FOUT

Ik vind het altijd een vrolijke tijd van het jaar, zo vlak voor het feestgeraas. Mensen raken in de stress om niets. Grote Bedrijven die op het laatst nog kansloze targets willen halen, managers die 38 beoordelingsgesprekken in één week stoppen en saaie fantasieloze dozen die vlekken in de nek krijgen welke kerstgerechten er op tafel moeten komen. En dan foeteren op de Allerhande omdat er maar 15 vleesgerechten in staan. Haha!

Het is ook de tijd van de lijstjes en dan bedoel ik niet de werkverschaffende lijstjes van Marion. Het gaat om de Beste Sportman, de Muziektop 100.000, de Beste Zanger, de Slimste Student, het Snelste Doelpunt en de Hardste Scheet van het jaar. Maar de leukste zijn toch de Foute Lijstjes: mensen of bedrijven die zich volkomen belachelijk hebben gemaakt. Voor Paal met een grote P. Stumper met een hoofdletter S.

Vol in het nieuws was deze week de Foutste Slogan van het jaar. En de terechte winnaar was de Larense kappert Rogier met de uitsmijter: “we doen wel vrouwen, maar we knippen ze niet.” Ik stond stil in de file en dacht even dat ik het niet goed had verstaan. Maar Rogier kan zo aan tafel bij de heren van Voetbal Insite, naast die moppersnor Johan Derksen. Er was genoeg concurrentie, kijk maar naar de top 10:

1. We doen wel vrouwen maar knippen ze niet (Barbier Rogier, Laren)

2. Ga niet zelf kutte, Bel Ronald Schutte! (Stukadoorsbedrijf Schutte, Dordrecht)

3. Voor ieder reetje een Aarts W.C’tje (Aarts Sanitair Service, Eindhoven)

4. Met je fiets in de penarie? Bel dan even met Harie (Fietsenmaker Harrie, Posterholt)

5. Theo en Peet, voor al u electriciteet (PC van der Peet, Rijswijk)

6. Het Solmar je vakantie zijn (Solmar Tours, Maarheeze)

7. Wespen horren buiten (Unilux, Boxtel)

8. Let us oystertain you! (Oestercompagnie, Rotterdam)

9. ’t is VERS(C)HOOR (Verschoor groente- en fruithandel, Ridderkerk)

10. Zonder ons gene plons (Ruimdienst Lazeroms, Antwerpen)

Een waardige opvolger die Rogier. Eerdere winnaars waren Van kop tot kont, worst in de mond (Worstenbroodjes van de Millse molen De Korenbloem in Mill), Zit je haircut (kapperszaak Local Heroes in Utrecht), en Iedere paal gaat erin (heibedrijf Steenman in Oosterblokker). Het schijnt nog goed te zijn voor je business ook… Volgend jaar wil ik zelf meedoen met de spreuk: De Groene Artisanen, na een week geen last meer van je organen. Beslist een kanshebbertje!

Morgen wordt ook bekend gemaakt wie de slechtste TV-reclame 2018, de Loden Leeuw, heeft gewonnen. Er zijn geweldige kanshebbers, maar ik wil eigenlijk dat de meest irritante BN-er van NL, René Froger, wint met die kots-commercial van Eyelove. Hij staat pas op 5, dus log even in op: Stem op die Engerd en zorg dat die patjakker, getrouwd met Langnek Natasha, wint. Je vraagt je serieus af hoe de directie van een bedrijf fiat geeft aan een hip trendy reclamebureau om je tent zo voor schut te zetten. Of je bent al bijna failliet, of je wilt graag een andere baan of al je voelsprieten zijn afgestompt naar te veel jaren op de Apenrots.

Wie ook een mooie prijs verdient dit jaar, in de categorie Grootste Zakelijke Blunder 2018, is de ex-directie van Pathé Cinemas. Op basis van een paar vage, geraffineerde e-mails gewoon 19 miljoen Euro overgemaakt naar onbekende bankrekeningen in het Midden-Oosten. Niet even checken bij de Franse baas, gewoon op vijf verschillende dagen overmaken. En dan toch nog je ontslag aanvechten, dan ben je wel aardig afgedreven als directeur. Ik denk dat ze nu met een geel hesje in Parijs rondlopen, klagend over het afstandelijke gedrag van de Franse fine fleur…

Maar eerlijk is eerlijk, ik heb de afgelopen jaren ook wel een paar noteringen verdiend. Die Jeep Grand Cherokee in de categorie Stomste Koop ooit. En natuurlijk de eindeloze rits aan foute projecten: de Nailhoover, de Vegastowel, No Candy, de Flexcan. De persoonlijke blunders laat ik liever aan jullie over om hier te vermelden. Ik mag wel hopen dat mijn dochters deze week niet meelezen met deze column, anders ga ik zwaar gedeprimeerd het jaar uit. Bij hun Daddy Losers-lijst is de Koran niet meer dan een kuis reclamefoldertje zonder foto’s…

Te koop: gele hesjes

Pffff. Ik dacht dat ik alles hier al een keertje had besproken. Politiek, sport, reizen, Spanje en ook mijn eigen mannenwereldje. En dan trekken er ineens een paar Franse canards een geel hesje aan. Un peu furieux omdat de diesel wat duurder wordt. En wat er daarna gebeurt? Ongelooflijk.

Ik weet ook wel dat Frankrijk geen leuk land is om te leven. Tenzij je een goed gevulde bankrekening hebt, een appartement in het 6e arrondissement, een chalet in de Franse Alpen en een mooi buitenhuis aan de Côte d’Azur. Maar de middenklasse ploetert om rond te komen en de banlieus van Parijs, Marseille of Lyon zijn gewoon getto’s. Onleefbaar, gevaarlijk en een broeinest voor extremisme. Misschien is Frankrijk wel het Europese land waar de afstand (letterlijk en figuurlijk) tussen rijk en arm het grootst is.

Het is ook een volk dat graag klaagt, ontevreden is, veel staakt en iedereen de schuld geeft. Dus werd het protestje van de eerste Gilets Jaunes al gauw opgepakt door de grote meute. Ontevreden boeren? Geel Hesje. Boze studenten? Geel hesje. Belastingboze burgers? Geel hesje. Hekel aan de politiek? Geel hesje. Enz. enz. Dat gele, vormloze veiligheids-hansopje werd een symbool van onvrede. Prima, loop lekker samen voor lul met je reflecterende strepen.

Maar de explosie van geweld vorig en dit weekend is waanzin. Complete waanzin. Plunderingen, straatgevechten, honderden gewonden, chaos, vandalisme, vernielde kunstschatten. Niet door een debiel groepje van een man of 100, maar grootschalig en zelfs georganiseerd. Social Media heeft weer zijn steentje bijgedragen met opruiende oproepen, met fake news door foute organisaties. Veldslagen werden er gevoerd in de grote steden in Frankrijk en Brussel.

Er is één argument waar ik me al een tijdje kapot aan erger: “Ja maar, ze hebben het er zelf naar gemaakt.” De grootste onzin van deze eeuw. Zoals: “Ja maar, Mark Rutte heeft het er zelf naar gemaakt. Hij luistert niet naar ons.” DAT IS GVD MAAR GOED OOK! Ik ben geen fan van Markje, maar we hebben in ons democratisch systeem via verkiezingen mensen gekozen die samen regeren op basis van een meerderheid. Dus laat je horen als je het er niet mee eens bent, breng gerust een proteststem uit op Baudet of Wilders, klaag je suf à la Française. Dat is je recht. Wees lekker boos.

Maar veel boze mensen gaan over alle acceptabele grenzen heen. Agressief, bedreigend, onbeschoft en ja, ook vaak racistisch. Ik heb dit jaar, voor het eerst, geen Sinterklaasgedicht gepost op mijn blog. Gewoon geen zin in, net als vele anderen. Maar ik heb de woorden AAP en ROT OP NAAR JE EIGEN LAND weer honderden keren voorbij zien komen, als ik inzoomde op de comments van de beruchte sites. Ik moet me dan echt inhouden om niet te reageren, want het is volstrekt kansloos. Je krijgt al snel een strontbak van bedreigingen en scheldkanonnades over je heen.

Op de lokale Nijmeegse zender RN7 was afgelopen week een filmpje te zien van het Gele Hesjes protest in Nijmegen. Ik heb heerlijk gelachen om zoveel domheid. Alle 87 hesjesmensen hadden een andere reden om er te zijn. “Ik ben voor Zwarte Piet”, “ik ben tegen armoede”, “Rutte moet oprotten”, “weg met de banken”. Ik maak me minder zorgen dat het hier net zo escaleert als in Frankrijk.

Ondertussen zit ik wel met 13 gele hesjes in mijn maag, verspreid over 3 auto’s en twee landen. Ik word bij panne nog liever van mijn sokken gereden dan met zo’n hesje te worden gezien. In Spanje zijn ze verplicht, maar probeer ik me er zwaaiend met mijn clubcard van FC Barcelona wel uit te lullen. Wat zou een goed internationaal alternatief zijn, als vervanging van de ‘besmette’ gele hesjes? Een paarse, fluoriscerende boxershort? Een felblauwe Pino-muts op je knar? Zwaaien met een lichtgevende opgeblazen groene condoom? Ik vind alles goed, maar no more yellow vests!

Over naar iets luchtigers. Ik heb gelukkig een beetje afleiding, want ben al het hele weekend aan het kokkerellen. We vieren vandaag kerst in Duitsland, met 11 mensen (m/v) en 6 gangen. Lekker bijtijds, maar iedereen is nu in het land. Mooie gedekte tafel, lekker gerechten, fijn gezelschap. Niks formeels, maar wel een dresscode: GEEN GEEL!

Welcome to Estonia!

Waar een deur dicht gaat, gaat een andere weer open! Dat hebben jullie hier al eerder gehoord de afgelopen weken!

De vele annuleringen van het ondoorgrondelijke Ryanair hebben ons met een beetje creativiteit gebracht naar Tallinn, de hoofdstad van Estland. Waarom wij het Estland noemen is mij een raadsel, want de rest van de wereld noemt deze Baltische staat gewoon Estonia.

Dus werd vrijdagmiddag de vlucht van twee uur naar het Zuiden ingeruild voor een vlucht naar het koude Noorden. Van +19 naar – 8 graden. We waren erop voorbereid, want mutsen, handschoenen en winterjassen hadden we allemaal in ons rolkoffertje gepropt. Van het moderne vliegveld Lennujaam naar ons appartement was slechts 15 minuten en onze host stond al klaar voor een snelle check-in. Binnen een uur na de landing zaten we in een trendy hotspot aan een groot glas Alexander bier, een mooi glas Merlot en heerlijke verse Italiaanse gerechten.

Estonia is al eeuwen lang een cruciale plek tussen Rusland, Scandinavië en West-Europa. In de Middeleeuwen als Hanze-stad, in WO2 als brug voor de nazi’s om Rusland binnen te vallen en daarna voor de USSR een zwaar bewaakte veiligheidszone richting het Westen. Ze hebben er stevig onder geleden, de Esten. In 1991 lukt het ze om zich los te maken van Rusland en weer als onafhankelijke staat verder te gaan. De late aansluiting bij de EU in 2004, was kantje boord. Van de ene Unie (die van de USSR) naar de andere ( de EU), veel Esten waren sceptisch. Best terecht, want al jaren is Estonia een koploper in economische groei, welvaart en investeringen. Dat merk je ook aan de prijzen, want ze doen niet onder voor Nederland.

Misschien viel dat wel het meeste op, de eerste 24 uur. Fantastische wegen, luxe vliegveld, waanzinnige shoppingmalls, heel veel dure auto’s en een prachtige mix van authentieke oude gebouwen en hypermoderne flats en business-centers. Je verwacht toch een beetje naar een oud-Russisch staatje te gaan, maar komt terecht in welvarend onbekend deel van Noord-Europa. De vervallen Sovjet-flats en sjofele overheidsgebouwen staan er nog wel, als overblijfselen uit een donkere periode. Maar de meesten worden omgebouwd naar trendy hotspots in herrezen wijken, vol met kunst en artwork. It is hip and happening in Tallinn!

Toch is de oude Sovjet-mentaliteit niet verdwenen. Toen wij de eerste avond in de supermarkt onze aankopen op de lopende band legden bij de kassa, werden de biertjes en de wijn zonder uitleg verwijderd en weggelegd. Na een moeizame woordenwisseling legde de sikkeneurige caissière uit dat alcohol na 22.00 uur niet meer mocht worden verkocht. Ze sloot de transactie af met de cynische woorden “welcome to Estonia”, waarbij haar Slavische gezicht geen spier vertrok. We hebben het daarna nog wel vaker gezien, die onverschillige, bijna apathische houding. Het is maar een klein smetje op een aangename en verrassende ervaring.

Zaterdagmorgen hebben we een klassieke Hop On-Hop Off bustour gemaakt van anderhalf uur om een eerste indruk te krijgen. Tallinn was ruim en uitgestrekt met mooie natuurgebieden vlak bij de stad. De baai ligt vol met mooie stranden, strandtenten en watersport-mogelijkheden. Wel jammer dat er nu ijsschotsen tegen het strand aan kruien…. De striemende koude wind maakte de gevoelstemperatuur -18 en na het eerste rondje Hop On-Off doken we snel in een Middeleeuws restaurant in het hartje van de oude stad. Ze hadden hun best gedaan om authentiek over te komen: kruidenbier in een stenen pul, stevige simpele gerechten, alleen kaarslicht en een troela in de bediening in een schattig handsopje uit de 14e eeuw. We hebben smakelijk gelachen!

In de namiddag kwamen we verkleumd terug in ons appartement om te genieten van onze prive-sauna, slim ingebouwd in de badkamer. Om af te koelen namen we in adamskostuum plaats op het balkon, met uitzicht op de vertrekkende en aankomende cruiseschepen en ferry’s. Ik moest toch even denken aan het drama met de Estonia veerboot in 1994, met 852 slachtoffers de grootste scheepsramp in Europa na WO2. Het zal toch niet dat de kapitein toen ergens op een balkon iets raars zag en vergat de boegklep goed af te sluiten?

Al met al is Tallinn verrassend leuk met veel historie. Een absolute aanrader als je een keer van de geijkte paden af wilt. Misschien is de kersttijd, ondanks de kou, juist de beste tijd om er een weekendtrip heen te maken. Wij zullen vaker op zoek gaan naar vergelijkbare hidden secrets. Er is nog zoveel te zien in de wereld. Soms dichterbij dan je denkt!

Winterslaap

Ivm verplichte jaarlijkse ATV deze re-post uit november 2014.

Ik ontkom er niet aan. Jullie ook niet. Langzaamaan probeert de winter ons ritme te ontregelen. Dagen korter, files langer, humeur donkerder. Tuinen worden winterklaar gemaakt, buitenkraantjes afgesloten. Voor mij is er altijd één moment dat de donkere dagen aankondigt; als wij onze Spaanse palmboom weer vorst-proof inpakken.

Het is een beetje een rituele dans, die we zo lang mogelijk uitstellen. Het moment waarop we de aardewerkpotten uit Breda (niet NL) weer in de garage opbergen. Anders knapt het glazuur-bloemenmotiefje eraf. De laatste keer het gras maaien. Het haardhout opgestapeld klaar voor het fikkie stoken. En dan dus ook de palm in een Onno Hoes-condoom hijsen. Met zijn drieën. Omdat de ijzige Pyreneeën-wind soms onze tere plantjes teistert. Twee jaar geleden alle fruitboompjes naar de klotos. Ternauwernood de palm gered, die er meteen een rode boktor aanval overheen kreeg. Door Marion aangepakt met een Omoe recept: lauw water met zeepsop erin gieten. En dit jaar glorieus herrezen en mooier dan ooit.

Het zal je niet verbazen, maar ik heb een bloedhekel aan de winter. Tenminste, de standaard Nederlandse winter. Druilerig mistig zeikweer rond de 0 graden. Brrrr. Geen hekel aan knetterharde vrieskou met helblauwe luchten. Die heb je gelukkig vaak hier in Spanje. Maar ’s morgens wakker worden in het donker, overdag schemerig en vanaf 16.30 al weer donker. Killing. Ik snap de hoge zelfdodingscijfers in Scandinavische landen. Zonlicht is cruciaal en onontbeerlijk. Daarom tanken wij ook in de winter om de twee weken zonlicht in Spanje. Vitamine D en ook Vitamine R (van de Rioja). In de hoop dat we dan in maart het Hoesje van de palm af kunnen trekken.

We zijn ook best jaloers op winterslapers. Zo’n bruine beer die zich klem vreet aan heerlijke zalm om daarna 4 maanden in een donker hol te gaan knarren. Hartslag terug naar 40 en dan de oogjes dicht. Heerlijk! Ik vermoed dat Marion nog wat prehistorisch DNA bezit. Van de stam van de Holeberen. Die gasten doken 5 maanden in een grot en kwamen er pas uit als de eikels aan de boom hingen. Zou ze heel graag willen, maar die eikel heeft ze al. Eentje die ’s winters uit pure verveling vet gaan verbranden. Op een berenvelletje voor de open haard. Terwijl Marion liever begin november de oogjes dicht doet en in maart weer open. Gelukkig heeft ze een pittige baan deze winter, waar ze haar energie in kwijt kan. Dit keer bij zorgboeren. Heb ik even wat minder last van voorbij vliegende winterdepressies…

Voor mijn vriend Ibrahim breken weer spannende tijden aan. We zijn nu ruim 2 jaar bezig om zijn verlenging rond te krijgen. Het wordt kantje boord. De autoriteiten doen er alles aan om hem het land uit te krijgen. Wij hebben er alles aan gedaan om dat tegen te gaan. Vuistdikke dossiers, advocaten, eindeloze procedures. En waarom? Om te zorgen dat zijn semi-legale status wordt verlengd. Zodat hij weer een keer naar huis kan. Naar zijn zoon van 3, die hij nog nooit heeft gezien. En als diepgelovige moslim blijft altijd positief. Terwijl ik met mijn Westerse cynisme alle overheidsbeslissingen wantrouw. Daar snapt hij niks van, het is hier toch goed geregeld? En ja, ook een beetje corrupt, maar dat is toch overal zo? Obama moet toch ook dealen om al die illegalen een status te geven? That’s the way of the world! (mooi nummer van EWF trouwens).

Wat zouden we kunnen doen om de winter wat draaglijker te maken? In ieder geval geen geurkaarsjes of wierook. Treurig huismussengefreubel, word ik misselijk van. Misschien een Elfstedentocht? Mark Rutten met Kwalbert Verlinde (dus toch..)? FIFA wijst het WK 2026 toe aan Noord-Korea? Ze hebben schijt aan corruptie en mensenrechten. Gluiperd Blatter heeft met zijn Zwitserse achtergrond geleerd om met alle winden mee te waaien en toch geen schade op te lopen. Net Teflon, blijft niets aan kleven. Ik wantrouw alle mannen die hun flinterdunne haarsliertjes horizontaal over de kale klets plakken met Kukident. Engerds.

M.u.v. een beetje skiën, hoop ik maar dat het snel maart is. Zitten we dan in de troep i.v.m. de verbouwing? Áls het doorgaat. Zou gebrek aan zonlicht ook je besluitvaardigheid aantasten? Lijkt er wel op. En het is pas november. Pfff.

Zaragoza

Soms brengt het leven je op plekken die je niet snel zou kiezen. En dat is toch meestal een garantie voor positieve verbazing. Dat geldt ook voor Zaragoza, waar we dit weekend zijn beland om dochter Anne-Roos te bezoeken.

Als laatste onderdeel van haar studie moest er nog een buitenlands strikje om. Valencia was qua studie-programma niet interessant en Madrid natuurlijk onbespreekbaar. Zo viel de keuze dus op Zaragoza, de vijfde stad van Spanje en toch onbekend. Steden als Malaga, San Sebastian, Sevilla, Cordoba of Granada staan hoger in de ranking van Spaanse city-trips. Dat komt ook omdat Zaragoza in niemandsland ligt, precies in het midden tussen Barcelona en Madrid. Het voelt een beetje als Den Haag; je komt er alleen als het moet.

De bevolking is hartelijk, de prijzen zijn laag en de stad is niet platgewalst door goedkoop toerisme. Zelfs de World Expo 2008 heeft niet meer blijvende aandacht opgeleverd. Er wordt ook weinig energie in gestoken om dat te verbeteren. Een soort mix van luiheid en gelatenheid, met een hoog Calimero-gehalte. Aragón, de provincie waarvan Zaragoza de hoofdstad is, was in de Middeleeuwen een trots koninkrijk dat aanzien genoot. Maar daarna kwam het klem te zitten in alle oorlogen.

In de Spaanse burgeroorlog (1936-1939) is er in deze regio vreselijk gevochten door de Franco-troepen en de Republikeinen. Belchite is zo’n spookstad die helemaal aan flarden is geschoten en als herinnering nooit meer is opgebouwd. We krijgen er straks een rondleiding, die indrukwekkend moet zijn. Zaragoza is toen en nu altijd overdreven loyaal geweest aan het nationale gezag vanuit Madrid. Ze hebben een pesthekel aan Catalanen en dat is geheel wederzijds. Anne-Roos hoeft nergens in de stad een pleidooi te houden voor een dialoog in het ‘Catalaanse’ conflict. Gewoon onderdrukken is hier de mening.

Los daarvan is de sfeer zeer relaxed in de stad. De stad heeft een waanzinnig uitgebreid pallet aan horecazaken, die allemaal vol zitten, mooie concepten hebben en goed zaken doen. De grootste bezienswaardigheid is El Pilar, de gigantische kathedraal. Waar je ook loopt in de stad, vanuit alle kanten doemen de enorme torens en ronde koepels op. Van binnen viel hij een beetje tegen, ook al was Maria-verering het overduidelijke thema. Het plafondwerk was maar half af omdat ze 100 jaar geleden de kunstschilder hebben weggestuurd omdat hij te somber was. Het enorme orgel, de grootste van de wereld, staat als een stalen ros tegen de achterwand lelijk te zijn. En zoals zoveel Spaanse steden zit Zaragoza vol met statige grote gebouwen uit begin 20e eeuw.


Gisteren zijn we naar het Monasterio de Piedra geweest, een must-see op 110 km van Zaragoza. Het droge, genadeloze landschap onderweg veranderde pas 10 km voor aankomst in een oase van groen, vermengd met een regenboog aan herfstkleuren. Verscholen tussen een paar ongastvrije heuvels liggen een prachtig natuurpark, met een schitterende variatie aan watervallen, grotten, beken vol forellen en ongerept natuurschoon. De vogelshow met gieren, adelaars, valken en uilen was een mooi slot op het bezoek. Mocht je ooit in deze contreien verdwaald zijn geraakt, dan is een bezoek echt de moeite waard.


Morgen nemen we de snelle route naar Barcelona airport om daar de auto van vriendje Gerard te droppen. Vervolgens een lunchbezoekje bij Ria en José om even bij te praten en dan met de trein terug naar Rosamar. Door het gehannes met Ryanair ligt ons hele winterschema overhoop en komen we nog ‘maar’ één keer per maand deze winter. Maar er is dit jaar in Barcelona meer regen gevallen dan in London, dus veel hebben we niet gemist. Onze achtertuin lijkt meer op een moeras, mijn openhaardhout wordt niet droog en het mos groeit via de muren omhoog naar het dak. Dat wordt klussen in het voorjaar om alles weer spik en span te krijgen.

Daarom past het onverwachte bezoekje aan Zaragoza prima in ons ritme. Want waar één deur dicht gaat, gaat ergens anders weer een deur open. Met een verrassend nieuw uitzicht. Zoals Zaragoza, de onbegrepen trouvaille in een dorre omgeving. Waar we een weekend lang la vida española met goed eten en drinken hebben ervaren.

En wat dan het meeste opvalt? Alle leeftijden zijn buiten, tot diep in de nacht. Bij 10 graden. Het kan dus wel!

Back to the future

Hij heeft me toch aan het denken gezet, die Ratelband. Aanvankelijk lachte ik zijn rechterlijk verzoek om twintig jaar jonger te worden verklaard hooghartig weg. Weer zo’n domme actie van een sneue BN-er. Maar in de loop van de week sloeg de twijfel toch toe. Stel nou dat..?

Het is niet zo dat ik het erg vind om ouder te worden. Niet voor niets is mijn columnisten-hobby ontstaan uit de slogan: YOGO: You Only Get Older. Als nuchtere tegenhanger van YOLO. Het is namelijk één van de weinige zekerheden in het leven, ouder worden. Hoe dat gaat gebeuren is vooraf niet in te schatten, maar de klok zal onverstoord doortikken. Het is net een zorgpremie: je weet nog niet hoeveel hij volgend jaar omhoog gaat, maar stijgen zal die.

Ratelband, de opper-narcist van Nederland, wil afdwingen dat hij 20 jaar jonger wordt verklaard. Als je je geslacht en naam wettelijk kan veranderen, waarom dan niet je leeftijd? Best origineel bedacht, toch? Nu hij voor de 8e keer vader wordt op 69-jarige leeftijd, wil hij liever de klok terugdraaien. Back to the future. Ook bij DWDD mocht koekenbakker Emile deze week zijn podium opeisen, vergezeld door de slimme advocaat Jan-Hein Kuijpers, bekend als strafpleiter van Holleeder en dus wel gewend aan mafketels.

Als ik er 20 jaar van af mag halen, kom ik net voor de zwaarste periode van mijn leven uit. Faillissement, jong vaderschap, scheiding, dubbele baan; ik heb daarvoor en daarna nooit meer zoveel afgezien. Achteraf gezien heeft het me gelouterd en veel levenservaring gebracht, maar het nog een keertje over doen trekt me niet echt. En om de afgelopen 20 jaar in zijn geheel over te doen, hoeft ook niet. Been there, done that. Ik ben nogal van de nieuwe uitdagingen en de onontdekte kanten van het leven.

Hoe serieus kom ik over als er nu ineens 35 in mijn paspoort staat? Welk gedrag hoort daar dan bij? Moet ik weer naar Hök-avonden van bands als Normaal? Bovenop de Apenrots als de Opper-baviaan op mijn borst rammen? Alleen maar uit zijn op succes en het winnen van deals? Moet ik Marion weer het hof gaan maken? En die 20 kilo er weer aan vreten en zuipen? Godallemachtig, wat een hels karwei. Bob Hope zei het ooit treffend: “Middle age is when your age starts to show around your middle.”

Er is eigenlijk maar één reden waarom ik liever geen blanke, corpulente man van 55 wil zijn: we hebben zo’n slecht imago. We zijn boos op iedereen, onbeschoft en bedreigend op Social Media, behoorlijk denigrerend naar minderheden, grijpen ze vaak bij hun poessie, luisteren nooit naar een andere mening, hebben overal commentaar op, zijn egoïstisch en heb NUL zelfreflectie. NUL? Eerder min twintig!

Vorige week waagde Saskia Noort het in haar column om een ironische link te leggen tussen de nieuwe talkshow van de simpele rechtse provocateur Robert Jensen en zijn doelgroep: de boze witte man. Wat er daarna gebeurt, is de realiteit van vandaag de dag. “Laat jij je maar lekker door een neger nemen, linkse grachtenkut”. “Jouw dochter loopt straks in een boerka.” Het was voor Saskia het moment om Twitter vaarwel te zeggen, want dat is dankzij Trump steeds meer de spreekplaats van de Angry White Man geworden. 71% van het extremistische geweld in the US komt door rechts extremisme. Bijna allemaal blanke mannen met rassenhaat als drijfveer.

Ratelband’s wens lost niets op. Hij lijkt nu wel een beetje op leadsinger James Hetfield van Metallica, maar hij zal niet ineens op Tinder de hottie van de maand worden. Je voelt je als vrouw toch een beetje bescheten als je op je eerste date erachter komt dat die leeftijd gekocht is bij een rechter, toch? Je geboortejaar blijft 1949 of wordt dat dan aangepast naar 1969? Economisch gezien is het wel interessant. Dan werkt iedereen namelijk 20 jaar langer en geniet nauwelijks van AOW en pensioen. Op je 87e mag je dan stoppen met werken en twee jaar later val je naast je rollator dood neer.

Kortom, laat mij er maar gewoon 55 zijn. Mijn geest doet af en toe nog een onvoorspelbaar puberaal dingetje dat de omgeving scherp houdt. Zolang het duurt…

PS: superdank voor alle snelle bijdragen voor “Ibi-Hadja 2019”. Heel erg blij mee!

Feestje in Gambia

Er zullen weinig mensen zijn die Ibrahim niet kennen. Zeker als je al een keer op Can Rosamar bent geweest, is het een zekerheidje dat je hem hebt gezien. Onze Gambiaanse vriend is sinds 2005 een onbetwist onderdeel van ons Spaanse leven geworden. En daar gaan we nog een dimensie aan toevoegen!

Drie weken geleden is Ibrahim weer voor een maandje of vijf naar huis vertrokken. Sinds zijn papieren in orde zijn, na een jarenlange bureaucratische strijd met de Spaanse IND, kan en mag hij het land uit, zolang hij maar binnen zes maanden terugkomt. Hij heeft nu ook voor de eerste keer zijn dochter Marion Dos gezien, het resultaat van zijn vorige bezoek twee jaar geleden. Voor Ibrahim zijn vierde kind, voor zijn tweede vrouw Hadja het eerste. Ik denk niet dat het daarbij zal blijven…

Ik heb altijd diepe bewondering gehad hoe Ibrahim omging met de afstand tot familie en kinderen. Zeker de eerste 8 illegale jaren waren in Westerse ogen onmenselijk. Toen zijn moeder overleed, kon hij er niet heen, toen zijn eerste kinderen Aisatou en Frank Dos geboren werden ook niet. Hij accepteerde zonder problemen zijn lot om als ‘geslaagde vluchteling’ in Europa genoeg geld te verdienen voor de hele familie.

En nu wordt het voor Marion en mij tijd om eens naar zijn familie, zijn leven en zijn land te gaan. Begin januari gaan wij met Cor-en-Don 10 dagen winterzon combineren met het trouwfeest van Ibrahim en Hadja. Hoe bijzonder is het om hier getuige van te mogen zijn.. Dit feest gaat 300 km landinwaarts, in zijn geboortedorp Dampha Kunda, plaatsvinden. Drie dagen lang. Dit dorp, 15 km van de plek waar Kunta Kinthe uit de serie Roots als slaaf werd meegenomen, heeft geen stroom, geen vast water en ook geen AirBnB. Toch denk ik dat we niets tekort gaan komen!

Het meest speciale is wel dat wij, samen met vier familieleden, de getuigen zullen zijn en dus drie dagen in lokale klederdracht moeten opdraven. Elke dag een ander setje in een andere kleur. Ben best benieuwd of mijn confectie-maat een beetje gangbaar is, zo tegen de grens van Senegal aan. Geen idee welke gerechten de lokale partycateraar in gedachten heeft, maar de eerste dag wordt er ritueel een schaap geslacht. Foie gras, coquilles en oesters maken weinig kans, gok ik.

Natuurlijk zijn er heel veel dingen die van pas komen in de binnenlanden van Gambia, maar van Cor-en-Don morgen we maar 20 kilo per persoon meenemen en daarom gaan we selectief te werk. Waar vooral belangstelling voor is, zijn smartphones. Apple is niet zo populair, maar de rest is heel welkom. Heel Afrika heeft vaste telefonie overgeslagen en is volop aan het whatsappen, snapchatten en internetten. Dus als je een oude telefoon met oplader over hebt, dan halen we hem graag vóór 31 december op. Zorg wel dat hij helemaal gereset is naar fabrieksinstellingen, want je krijgt er anders heel veel vrienden bij!

Daarnaast ga ik, voor de eerste keer ooit, ongegeneerd een financieel beroep doen aan mijn vrienden en volgers. Om een prachtige bruidsschat aan het bruidspaar te kunnen aanbieden, ga ik een Fundraising starten. Onder de naam: Ibi – Hadja 2019. Het is geen enkele verplichting, maar als je erover nadenkt kunnen we samen een enorme impact maken voor de toekomst van dit kersverse echtpaar en hun kinderen. Want hoe ik hem ook zou missen, natuurlijk hoop ik dat Ibrahim oud kan worden in Gambia, met Hadja en kids om zich heen. Hij heeft al een stukje grond gekocht in een ‘villawijk’ nabij de hoofdstad Banjul, waar zelfs water, stroom en riolering beschikbaar is. Nu nog een huis bouwen.

Dus hier komt ie: NL48 SNSB 0875679501 t.n.v. M.F.M.S. van Beckhoven: o.v.v. Ibi – Hadja 2019. Elke bijdrage is welkom! Wij zullen jullie vooraf en tijdens ons verblijf uitgebreid op de hoogte houden over deze Once in a Lifetime Experience.

Burn of Bore?

Lastig kiezen deze week. Twee actuele onderwerpen die schreeuwen om een reactie van een simpele amateur-psycholoog, die zijn zondagse column gebruikt om het koppie leeg te maken.

Geen idee of jullie gevolgd hebben welke gedoodverfde winnaar er vandaag in Brazilië als president wordt gekozen. Bolsonaro is de naam en Trump is een laffe pussy vergeleken bij deze potentiele dictator. Een paar citaten? ‘Ik verkracht je niet omdat je te lelijk bent.’( tegen een vrouwelijk congreslid). ‘ze hebben teveel gemarteld en te weinig vermoord’ (over de militaire dictatuur in de jaren ’60 tot ’80). Het 6e land van de wereld kiest een man als Orbán van Hongarije of Sultan Erdogan als hoogste baas. Ik denk dat we gaan schrikken wat er daar staat te gebeuren in Brazilië.

Ik werd meer getriggerd door een artikel met de kop: ‘Burn out? Tja, het heerst’ . En terwijl ik vanuit mijn werk weet dat deze beroepsziekte nr. 1 echt bestaat, appelleerde het ook aan een onderbuikgevoel. Dat het wel heel vaak voorkomt de laatste tijd en misbruikt wordt om je baas onder druk te zitten. Of dat andere omstandigheden, vaak in de privésfeer, de echte oorzaak zijn en deze privé-stress het werken moeilijker maakt. Dan is ziekteverzuim haast onvermijdelijk, maar voor een werkgever ongrijpbaar. En onbetaalbaar, want een gemiddelde burn-out duurt 240 dagen. 8 maanden. En voor kleinere bedrijven is een schadepost van +/- €30.000,= een potentiele ramp. Kun je als werkgever ook een burn-out van krijgen.

Bij mijn interim-klussen ben ik vooral gefocust om teams beter te maken. Vaak zit er een diepere oorzaak achter waarom iets niet functioneert en slechte onderlinge samenwerking is regelmatig de boosdoener. Ik begin bijna altijd met deze tekening, bedoeld voor het management:

Het is geen rocket-science, maar je schrikt in hoeveel bedrijven de waan van de dag overheerst en er dus geen aandacht is voor de basale dingen om gelukkig te zijn op je werk; cruciaal om succesvol te zijn. Onderschat het fenomeen Bore Out (de tegenhanger van Burn Out) ook niet: als je doorlopend onder je potentie werkt of oersaaie repeterende dingen moet doen, is het afbreukrisico bij ‘onderdruk’ net zo groot als bij ‘overdruk’. Collega’s vechten elkaar openlijk de hut uit of maken iemand de pispaal, net zoals vroeger op school. Ik ben door de jaren zeer oplettend geworden in signalen opvangen om te kunnen bijsturen of te benoemen, voordat het te laat is. Want dan valt iemand voor langere tijd uit.

Vroeger was ik zelf een redelijk simpele ‘niet lullen, maar poetsen’ leider. Ik hield niet van zeiken en mijn eigen norm was bepalend. Ik klaagde niet als er iets (privé) tegenzat en stond dus ook niet in de ‘luisterstand’ als medewerkers ergens mee zaten. Het heeft even geduurd voordat bij mij het licht ging branden. In onze Westerse maatschappij en zeker in Nederland is een autoritaire leiderschapsstijl een garantie voor Burn Out of Bore Out. Het kan misschien een tijdje goed gaan en soms zelf nodig, bijvoorbeeld in crisissituaties. Maar als je niet op tijd schakelt en gemeende interesse toont in je medewerkers, worden ze ziek of gaan ze weg. En vooral de besten doen dat als eerste.

In het artikel over Burn Out stonden ook een paar opvallende feiten die hier wel passen. Nederland heeft de minste Burn Out klachten van Europa (Oost-Europa het hoogst>Bore Out?) met gemiddeld 14%. Die klachten hoeven bij goed management overigens niet tot een Burn Out te leiden. Het is maar 2% meer dan tien jaar geleden (valt best mee). En wij hebben in Nederland de minste arbeidsuren per week, maar zijn ontzettend productief.

Waarom lijkt het dan erger geworden? Drie opvallende redenen volgens een hoogleraar psychologie: 1-overprikkeling (constant bereikbaar en online), 2-Er zijn bedrijven die er goed geld mee verdienen. Maar de 3e lijkt me misschien wel de grootste veroorzaker: het Beestje moet een naam hebben, we moeten ergens een label op kunnen plakken. Dus shit op het werk, herrie thuis, zeikcollega’s, klotenbaas? Dan is Burn Out is snel geroepen, terwijl het vaak aan jezelf ligt. En dat is lullig voor de echte gevallen, want die worden ook in twijfel getrokken.

En nu ga ik eens even boven kijken of ik bij Marion een Bore Out kan voorkomen. Tot volgende week!

VIEZE PLANTJES

Ik heb al vaker geklaagd over de gammele infrastructuur in onze wijk. We hebben een haperende, ultra-trage ADSL-verbinding, die er maandelijks een paar dagen uit ligt. Ons leidingwater is het slechtst beoordeeld van heel Spanje en ongeschikt voor consumptie. Ik wacht alweer drie jaar op de beloofde aansluiting op het gasnet, maar ben al gewaarschuwd dat er niet genoeg ‘tweeën’ in het jaar zitten. Een subtiele manier om te zeggen dat ik pas vanaf 2020 meer kans maak. En zeer regelmatig valt de stroom uit, ook als het niet onweert.

Maar dat stroomprobleem is waarschijnlijk wel opgelost. Woensdagmorgen vroeg vielen met groot machtsvertoon 300 agenten en 22 ondersteunende wagens onze wijk binnen, begeleid door een helikopter. Op zoek naar plantjes. Die mooie grote met weelderige toppen, twee/drie keer per jaar te oogsten. Heb ik van horen zeggen.. De landelijke pers dook er snel bovenop en meteen kwam de tam-tam via Whatssapp en Facebook op gang. Ik was in Nederland, mijn zusje Piet was er nog niet, Rosamar lag er vredig bij.

Hun komst was wel te verwachten, want afgezien van alle illegale aftappingen van stroom lag er twee weken geleden ook ineens een dode Roemeen in een verlaten huis vol met hennepplantjes. In onze wijk Residencial Park staan veel lege huizen, als gevolg van de huizencrisis. Een ideale plek om ongemerkt in souterrains, kelders en garages mooie groene plantjes in rijen van tien op te stellen.. Een draadje spannen naar de stroompaal aan de overkant van de straat en klaar is kees. Met de inval is een grote criminele bende opgerold, veel geld en plantjes in beslag genomen en een stuk of 20 man aangehouden. Opgeruimd staat netjes.

Op precies dezelfde dag werd marihuana gelegaliseerd in Canada. Het was een vrolijke bende met lange rijen oude hippies en jonge millennials die snel een paar grammetjes Skunk, Royal Black of Blue Cheese gingen scoren. Keurig gereguleerd gekweekt, in een mooi winkeltje verkocht. Het leek in de verste verte niet op de Nijmeegse Buggy, Kronkel of Lucky Luke. Zou dat de oplossing zijn voor de uit de hand gelopen criminaliteit rondom softdrugs? In alle leegstaande panden van V&D een mooie winkel met perfect gedraaide joints en keurige zakjes White Widow?

Ik was vroeger niet vies van een kruidensigaretje. Het THC gehalte was toen wel een stuk lager dan tegenwoordig. Ik kreeg er geen bad trips van, kon oncontroleerbaar in een lachstuip schieten en kreeg meer fantasieën dan Peter-Jan Rens, de gebroeders Grimm en Kim Holland bij elkaar. Maar op een gegeven moment was de kick weg, kwam er zwaardere cannabis en een langere hersteltijd. Nu ik al een lange tijd niet meer rook, hoort ook een joint tot de categorie ‘been there, done that.’

Ik sluit wel in mineur af, want afgelopen vrijdag overleed Herman Detters, beter bekend als Vieze Herman. Hij was eigenaar van het legendarische Franse Keldertje, de vette bekkenschuur van Nijmegen in de jaren ’70 en ’80. Het was dé plek om na een avondje stappen een stevige laag frituurmeuk in de alcoholvijver te laten dompelen. Zompige paardenbiefstuk, glazige gehaktballen in jus, friet die naar oliebollen smaakt in april. En natuurlijk heerlijke frikandel speciaal, door Herman kunstig opengesneden met zijn lange pinknagel. Een delicatesse!

Herman was zijn tijd ver vooruit. Hij werkte altijd de-escalerend, want ook al sloeg je elkaar voor zijn balie vol op de bek, hij hield het laconiek bij: ‘jongens, niet doen.’ En voordat de knoflook saus door de shoarma-generatie werd geïntroduceerd, dreven de tenen bij hem al weken in de gehaktballenjus. Ook de gehanteerde all-in prijs van 5 vijf gulden, wat je ook at, was vooruitstrevend. Dank Herman, voor al die warme happen, momenten en herinneringen. Die kwallebal Rob Geus van SBS de Smaakpolitie had bij jou nooit een okay-sticker op de kelderdeur geplakt. Maar je was ongewild een icoon.

Een icoon uit een ander tijdperk. Inzuipen bij DuCommerce, doorhalen bij Blue Note, even langs Buggy, door naar de Ambassadeur en afsluiten bij Herman. Het lijkt wel 100 jaar geleden.. Dass war einmal.

Opvliegers

Ik raak steeds verder ontregeld door dat mooie weer. Ik kan dat Spaanse hutje beter verpatsen als het zo mooi blijft. En Ryanair werkt ook al niet meer mee.

Het Ierse bedrijf is al een jaar of 30 actief in de luchtvaart, maar de laatste 10 jaar gaat het echt hard: van 42,5 miljoen passagiers in 2007 naar 120 miljoen in 2017. Daarmee zijn ze grootste maatschappij van Europa. De baas is Michael O’Leary, een klein onderkruipseltje die schijt heeft aan iedereen, als de resultaten maar goed zijn. Hij is grof gebekt, bot naar zijn personeel, hekelt vakbonden en is niet vies van een relletje. Toen Alitalia voor de zoveelste keer bijna failliet ging, plakte Ryanair op zijn Italiaanse vliegtuigen de tekst: Bye Bye Alitalia.

Ryanair wil in marketingtermen alleen maar Costleader zijn. Daarvoor moet alles wijken, zelfs klant-tevredenheid (Customer Intimacy) of perfecte service (Operational Excellence). Gewoon goedkoop vliegen en niet zeiken. Eigenlijk werken ze volgens een oude salestechniek uit Amerika; Triple-F. Dit staat voor: Find them, Fuck them and Forget them. Op zijn Hollands: zoek nieuwe klanten, laat ze erin trappen en vergeet ze (draai je om, loop weg). Er zijn zelfs Nederlandse bedrijven die dit lang hebben volgehouden, maar ze zijn allemaal failliet of weggevaagd; DSB-bank is een mooi voorbeeld.

Tot zover de masterclass Saaie Weetjes. Het wordt tijd voor de reizigers-insights. We zijn grootgebruikers met meer dan 500 vluchten in de afgelopen 10-12 jaar en hebben alle trucs al een keer mee gemaakt. En toch werden wij vorige week ouderwets verrast door een rits van 10 annuleringen. Allemaal in de periode november tot en met maart vanaf Eindhoven, terwijl Weeze ’s winters ook al niet vliegt naar Girona. Vervelend? Ja. Erg? Nee. Dan vliegen we maar een keertje minder. Ik vind het altijd intens zielig voor mensen die eindelijk een weekendje weg gaan of een jong gezin met krijsende kinderen die dringend toe zijn aan Hotel Marisol in Malgrat de Mar.

Ook al zijn we nog zulke loyale klanten, ik weet zeker dat de Chef Algo-Ritmen bij Ryanair een pesthekel aan ons heeft. En helemaal aan Marion, die uitgekookte boekingsbitch. Elke truc die ze uithalen, elke ontmoedigingspoging om geld terug te krijgen, elke debiele verandering van regels; volkomen kansloos. Omdat Marion alles omzeilt (geen koffers, geen priority, geen stoeltoewijzing etc. etc.) waren we dit jaar gemiddeld minder dan € 65 retour kwijt. Ze verdient zelfs nog aan de annuleringen. En die twee uur niet naast elkaar kunnen zitten, vind ik wel fijn. Soms vragen vliegburen of ik misschien naast Marion wil zitten. Na mijn antwoord (“liever niet”) heb ik meestal twee uur lang geen last meer van ze.

En nu valt Ryanair zwaar in zijn eigen mes. Te veel lak hebben aan je eigen medewerkers breekt je vroeg of laat op. In economisch mindere tijden, als iedereen blij is met werk, kom je er misschien nog mee weg. En ontevreden klanten kiezen soms toch voor de goedkope deals. Maar ontevreden medewerkers kunnen je bedrijf kapot maken. Zeker als ze gaan staken en daarmee een kettingreactie aan annuleringen in gang zetten. Nu al een paar keer in korte tijd. Want bij Ryanair werkt het personeel volgens het Triple-D principe: Dumb, Dirty and Demeaningfull: dom, vies en zinloos werk. Dus niet zeiken. Geen eisen stellen. Bek houden.

Als Ryanair niet begrijpt dat je daar anno 2018 niet meer mee wegkomt, zijn ze op lange termijn ten dode opgeschreven. Zelfs Aldi en Lidl zijn van horkenbedrijven overgegaan in moderne bedrijven met een doordacht HR-beleid. Anders houd je geen hond meer binnen. En met toenemende schaarste en vergrijzing op de arbeidsmarkt heb je ook geen keus. Meedoen(maar wel gemeend) of afhaken. Zeventien Nederlandse piloten kregen vorige week te horen dat hun basis in Eindhoven per 5 november dicht gaat. En dat ze dus vanuit een ander land moeten gaan vliegen. Compensatie? Alleen de vlucht naar de nieuwe basis. Verder niks, geen verhuiskosten of buitenlandtoeslag.

Elk nadeel hep zijn voordeel, is een mooie Cruyffiaanse uitdrukking. Begin december gaan we nu als alternatief een weekendje naar Talinn. Talwie? Talinn, de hoofdstad van Estland, aan de Finse Golf. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Met wie we vliegen..? Met Ryanair voor € 24,99. Was het goedkoopst. Als het doorgaat..