwarte piet toespelen. En dan gaan we met 1,5 vliegtuig veel te laat erheen. En de ambassadeur is als eerste foetsie. Wat een schaamteloze wanvertoning. Too little, too late. Same shit, different day. Gebrek aan daadkracht, geen besef van urgentie. Te lamlendig om bijtijds 1000 loyale mensen op te halen.

Maar we hebben wel gender neutrale Gouden Kalveren. Dat dan weer wel..

Los gatos

In de laatste stuiptrekkingen van mijn vakantie wil ik nog een keer mijn hart luchten. Over iets wat me ook hier weer mateloos heeft geïrriteerd. En ondanks al mijn verwoede en soms zelfs agressieve methodes word ik telkens ongenadig en hooghartig in mijn hemd gezet. Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik word helemaal gestoord van het asociale en egocentrische gedrag van katten!

Het speelt al langer, maar deze week loop ik weer rond met moordneigingen. Na het vertrek van mijn Franse bovenburen 1,5 jaar geleden, met in hun kielzog alle 22 katten, hoopte ik op een katloos tijdperk. Geen poep meer in de perken, geen haren meer op de loungeset, geen minimuisjes meer op de deurmat, geen miauwerige aandachttrekkerij buiten waterpistoolbereik. De naaste buren komen alleen in het weekend, de katten van de overburen zoeken al jaren een andere route dan via The Rosamar Death Trail. We kregen leuke jonge nieuwe Spaanse bovenburen met 1 keffertje en twee suffe huiskatten.

Maar die laatste twee zijn steeds meer gaan genieten van het buitenleven en hebben in Corona-tijd alle vrijheid gebruikt om ons perceel volledig te herinrichten met looproutes, flaneerboulevards, buitentoilet en naturistencamping. Bij aanvang van mijn vakantie twee weken geleden heb ik meteen een tegenaanval ingezet, waarbij Operation Dessert Storm tot een padvindersuitje verbleekte. Prikkeldraad, hoge tonensensoren, waterpistolen, klopjachten, buks in gereedheid.

Er is deze week een nieuwe dimensie bijgekomen. Één van de minkukels maakt de godganselijke dag hysterisch jankende babygeluiden. Met mijn gebrekkige kattenkennis ging ik er altijd vanuit dat dit soort neurotische aandachttrekkerij van vrouwenpoezen was. Bedoeld om een argeloos mannetje in de val te lokken. Ik begrijp sinds vandaag dat het katers zijn die dit doen. Hoe zielig ben je dan? Als je dit soort nichterige aanstelleritis nodig hebt om de blits te maken? Je stamt toch van de leeuw af? Ga dan g.v.d. diepbrommend en grommend alle moppies angst aanjagen. Maar krols zijn betekent dus dat je Gordon na doet die klem zit met zijn pielenmuis in een puntenslijper. Get a life!

 In Duitsland hebben wij ook al jaren last van deze smiechterige tuinsluipers. We hebben ze niet uitgenodigd, maar dat kan ze geen snars schelen. Met de arrogantie van Nina Brink (kennen jullie haar nog?) paraderen ze door onze perken, hengelen ze naar onze goudvissen, draaien ze drollen in de kruidentuin. Als het een hond zou zijn, kwam er een baas achteraan die zich diep buigend zou verontschuldigen voor het wangedrag van zijn huisdier. Hebben jullie wel eens een kattenbaas (m/v/o) dat zien doen? I rest my case.

Ik wil een nieuwe dierenwet en ga dat aan de Partij voor de Dieren voorleggen: Gelijkstelling voor honden en katten. M.a.w. elke baas loopt continu overal achter zijn kat aan met een plastic zakje, een plastic handschoen en ruimt meteen zonder morren de bruine vinger op die zijn prins of prinses heeft uitgekakt. En neemt dat gevulde plastic zakje mee naar zijn eigen tuin om het daar naast de muntplant en bieslook te draperen. En dat krolse gejank wordt, net als het blaffen van honden, na 22.00 uur strafbaar gesteld. Opsporen, vangen en op Rottumerplaat dumpen als straf.

Heel soms tref je een leuke kat. Zoals Jimmy, de ( R.I.P.) kat van onze vriendjes Gaico en Petra. Gezellige dikke lobbes, altijd lief voor de baas, 15 uur per dag vanaf de poef de wereld bekijkend zonder aandachttrekkerij. Maar ik weet zeker dat Jimmy een gereïncarneerde Cocker Spaniel was met een BMI van 32. Het was helemaal geen kat, maar gewoon een hond in een verkeerd lichaam.

Misschien is mijn aversie tegen katten ook wel een voortvloeisel uit de bijnaam van de inwoners van Madrid; los Gatos! Omdat het nachtleven daar nooit stopt. Geen idee of dat nog klopt, want de laatste keer dat ik in Madrid ben geweest was in 1982. En dat houden we voorlopig nog maar even zo. Want ik blijf een hekel houden aan dat lokale clubje, met dat foeilelijke witte Wibra-ondergoed als clubtenu.

Mijn vorige Franse bovenbuurman is na mijn kort deurbezoekje binnen 6 maanden terugverhuisd naar Frankrijk. Misschien los ik het deze keer ook eerst ‘pratend’ op. Moet ik wel even de buks thuis laten…..